Bronisława Ostrowska

PIERŚCIEŃ ŻYCIA

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

I.

II.

III.

IV.

V.

VI.

VII.

PIERŚCIEŃ ŻYCIA

obrazki sceniczne z rysunkami de Witta

Bronisława Ostrowska

I.

Wychodzę w pole z psem.

W Ranek. Przedwiośnie.

Przestwór błękitnej pogody

Dyszy radośnie

Wietrzanym tchem.

Świat taki młody, młody!

Rośnie.

Pośród błękitnych roztopów —

Zdaleka —

Szalona biegiem suka

Szczeka,

Szuka...

Ni ptaka ni zająca:

W powietrzu szuka tropów

Słońca, —

W wiosennej wody potokach

Chlupoce bezrozumnie,

Aż wreszcie w śmiesznych skokach

Powraca ku mnie

I kładzie się na ręce

Kudłatym łbem,

A oczy ufne, dziecięce,

Czarne,

W niemej podzięce

Zwraca ku mnie: dwa wierne płomyki ofiarne.

Gładzę jej korny pysk:

Moja! moja!

I czytam ócz jej błysk,

Jakoby snem,

I patrzę w nią i w siebie, — w głąb wiecznego zdroja, —

I — wiem.

Czuję, jak dusza ziemi — zdaleka, — zdaleka, —

Rośnie

Od wieków wieka

Do mnie, — do duszy mojej, — do człowieka.

Przedwiośnie:

Wejrzały ku mnie z łąk

Roztopów modre oczy,

Zapachniał wierzbny pąk,

Rozmarzył obłok biały,

Co kędyś z wiatrem mknie,

Ptaki mię ośpiewały, —

Żywot, co polem kroczy,

Zagarnął mnie.

Słyszę, jak pierwsze kwiaty,

Niby drobne serduszka dziecięce,

Dzwonią, dzwonią nad wodne kobierce.

Zbieram ich pełne ręce!

Zbierani ich pełne serce!

Chłonę ich aromaty

Miodne, rośne i ziemne:

Siostrzyczki moje młodsze,

Cichsze, słodsze,

Tajemne.

Gdziekolwiek rzucę

Wzrok,

Gdziekolwiek zwrócę

Krok,

Tam wszędzie błyska mi

I lśni

Tysiącem farb

— Pierścień życia. —

Z tajemnych snów ukrycia

Dobyty skarb,

Skarb jeden, wiecznie młody,

Krynica żywej wody,

Z której spragniona piję.

Jak miód łaskawej wieści,

Zbierałam sama oto

Ten kryształ i to złoto

Najdoskonalszej treści, —

By dzisiaj w sercu mojem

Bolesnych złud spowicia

Opasał żywym zdrojem

— Pierścień życia.

Na jego to promienie

Te pola, i te łąki,

I wierne psa spojrzenie,

I dzwonki, i skowronki, —

Zbudzona dusza ma

Pomiędzy nieb posową

A łonem czarnej ziemi

Tęczami anielskiemi

W drabinę Jakóbową

Tka....

II.

Magdaleno, ciszo polna,

Magdaleno, ciszo leśna,

Która zlewasz mi pod nogi

Miłosierny balsam drogi

I ocierasz włosy swemi

Stopy, pylne kurzem ziemi, —

Z wszechboleści — bezboleśna,

Z wszechniewoli — siostro wolna,

Dzięki tobie, — ciszo leśna....

Dzięki tobie, — ciszo polna

W wiosenne alleluje

Na ornej klękam ziemi

I skiby bruzd całuję

Ustami dziękczynnemu

Spłynęły łez mych zdroje

Roztopów modrą wodą,

Przelśniły się sny moje

Zielenią liści młodą.

Ból, który serce porze,

Wtopił się kędyś w dali

W ten pług, co skiby orze

Lemieszem sinej stali.

A krzywd serdeczne groty,

Rzucone mojej męce,

W ten osyp ziarna złoty,

Przez twarde siany ręce.

Świerszczyki polne trzęsą mak

W suchych makówkach ciszy...

(A cóż ci to? A cóż ci brak?)

Schyl w słońcu skroń pod kwietny krzak,

Cisza twe serce słyszy.

W rytm twego serca, (Źle-ż ci tak?)

Spalona ziemia dyszy,

I skwarem drga szafirów szlak,

I pieśń świerszczowa trzęsie mak

W suchych makówkach ciszy...

Taneczny gaj brzozowy

W złocistych słońca plamach.

Na gronostaju błamach

Nimf sennych wid różowy...

Łabędź samotnej łodzi

Na wielkiej, cichej rzece

Szlak skier za sobą miece,

Przepada w zórz powodzi...

Nad złotym rankiem ziemi

Rodzi się baśń skrzydlata:

Dziecięca Psyche wzlata

Skrzydłami motylemi.

By póty w szlak promieni

Iść z barw złudnego sidła,

Aż swe tęczowe skrzydła

W świetlaną biel spromieni.

Skosztuj tych czarnych ożyn: pachną zboczem leśnem,

I świerszczem, który strzyże w suszy traw i ziela

I na porębach tchnieniem żywicy boleśnem,

I suchym trzaskiem, którym szyszka w słońcu strzela.

A razem jest jak smętku ofiarnego wino

Czarna krew ożyn: drzemie w niej mrok księżycowy,

Gdzie w przyklękłych gałęziach tajemną godziną

Dyonizos słowiański śni cierń Chrystusowy.

Ktoś cicho płacze nad lasem:

Na jasnem niebie deszcz pada...

Nad blasku srebrzystym pasem

Mknie chmur skrzydlatych gromada.

Deszcz pada lekko, perliście,

W srebrnych, słonecznych rozświetlach,

Drżą perły na choin mietlach,

Perłami płaczą brzóz liście.

Srebrzystą niebios chrzcielnicę

Tęczą widzialnie obrzeża

I kładnie pieczęć przymierza

Na świętą wód tajemnicę.

Wilgotny smętek wieczoru

Płynie po leśnych moczarach

W śnie...

Zachód prześwieca skroś boru,

Smugami złocąc w oparach

Pnie.

Mgła coraz bielszą się stawa,

Srebrzyste giezła swe kłębi,

Tka...

Zwolna zatraca się jawa,

I wstaje dziwny świat głębi

Z dna:

Kwitną uśmiechy przedwieczne,

Leśną się płonią jagodą

Łzy,

A złote smugi słoneczne

Na wyraj świetlisty wiodą

Z mgły.

Czyś kiedy szedł

Polami — het —

W dalekiej zorzy próg,

Gdy smętny kłos

Żałobnych pros

Uklęka ci u nóg?

Gdy śniegi gryk,

I zorze wyk,

I pełne nieba lny —

Chylą się wdół,

Ciężkie od pszczół,

Swe słodkie śląc ci tchy?

Gdy złoto grzyw

Pszenicznych niw

Przepływa z sykiem fal,

Jak twoje sny,

Jak ty, jak my, —

W nieistniejącą dal?

Czyś wtedy czuł

W kadzidłach ziół,

W podzwonnem żniw i kośb,

Że świata duch

Ku tobie buchł

W hymn dzięków, skarg i prośb?

Maryi Zielnej zbożna kaplica

Scieżaj otwarta na błękit pól.

Jakież się tutaj modlą anioły,

Schylając czoła, jak złoty kłos?

Siostry jaskółki, i siostry pszczoły,

I brat mój w pieśni, — świerszczyk wesoły,

W ciszy słonecznej śpiewają wgłos...

Przed uśmiechnięte Maryi lica

Przychodzi łaska rozweselnica

I składa snopem wyżęty ból.

Mądrości złotych niw,

Świętości gryk i lnów,

Powracam do was znów, —

Duch żywym cudem żyw.

Oddawna już mój śpiew

Przepomniał jasność zbóż:

Ślepił mię drożny kurz,

Me łzy i cudza krew.

Z dalekich wracam dróg, —

Z krwi w błękit, z ognia w blask,

Na żniwo wspólnych łask:

W nas społem dojrzał Bóg.

Koniec wersji demonstracyjnej.

III.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

IV.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

V.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

VI.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

VII.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej