Seweryna Duchińska

PIERŚCIONEK

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

I.

II.

III.

IV.

V.

VI.

PIERŚCIONEK

jałmużna sieroty

Duchińska Seweryna

I.

Zkądże tutaj? cóż on znaczy

Pierścioneczek ten prostaczy?

Niewytworna w nim robota,

Więcej miedzi niźli złota!

Szkiełko w oczku bez wartości

Obsadzone jak najprościej.

Ah! nad złoto — czyż nie wiecie?

Nad szmaragdu cudne farby,

Stokroć droższe są na świecie

Zagrzebane w duszy skarby!

Aniołowie tylko w Niebie,

Znają wartość tych klejnotów

Czasem lirnik je odgrzebie,

On nastroić lirę gotów!

Czy kto słucha, czy nie słucha,

Czy piosenkę wiatr rozwieje,

On wydzwoni z głębi ducha

Pierścioneczka proste dzieje.

II.

Na poddaszu, tam, wysoko,

Gdzie nie sięgnie ludzkie oko,

Przy odludnej gdzieś ulicy,

W ubożuchnej kamienicy,

Zamieszkały wdowa z córką,

Jak w gniazdeczku dwie ptaszyny!

Okno mają na podwórko;

W pracy biegną im godziny,

Tak w strumieniu bieży woda.

Pochylona, obok matki

Genowefka szyje młoda.

Jej oczęta jak bławatki;

Włos złocisty wzdłuż się wije

Na ramiona i na szyję;

Barwą róży kwitną lica;

Drobne usta jak korale;

Choć urodą wzrok zachwyca

Ona o tem nie wic wcale!

Świeżutkiego jeszcze kwiatu,

Nie zwarzyła ziemska burza;

Wykwitł cudnie, obcy światu;

Wzrok Anioła tylko Stróża,

Spocznie w oka jej błękicie,

Lub macierzy wzrok troskliwy;

I dziadunio patrzy siwy

Na ten pączek swój!

I niczyje oko więcej

Do tych wyżyn nie dolata,

I pogody jej dziecięcej

Nie zmąciło tchnienie świata.

III.

Nadszedł grudzień; zima bliska,

Noc zapadła tak ponuro;

Gwiazd nie dojrzeć po za chmurą;

Wiatr przez szyby się przeciska;

Drżą poddasza cienkie ściany;

Drży dach śniegiem zasypany!

Na ognisku węgiel płonie

Matka z córką szyją żwawo;

Stary dziadek znojne skronie

Wsparł jedyną ręką prawą;

Zadumany, u komina,

O czem wiarus myśli stary?

Może w duchu przypomina

Te zalane krwią obszary,

Gdzie jak ścięte w lesie drzewo,

Setki trupa legło razem,

Gdzie z ramieniem rękę lewą

Wróg odrąbał mu żelazem!

Czemu w izbie cisza taka?

Pierś dziewczęcia mrze z tęsknoty,

Aż się zerwie, lotem ptaka :

—» Mój dziaduniu, mój ty złoty! »—

i pokręci jasną główką,

Cicha prośba z ust jej spłynie: —

«Powtórz, powtórz, choćby słówko

O dalekiej Berezynie! »

A jej prośba taka słodka!

Czyż odmówi dziadek siwy?

Nuż ze wspomnień kołowrotka

Snuć poczyna wątek żywy.

—« Jak tam było czyż wypowiem?

Starość gniecie pierś ołowiem!

Co człek przetrwał, gdzie i kiedy?

Wszystko przeszło.. gdzieś..bez wieści!

Przecz odnawiać stare biedy ?

Grób niechybny kres boleści!

Co bolało, co cieszyło,

Wnet utonie pod mogiłą!

Jedno tylko nie przepada

Nawet w grobie : miłość braci!

Niechże święty dług za dziada

Szczerem sercem wnuk zapłaci!

Pomnę, pomnę, tam.. nad rzeką,

Śnieżna zamieć sypie w oczy,

Krwi strumienie z ran mi cieką,

Ćma kozactwa jeńców troczy,

Leżę śniegiem zawian cały,

Mnie te hydry nie dojrzały!

Noc zapadła — w koło ciemno,

Pierzchła wreszcie czerń obrzydła;

Tylko krucy trzepią w skrzydła,

Co, mój Boże, będzie ze mną?

Czy mnie zszarpią żywcem ptacy?

Czy mi popaść na kły wiilka.?

W tem posłyszy głosów kilka

Witaj bracie, my Polacy! »

« I unieśli mnie kalekę,

Gdzieś do wioski, po za rzekę,

Naszych była tam już chmara!

W koło krążą niewiast roje;

Warzą jadła i napoje,

A kozakom od wsi wara!

Lud kłomnice ma i cepy,

Het przepędzi ich na stepy! »

Umilkł starzec... potarł czoło;

Gaśnie płomień, cisza w koło;

Bije w szyby zawierucha,

A dzieweczka pilnie słucha,

Rozmarzona, myśl jej płynie

Ku dalekiej Berezynie !

Koniec wersji demonstracyjnej.

IV.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

V.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

VI.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej