Jerzy Łaskarys

PIĘĆ HYMNÓW

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

HYMN I.

HYMN II.

HYMN III.

HYMN IV.

HYMN V.

PIĘĆ HYMNÓW

Łaskarys Jerzy

Najlepsze, najczystsze, w pokorze poczęte
Przynoszę Ci teraz me pienia,
W świątyni uczucia czas długi nietknięte
Przynoszę Ci dary natchnienia —
Kto w duszy mej święte zaszczepił zachwyty,
Kto wskazał mi niebo gwiaździste,
Kto czoło ma ciche jak niebios błękity,
Wejrzenie jak niebo przejrzyste, —
Kto w księdze żałobnej mojego żywota
Zapisał swe imię na wieki...
Do tego mię niesie ukryta tęsknota
Jak łódkę nieznaczny prąd rzeki —
Kto z uciech odmętu nie wyniósł ran czczości,
Kto łzami przebaczał urazy,
Kto sercem chrześciańskiem, skarbnicą miłości,
Codzieńnie uderza o głazy,
Kto Boga ukochał, kto w przyszłość spogląda.
Chcę temu dziś złożyć w ofierze
Com w sercu wypieścił, co serce pożąda,
Co wieczność mi chyba odbierze. —
To dłoń twa bez wiedzy zasiała w mej duszy,
Uczucie chroniło swym cieniem,
To łzami wilżyłem wśród skwarów katuszy,
To ciągłem żywiłem wspomnieniem;
I dzisiaj, lękliwie, w treść słowa wcielone,
Z pokorą ci składam pod nogi,
Przyjm kwiaty tęsknoty na cierniach zrodzone,
Przyjm smutku podarek ubogi...
Przyjm sercem, co w sercu początek swój miało
I niechaj zostanie tak z nami,
By ciągle Ci o mnie wspominać kazało,
Swojemi ująwszy tonami.

HYMN I.

NA PORANEK.

O! jak błogo, jak wesoło

Otrząsnięte z troski czoło

Podnieść rano

Nad rozwianą

Porankową mgłą!

Jakże cudnie — tu — dokoła

Wyzłacane gór tych czoła!

Jak się pali,

Jak krysztali

Modrej wody tło!

Tam na wyspie — gdzie ruiny,

Zbiega płomień w rozpadliny,

I na skazy,

I na głazy

Leje światła zdrój;

A na starej baszty szczycie

Zielenieje młode życie —

Z nad zwaliska

Rosa błyska

Kędy bluszczów zwój;

Po za brzegu, wśród murawy

Igra z lekka wietrzyk żwawy

I na błonie

Niesie wonie

Równofarbnych ziół; —

W górze chmurki posrebrzane.

Jak sny jakieś niedospane,

Co człek prawy

Bez obawy

W cichej nocy snuł;

Tuż pod niemi niewidzialny,

Dźwięczy, rośnie, śpiew choralny —

Ptasząt krocie

W swym przelocie

Rozbudziły pieśń...

Tylko z boku, wpół ockniemy.

Blady, smętny, rozmarzony

Po wyżynie

Księżyc płynie

Gdzieś w podziemną cieśń.

Ach! jak cudnie na pogodę!

Jak dokoła życie młode!

Jak wspaniałyŚwiat ten cały —

Niby boży raj!

Ranek, ranek to młodzieńczy

W takie cuda ziemię wieńczy,

Tak radośnie

W młodej wiośnie

Zaczarował maj!

Tak tu lekko... miły Boże!

Ej! poleciałbym w przestworze 1

Nad falami,

Nad górami —

W nieskończoną — dal — !

Ani pierś tu nie zaboli,

Ani przyjdzie myśl o doli,

Ani duszy

Nie poruszy

Niespokojny żal.

Ranek, ranek cuda tworzy,

Ulubieniec wieczny boży —

Wciąż po nocy

Z bożej mocy

Rozbłyskuje w dzień,

I natura wiecznie z rana

W jasnym ranku zakochana

Tak się mieni

Wśród przestrzeni,

Odgarnąwszy cień.

Czemu? czemu Ojcze, Panie.

Inneś ludziom dał zadanie?

Czemu tylko

Jedną chwilkąJest poranek ich?

Czemu człowiek raz młodzianem?

Żyje sercem nieskalanem?

Czemu z wiekiem

Innym człekiem

W pośród ludzi złych?

Czemu nieraz w naszem łonie

Tak palące słońce płonie?

Skwar południa

Pierś wyludnia —

Niszczy woli kwiat?

Czemu słońce cnoty czyste

Tak się mieni promieniste,

Kona krwawo

Za złotawąChmurką, młodszych lat?

Czemu nieraz nocne cienie

Otaczają nam sumienie?

I co święte

Niepojęte —

Niewidzialne nam?...

Lecz być musi nieustanny,

Dzień do nocy wciąż poranny —

Ja, mój Boże,

Takie zorze

Mem przeczuciem znam;

Ja, com w krótkiej życia dobie

Jej kończyny zwiedził obie,

I noc mglistą,

I przejrzystą,

Nadpowietrzną błoń —

Ja, mój ojcze, wierze świecie

W stałe ducha rozbłyśnięcie

I w ten złoty

Wianek cnoty

U młodzieńczych skroń;

Wierzę, wierzę że wybranym,

Że swym dzieciom ukochanym

Z Twej miłości

Dar młodości

Możesz wiecznej dać.

I mnie, Ojcze, nie. w nagrodę

Za pochmurne lata młode,

Ale z łaski

Ranne blaski

Chciej na duszę zlać!

Daj mi trwałą młodość ducha.

Niech on Twego głosu słucha,

Niech skrzydlaty

W lepsze światy

Swój kieruje lot!

Niech me serce nie starzeje,

Miłość, wiarę i nadzieję

W każdem drzeniu,

Przy natchnieniu

W silny połącz splot;

Niech co piękne, wzniosłe, czyste,

Budzi myśli promieniste,

Niech myśl stale

W ideale

Niby tęcza lśni;

Niech nic piersi nie wystudzi.

Czy zawionie chłód od ludzi,

Czy się zdradnie

Cierń zakradnie

Zrani serce mi;

Niech wśród wrzących uczuć szału

Niepostradam iskr zapału,

Niech z zawodu,

Jak za młodu,

Czerpię nową. moc!

Daj tę świętą pełnię życia,

Co zwycięża wśród rozbicia,

Daj w przyszłości

Nie znać czczości —

Zwalczyć próżni noc!

W naszej, Ojcze, smętnej doli,

Gdzie z pod serca i z pod woli

Ma być wzięta

Przyszłość święta —

Młodą wolę zbudź!

I w kierunku naszej łodzi

Niechaj młodość nam przewodzi,

Gdyż na skały

Niosą wały

Rozpędzoną łódź;

Gdyż bez hartu w sercu młodem,

Gdyż nie idąc silnym chodem,

Na ruiny

Zniesiem czyny —

Zestarzejem w głaz.

Otocz blaskiem nas zarania,

Blaskiem cnoty i wytrwania,

Nad mogiłą.

Obdarz siłą

I sam prowadź nas!

Koniec wersji demonstracyjnej.

HYMN II.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

HYMN III.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

HYMN IV.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

HYMN V.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej