Teodor de Banville

POCAŁUNEK

Konwersja: Nexto Digital Services

POCAŁUNEK

Komedya w jednym akcie

Teodor de Banville

Tłum. A. Lange

OSOBY:

PIERROT, URGELA.

Scena w lesie Viroflay za naszych czasów. Teatr przedstawia zacisze leśne tajemnicze i romantyczne. Bujna zieleńroztacza się naokoło. Drzewa staro i wielkie; tu i owdzie krzaki. — Na lewo od widzów pień drzewa, przewrócony, mchem porosły, przez dziwną sztukę kapryśnej natury tworzy rodzaj sofy. Na niebie jutrznia; słońce wschodzi powoli.

Wchodzi Urgela, złamana, zgięta, odziana ciemną, połataną kapotą. Włosy, długie i siwe, w rzadkich warkoczach spadają na jej piersi. Ma sto lat, jak Guanhamara,

URGELA.

Zaklęcie me, zaprawdę, trwa zbyt długie czasy!

Ach, czyż nigdy nie wrócą mej młodości krasy?

Płaczę, gdy myślę nad tem, jaki mój ratunek:

Niewinnego młodzieńca pierwszy pocałunek,

Co nigdy nie całował przede mną. nikogo:

Dziś czar ten ma się rozwiać! O nieznana trwogo!

Jeszcze tylko godzina! Ach, drżę i w tęsknocie

Czekam mego wybawcy. Czy to ty, Pierrocie?

Z tych białych szat, któremi stroi się to dziścię,

Sadzę, że w jego sercu kwitnie lilii kwiecie.

Ukryjmy się. Ach, czuję, juk nadzieja wnika

W moje serce!

Kryje się za drzewami. Wchodzi Pierrot, bardzo młody i bar-

dzo niewinny. Niesie w ręku ludny koszyczek z sitowia, czysto

nakryty białą serwetką.

PIERROT.

Włożyłem do tego koszyka

Szynkę z butelką wina... na królewskie gody,

Wyciśniętego z czarnej, soczystej jagody!

Takie jedynie wino pijać mam w zwyczaju:

Urządzę sobie ucztę wspaniałą, w tym gaju!

Lecz pić samemu! Smutne przepędzenie czasu:

Przezorniem wziął dwie szklanki, gdy szedłem do. lasu.

Pić samemu! To brzydko—ja się tego boję!

URGELA.

(Ukazując się widzom, niewidziana od Pierrota.)

Uspokuj się, Pierrotku, będziemy we dwoje!

PIERROT.

Wypiję was, czerwone soki win dojrzałych,

Śród zapachu fijołków i konwalij białych!

URGELA.

Dobrze.

PIERROT.

Lecz naprzód, by się ustrzedz od złodziei,

Bądźmy przezorni. Skarby te ukryjmy w kniei

Pod jaką skałą, gromem straszliwie rozdartą.

(Wychodzi. Urgela wchodzi. )

URGELA.

Idź, Pierrot. Teraz dla mnie scena jest otwarta.

(Urgela wychodzi. Piorrot wraca bez koszyka. )

PIERROT.

Znalazłem już. Kryjówka moja nader miła.

A teraz, kogokolwiek niebo mi tu zsyła,

Brunecie czy blondynie, damo, kawalerze,

Przybywajcie! Na ucztę zapraszam was szczerze.

W tej godzinie pogodnej, kiedy jutrznia świta,

Pić będę nawet z dyabłem, jeśli tu zawita.

(Spojrzawszy na prawo w kulisy. )

Lecz cóż to? Widzę jakąś osobę dojrzałą

Tam, kędy szemrze strumień pod spadzistą skałą.

Ha, czem będzie na starość, nikt nie wić, gdy młody;

Jakże chuda! A nos jej dotyka się brody!

Biedaczka, ledwo chodzi! Kuleje i kwęka,

Jak szczep winny pogięta, niby tyczka cienka.

Sto zim, sto wiosen pewnie nad jej głową mija,

Jak z gałązki leszczyny wystrugała kija.

Kto wie, jaka to była gołąbka za młodu!

(Urgela występuje, chwiejna, oparta na kiju. Pierrot zbliża siędo niej.)

Pani, wesprzyj się na mnie.

URGELA.

Od zmęczenia, głodu

Omdlewam i upadam.

PIERROT.

A więc, proszę panie,

Siadaj. Patrz, do spoczynku wzywa to posłanie,

A gęsty liść od żarów słońca je zakrywa.

Odpocznij więc.

(Wychodzi. )

URGELA.

W tym chłopcu dusza litościwa.

(Pierrot wraca z koszykiem i przyrządza ucztę. )

PIERROT.

Teraz niech pani pije i je.

URGELA.

Dobre wino!

Zaraz ci w duszę boskie jakieś ognie płyną.

Czuję, jak się odradza mego serca bicie.

PIERROT.

Tem lepiej.

URGELA.

Miły chłopcze, coś mi zbawił życie,

Kiedym już zimną kosę śmierci czuła blizko,

Powiedz mi, jak się zowiesz?

PIERROT.

Pierrot me nazwisko.

URGELA.

Czyś ty kowal?

PIERROT.

Nie, moja funkcyą urzędową

Jest być białym.

URGELA.

To ładnie, czysto, sielankowo,

Tak samo, jak tarnina lub akacyi kwiecie.

PIERROT

(skromnie).

Tak, w białem mi do twarzy.

URGELA.

Jeśli chcesz, me dziecie,

Koniec wersji demonstracyjnej.