Guy De Maupassant

PARASOL

Konwersja: Nexto Digital Services

PARASOL

Guy de Maupassant

Pani Oreille była kobietą oszczędną. Znała wartość grosza i posiadała cały arsenał surowych zasad tyczących się gromadzenia pieniędzy. Służąca jej z pewnością niełatwo zdobywała koszykowe, a panu Oreille tylko z największym trudem udawało się uzyskać parę su na drobne wydatki. A tymczasem powodziło im się zupełnie dobrze, nie mieli dzieci; ale pani Oreille doświadczała prawdziwej boleści widząc, jak srebrne monety opuszczają jej dom. Doznawała wtedy uczucia wewnętrznego rozdarcia i za każdym razem, gdy musiała zdobyć się na jakiś większy wydatek, mimo że był on nieodzowny, bardzo źle spała w nocy. Oreille stale powtarzał  żonie:

— Powinna byś mieć trochę lżejszą rękę, przecież i tak nie wydajemy nigdy na życie całych naszych dochodów.

— Nigdy nie wiadomo, co może się zdarzyć  — odpowiadała. — Lepiej mieć za dużo niż za mało.

Była to drobna czterdziestoletnia kobiecinka, żywa, pomarszczona, czyściutka i często podenerwowana.

Mąż przy każdej okazji użalał się na jej skąpstwo, które narażało go na przykrości. Niektóre z nich były szczególnie dotkliwe, gdyż godziły w jego próżność.

Pracował jako urzędnik w Ministerstwie Wojny, gdzie pozostawał jedynie przez posłuszeństwo wobec żony, aby powiększyć jeszcze i tak nie wykorzystywaną rentę.

Otóż przez dwa lata chodził do biura z tym samym połatanym parasolem, budząc śmiech kolegów. Wreszcie uprzykrzyły mu się ich żarciki i zażądał od pani Oreille, by kupiła mu nowy parasol. Wybrała parasol za osiem franków pięćdziesiąt — artykuł reklamowy, wypuszczony przez jakąś wielką firmę. Koledzy zauważywszy to — parasoli takich było w tej chwili w Paryżu tysiące — znów zaczęli dowcipkować; Oreille cierpiał straszliwie. Parasol nie był nic wart. W ciągu trzech miesięcy stał się niezdatny do użytku, ku uciesze całego ministerstwa. Ułożono nawet na ten temat piosenkę, którą olbrzymi gmach rozbrzmiewał od rana do wieczora.

Oreille, doprowadzony do ostateczności, przykazał żonie, aby kupiła mu nowy parasol, z dobrego jedwabiu, za dwadzieścia franków, i aby przyniosła rachunek.

Kupiła wtedy parasol za osiemnaście franków i wręczając go mężowi oświadczyła, czerwona z irytacji:

- No, ten ci musi wystarczyć na pięć lat. Oreille tryumfował: odniósł prawdziwe zwycięstwo w biurze.

Kiedy wrócił wieczorem, żona powiedziała spoglądając na parasol z niepokojem:

- Nie trzymaj go tak ściągniętego gumką przez cały dzień, bo się jedwab przetrze na kantach. Sam powinieneś o tym pamiętać, drugiego ci tak prędko nie kupię.

Koniec wersji demonstracyjnej.