Cecylia Niewiadomska

PRZYJACIÓŁKI

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

PRZYJACIÓŁKI.

WALUŚ.

PRZYJACIÓŁKI; WALUŚ

Niewiadomska Cecylia

PRZYJACIÓŁKI.

Joasia i Anielcia uczyły się razem i kochały jak siostry, choć niejedna między niemi znalazłaby się różnica. Joasia była jedynaczką, córką majętnych rodziców, kochaną i pieszczoną, dogadzano jej we wszystkiem, spełniano każde życzenie. Rodzice Anielci nie byli zamożni, a miała troje młodszego rodzeństwa, wcześnie więc nauczyła się pomagać matce w domowych zajęciach i opiekować dziećmi.

To też kiedy po lekcji Joasia swobodnie mogła się bawić, biegać po ogrodzie lub odwiedzać przyjaciółki, Anielcia prowadziła na przechadzkę młodsze rodzeństwo, szyła dla niego lub zabawiała je w domu.

Joasia tak lubiła bawić się z Anielcią, że oddałaby za jej towarzystwo przyjaźń wszystkich znajomych dziewczynek, i wyrzekłaby się zabawy z niemi, gdyby za to Anielcię mogła mieć ciągle przy sobie. Ale Anielcia zwykle "nie miała czasu" na zabawę i w niedzielę tylko lub święto odwiedzała przyjaciółkę, a tak im wtedy było dobrze razem, że rozstać się nie mogły.

Jeśli przyszło więcej dzieci, Anielcia zaraz podawała plan zabawy i tak dobrze nią kierowała, że wszyscy byli zachwyceni, — jeżeli zaś były same, najczęściej rozmawiały. Każda z nich opowiadała drugiej swoje myśli i takie to było ciekawe... Mówiły o tem, czego najbardziej pragną, co je najwięcej zaciekawia, czego się obawiają.O różnych swoich spostrzeżeniach, zamiarach, projektach — i czas płynął tak szybko, że nigdy nie skończyły rozmowy, kiedy po Anielcię przysłano.

Niekiedy Anielcia opowiadała bajeczki, które układała sama: o chmurce, co płynęła wysoko, wysoko nad ziemią i widziała tyle rzeczy ciekawych; o rybce, która żyła sobie szczęśliwie w wodzie, póki złośliwy chłopczyk nie złowił jej na wędkę; o jaskółce, co tęskniła do gniazdka opuszczonego. Śliczne to były bajeczki i podobały się Joasi więcej niż te, które czytała w książeczkach.

Żeby tylko ta Anielcia częściej przychodzić mogła!

Ale cóż — dzieci! Och, Joasia szczerze nie lubiła tych "bąków", które ją pozbawiały towarzystwa przyjaciółki. Gdyby nie one, Anielcia co dzień przychodzićby mogła, i takby im było dobrze!

Raz zaprosiła ją z rodzeństwem, ale Cześ i Wacio ciągle się sprzeczali i trzeba ich było godzić, a mała Jadwisia bezustannie chciała sama rozmawiać z siostrzyczką. Joasia się znudziła, zniecierpliwiła i odtąd nie zapraszała więcej tych szkaradnych grymaśników.

— Jutro przyjdziesz, jak zwykle? — rzekła raz w sobotę, żegnając się z Anielcią.

— Wątpię, Wacio słaby, mama musi z nim zostać, a ja wyjdę z dziećmi, albo też mama wyjdzie, a ja przy Waciu zostanę.

— Nieznośny chłopak — mruknęła Joasia, lecz zaraz pożałowała tych wyrazów, widząc łzy w oczach Anielci.

— Przepraszam cię — rzekła serdecznie — niechcący tak powiedziałam, bo mi zabiera ciebie.

— Nie dziwię ci się — szepnęła Anielcia — ty go nie kochasz, bo to nie twój braciszek, nie znasz go prawie; ale gdybyś wiedziała, jaki on dobry w chorobie, jaki grzeczny...

Anielcia nie mogła mówić dalej, bo Izy glos jej tłumiły. Joasia uściskała ją serdecznie.

— Opowiedz mi o nim — rzekła — chciałabym go pokochać, ponieważ jest twoim bratem.

— Wczoraj dała mu mama szkaradne lekarstwo, gorzkie, okropne; on wypił całą łyżeczkę i tylko potem płukał i płukał usteczka. Niedość na tem, to lekarstwo (chinina się nazywa) bierze trzy razy dziennie bez grymasów, posłusznie i tylko pyta ciągle, czy prędko wyzdrowieje...

— Biedny chłopczyk — szepnęła ze współczuciem Joasia, choć więcej żal jej było Anielci niż Wacia.

W niedzielę bardziej jeszcze oburzona była na niego: nieznośny malec, zachciało mu się chorować i zabierać jej nawet w święto najmilszą przyjaciółkę.

Ale w poniedziałek, kiedy zobaczyła smutną twarzyczkę Anielci, zawstydziła się swego samolubstwa i dała jej dla Wacia całe pudełko bardzo ładnych obrazków.

— To się ucieszy mój biedaczek drogi! zawołała uszczęśliwiona Anielcia, a Joasi tak się przyjemnie zrobiło, że prawie pokochała Wacia.

Odtąd co dzień z troskliwością pytała o niego i zawsze coś dla niego miała: to zabawkę, to książeczkę, to cukierek.

W sobotę rzekła znów z pewną obawą:

— Przyjdziesz jutro?

— Nie mogę, — doprawdy nie mogę! Gdybyś wiedziała, jaką mam ochotę... Ale mama taka zmęczona, cały tydzień nie wychodziła, pójdzie do ogrodu z dziećmi, a ja zostanę z Waciem, który dopiero podniósł się z łóżeczka. Nie umiałabym bawić się z tobą przyjemnie, wiedząc, że on sam został ze służącą, nie — nie mogłabym.

Joasia milczała; w serduszku jej walczyły dwa uczucia: niechęć dla biednego dziecka i przywiązanie do Anielci. Lecz dobre zwyciężyło.

— To ja przyjdę do ciebie, czy można? — spytała.

Anielcia krzyknęła z radości, ale po chwili odezwała się nieśmiało:

— Może się znudzisz? Tu masz ogród, przyjdzie kto z gości, a u nas będziesz siedziała w pokoju, z chorem, trochę grymaśnem dzieckiem.

— Będziemy je zabawiały razem. Uściskały się serdeczniej niż zwykle. Nazajutrz Joasia przyniosła z sobą farby w podarunku dla Wacia.

Blady chłopczyna na widok nowej zabawki zarumienił się z zachwytu, — rączki mu drżały, gdy otwierał pudełko, oczy błyszczały, jak u kotka.

— Jakaś ty dobra, Joasiu! — szepnęła Anielcia i przyniosła braciszkowi wody na spodeczku i obrazek do malowania.

Usiadły obie obok niego przy stoliku i rozmawiały trochę, choć Wacio ciągle przeszkadzał, pytając o radę lub żądając pochwały. Wkońcu znudziło mu się malowanie. Wtedy dobra Anielcia wzięła go na kolana i zaczęła opowiadać długą i śliczną bajeczkę "o zaklętej królewnie i dobrym chłopczyku*.

Wacio usnął, słuchając, — Joasia przysunęła się do przyjaciółki i żeby nie obudzić malca, szeptały cichutko. Ach, jak im dobrze było!

Zmrok zapadł, mama Anielci wróciła, przysłano po Joasię.

— Wiesz, Anielciu? Chciałabym nauczyć się od ciebie dobroci. Tyś taka dobra, że się wstydzę ciebie.

— A wiesz, dlaczego? Bo ja mam rodzeństwo, które kocham bardzo, bardzo, więcej niż siebie. Niewielka sztuka być dobrą, kiedy się kogo tak kocha. Tyś jedynaczka.

Joasia westchnęła. Pierwszy raz w życiu żałowała, że nie ma sióstr ani braci.

Po powrocie do domu powiedziała do matki:

— Wie mamunia, Anielcia jest lepsza ode mnie, chciałabym być tak dobra, jak i ona.

— To mię bardzo cieszy, — rzekła matka, — i pewna jestem, że jeżeli zechcesz, dorównasz jej niezawodnie.

— Nie wiem, matusiu, ona ma rodzeństwo, które bardzo, bardzo kocha, i dlatego jest taka dobra, a ja tylko tatusia i ciebie kocham tak bardzo, — ale wy jesteście dorośli i nic ode mnie nie potrzebujecie.

— Niekiedy i rodzice potrzebują czego od dzieci, a zresztą staraj się pokochać bardzo inne dzieci i być dla nich tak dobrą, jak Anielcia dla swego rodzeństwa. To jeszcze większa byłaby zasługa.

Zamyśliła się Joasia, przypominała sobie wszystkie swoje przyjaciółki i kuzynki, ale oprócz Anielci żadnej nie kochała bardzo.

Nareszcie Wacio wyzdrowiał i dziewczęta jak dawniej razem spędzały święta.

Tymczasem nadeszło lato. Rodzice Joasi mieli swoją wieś i już w czerwcu wyjeżdżali z Warszawy. Joasia cieszyła się bardzo, lecz myśl o rozstaniu z Anielcią psuła jej całą radość. Nie zobaczą się przez cztery miesiące.

— Czego płaczesz, Joasiu? — spytała raz mama.

— Smutno mi, że tak długo nie zobaczę Anielci.

— Poproszę jej mamy, żeby nam pozwoliła zabrać Anielcię z sobą.

Joasia z wielkiej radości rozpłakała się jeszcze bardziej, rzuciła się na szyję matce, okrywała ją pocałunkami i powtarzała ciągle: Jakaś ty dobra, mateczko, jakaż ty jesteś dobra!

Nazajutrz z tajemniczą miną rzekła do Anielci.

— Wiesz, moja mama poprosi twojej, żeby ci pozwoliła pojechać z nami na wieś.

Anielcia się zarumieniła, oczy jej błysnęły, uściskała Joasię.

Ona nigdy jeszcze na prawdziwej wsi nie była, w niedzielę tylko wyjeżdżała niekiedy z rodzicami i rodzeństwem za miasto. Po chwili jednak zamyśliła się smutnie.

— Nie cieszysz się, Anielciu?

— Cieszę się bardzo, ale — ja pewno nie pojadę.

— Mama ci nie pozwoli?

— Mama pozwoliłaby, ale niech lepiej twoja mama nie prosi o to wcale, — mnie tam nie byłoby przyjemnie.

— U mnie? Dlaczego?

— Dla różnych rzeczy: mama nie miałaby ze mnie żadnej pomocy, a ona ma tyle zajęcia, — przytem Wacio, mój biedaczek, bledziutki, słabiutki, rozgrymaszony jeszcze po chorobie, ktoby się nim opiekował, ktoby go pieścił za mnie? Nie, nie odjadę Wacia, nie odjadę mamy i rodzeństwa, nie chcę takiej przyjemności, której oni nie znają.

Joasia się rozpłakała.

— Nie kochasz mnie — rzekła.

— Kocham, lecz bardziej kocham rodzeństwo.

— Ja chcę, żebyś mnie bardziej kochała, ze mną możesz rozmawiać o wszystkiem, co myślisz, a to jeszcze takie dzieci.

— Będą starsi, — nie myśl, że oni nic nie rozumieją. Wacio tak się do mnie przywiązał w chorobie, że byłabym niegodziwą siostrą, gdybym go zostawiła samego. Joasi błysnęła myśl nowa:

— Zabierzemy go z sobą! — zawołała. Rumieniec oblał całą twarzyczkę Anielci, w oczach jej łzy błysnęły.

— Wacia! — zawołała. — Ach, jakby to było dobrze! Doktór właśnie mówił, że mu potrzeba świeżego powietrza. Ale nie, nie. Co ja mówię, coby twoja mama na to powiedziała! A zresztą i ty nie byłabyś ze mnie zadowolona, bo musiałabym opiekować się Waciem, pamiętać o nim ciągle, rozmawiać z nim i może... żałowałabyś potem...

— O, niedobra Anielciu, teraz cię muszę przekonać, że nie jestem samolubem, Wacio pojedzie z nami, i będę się nim opiekowała razem z tobą. Pokocham go, zobaczysz.

Na prośbę Joasi rodzice zgodzili się chętnie: Anielcia z Waciem pojechali na wieś. Joasia postanowiła być dobrą dla Wacia i dotrzymała słowa, co zresztą nie było trudno, bo wkrótce pokochała naprawdę chłopczyka, który także serdecznie przywiązał się do niej. Zdawało jej się, że ma małego braciszka i razem z Anielcia opiekowała się nim szczerze i gorliwie. A jak jej przyjemnie było, gdy bladą twarzyczkę chłopczyny okrył rumieniec zdrowia, buzia się zaokrągliła, wyrósł i zmężniał tak, że matka własna zaledwie go poznała po powrocie do Warszawy.

Pierwszy raz w życiu zrozumiała wtedy Joasia, jakie to wielkie szczęście zrobić komu coś dobrego. Sama czuła, że jest coś warta. Anielcia pokochała ją jak rodzoną siostrę, a ona przywiązała się do jej młodszego rodzeństwa, jak gdyby było jej własnem.

W następnym roku każde z dzieci po kolei było z Anielcią na wsi, w domu rodziców Joasi. Każde wracało zdrowe, wesołe, rumiane, Anielcia dziękowała przyjaciółce i mówiła:

— Ty jesteś lepsza ode mnie, bo cóż dziwnego, źe ja kocham własnych braci i siostrę, ty pokochałaś obcych i zrobiłaś im tyle dobrego.

— Bardzo pragnę być dobrą — rzekła uradowana Joasia — i to wcale nie tak trudno, a przytem nie wiedziałam, że dobroć daje tyle szczęścia.

— A ja — rzekła matka — pragnę jeszcze, żebyście zapamiętały obiedwie, iż każdy człowiek powinien robić tyle dobrego, ile jest w jego mocy, i wtedy tylko może być prawdziwie szczęśliwy. Kto zaś myśli jedynie o sobie i własnych przyjemnościach, ten jest samolubem, którego nikt nie kocha i nikt nie szanuje.

Koniec wersji demonstracyjnej.

WALUŚ.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej