Edith Nesbit

ROD ARDENOW

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

ROZDZIAŁ I

ROZDZIAŁ II

ROZDZIAŁ III 

ROZDZIAŁ IV 

ROZDZIAŁ V 

ROZDZIAŁ VI

ROZDZIAŁ VII

ROZDZIAŁ VIII 

ROZDZIAŁ IX

ROZDZIAŁ X

ROZDZIAŁ XI 

ROZDZIAŁ XII 

ROZDZIAŁ XIII 

ROZDZIAŁ XIV

ROD ARDENOW

Edith Nesbit

ROZDZIAŁ I

RÓD ARDENÓW

Był to niegdyś wielki i potężny ród władający wielu posiadłościami, ze skarbcem pełnym pieniędzy i klejnotów, z mnóstwem dzierżawców, wasali, dworzan i służby. Za czasów króla Henryka VIII głowa rodu, lord Arden, podróżował konno całe trzy dni, gdy chciał powitać króla u granic swych włości. Potem król jechał wraz z lordem do zamku Arden, gdzie monarcha nocował w najwspanialszej komnacie gościnnej na olbrzymim łożu z baldachimem. Jeden z późniejszych lordów wyekwipował cały oddział zbrojny do walki przeciwko Oliverowi Cromwellowi , a młodsi członkowie rodu walczyli w zamorskich krajach ku chwale Anglii, przywracając stary blask i przydając nowego zanikającej glorii starożytnego nazwiska Ardenów. Ardenowie istnieli już w średniowieczu, we wczesnych czasach anglosaskich *, i przetrwali po dziś dzień, ale bardzo już nieliczni i bardzo zubożali. Przepadły posiadłości, zniknęli dzierżawcy, dworzanie i służba. Zamek zamienił się w ruinę, pozbawiony dachu, patrzył pustymi oknami bez szyb na cudze dziś pola i łąki, sięgające niemal do samych jego szarych, zmurszałych murów. A z męskich potomków rodu pozostali zaledwie dwaj: starzec i dziecko.

Starcem był obecny lord Arden, głowa rodu, mieszkający samotnie w małym domku zbudowanym z kamieni, które strącili niegdyś z murów obronnych żołnierze Cromwella albo też zwalił później nieubłagany bieg czasu. Dzieckiem natomiast był mały chłopczyk, Edred Arden, który mieszkał w czystym, smaganym przez wichry miasteczku, położonym na szczycie nadmorskiego urwiska.

Dom, w którym mieszkał chłopiec, zwrócony był frontem w stronę wiecznie szumiącego morza, miał jasne ściany, okna w wykuszach i zielony balkon. Do domu wchodziło się po trzech, zawsze starannie wyszorowanych, małych schodkach, a klamka u drzwi była lśniąca i bardzo gładka od ciągłego używania. Dom był naprawdę ładny i mieszkałoby się w nim bardzo nawet przyjemnie, gdyby nie jedna rzecz — letnicy. Nie mogę już bowiem dłużej przed wami ukrywać, że Edred Arden mieszkał u swojej cioci, a ciocia przyjmowała letników. Wynajmowanie pokoi jest jednym z najbardziej przykrych sposobów zarabiania na życie i radzę wam wypróbować wszystkie inne możliwe sposoby uczciwego zarabiania, zanim zdecydujecie się odnajmować pokoje.

Tak bowiem się składa, że ludzie, którzy wyjeżdżają nad morze i tam wynajmują sobie pokoje, są znacznie bardziej wymagający od ludzi mieszkających w hotelach. Letnicy w domach prywatnych mają ciągle jakieś niespodziewane potrzeby, żądają, aby ich stołować, a przy tym dopominają się o dodatkowe posiłki, i to w najbardziej dziwacznych porach. Od rana do nocy naciskają dzwonek. We wszystkich fałdach ubrania przynoszą mnóstwo piasku, który rozsiewają po całym domu, głównie zaś na dywany i na dużą kanapę w saloniku. Na nowiutkich tapetach w piękne róże wieszają długie wstęgi wodorostów, a w umywalkach pełno jest zawsze muszelek i meduz. Ponadto letnicy są bardzo hałaśliwi i ciągle się słyszy ich głośne kroki na schodach, nawet jeżeli z powodu bólu głowy prosi się o ciszę. A kiedy dostają rachunek, z reguły uważają go za ogromnie wygórowany, choćby to był rachunek najskromniejszy. Toteż brońcie się z całych sił przed lokatorami.

Niestety, panna Arden nie mogła się przed nimi obronić. A zaraz opowiem wam, dlaczego tak było.

Edred i jego siostra chodzili do szkoły i mieszkali w internacie. (Czy już wam wspomniałam, że Edred miał siostrę? Otóż miał, a na imię jej było Elfryda). Panna Arden mieszkała niedaleko szkoły i mogła ich często widywać. Zajęta była przygotowywaniem swojej wyprawy, a jej narzeczony miał niebawem przyjechać z Ameryki Południowej, gdzie zrobił duży majątek. Ojciec dzieci także miał wrócić z Ameryki Południowej, gdzie również zrobił majątek, bowiem on i narzeczony panny Arden byli wspólnikami. Za każdym widzeniem się dzieci i ciotka rozmawiali głównie o wspaniałej przyszłości, jaka niebawem oczekuje ich wszystkich, i o tym, że kiedy ojciec i wuj Jim — bo tak go już nazywali — powrócą, wtedy wszyscy zamieszkają na wsi i będą tam żyli bardzo szczęśliwie.

Aż tu nagle nadeszła wiadomość, że ojca i wuja porwali zbóje i ograbili ze wszystkich pieniędzy, tak że zamiast oczekiwanych bogactw pozostał tylko dom nad urwiskiem. Wobec tego panna Arden musiała odebrać dzieci z kosztownej szkoły londyńskiej i wszyscy troje zamieszkali w domu nad urwiskiem. A ponieważ nie było żadnych pieniędzy na utrzymanie i żadnego innego sposobu zarobkowania poza odnajmowaniem pokoi, panna Arden musiała brać letników ze stołowaniem, a że była bardzo dzielną osóbką, więc ów pensjonacik prowadziła znakomicie.

Niestety, los zdarzył, że wkrótce po pierwszej smutnej wiadomości nadeszła druga, o wiele gorsza. Okazało się, że i ojciec dzieci, i wuj Jim nie żyją. W domu nad urwiskiem, rzecz oczywista, zapanowała żałoba.

Wszystko to stało się dość dawno, bo przed dwoma laty, ale dzieci wcale nie przyzwyczaiły się do lokatorów. Po prostu ich nienawidziły. Początkowo oboje usiłowali zaprzyjaźnić się z dziećmi letników, wkrótce jednak przekonali się, że lokatorskie dzieci uważają ich za coś o wiele gorszego od siebie i patrzą na nich z góry. A tymczasem bardzo często dzieci letników należały do tego gatunku dzieci, na które każdy miałby prawo patrzeć z góry, gdyby w ogóle takie patrzenie nie było rzeczą nieładną i niegrzeczną. Bo kiedy na przykład mały Reginald Potts pokazuje wam język na promenadzie i woła na oczach licznej publiczności: „Te, hotelarz!”, to trudno doprawdy obdarzać go później taką samą sympatią, jaką obdarzaliście go przedtem.

Poza tym gdy zjeżdżali się letnicy — a przyjeżdżali zawsze, gdyż dom nad urwiskiem był bardzo wygodny i kto raz tam przyjechał, ten z reguły wracał następnego roku — dzieci wraz z ciocią musiały mieszkać albo na samej górze domu, albo na samym dole, czyli, krótko mówiąc, na poddaszu lub w suterenie.

Kiedy zaś letników nie było, mieszkano po kolei we wszystkich pokojach, aby móc w ten sposób dobrze je przewietrzyć. Ale dzieci najbardziej lubiły przesiadywać w dużym środkowym pokoju wysokiej sutereny, gdzie wszystkie meble należały do dawnych Ardenów, podobnie jak spadkiem po dawnych Ardenach były wszystkie obrazy na ścianach. Pokoje odnajmowane letnikom były umeblowane nowymi meblami, z którymi nie wiązały się żadne podania, wspomnienia czy opowieści, jakich mnóstwo kojarzyło się ze starymi dębowymi stołami czy też sekreterami, wypełniającymi środkowy pokój w suterenie.

Edred i Elfryda chodzili codziennie do szkoły, gdzie uczyli się czytania, pisania, arytmetyki, geografii, historii i innych pożytecznych przedmiotów, których nie cierpieli z równą bezstronnością, to znaczy, nie cierpieli dosłownie wszystkiego — tak samo jednego przedmiotu, jak i innego.

Jedyną stroną nauki, jaka sprawiała im prawdziwą przyjemność, były zadania domowe, bo jeśli ciocia Edyta miała czas, żeby pomóc im w odrabianiu lekcji, geografia przekształcała się w pełne przygód wyprawy, historia w zbiór niesłychanie ciekawych opowieści i nawet artymetyka nabierała nagle jakiegoś szczególnego znaczenia.

— Chciałbym, ciociu, żebyś nas zawsze uczyła — powiedział Edred cały wysmarowany atramentem i po raz pierwszy zaciekawiony tym, co się eksportuje z Chin. — Bo to takie głupie wkuwać ciągle rozmaite rzeczy, które są tylko mnóstwem słów wydrukowanych w książkach.

— I ja też chciałabym bardzo — odparła ciocia Edyta — ale nie mogę robić dwudziestu dziewięciu tysięcy trzystu siedemnastu rzeczy jednocześnie, a... — Tu nagle rozległ się donośny dźwięk dzwonka. — To już siódmy raz od podwieczorku — stwierdziła ciocia, po czym wstała i wyjrzała do kuchni. — I znowu ktoś dzwoni, moja biedna Elizo! No, trudno, musisz się zgłosić na dzwonek, tylko nie mów nic, cokolwiek by ci powiedzieli. I tak nic dobrego by z tego nie wynikło, a mogłabyś z łatwością stracić i te niewielkie napiwki, jakie dają ci przy wyjeździe.

— Ach, jak ja lubię, kiedy już sobie wyjeżdżają! — zawołała Elfryda.

— O, tak — powiedziała ciocia. — Dorożka pełna walizek, łeb koński skierowany w stronę stacji to prawdziwie niebiański widok... oczywiście, jeżeli rachunek został zapłacony! Ale z drugiej strony, muszę również być zadowolona, gdy walizy przyjeżdżają. Ach, moi drodzy, kiedy mój okręt zawinie wreszcie do portu, zamieszkamy na bezludnej wyspie, gdzie nie będzie żadnych dorożek i nie będzie żadnych letników w naszej jaskini.

— A ja kiedy dorosnę — powiedział Edred — popłynę na drugi brzeg oceanu, odnajdę twój okręt, ciociu, i sprowadzę go do nas. Wynajmę parowy holownik i sam będę na nim sternikiem.

— A ja będę kapitanem — wtrąciła Elfryda.

— O, nie! Kapitanem będę ja!

— Nie możesz, jeżeli będziesz sternikiem!

— Owszem, mogę!

— Nie możesz!

— A zobaczysz, że mogę!

— No to się jeszcze przekonasz! — wykrzyknęła Elfryda. — A kiedy będziesz próbował to zrobić — choć wiem, że ci się nie uda — ja będę kopać w ogrodzie, trafię na żyłę złota i ciocia Edyta będzie się pławić w pieniądzach, i kiedy ty wrócisz, wcale nie będzie chciała patrzeć na twój głupi okręt.

— Teraz zajmiemy się pisownią — przerwała im ciocia Edyta. — Jak pisze się „nie do wytrzymania”?

— A które z nas? — spytał szybko Edred.

— Obydwoje — odparła ciocia Edyta, usiłując nadać swojej twarzy bardzo srogi wyraz.

Kiedy się jest dzieckiem, zawsze marzy się o odnalezieniu zaginionego okrętu czy też o tym, że się ma sto funtów szterlingów albo tysiąc, lub nawet milion, które można wydać na różne swoje zachcianki. Pamiętam, że moim ulubionym marzeniem było tysiąc funtów, z zastrzeżeniem, że nie wydam ich na nic pożytecznego. A kiedy się już zdobyło w marzeniu milion funtów czy też tysiąc, lub choćby setkę, wówczas spędza się wiele przyjemnych godzin, rozmyślając nad tym, jakie upominki kupi się dla wszystkich osób, które się lubi, i wyobrażając sobie ich zaskoczenie i zachwyt z powodu prześlicznych prezentów i naszej zadziwiającej hojności.

Myślę, że mało kto z was wydaje zdobyty w marzeniach majątek wyłącznie na własne potrzeby. Oczywiście, zaczynamy od tego, że z miejsca kupujemy sobie motocykl, piłkę nożną i kije do krykieta, lalki z prawdziwymi włosami, serwisy do herbaty z prawdziwej porcelany, ogromne pudła czekoladek, „Wyspę skarbów” i mnóstwo innych zajmujących książek — ale zaraz potem zabieramy się do kupowania różnych rzeczy  dla wszystkich, których lubimy. Jest to bardzo piękne marzenie, ale aż nazbyt często, kiedy się spełnia w rzeczywistości — czy to będzie sto funtów, czy tysiąc — zapominamy o tym, co mieliśmy zamiar zrobić z tymi pieniędzmi, i wydajemy je na papiery wartościowe i akcje giełdowe, starannie upatrzone parcele budowlane, grube cygara i kosztowne futra.

Gdybym znów była młoda, usiadłabym i ułożyła listę tych wszystkich miłych rzeczy, jakie zamierzałabym robić, kiedy mój okręt zawinie do macierzystego portu, a kiedy by już wreszcie zawinął, odczytałabym tę listę i... No, ale dzwonek z saloniku odzywa się już po raz ósmy, a do drzwi frontowych także ktoś dzwoni, dzwonią też z pokoju na parterze i z pokoju na pierwszym piętrze, więc Eliza pędzi na wezwanie aż czterech dzwonków naraz, co jest rzeczą zawsze niezmiernie trudną do wykonania.

Do drzwi frontowych zadzwonił listonosz, który przyniósł trzy listy. Pierwszy zawierał rachunek za naprawę wieka od beczki na wodę, na którym Edred niedawno rozpalił ognisko, uważając, że drzewo nie może się zapalić, jeżeli pod spodem jest woda, co okazało się przekonaniem zupełnie błędnym, jak tego dowiodło zwęglone wieko. Drugi list pochodził od pewnego pastora, pytającego, czy panna Arden nie zgodziłaby się obniżyć ceny pobytu do połowy, ponieważ on ma bardzo liczną rodzinę, a wszyscy jej członkowie zachorowali właśnie na odrę. Natomiast trzeci list był tym LISTEM, który okazał się zarodkiem, początkiem, kośćcem, źródłem i przyczyną niniejszej opowieści.

Edred odebrał wszystkie trzy listy od listonosza i teraz stał i czekał, podczas gdy ciocia Edyta je czytała. Edred zbierał znaczki pocztowe, a przy świetle słabej lampy gazowej w hallu nie mógł się zorientować, czy któryś z tych znaczków miał jakąś wartość.

Trzeci list zrobił bardzo osobliwe wrażenie na cioci Edycie. Przeczytała go raz i przetarła oczy. Następnie wstała, podeszła pod samą lampę, w której już dawno należało zainstalować nowy palnik, bo paliła się tak, że przy jej świetle mało co było widać, i przeczytała list powtórnie. A potem przeczytała go jeszcze po raz trzeci i powiedziała:

— Ach!

— O co chodzi, ciociu? — zaniepokoiła się Elfryda. — Czy znowu podatki?

Już kiedyś przyszło wezwanie podatkowe i Elfryda ciągle to pamiętała. (Jeżeli nie wiecie, co znaczą podatki, to spytajcie waszych najuboższych krewnych, którzy z pewnością są zarazem najsympatyczniejsi, a jeżeli oni nie wiedzą, zapytajcie praczkę).

— Nie, kochanie, to nie podatki — odparła ciocia Edyta. — Wprost przeciwnie.

Nie mam pojęcia, co jest przeciwieństwem podatków, a dzieci, rzecz jasna, też tego nie wiedziały, ale jestem pewna, podobnje jak i one, że to coś bardzo przyjemnego.

— Ach, ciociu, jakże się cieszę! — zawołali oboje równocześnie i powtórzyli to jeszcze wiele razy, nim wreszcie zadali pytanie:

— Więc o co chodzi?

— Zdaje mi się... nie jestem zupełnie pewna, ale wydaje mi się, że okręt zawinął do portu... Właściwie zupełnie maleńki okręcik, tak jak zabawka, o, taki! Ale muszę jutro z samego rana pojechać do Londynu i sprawdzić, czy to rzeczywiście jest okręt, a jeżeli tak, to jakiego rodzaju. Pani Blake zajmie się wami, a wy będziecie grzeczni jak aniołki, prawda, moje dzieci?

— O, tak! — zawołali oboje.

— I nie będziecie zastawiać sideł na rzeźnika ani włazić na dach w nocnych koszulach, nie będziecie bawić się w Czerwonoskórych w pojemniku na śmieci ani wsuwać kawałków szarlotki do łóżek letników? — dopytywała, się ciocia Edyta, pośpiesznie wyliczając niektóre z drobnych rozrywek, jakimi ostatnimi czasy zabawiali się w wolnych chwilach jej bratanek i bratanica.

— Nie, naprawdę nie będziemy — zapewnił ją Edred.

— I naprawdę będziemy się starać nie wymyślać już żadnych nowych zabawnych rzeczy — dodał z akcentem głębokiego poświęcenia.

— Muszę zdążyć na pociąg o wpół do dziesiątej. Chciałabym coś wymyślić, co was... — zawahała się i dodała:

— rozerwie. (W gruncie rzeczy chciała powiedzieć: „co was powstrzyma od zbytków przez cały ten dzień”, ale wolała tego nie mówić). Przywiozę ci, Edredzie, jakiś ładny prezent na urodziny. Może byście mieli ochotę spędzić jutrzejszy dzień z przemiłą panią Hammond?

— O, nie — sprzeciwił się Edred i zaraz dodał pod wpływem nagłego natchnienia: — A czy nie moglibyśmy urządzić sobie urodzinowej majówki na wydmach? Tylko

Elf i ja? Chyba nic nie szkodzi, że będzie to w wigilię urodzin? Zeszłego lata ciocia mówiła, że jesteśmy jeszcze za mali, ale że w tym roku będziemy mogli się tam bawić. A teraz jest przecież ten rok i ja urosłem całe dwa cale, a Elf nawet trzy, więc jesteśmy razem o pięć cali wyżsi niż wtedy, kiedy ciocia mówiła, że jesteśmy za mali.

— A widzisz — odparła ciocia — widzisz teraz, jak pożyteczna jest arytmetyka! No dobrze, możecie sobie urządzić majówkę na wydmach, tylko włóżcie na siebie jakieś stare rzeczy i trzymajcie się w pobliżu szosy. Tak, możecie sobie jutro urządzić święto. A teraz idźcie już spać. Ach, znowu ktoś dzwoni! Biedna ta poczciwa Eliza!

Jakiś smarkacz, jeden z letników, szedł właśnie na górę spać, i to akurat w chwili, kiedy Edred i Elfryda stanęli w obitych suknem drzwiach, które oddzielały suterenę od reszty domu. Wysunął język między słupkami w balustradzie schodów w kierunku dzieci i powiedział: „Mali niewolnicy”. Szczeniak był przekonany, że zdąży wbiec na górny podest, zanim tamtych dwoje zdąży obejść wokół balustradę u dołu schodów. Ale w swoich rachubach nie wziął pod uwagę długiego ramienia Elfrydy, która wsunęła rękę między słupki, chwyciła szczeniaka za nogę i trzymała go aż do chwili, gdy Edred wbiegł na górę. Obydwaj chłopcy zaczęli bijatykę na schodach, aż w końcu stoczyli się na sam dół, gdzie pochwycili i rozdzielili ich starsi przedstawiciele ich rodzin. Ale poza tym drobnym wydarzeniem pójście do łóżka odbyło się bez żadnych zakłóceń.

Następnego ranka ciocia Edyta wyjechała pociągiem o ósmej trzydzieści. Szkolne tornistry zostały wypełnione bułeczkami zamiast książek. Miejsce zeszytów szkolnych zajęły kanapki, a miejsce poplamionych atramentem piórników — dwa wspaniałe pudełka miętówek, z których każde kosztowało szylinga, a które zakupiła lekkomyślnie ciocia Edyta w przejmującej chwili pożegnania z odprowadzającymi ją na stację dziećmi.

Rodzeństwo wracało powoli wybrukowanym czerwonymi cegłami chodnikiem, który zawsze wyglądał, jakby go dopiero co umyto. A gdy dotarli do szczytu wzgórza, zatrzymali się i spojrzeli na siebie.

— Nie może być w tym nic złego — odezwał się Edred.

— Ciocia nam tego nigdy nie zabraniała — zgodziła się Elfryda.

— Zauważyłem — rzekł Edred — że kiedy dorośli mówią o czymkolwiek, że „postarają się o to”, o co się ich prosi, nigdy nic z tego nie wychodzi.

— Ja też to zauważyłam — odpowiedziała Elfryda. — Ciocia zawsze obiecywała, że postara się nas tam zaprowadzić.

— Właśnie, obiecywała.

— Nie będziemy nic obrzydliwie kręcić w tej sprawie — rzekł z naciskiem Edred, chociaż nikt nie wyraził podejrzenia, że będzie kręcił, a w dodatku obrzydliwie.

— Pewnie — potwierdziła Elfryda z ulgą, gdyż wcale nie była pewna, że Edred tak się zachowa.

— Zresztą — dodał Edred — to przecież nasz zamek. Powinniśmy pójść i obejrzeć kolebkę naszego rodu. Tak właśnie nazwano zamek w tutejszym przewodniku po miasteczku i jego okolicy. Wiesz co? Nazwijmy to pielgrzymką. Tornistry bardzo dobrze zastąpią pielgrzymie tobołki, a za tego pensa, który ci został, możemy sobie kupić dwie laski. Możemy także włożyć po parę ziarenek grochu do naszych trzewików... gdybyś miała ochotę — dodał wielkodusznie.

— Po groch musielibyśmy wracać do domu, a poza tym nie wiem, czy łupany groch w ogóle by się liczył. I może by zanadto uwierał — rzekła z wahaniem Elfryda. — A tego pensa chcę zachować na... — tu urwała, widząc, że brat się skrzywił. — No dobrze — dokończyła — mogę ci go dać. Tylko później zwrócisz mi  półpensówkę, kiedy w najbliższym czasie dostaniesz pensa. Tak będzie chyba sprawiedliwiej.

— Na ogół to chyba nie jestem niesprawiedliwy —i powiedział chłodno Edred. — Dajmy spokój z tymi pielgrzymami.

— Ale ja bardzo bym chciała — nalegała Elfryda.

— Nie — upierał się Edred — po prostu pójdziemy sobie spacerkiem.

Poszli więc dalej spacerkiem, w dość posępnych humorach.

Ciągle jeszcze szli przez miasto, ale coraz rzadziej zabudowane. Domy stały coraz dalej jeden od drugiego i otaczały je coraz większe ogrody. W bramie jednego z nich pokojówka wytrząsała kurz z wycieraczek do obuwia, a przy tym śpiewała sobie, co na ogół rzadko się zdarza pokojówkom w dużych miastach:

Życzę szczęścia ci, mój chłopcze,

Będę kochać cię do grobu

I gdziekolwiek tylko pójdziesz,

Szczęście pójdzie razem z tobą.

— To na szczęście dla nas — odezwała się ugodowo Elfryda.

— Kiedy my nie jesteśmy jej głupim ukochanym — stwierdził Edred.

— Nie, ale słyszeliśmy jej piosenkę, a on nie mógł słyszeć, bo go tu nie było. O, słup milowy! Ciekawa jestem, jak daleko uszliśmy. Okropnie się już zmęczyłam.

— W takim razie powinna to być pielgrzymka — zauważył Edred. — Pielgrzymi nigdy nie są zmęczeni, choćby w ich butach było nie wiem ile grochu.

— To teraz zacznę pielgrzymkę — oświadczyła Elfryda.

— Nie możesz, bo już za późno — odrzekł Edred. — Stąd jest okropnie daleko do sklepu z laskami.

— Dobrze — oburzyła się Elfryda — to w ogóle nie idę dalej! Musiałeś chyba wstać z łóżka lewą nogą. Przez całe rano starałam się odpowiadać ci najłagodniej, jak tylko mogłam, ale teraz już nie będę się starała.

— To się nie staraj — odparł z goryczą Edred. — Jeżeli chcesz, możesz wracać do domu. Jesteś tylko dziewczyną.

— Wolę już być dziewczyną niż tym co ty! — zawołała Elfryda.

— A czym to ja jestem, chciałbym wiedzieć? Elfryda przystanęła i mocno zamknęła oczy.

— Dosyć już, dosyć! — zawołała. — Nie będę się z tobą kłóciła, nie będę, nie będę! Zgoda już, zgoda! Dajmy spokój! Przestańmy!

— Co mamy przestać?

— Kłócić się bez powodu — odrzekła Elfryda, otwierając oczy i idąc szybkim krokiem. — Wiecznie to robimy. Ciocia mówi, że weszło nam to już w przyzwyczajenie. Jeżeli chłopcy są o tyle lepsi od dziewczynek, to powinni umieć przestać, kiedy chcą.

— A jeśli nie chcą? — spytał Edred, szurając butami w grubej warstwie białego kurzu.

— No, więc ja pierwsza powiem przepraszam — rzekła Elfryda. — Czy tak będzie dobrze?-

— Kiedy ja właśnie chciałem pierwszy powiedzieć przepraszam — odparł Edred z wymówką w głosie. — Chodźmy — dodał wielkodusznie — obejrzyjmy ten słup. Zobaczymy, jak daleko uszliśmy.

Słup głosił bardzo wyraźnie i nie pozostawiając najmniejszej wątpliwości, że uszli wszystkiego dwie mile. I w sposób bardzo nieuprzejmy dodał, że do zamku Arden odległość wynosi osiem mil. Ale równocześnie z informacji przytwierdzonej do słupa wynikało, że w pobliżu zamku jest przystanek kolejowy, a odległość do najbliższej stacji wynosi ćwierć mili.

— Jedziemy pociągiem — zaproponował wspaniałomyślnie Edred.

— Kiedy nie mamy pieniędzy — szepnęła rozpaczliwie Elfryda.

— Aha! — zawołał Edred. — To teraz przekonasz się że wcale nie jestem skąpy. Mam przy sobie tę nowiutką dwuszylingówkę, którą niedawno dostałem.

— Och, Edred! — zawołała dziewczynka tknięta wyrzutami sumienia. — Jaki ty jesteś szlachetny!

— Phi! — odparł chłopiec, a uszy aż mu poczerwieniały od pomieszanego uczucia tryumfu i skromności. — To takie głupstwo! Chodźmy na stację.

Tak więc pielgrzymi ujrzeli po raz pierwszy zamek Arden z okien wagonu. Zamek wznosił się dumnie na szczycie urwiska, skąd miał strzec całej okolicy i odpierać wszelkie napaści zamorskich wrogów. Ale z jego dawnej świetności nic już teraz nie zostało prócz grubych murów porosłych trawą i polnymi kwiatami oraz okrągłych baszt, których podłogi i stropy dawno już się rozpadły, a także komnat bez dachu, gdzie gnieździły się sowy i panoszyły gęste zarośla jeżyn i bardzo zielonych paproci.

Dzieci skierowały się w stronę zamku ścieżką, biegnącą w górę urwiska. Nad nimi, pod bladobłękitnym niebem, skowronki śpiewały jak szalone, a z obu stron ścieżki ciągnęły się pola łubinu, nad którymi brzęczały roje pszczół i z których unosił się najrozkoszniejszy w świecie zapach, przemieszany z zapachem brunatnych wodorostów wznoszących się i opadających wraz z falami morza bijącymi o skały u stóp urwiska.

— Może byśmy tu zjedli obiad? — zaproponowała Elfryda, gdy dotarli do wierzchołka skarpy, skąd stojący nieco niżej zamek widoczny był jak na dłoni.

Zasiedli do obiadu. Każde zjadło po dwie kanapki i po jednej dużej miętówce. Potem znów kanapki i znów miętówki, i tak dalej, co było całkowicie zgodne z ich zwyczajami. Jednocześnie wciąż przyglądali się zamkowi, coraz bardziej nim zachwyceni.

— Czy nie chciałbyś, żeby to był prawdziwy zamek i żebyśmy w nim mieszkali? — spytała Elfryda, kiedy już zjedli tyle, ile chcieli, oczywiście, nie miętówek, bo te się szybko skończyły.

— Przecież on jest prawdziwy! Przynajmniej to, co z niego zostało.

— Ja wiem. Ale chodzi mi o to, żeby tam był dach z kominami, a w pokojach kominki, drzwi zamykane na zasuwy i szyby w oknach.

— Ciekaw jestem, czy moglibyśmy dostać się do środka? — zastanawiał się Edred.

— Może moglibyśmy przeleźć górą — powiedziała Elfryda, przypatrując się olbrzymim murom, wysokim na sześćdziesiąt stóp, w których nie widać było żadnego wejścia czy choćby jakiejś wyrwy.

— O, tam idzie polem jakiś staruszek... Nie, nie z tej strony! Tamtym, takim bardzo zielonym. Spróbujmy go zapytać.

Zostawili tornistry na niskiej murawie gęsto poprzerastanej macierzanką i ruszyli w dół zbocza. Ale mimo pośpiechu nie zdążyli. Nim zdołali go dogonić, staruszek przeszedł przez łan młodego żyta, przedostał się przez przełaz i znikł pośród wysokich żywopłotów ciągnących się po obu stronach głęboko wydeptanej dróżki. Wobec tego dzieci również przeszły przez przełaz i pobiegły dróżką w dół. Dopędziły staruszka w chwili, gdy zatrzasnąwszy za sobą ogrodową furtkę szedł żwirowaną alejką między rabatami marzanny, anemonów, narcyzów i różnokolorowych tulipanów.

Staruszek odwrócony był do nich plecami. Otóż jest rzeczą bardzo trudną odezwać się grzecznie do pleców. Niech was więc nie dziwi, że Edred zawołał „Hallo”, a Elfryda: „Ej, proszę pana!”

Staruszek odwrócił się i ujrzał za furtką swojego ogrodu dwie małe postacie ubrane w to, co znane jest powszechnie jako marynarskie ubranie. A dzieci zobaczyły bardzo pomarszczoną twarz, śnieżnobiałe włosy i srebrzyste bokobrody. Z ogorzałej od słońca twarzy wpatrywały się w nich błyszczące, lekko przymrużone, błękitne oczy, a na ustach zarysował się nikły, ale miły uśmiech.

— No i czego sobie życzycie? — spytał staruszek.

— Chcielibyśmy się dowiedzieć... — zaczęła Elfryda.

— O zamek — dokończył Edred. — Czy możemy wejść do środka i obejrzeć?

— Mam klucze u siebie — odparł staruszek, uchylił drzwi domku, sięgnął ręką i zdjął klucze z gwoździa.

— Myślę, że nikt chyba tam nie mieszka? — zagadnęła Elfryda.-

— Teraz już nie — odparł staruszek idąc w stronę dzieci ogrodową alejką. — We wtorek będzie dwa tygodnie, jak umarł lord Arden i wszystko jest pozamykane do czasu, aż odnajdzie się nowy lord.

— Ach, jak bardzo chciałbym być nowym lordem! — odezwał się Edred, gdy znowu szli ścieżką za staruszkiem.

— A ile ty sobie liczysz lat? — spytał staruszek.

— Prawie dziesięć. Jutro właśnie będą moje urodziny — odparł Edred. — A ile pan ma lat?

— Już blisko osiemdziesiąt. Dużo w swoim życiu widziałem. Gdybyś ty był tym młodym lordem, którego szukają, to miałbyś szansę, jakiej dotąd żaden z nich nie miał.

— Jaką szansę?

— Jak to? — zdziwił się staruszek. — Czy nie znasz przepowiedni? Myślałem, że wszyscy w całej okolicy ją znają.

— Co to za przepowiednia?

— Ja nie mam już zdrowia, żeby chodzić i jednocześnie mówić — odrzekł staruszek i przystanął. — A już szczególnie wiersze.

Następnie odetchnął głęboko i wyrecytował:

Gdy Ardenu przyszły pan

Lat swych dziesięć liczyć będzie,

Niech na Wzgórzu Arden stanie

I o zmierzchu niech wypowie

Tajemniczych słów zaklęcie.

Wówczas to ów chłopiec mały

Skarb odnajdzie, skarb wspaniały.

— Ojej!-— zawołały dzieci oboje naraz.

— A gdzie jest Wzgórze Arden? — zapytał Edred.

— Tam! — staruszek wskazał pagórek, gdzie dzieci jadły obiad.

— A co to za skarb? — dopytywała się Elfryda. Ale to pytanie pozostało bez odpowiedzi... na razie.

— Jeżeli mam dalej z wami rozmawiać, to muszę usiąść — oświadczył staruszek. — Czy usiądziemy tutaj, czy już w zamku?

Dwie ciekawości podjęły walkę z sobą. Silniejsza zwyciężyła.

— W zamku — odpowiedziały dzieci.

Tak więc na dziedzińcu zamkowym staruszek usiadł na zwalonej kolumnie jednego z łuków kaplicy i czekał. Kiedy zaś dzieci obiegły dokoła porośnięty trawą dziedziniec, zajrzały do zrujnowanych komnat, przewędrowały, z trudem utrzymując równowagę, wzdłuż zwalisk kolumnady i wspięły się na sam szczyt schodów jedynej baszty, gdzie zachowały się jeszcze schody, wówczas wróciły na dziedziniec, usiadły obok staruszka na trawie aż białej od stokrotek i poprosiły:

— Więc niech nam pan teraz opowie, jak to było!

— A więc to było tak — zaczął staruszek. — Trzeba wam wiedzieć, że Ardenowie byli zawsze znamienitą szlachtą. Słyszałem nawet, jak ktoś mówił, że byli już tutaj, zanim jeszcze zjawił się ten, sam nie wiem, kto to był — Wilhelm Zdobywca *.

— Tysiąc, sześćdziesiąt sześć — mruknął do siebie Edred.

— Miewali lepszy lub gorszy los, jak to się dzieje z wszystkimi ludźmi, wielkimi i małymi. Aż kiedyś, gdy była wojna czy inne jakieś straszności za granicą, ukryto całe mnóstwo pieniędzy, klejnotów i sreber... A wszystko to razem to był ten skarb. Ale człowiek, który zakopał czy może inaczej ukrył skarb, został zabity. O, bo to były niebezpieczne czasy, mówię wam, kiedy każdy mógł postradać życie... i odtąd nikt nie wie, gdzie ukryty jest skarb.

— A czy w końcu skarb odnaleziono?

— Przecież cały czas wam tłumaczę! No więc żyła w tamtych dawnych czasach pewna mądra, stara kobieta, no i poszli do niej, i pytali, co zrobić, żeby znaleźć skarb, a ta kobieta od razu dostała jakiegoś napadu, dzisiaj powiedziałoby się, że był to napad historyczny. Ta kobieta, kiedy nie miała napadu, to nigdy nie powiedziała nic takiego, czego warto by słuchać. Ale wtedy właśnie, kiedy dostała tego napadu, to jak ją to wzięło, to ułożyła tę przepowiednię wierszem i nic więcej z niej nie można było wydobyć. W dodatku ona nigdy nie chciała powiedzieć, jakie to miało być zaklęcie. Dopiero kiedy umierała, a lady Arden, naturalnie z tamtych czasów, bardzo się o nią troszczyła i starała się ją wyleczyć, to ona z wdzięczności, nim wydała ostatnie tchnienie, powiedziała lady Arden, jakie to jest zaklęcie.

Staruszek urwał, bo zabrakło mu tchu.

— No więc jakie jest to zaklęcie? — spytały dzieci, którym jeszcze bardziej zabrakło tchu niż staruszkowi.

— A, tego nikt nie wie!

— A czy można je jakoś odnaleźć?

— Tego też nikt nie wie. Ale słyszałem, że zostało gdzieś zapisane, w jakiejś książce, która jest w bibliotece w tamtym domku. Lecz to wszystko i tak nie zdałoby się na nic, bo nigdy jeszcze nie było takiego lorda Ardena, co by odziedziczył swój tytuł, mając dziesięć lat. Każdy z nich miał grubo więcej.

Edredowi nagle przyszły do głowy jakieś bardzo dziw. ne myśli, o wiele dziwniejsze, niż ktokolwiek z was mógłby sobie wyobrazić. A ręce miał na przemian to suche i gorące, to znów wilgotne i zimne.

— Przypuszczam — odezwał się — że na to trzeba być lordem Ardenem. Że nic by nie wyszło, gdyby się było takim zwyczajnym Johnem, Jamesem czy Edredem Ardenem. Bo ja też nazywam się Arden i bardzo chętnie bym spróbował.

Staruszek pochylił się nad nim, chwycił go za ramiona, uniósł do góry i postawił między swymi kolanami.

— Muszę ci się dobrze przyjrzeć, synku — powiedział, po czym przyjrzał się chłopcu dokładnie. — Ooo! — ciągnął dalej. — Jesteś prawdziwy Arden, z całą pewnością. Że też wcześniej tego nie zauważyłem! Przecież twój długi nos i twój wystający, ostry podbródek powinny były od razu rzucić mi się w oczy. No tak, dawniej natychmiast bym to zauważył. Ale moje oczy już nie są te same co kiedyś. Gdybyś ty był lordem Ardenem... Jak się nazywa twój ojciec? To znaczy jak ma na imię?

— Edred, tak samo jak ja. Ale mój ojciec nie żyje — odrzekł z powagą Edred.-

— A twój dziadek jak miał na imię? Czy czasem nie George? A mówiąc dokładnie: George William?

— Tak, rzeczywiście — odrzekł Edred. — Ale skąd pan wie?

Staruszek puścił ramiona Edreda i wstał. Po czym dotknął czoła chłopca i oświadczył uroczyście:

— Pracowałem tu, na tej ziemi, jako dorosły mężczyzna i jeszcze jako chłopiec i dumny jestem, że dożyłem chwili, kiedy zobaczyłem nowego lorda Ardena wstępującego na miejsce tego, który odszedł. Tylko pospiesz się, chłopcze, nie marudź — dodał ostrym tonem — bo na pewno jesteś lordem Ardenem.

— Ja? To niemożliwe... — wykrztusił Edred.

— Ciocia kiedyś mówiła — odezwała się Elfryda — że lord Arden był naszym krewnym... jakby stryjecznym dziadkiem czy coś takiego...

— Tak jest, panienko — przytaknął staruszek. — Lord Arden — na imię mu było James — był stryjecznym bratem pana George'a, to znaczy waszego dziadka. Pan George miał syna, Edreda, to znaczy waszego ojca. A że stary lord nieboszczyk nie miał żadnego syna — zresztą nie miał także i córek — więc jego tytuł przechodzi na waszą gałąź rodziny. Słyszałem, jak przez ostatnich parę tygodni Snigsworthy, aplikant adwokata z Lewis, mówił o tym z pięćdziesiąt razy. Więc ty jesteś na pewno lordem Ardenem, mówię ci!

— Jeżeli jestem — zawołał Edred — to wypowiem zaklęcie i odnajdę skarb!

— Musisz się z tym pospieszyć — zauważyła Elfryda — bo już pojutrze będziesz miał więcej niż dziesięć lat.

— No to się pospieszę — odparł Edred.

— A kiedy już będziesz lordem Ardenem — powiedział uroczyście staruszek — to znaczy, kiedy już dorośniesz jako lord, co daj ci Panie Boże, to powinieneś zawsze pamiętać o ubogich i potrzebujących. Tak, paniczu, tak trzeba.

— Jeżeli tylko odnajdę skarb — odrzekł Edred — to będę pamiętał.

— Powinieneś pamiętać, czy znajdziesz skarb, czy nie

— powiedział staruszek. — No, ale teraz już muszę zbierać się do domu. A wy pewnie chcielibyście trochę się tu pobawić, co. W takim razie odniesiecie mi klucze, kiedy będziecie wracali. Spodziewam się, że nie narobicie żadnych szkód w swojej własnej majętności, która w dodatku należała do waszego rodu od niepamiętnych czasów.

— Może pan na nas polegać — odparł dumnie Edred.

— Do zobaczenia i dziękuję panu.

— Do zobaczenia, mylordzie — rzekł staruszek i oddalił się.

— No wiesz! — zawołał Edred, trzymając w ręku olbrzymi pęk kluczy. — Jeżeli ja rzeczywiście jestem lordem Ardenem...

— Jesteś! Jesteś! — powiedziała Elfryda. — Jestem tego najzupełniej pewna. I przypuszczam, że ja jestem lady Arden. To wspaniałe! W każdym razie teraz już możemy kazać tym dzieciom letników, żeby siedziały cicho... Co się stało?

Edred ze zmarszczonymi brwiami i bardzo zamyślony skubał zupełnie odruchowo aksamitny mech porastający wielki kamień, na którym usiadł.

— Czy myślisz, że to byłoby włamanie — spytał cedząc słowa powoli — gdyby się weszło do swojego własnego domu bez zezwolenia?

— Na pewno nie, jeżeli to byłby własny dom — oświadczyła Elfryda. — Oczywiście, że nie.

— Ale przypuśćmy, że to nie jest mój dom? Mogliby za to wsadzić nas do więzienia.

— Powiedziałbyś policjantom, że byłeś pewien, że to twój dom. Słuchaj, Edred, chodźmy tam!

— To nie jest wulgarna ciekawość, jak mówi ciocia. Ja chcę odnaleźć zaklęcie — tłumaczył się chłopiec.

— Mówisz, jakbym nie wiedziała o tym — rzekła wzgardliwie dziewczynka. — Tylko gdzie jest właściwie ten dom?

Pytanie było uzasadnione, gdyż jak okiem sięgnąć, nie widać było żadnego domu, tylko olbrzymie, szare mury zamkowe, porośnięte trawą i różnego rodzaju kwiatami, rysujące się na tle bladobłękitnego czerwcowego nieba. Tu i ówdzie widniały szare drewniane drzwi wprawione w szary kamień.

— Musimy dostać się tam przez któreś z tych drzwi — orzekł Edred. — Wypróbujemy po kolei wszystkie klucze i wszystkie drzwi, aż wreszcie trafimy na właściwe.

Zaczęli więc próbować kolejno wszystkich kluczy u wszystkich drzwi. Jedne drzwi prowadziły na jakieś poddasze, gdzie urządzony był skład jabłek. Inne wiodły do piwnicy pełnej koszy i worków, gdzie stały najrozmaitsze miotły, łopaty i grabie, oparte o zawilgłe ściany. Trzecie drzwi ukazały wnętrze baszty, z której, jak się wydawało, zrobiono gołębnik. Dopiero ostatnie drzwi, jakie otworzyli, prowadziły do długiego ogródka, leżącego pomiędzy dwoma wysokimi ścianami. Rosły tam bratki i niezapominajki, ale także sporo chwastów. A na samym końcu tego ogródka stał wąski dom z czerwonym dachem, również wciśnięty między dwa wysokie szare mury zamkowe.

We wszystkich oknach domu żaluzje były opuszczone. Z ogródka wiało chłodem, pachniało wilgotną ziemią i uschłymi liśćmi. Dokoła panowała całkowita cisza.

— Och, Edred, czy myślisz, że to w porządku? — spytała Elfryda i aż przebiegł ją dreszcz.

— Owszem, w porządku — odparł Edred. —  A ty wcale nie jesteś taka grzeczna, choćbyś sobie nie wiem co wyobrażała, tylko po prostu się boisz.

— A właśnie że się nie boję! Chodźmy! — odpowiedziała z całą swobodą Elfryda.

Ale podchodzili do domu bardzo wolnym krokiem, wstrzymując oddech i skradając się na palcach. A okna domu, coraz bliższe, wyglądały za tymi opuszczonymi żaluzjami jak oczy niewidomych.

Drzwi frontowe były dokładnie zamknięte i nie pasował do nich żaden klucz z olbrzymiego pęku.

— Etam, wszystko mi jedno! — zawołał Edred. — Jeżeli jestem lordem Ardenem, to mam prawo wejść do środka, a jeżeli nie jestem, to i tak wszystko mi jedno, co będzie! Jazda!

Elfryda nieomal pisnęła, trochę ze strachu, a trochę z  podziwu dla odwagi brata, gdy Edred zaczął wspinać się po drzewku dzikiego bzu rosnącym pod samym oknem. Początkowo usiłował okno otworzyć, ale gdy się przekonał, że jest zamknięte na głucho, zamachnął się łokciem i wybił szybę.

— Oto jak dziedzic zamku Arden — wykrzyknął trochę drżącym głosem — powraca do swoich włości!

Sięgnął ręką przez wybity otwór, otworzył okno i znikł we wnętrzu domu. Elfryda zaś stała na dole, raz po raz załamując ręce, i usiłowała pozbyć się natrętnie ogarniającej ją myśli o nagłym zjawieniu się w ogrodowej furtce olbrzymiej postaci policjanta, zapytującego głębokim, tak podziwianym u naszych wiejskich policjantów głosem: „A gdzie jest braciszek panienki?”

Na szczęście nie zjawił się żaden policjant, natomiast uniosła się w górę jedna z żaluzji, otworzyły się szklone drzwi i ukazał się w nich Edred, kiwający na siostrę z miną spiskowca.

Usłuchanie znaków, jakie jej dawał, wymagało od Elfrydy wielkiego wysiłku, ale zdobyła się na to. Wtedy Edred zamknął z powrotem drzwi, opuścił żaluzję i...

— Ach, dajmy temu wszystkiemu spokój — szepnęła Elfryda.

— Bzdura! — żachnął się Edred. — Wcale nie ma się czego bać. To wszystko wygląda prawie tak, jak u nas w domu.

I rzeczywiście tak było. Przekonali się o tym, obchodząc cały dom od góry do dołu. Niektóre pokoje na piętrze sprawiały wrażenie pustki, ale meble były w nich takie same jak u cioci Edyty i zupełnie podobne obrazy. Tylko biblioteka wyglądała inaczej. Był to ogromny pokój bez jednego, choćby najmniejszego obrazka na ścianie. I wszędzie widziało się tylko książki, książki i książki, oprawione w żółtą skórę. Książki od podłogi aż do sufitu, półki pełne książek między oknami, a także nad kominkiem — setki i tysiące książek. Nawet Edred upadł na duchu.

— Nic z tego! — jęknął. — Musielibyśmy siedzieć tu całe lata, żeby je wszystkie przejrzeć.

— Możemy przejrzeć przynajmniej niektóre — zaproponowała Elfryda, mniej zuchwała od brata, ale zawsze bardziej od niego wytrwała.

Przykucnęła na wytartym dywanie i zaczęła odczytywać tytuły wytłoczone na grzbietach najbliższych książek.

— Burton „Atomia melonu” — sylabizowała. — Locke „Rozważania dotyczące rozumu ludzkiego”...

W ten sposób odczytała sporo nudnych i nic nie mówiących tytułów, ale żadna z tych książek nie wyglądała na to, by kryła w sobie zaklęcie potrzebne dla odnalezienia skarbu. Burgessa „Traktat o metalach szlachetnych” przyciągnął na chwilę jej uwagę, ale zaraz spostrzegła, że na jego gęsto zadrukowanych i pokrytych brunatnymi plamami stronach nie ma miejsca na nic tak interesującego jak zaklęcie.

Czas upływał. Promienie słońca padające poprzez szpary w żaluzjach całkowicie zmieniły swe miejsce na dywanie, a Elfryda dalej wytrwale wertowała książki. Niecierpliwość Edreda rosła.

„To na nic” — powtarzał ciągle. Albo: „Dajmy już temu spokój! Ten stary po prostu sobie z nas zakpił. Teraz myślę już o tym wszystkim zupełnie inaczej!” I wreszcie: „E, chodźmy już do domu!”

Ale Elfryda dalej grzebała w książkach, choć rozbolała ją głowa, a plecy też ją bolały. Chciałabym móc powiedzieć, że jej wytrwałość została nagrodzona. Ale tak nie było, a trzeba trzymać się faktów. Otóż przypadek zdarzył, że Edred, który bezmyślnie przeciągał palcem wzdłuż brzegów półek dla samej przyjemności przyglądania się, jak miękki, mysiego koloru kurz przywiera do palca, gdy się nim dojeżdża do końca półki, nagle z okrzykiem: — A może by do tej zajrzeć? — wyciągnął olbrzymią białą księgę, na której oprawie wytłoczona była zotem tarcza podzielona na pola z rozmaitymi małymi znaczkami i złotym zwierzątkiem, przypominającym świnkę, na szczycie. Na grzbiecie owej księgi znajdował się napis „Dzieje rodu Ardenów z Arden”.

Już w następnej chwili księga leżała na ziemi, a dzieci niespokojnymi ruchami rąk wertowały jej karty. Niestety, i w tej księdze równie daremne było poszukiwanie tekstów i zaklęć co w nudnym dziele starego Burgessa.

I dopiero kiedy Edred zamknął księgę z hałasem, stwierdzając, że ma już tego wszystkiego powyżej uszu, gdzieś spomiędzy starożytnych kart wyfrunął jak gołąbek skrawek papieru i wpadł do wystygłego od dawna kominka. Było to właśnie zaklęcie. Co do tego nie mogli mieć żadnej wątpliwości.

Napisane było wyblakłym atramentem na pożółkłym arkusiku papieru listowego, złożonym we dwoje, a tak często rozwijanym i składanym ponownie, że kant papieru zupełnie się przetarł i dwie cząstki arkusika ledwo trzymały się razem. Charakter pisma był staroświecki, delikatny i wyraźnie kobiecy. U samej góry widniał nagłówek:

Zaklęcie, które zwierzyła mi ciotka Anna

24 grudnia 1793

A dalej znajdował się już sam tekst zaklęcia:

Usłysz mnie, o godło rodu

Ardenów panujących dumnie.

To ja, potomek ich, przemawiam.

Zbliż się, godło, zbliż się ku mnie,

Zrób mnie dzielnym, mądrym przy tym,

Wskaż, gdzie skarb ów jest ukryty.

U dołu umieszczono dopisek:

Zaklęcie ma być wypowiedziane przez któregoś z lordów Ardenów o zachodzie słońca, a między ukończeniem przezeń dziewiątego i dziesiątego roku życia. Ale to wszystko razem jest szaleństwem i nie należy temu wierzyć.

— No więc to na pewno to — powiedział Edred. — Chodź, wyjdźmy już stąd!

Zawrócili do drzwi i w tej samej chwili w kącie biblioteki coś się poruszyło — coś małego, ale co, tego już nie zdążyli dostrzec.

Żadne z dzieci nie było w stanie odetchnąć swobodnie, dopóki nie wydostały się z domu, a następnie z ogródka i wreszcie z zamku i nie znalazły się na rozległych, porosłych macierzanką wzgórzach. Znowu ujrzały nad sobą błękit nieba, pod którym śpiewał skowronek, i poczuły słodki, świeży zapach łubinu i wodorostów.

— Ach — odezwała się w końcu Elfryda — tak strasznie się cieszę, że nie musisz wypowiadać zaklęcia o północy. Zanadto byś się bał.

— Nic podobnego — odparł Edred, bardzo blady, oddalając się szybkim krokiem od zamku. — Nie zrobiłoby mi to żadnej różnicy, gdybym miał zaklęcie wymówić o północy. — I sam niemal wierzył w to, co mówił. Kiedy dzieci wychodziły z biblioteki i akurat w tym momencie tamto coś poruszyło się w rogu, Edred upuścił arkusik z zapisanym zaklęciem. Ale Elfryda podniosła go i mocno trzymała w ręku.

— Myślę, że to był po prostu szczur lub coś podobnego — bąknął Edred, a serce biło mu dziewiętnaście razy na tuzin, jak powiadają w hrabstwie Kent i niektórych innych okolicach Anglii.

— O, tak! — potwierdziła Elfryda, choć usta wciąż lekko jej drżały. — Jestem pewna, że to był po prostu szczur lub coś podobnego.

Kiedy osiągnęli szczyt Wzgórza Arden, do zachodu słońca było jeszcze daleko. Wobec tego mieli dosyć czasu, żeby nieco ochłonąć, posłuchać śpiewu skowronków, nasycić się zapachem łubinu i wreszcie zacząć się sobie samym dziwić, jak mogli okazać się takimi osłami, żeby przestraszyć się „szczura lub czegoś podobnego”. Poza tym znaleźli jeszcze resztki kanapek i czekoladowych okruchów, którymi wzgardzili podczas obiadu, ale które teraz nabrały nadzwyczajnego wprost smaku. Wszystko to pomogło im spędzić czas aż do chwili, gdy słońce zdawało się już niemal dotykać ciemnego łańcucha wzgórz, które jak gdyby skupiły się w sobie, by wchłonąć pałającą, szkarłatną kulę, w jaką” wieczorne mgły przekształciły słońce.

Żadne z dzieci nie odzywało się już od dobrych kilku minut. Czworo oczu wpatrzonych było w słońce i gdy brzeg kuli słonecznej wyglądał, jak gdyby spłaszczył się na ciemnym łańcuchu wzgórz, Elfryda szepnęła nagląco: — Teraz! — i podała bratu arkusik papieru.

Przeczytali tekst zaklęcia już tyle razy, siedząc na wzgórzu w zapadającym zmierzchu, że oboje nauczyli się go na pamięć, Edred nie potrzebował więc czytać. A był to bardzo pomyślny zbieg okoliczności, gdyż w mglistych, różowych blaskach zachodu wyblakły atrament był prawie niewidoczny na pożółkłym papierze.

Edred wstał.

— Teraz! — powtórzyła Elfryda. — Teraz je wypowiedz!

I w tej samej chwili Edred głośno, wyraźnie i trochę jakby śpiewnie wyrecytował zaklęcie w ten sam sposób, w jaki zwykł deklamować w szkole wzruszające wiersze nieboszczyka lorda Macaulaya czy też przejmującą opowieść o chłopcu na płonącym pokładzie:

Usłysz mnie, o godło rodu

Ardenów panujących dumnie.

To ja, potomek ich, przemawiam.

Zbliż się, godło, zbliż się ku mnie,

Zrób mnie dzielnym, mądrym przy tym,

Wskaż, gdzie skarb ów jest ukryty.

Mówił wolno i starannie, a siostra bacznie się przysłuchiwała, gotowa w każdej chwili poprawić go, gdyby pomylił się w jakimś słowie. Ale Edred się nie pomylił.

— ...gdzie skarb ów jest ukryty — zakończył, a ogromna cisza wzgórz, niby powiew, wypełniła przestrzeń, którą przez chwilę wypełniał jego głos.

Ale nic więcej się nie zdarzyło. Różowy odblask zachodzącego słońca rozlał się nad wzgórzami, oświetlając wyraźnie wiotkie łodygi traw, skowronki przestały śpiewać, natomiast zapach łubinu i wodorostów stał się jeszcze mocniejszy niż przedtem. Ale nic się nie działo aż do chwili, gdy Edred zawołał:

— A to co?

Albowiem tuż koło jego stóp coś się poruszyło, jednak wcale nie szybko i gwałtownie, jak coś, co chce uciec, lecz bardzo łagodnie, bardzo spokojnie, niemniej bardzo wyraźnie. I to coś połyskiwało złociście w różowym, rozproszonym świetle zachodzącego słońca.

— Ach! — krzyknęła Elfryda pochylając się. — Przecież to jest...

ROZDZIAŁ II

BIAŁY KRET

I

Rzeczywiście... Rzeczywiście był to żywy obraz owego małego, podobnego do świnki zwierzątka, jakie widniało wytłoczone złotem ponad szachownicą herbowej tarczy na okładce białej księgi, w której znaleźli zaklęcie. I podobnie jak na pożółkłej oprawie, tak i tutaj, na porosłym trawą i macierzanką szczycie wzgórza, stworzonko połyskiwało złotem. Dzieci stały w zupełnym milczeniu i nieruchomo. Bały się uczynić najlżejszy nawet gest, aby nie spłoszyć zwierzątka, które, choć całe złote, było jednak żywe i poruszało się u ich stóp, zwracając ruchliwy swój pyszczek to w lewo, to w prawo.

— To jest — powtórzyła Elfryda cichutko, by nie przestraszyć stworzonka — ono.

— Co? Co za ono? — spytał Edred, choć doskonale wiedział.

— Z okładki książki, z której wypadło zaklęcie.

— Na okładce, nad tarczą herbową, był nasz klejnot herbowy, jak na tej starej tabakierce, co należała kiedyś do prapradziadka.

— Więc to jest po prostu nasz klejnot herbowy, który ożył.

— Nie bądź za mądra — zaczął się spierać Edred. — W zaklęciu powiedziane jest godło, a godło to chyba nie jest to samo co klejnot herbowy. Godło to są róże czy osty, albo liście porów — coś, co można nosić na czapce. A t e g o nie miałbym ochoty nosić na czapce.

A przez cały czas ich rozmowy złociste stworzenie u ich stóp nieustannie, choć bardzo ostrożnie, poruszało się.

— Ech! — żachnął się nagle Edred. — Przecież to tylko najzwyklejszy kret!

— Nic podobnego! To nasz klejnot herbowy, który jest na łyżeczkach i innych rzeczach. To nasz starożytny, rodowy kret. Jakże może być zwyczajnym kretem? Przecież cały jest złoty.

Ale zanim jeszcze Elfryda umilkła, stworzonko zatraciło swoją złocistość. Albowiem ostatni rąbek słońca znikł poza łańcuchem wzgórz i teraz, w szarym zmroku, jaki zapadł, kret był cały biały i każdy mógł to z łatwością zobaczyć.

— Ach! — zdziwiła się Elfryda, lecz dalej upierała się przy swoim. — Więc sam widzisz — ciągnęła — że to nie może być taki sobie po prostu kret z pola czy z ogrodu. Zwykłe krety są czarne.

— W każdym razie — rzekł Edred — jest bardzo oswojony.

Na dłuższą chwilę zapadło milczenie.

— No więc... — zaczął Edred, ale w tej samej chwili, ku zaskoczeniu dzieci, odezwał się także Kret:

— No więc?

Ponownie zapadło milczenie, po czym Elfryda szepnęła:

— Czyś t y coś mówił?

— Nie — odparł szeptem Edred — to przecież t y!

— Przestańcie już szeptać — odezwał się Kret. — To nie jest w dobrym tonie.

Dzieci zgodnym ruchem opadły na kolana z obu stron Białego Kreta.

— Zdumiewające! — zawołał Edred.

— No, no — obruszył się Kret, kierując w jego stronę swój spiczasty pyszczek takim wzgardliwym ruchem, jakim ludzkie istoty wytykają kogoś palcem. — Tylko nie udawaj, że nie wiesz, że Białe Krety tak samo mają język jak ty.

— Mają, ale chyba nie do mówienia? — odezwała się nieśmiało Elfryda.

— Co ty tam wiesz — powiedział Biały Kret i nieco się nastroszył. — Czy nikt wam nigdy nie opowiadał bajek? Przecież wszystkie zwierzęta mają języki i kiedy jesteśmy tam, możemy mówić.

— Kiedy jesteście gdzie? — spytał Edred trochę niezadowolony, że każą mu wierzyć w bajki, których nigdy właściwie nie lubił.

— Gdzie? W bajkach oczywiście — odpowiedział Kret. — A gdzież, na miłość boską, wyobrażasz sobie, że jesteś?

— Jesteśmy tu — zawołał Edred, uderzając obcasem w ziemię, żeby mocniej ją poczuć i nabrać większej pewności siebie. — Na Wzgórzu Arden.

— A czy ono nie znajduje się w bajce? — zapytał tryumfalnie Biały Kret. — Gadasz tylko, aby gadać. Przywołałeś mnie i zjawiłem się. A teraz powiedz, czego chcesz.

— Czy jesteś — spytała Elfryda, drżąc cała z lęku i zdumienia, zachwytu, nadziei i z powodu kilku innych jeszcze doznań, które, razem wzięte, zwykło się nazywać „tysiącem sprzecznych uczuć” — czy jesteś godłem rodu Ardenów?-

— Pewnie, że jestem — odparł Kret. — Godłem tego, co z tego rodu zostało. Ale nigdy nie spodziewałem się, że będę przywołany przez chłopca i dziewczynę z rodu Ardenów, którzy sami nie wiedzą, co tkwi w ich głupich móżdżkach. Powiecie mi wreszcie, czego właściwie chcecie?

— Powiedzieliśmy ci w zaklęciu — wyjaśniła Elfryda.

— Ach, tak! Tylko tyle? — zadrwił z goryczą Kret. — I więcej już nic? Mam uczynić go dzielnym i mądrym i wskazać mu skarb? Smarkacz! — zawołał nagle z taką wściekłością, jak gdyby tym słowem chciał . bryznąć w twarz nieszczęsnego Edreda.

— Nic podobnego! — wykrzyknął Edred, czerwony jak indyk. — W każdym razie wszedłem do domu i odnalazłem zaklęcie.

— Tak? A kto zajął się poszukiwaniami? Ona! Wiem, mój drogi, bo przecież, byłem przy tym. Wiem wszystko. I gdybym jej miał wskazać skarb, to może byłby w tym jeszcze jakiś sens.

— Myślę, że jesteś bardzo niesprawiedliwy — powiedziała Elfryda z taką powagą, jakby zwracała się do dorosłej ludzkiej istoty. — Przecież gdyby on już był mężny i mądry, to nie potrzebowalibyśmy prosić ciebie, żebyś; go takim uczynił.

— Ty nie masz tu nic do powiedzenia — burknął nadąsany Kret.

— Owszem — zawołał Edred. — Tyle samo, co ja! Bo postanowiłem dzielić się z nią pół na pół wszystkim, co zdobędę. I gdybyś mógł uczynić mnie mądrym, to nauczyłbym ją wszystkiego, czego nauczyłbym się od ciebie. Tylko że ja wcale nie wierzę, że to potrafisz, ot co!

-— A czy wierzysz, że potrafię mówić? — spytał Kret, na co Edred równie stanowczo, co nieoczekiwanie oświadczył:

— Nie, nie wierzę. Ty się nam po prostu przyśniłeś, i to wszystko.

— A co ty myślisz? — zwrócił się Kret do Elfrydy. Dziewczynka zawahała się.

— Myślę — powiedziała wreszcie — że już robi się bardzo ciemno i ciocia Edyta na pewno będzie się o nas niepokoiła. Więc może spotkalibyśmy się któregoś innego dnia? Bo dziś nie starczy czasu, żeby uczynić nas dzielnymi i mądrymi.

— Na to z pewnością za mało jest czasu — przyznał Kret ze znaczącą miną.

— Ale mógłbyś nam jeszcze dzisiaj powiedzieć, gdzie znajduje się skarb — wtrącił Edred.

— To stanie się na końcu, ty chciwcze! — żachnął się Kret. — Muszę najpierw uczynić was dzielnymi i mądrymi, a tymczasem widzę, że tylko przeszkadzacie mi w pracy. Dobranoc.

Z tymi słowy uczynił ruch, jakby zamierzał odejść.

— Ach, nie odchodź — zawołała Elfryda — bo nigdy cię już nie odnajdziemy! Nie odchodź! Ach, to okropne!

Kret namyślał się przez chwilę.

— Niepotrzebnie podnosisz taki krzyk. Bo ja i tak muszę wam pozwolić się odnaleźć — powiedział z goryczą. — Kiedy będziecie mnie potrzebowali, przyjdźcie tu, na wzgórze, i powiedzcie przywołujący mnie wierszyk, a ja się wtedy zjawię.

I znowu zbierał się do odejścia.

— Ale jaki wierszyk? — spytał Edred.

— O, jakikolwiek! To już wasza sprawa.

Edred napomknął coś o „Pieśniach starorzymskich”.

— Tylko pamiętajcie — przestrzegł ich Biały Kret —> że wierszyk sami musicie ułożyć. Inaczej nic z tego nie będzie.

— Ach! — zawołały dzieci, całkiem upadając na duchu.

— No i naturalnie, musicie mnie w tym wierszyku bardzo uprzejmie poprosić, żebym się zjawił. A teraz wracajcie do domu.

— A dokąd ty idziesz? — spytała Elfryda.

— Także do domu, a dokąd by? — odparł Kret i tym razem znikł im na dobre z oczu.

Dzieci w całkowitym milczeniu powędrowały w kierunku niedalekich świateł przystanku kolejowego. I dopiero kiedy już były prawie na samym peronie, Edred szepnął przejęty lękiem:

— O rety!

A Elfryda odpowiedziała:

— Tak, prawda?

Po czym, znów w całkowitym milczeniu, weszli na peron.

Jarzące się tam latarnie, światła w oknach, głosy kolejarzy i pasażerów, stukot telegrafu — wszystko to razem wywarło na nich takie wrażenie, jak dotknięcie mokrą gąbką twarzy kogoś śpiącego przez osobę, która już wstała. Dzieci jak gdyby przebudziły się ze snu i gdy znalazły się w pociągu, który na szczęście nadszedł bardzo niedługo, zaczęły z ożywieniem rozmawiać. Rozprawiały tak bez przerwy aż do chwili, gdy pociąg zajechał na dobrze im znaną stację letniska nad morzem, i potem także przez całą resztę drogi, a kiedy dotarły do domu o zielonych balkonach i sięgały po wygładzoną przez niezliczone dłonie klamkę u drzwi wejściowych, postanowiły — jak to dzieci czynią nieomal zawsze, gdy przydarzają się im czarodziejskie przygody — że lepiej będzie nie wspominać nikomu ani słowem o tym, co się stało. Zawsze zwracam na to uwagę, jak niezmiernie trudną rzeczą jest opowiedzenie o swych czarodziejskich przygodach ludziom, którzy nie tylko wam nie uwierzą, ale nawet po prostu nie mogą uwierzyć. Jest to zresztą jeden z wielkich kłopotów związanych z prawdziwie cudownymi wydarzeniami.

Cioci Edyty jeszcze nie było w domu, lecz wróciła, kiedy dzieci myły ręce i twarze przed kolacją. Przywiozła z sobą prezenty na urodziny Edreda — ładniejsze i więcej niż te, jakie dostawał w ciągu ostatnich trzech lat.

Przywiozła mu mianowicie duże pudło cudownej mieszanki czekoladowej, skrzynkę z narzędziami, bardzo piękny kijek krykietowy wraz z piłką, komplet klocków, wypukłe z wierzchu pudełko farb, w którym wszystkie miseczki wypełnione były po brzegi, a nie do połowy, jak to zwykle bywa obecnie z pudełkami otrzymywanymi w prezencie. W pudełku były także pędzelki: dwa z włosia wielbłądziego i jeden z sobolowego, tak ostro zakończony, jak tylko to jest możliwe.

— Kochana jesteś, ciociu! — zawołał Edred, obejmując ją mocno. Był bardzo szczęśliwy, a przez to serdeczniej niż zwykle dla wszystkich usposobiony. Dlatego też, powtórzywszy: „Jesteś naprawdę kochana!”, dodał: — I Elfryda może malować moimi farbami, kiedy mnie nie będzie w domu, i używać obydwóch wielbłądzich pędzelków. Z wyjątkiem sobolowego, oczywiście.

— Ach, Edred, jaki ty jesteś miły! — zawołała bardzo wzruszona Elfryda.

— Mam tu coś także i dla Elfrydy — rzekła ciocia

Edyta, szukając wśród szeleszczących zwałów brązowego papieru, bibułki, sznurków, kartonów i wiórków, pozostałych po wypakowaniu prezentów Edreda. — O proszę!

Była to książka — dość gruba książka w bardzo kolorowej okładce, a jej tytuł brzmiał: „Historia Amuletu” *. Teraz z kolei Elfryda zaczęła ściskać ciocię i mówić jej, jak bardzo jest kochana.

— A teraz siadajmy do kolacji! — zawołała kochana ciocia. — Mamy na kolację kurczęta na zimno i ciasto z konfiturami agrestowymi i z kremem.

Dzieciom, przywykłym raczej do mało interesującego mleka z chlebem na kolację, zapowiedź ta wydała się cudownym wprost ukoronowaniem dnia. I to jakiego dnia!

W czasie zajadania pięknie złocistych kurcząt ze smakowitym farszem i doskonałym sosem oraz ciasta agrestowego z kremem ciocia opowiedziała im, co wydarzyło się jej tego dnia.

— Więc to rzeczywiście okazał się statek — powiedziała — przywiózł pocztę i różne inne rzeczy. A najlepsze z tego wszystkiego jest to, że nie będziemy potrzebowali przyjmować letników.

— Hurra! — zabrzmiała chóralna odpowiedź.

— Będziemy mieli więcej pieniędzy i zaczniemy żyć o wiele wygodniej niż dotąd. Wy oboje będziecie mogli pójść do naprawdę dobrej szkoły. A teraz zgadnijcie, gdzie zamieszkamy?

— Czy — szepnęła Elfryda — czy w zamku?-

— Co? Jakżeś ty to zgadła?

Elfryda zerknęła na Edreda. Ten zaś pośpieszenie połknął ogromny kęs kurczęcia i powiedział:

— Ciociu, mam nadzieję, że nie pogniewasz się na nas. Myśmy dzisiaj jeździli do Arden. Ale sama mówiłaś, że w tym roku już będziemy mogli.

Po czym wyszła na jaw cała przygoda — tak, cała z wyjątkiem wypowiedzenia zaklęcia.

— A czy coś się wam tam przydarzyło? — spytała ciocia Edyta, a dzieci z zadowoleniem stwierdziły, że cała rzecz tylko ją zaciekawiła i wcale nie była rozgniewana tym, co zrobili.

— No... — odparła z namysłem Elfryda — widzieliśmy tam Kreta...

Ciocia Edyta roześmiała się, a Edred wtrącił z pośpiechem:

— To właściwie wszystko, co nam się przydarzyło, ciociu. A ja teraz jestem lordem Ardenem, prawda?

— Tak — odpowiedziała z powagą ciocia. — Jesteś lordem Ardenem.

— Cudownie! — wykrzyknął Edred z tak roześmianą twarzą, że ciocia zaniechała wygłoszenia małego kazania, jakie przygotowała sobie jeszcze w pociągu na temat obowiązków arystokracji angielskiej.

„Powiem mu to kiedy indziej” — pomyślała i z kolei zwróciła się do Elfrydy.

— Nie, kochanie — odpowiedziała na jej żarliwe pytanie: „To ja w takim razie jestem lady Arden, prawda?”

— Jeżeli on jest lordem — obstawała przy swoim Elfryda — to ja powinnam być lady. Bo inaczej to byłoby niesprawiedliwe.

— Mniejsza z tym, moja droga — rzekł dobrotliwie

Edred. — Będę cię tytułował lady Arden, kiedy tylko zechcesz.

— A co byście powiedzieli — spytała ciocia — gdybyśmy zaraz przenieśli się do zamku i tam zamieszkali?

— Dziś wieczorem?

— No nie — zaśmiała się ciocia — ale w przyszłym tygodniu. Musicie pamiętać, że chwilowo będę bardzo zajęta, bo trzeba komuś odnająć ten dom. Ale stara pani Honeysett — ta, która prowadziła gospodarstwo waszemu dziadkowi — pisała już do adwokata z zapytaniem, czy chcielibyśmy ją zatrzymać. Pamiętam ją z czasów, kiedy byłam jeszcze małą dziewczynką. To kochana staruszka i zna całe mnóstwo dawnych piosenek. Co byście powiedzieli, gdybyście zamieszkali tam pod jej opieką na czas, kiedy ja tutaj będę likwidowała dom i wyprawiała letników? Ach, znowu ktoś dzwoni! Mam nadzieję, że w zamku nie będzie już żadnego dzwonienia, prawda?

Na tym więc stanęło. Ciocia pozostała w domu nad urwiskiem, by dopilnować ustawienia dodatkowo zakupionych mebli — gdyż dom miał być odnajęty z umeblowaniem — i zająć się spakowaniem tych niewielu pięknych starych przedmiotów, które były dziedzictwem po Ardenach, a dzieci udały się do zamku wozem bagażowym, za bierając z sobą garderobę w walizkach, a zabawki w dwóch dużych, czarnych pudłach. Ich serca przepełniało radosne oczekiwanie.

Pani Honeysett przyjęła ich z miłą, staroświecką uprzejmością i powitanie zakończyło się gorącymi uściskami.

— Witam cię w twoim rodzinnym domu, mylordzie — powiedziała, obejmując jednym ramieniem każde z dzieci — i panienkę witam też bardzo serdecznie, kochanie. Od razu widać, że obydwoje jesteście Ardenami. Zawsze tak było w rodzinie: chłopiec i dziewczynka — chłopiec i dziewczynka.

Pani Honeysett miała poczciwą, sympatyczną twarz i wielkie, bladoniebieskie oczy, które mrużyła w uśmiechu, a uśmiechała się prawie za każdym razem, kiedy spojrzała na któreś z dzieci.

Ach, cóż to była za przyjemność wypakowywać walizki i układać swoje rzeczy w szufladach wysokich cedrowych komódek fornirowanych błyszczącym mahoniem; odsuwać białe muślinowe firanki w oknach pełnych drobnych szybek w kształcie rombów, które były zawsze oknami Ardenów; spoglądać, jak tylu Ardenów musiało to czynić, na ziemie, które, jak okiem sięgnąć, zawsze, od niepamiętnych lat, stanowiły własność jednej i tej samej rodziny. A że teraz już do niej nie należały, nie miało to większego znaczenia dla romantycznych dziesięcio czy dwunastoletnich serduszek.

A później jakże przyjemnie było schodzić na dół po niskich, starannie wywoskowanych schodach (oglądając wiszące na ścianie portrety rodziny Ardenów) i w wyłożonej boazerią jadalni zastać stół zasłany białym obrusem, na dwie osoby nakryty do obiadu. Myślę, że było to bardzo ładnie ze strony Edreda, że w chwili gdy pani Honeysett, nałożywszy im na talerze pokaźne porcje pieczeni wołowej, odeszła, by mogli sobie spokojnie jeść, zwrócił się do Elfrydy ze słowami:

— Czy mogę podać pani kartofle, lady Arden?

Elfryda, uszczęśliwiona, zachichotała radośnie.

Jadalnia umeblowana była meblami, jakie dobrze znali i lubili. Miała długie, niskie okno, wychodzące na długi, wąski ogródek. Boazerie, wypolerowane do połysku, miały odcień szarobrunatny.

— O — zawołała Elfryda — tu pod niektórymi płytkami na pewno są jakieś tajne skrytki!

I chociaż Edred odpowiedział na to: — Tere-fere-kuku! — to w głębi duszy również czuł, że dziewczynka ma rację.

Po obiedzie Elfryda spytała:

— Czy możemy teraz zwiedzić cały dom?

Na co pani Honeysett, wyjątkowo urocza niewiasta, odpowiedziała z ogromną wylewnością:

— Pewnie że tak! Przecież to wszystko jego, niech go Pan Bóg zachowa, najmilszego chłopca!

Wobec tego zabrali się do zwiedzania.

Dom okazał się znacznie większy, niż im się wydało tego pierwszego, cudownego dnia, kiedy to zabawiali się w odgrywanie włamywaczy. Na końcu krótkiego korytarza znajdowały się drzwi obite wyblakłym zielonym suknem. Pani Honeysett wskazała na nie, mówiąc:

— Nie myślcie, że to już koniec: tam dalej jest drugi dom.

I rzeczywiście, po drugiej stronie zielonych drzwi znajdował się drugi dom.

Dom, który już zwiedzili, był uładzony, czyściutki, wypucowany — jak mówiła pani Honeysett — i każdy mebel błyszczał jak lustro czy jak gwiazda nadziei. Ale za zielonymi drzwiami kryły się same cienie, pełno tam było kurzu, szyby zasnuwały pajęczyny, a ponadto nad każdym oknem zwisały podarte, wyblakłe i opadające z prętów firanki, które przypominały stare chorągwie z wolna butwiejące w olbrzymich katedrach, kołyszące się lekko w bezwietrznym powietrzu, poruszane być może istnieniem niewidocznych trąb Chwały, grzmiących melodią dawnej świetności i wspaniałości.

Na posadzkach leżały strzępy podartych dywanów, gruba warstwa kurzu pokrywała meble, podłogę na korytarzach i schody. Zasłony wokół olbrzymich łoży we wspaniałych niegdyś sypialniach zwisały żałośnie, przysypane pyłem i przeżarte rdzą, a w kołdrach widniały dziury wygryzione przez mole i myszy. W jednym z pokoi stała rzeźbiona dębowa kołyska, z której opadała kołderka z postrzępionego jedwabiu. A z wielkiego paleniska w kuchni, gdzie od dawna już nie płonął żaden ogień, ale wciąż jeszcze leżał szarobiały popiół pozostały po ostatnim ogniu, wiało przejmującym chłodem. I wszędzie czuć było wilgocią.

— Czy myślisz, że tu straszy? — spytała Elfryda.

— Bzdura! — odparł lakonicznie jej brat i ruszyli dalej.

Przemierzali długie, wąskie korytarze ze starymi pofałdowanymi miedziorytami, oprawionymi w czarne ramy, z których zwieszały się pajęczyny niczym szara krepa. Przechodzili przez pokoje o nierównych, zszarzałych dębowych posadzkach, gdzie w kominkach leżały jeszcze na rusztach stare sadze i szczątki gniazd szpaczych, w których kiedyś, przed laty, wykluły się pisklęta.

Edred chusteczką do nosa — służącą zawsze jako ściereczka-do-wszystkiego — przetarł szybę w jednym z okien i dzieci wyjrzały na ciągnący się w oddali łańcuch wzgórz. Było rzeczą jasną, że ta część domu nie została zbudowana w obrębie zamku.

Kiedy już otworzyli wszystkie drzwi i obejrzeli wszystkie pokoje tchnące zetlałą wspaniałością dawnych dni, wyszli na dwór i obeszli dom dokoła. I wówczas przekonali się, że to skrzydło odchodzi wprost od zamku. Miało kwadratowe okna obwiedzione rzeźbionymi węgarami z kamienia, a wszystkie szyby były żółtawe jak pergamin i przesłonięte od środka welonem utworzonym przez Czas i pająki. Z zewnątrz porastał mury gęsty bluszcz, który niemal zasłaniał niektóre z okien.

— Ach! — wykrzyknęła Elfryda, rzucając się na wznak na trawę. — To zbyt cudowne, żeby było prawdziwe! Nie mogę po prostu uwierzyć!

— A w co ja nie mogę uwierzyć — powiedział Edred padając koło niej na darń — to w tego całego Kreta.

— Ale przecież oboje widzieliśmy go — odparła Elfryda. — Nie można nie wierzyć w coś, co się widziało.

— A ja mogę — rzekł z miną wyższości Edred. — Przypomnij sobie tylko te czerwone, muchomory w „Niegdyś”. A przypuśćmy, że miętówki były zaczarowane? Po to, żeby nam się różne rzeczy przyśniły.

— Ale dobre były — powiedziała marząco Elfryda. — Och, jeszcze jak!

— No więc co teraz?

— A czy ułożyłeś już może jakiś wierszyk, żeby przywołać Kreta?

— A ty?

— Nie. Chociaż próbowałam.

— Ja też próbowałem. No i ułożyłem.

— Ach, Edred, jakiś ty zmyślny! Powiedz ten wierszyk!

— Czy myślisz, że jeżeli go powiem, to Kret przyjdzie?

— Pewnie, że przyjdzie.

— Wiesz, co ci powiem? — odezwał się po namyśle Edred. — Oczywiście, że chciałbym znaleźć skarb i tak dalej. Ale ja w to wszystko nie wierzę. To nie jest możliwe — tak mi się wydaje. No, bo czy jest możliwe?

— Jeszcze bardziej niemożliwe rzeczy zdarzały się w „Historii Amuletu” — odparła Elfryda.

— A — powiedział Edred — to co innego. „Historia Amuletu” to opowieść bajeczna.

— Ale Kret przecież powiedział, że i my jesteśmy w bajce. Wiesz co, Edred? Powiedz swój wierszyk.

Edred powoli i wyraźnie wyrecytował:

Biały Krecie, wyjdź spod ziemi,
Wygrzeb się łapkami swymi.
Wyjdź spod ziemi, z twego domu,
Zechciej, proszę, nam dopomóc.

Elfryda bacznie się rozejrzała. Dokoła rozciągała się niska darń, a dalej wznosiły się mury zamku, wyniosłe, szare i całe pokryte bluszczem. Górą, nad głowami dzieci, krążyły gołębie, siedziały też na łukach wieńczących okna i na dachu i muskały błyszczące piórka, mówiąc do siebie nawzajem: „Gugu-gugu, gugruh-gugruh”, choć trudno byłoby się domyślić, co to mogło znaczyć. Kreta jednak nie było — nawet najmniejszego śladu czy jakiegokolwiek znaku jego obecności.

— Edred! — powiedziała siostra.

— Co takiego?

— Czyś ty ten wierszyk naprawdę sam ułożył? Nie gniewaj się, ale jakoś mi się zdaje, że już kiedyś słyszałam coś bardzo podobnego.

— Ja — zawahał się Edred — ja go zaadaptowałem.-

— Co? — spytała Elfryda.

— Czy nie widziałaś takiego napisu w książkach: „Adaptacja z francuskiego?” Ja go tylko zmieniłem.

— Coś mi się wydaje, że to nie wystarczy. Na ile go zmieniłeś? Jaki był ten prawdziwy wierszyk?

Krecie, krecie, miły krecie,
Bardzo, bardzo ujrzeć chcę cię!
Wiem, żeś ślepy się urodził,
Ale nic mi to nie szkodzi.

— wyrecytował naburmuszony Edred. — Ciocia zadeklamowała mi go tego dnia, kiedy byłaś u niej z panią Harrison.

— Jestem przekonana, że powinieneś był ułożyć wierszyk sam z siebie. Widzisz przecież, że Kret wcale się nie pojawił.

— Nie ma w ogóle żadnego Kreta — orzekł Edred.

— Musimy obydwoje porządnie pomyśleć. Jestem zupełnie pewna, że potrafiłabym ułożyć wierszyk, gdybym tylko wiedziała, jak się do tego zabrać.

— Jeżeli ktoś ma w ogóle ułożyć wierszyk, to tylko ja

— odparł Edred. — Ty przecież nie jesteś lordem Ardenem.

— Jesteś bardzo, ale to bardzo nieprzyjemny — powiedziała Elfryda, a Edred wiedział, że ona ma rację.

— Możemy zrobić inaczej — zaproponował ugodowo.

— Ty spróbuj ułożyć wierszyk, a ja go wypowiem. Elfryda objęła głowę rękoma i myślała tak długo, aż czoło poczerwieniało jej niczym burak, a krew tętniła w skroniach jak głośne tykanie zegara.

— Masz już coś? — spytał Edred właśnie w chwili, gdy jej się wydało, że rzeczywiście wpadła na pomysł.

— Nie przeszkadzaj! — wykrzyknęła z rozpaczą poetka. Zapanowała cisza i tylko słychać było głosy gołębi i skowronków oraz muczenie krowy w odległej, pokrytej czerwoną dachówką oborze.

— Czy tak będzie dobrze? — spytała wreszcie dziewczynka, odejmując ręce od głowy i unosząc łokcie z trawy. Na łokciach widniały głębokie rowki i linie odciśnięte przez twarde łodygi, na których tak długo się opierała.

— No, mówże! — zawołał Edred.

Pod wpływem tej zachęty Elfryda zaczęła wierszyk bardzo powoli i wyraźnie: — Biały Krecie — myślę, że tak będzie lepiej powiedzieć niż nazywać go zwyczajnie Kretem, nie sądzisz?

O Krecie Biały, z kryjówki swej wyjdź i wskaż nam, jak do tej rzeczy się brać — to znaczy do odszukania skarbów. Spodziewam się, że on to zrozumie.

— Dobrze, ale to nie jest wiersz! — zawołał Edred.

— Dalej jest już prawdziwy wiersz:

Krecie Biały, Biały Krecie,
Proszę, powiedz nam w sekrecie,
Gdzie jest skarb...

— Myślę, że to powinno być trochę dłuższe — rzekł Edred, chociaż utwór mimo wszystko wyraźnie zrobił na nim wrażenie.

— No, prawdę mówiąc, jest tego więcej — odparła Elfryda. — Zaczekaj chwileczkę, przypomnę sobie tę resztę. Chciałam wyraźnie powiedzieć, że chodzi o to, jak znaleźć skarb i jak uczynić Edreda dzielnym i mądrym. No i miłym — dodała od siebie.

— Jeśli o to chodzi, to ja i tak jestem miły — oświadczył lord Arden.-

— Ach, ja wiem, że jesteś. Ale w wierszu muszą być rymy, przecież wiesz o tym. Zdaje mi się, że poeci często muszą mówić wcale nie to, co mają na myśli, właśnie z powodu rymów.

— Więc wyrecytuj wszystko od początku do końca — powiedział Edred, a Elfryda posłusznie wyrecytowała:

Krecie Biały, Biały Krecie,
Powiedz, proszą, nam w sekrecie,
Gdzie jest skarb. I zrób Edreda
Dzielnym, mądrym, jeśli się da.
A prócz tego bardzo miłym,
Proszę o to z całej siły!

Mogę ci to zapisać, jeżeli masz przy sobie ołówek.

Edred wydobył z kieszeni kawałek różowej kredki, ale nie miał papieru, więc Elfryda musiała rozpostrzeć swoją białą spódniczkę, położyć na jej brzegu spory kamień i przyciskać go mocno obu rękami, podczas gdy Edred pisał pod jej dyktando.

Następnie Edred zaczął pilnie powtarzać wierszyk raz po raz, tak jak zwykł się uczyć wierszyków zadawanych w szkole, aż wreszcie mógł stanąć na wzgórzu i wypowiedzieć:

Krecie Biały, Biały Krecie,
Powiedz, proszę, nam w sekrecie,
Gdzie jest skarb, i mnie, Edreda,
Dzielnym, mądrym zrób, gdy się da.
I przyrzekam: będę miły,
Postaram się z całej siły.

Jeżeli jesteś tak dobry — dodał na końcu.

I natychmiast ukazał się Biały Kret.

— Czego teraz znów chcecie? — spytał tonem bardzo niezadowolonym. — I czy wyobrażacie sobie, że to, co on powiedział, jest wierszem?

— To pierwszy wierszyk, jaki ułożyłam w życiu — odpowiedziała Elfryda, zaczerwieniona tak, że aż jej uszy płonęły. — Może następnym razem uda mi się już troszkę lepiej.

— Chcemy, żebyś zrobił to, co jest w zaklęciu — rzekł Edred.

— Zrobić ciebie mężnym i mądrym? Tego nie da się zrobić w ciągu jednej chwili. To wymaga długiej pracy — powiedział złośliwie Kret.

— Nie bądź wciąż taki niedobry, kochanie — odezwała się Elfryda. — I jeżeli trzeba na to tak dużo czasu, to czy nie lepiej, żebyś już zaczął?

— Nie zrobię nic poza tym, do czego jestem zobowiązany — odparł Kret nieco ułagodzony być może słówkiem „kochanie”. — Mówcie, czego chcecie, a ja zastanowię się i może to zrobię.

— Ja wiem, czego chcę — powiedział Edred — tylko nie wiem, czy ty to potrafisz.

— He-he! — roześmiał się wzgardliwie Kret.

— Trafiłem na ten pomysł w książce, którą Elfryda dała mi na urodziny — wyjaśnił Edred. — W tej książce dzieci podróżują w przeszłość. I ja bym chciał udać się w przeszłość... i odnaleźć w niej skarb.

— W takim razie wybierz epokę — oświadczył znużonym głosem Kret.

— Co mam wybrać?

— Epokę. To znaczy, do jakich czasów chcesz zawędrować. Jeżeli nie zdecydujesz się, nim doliczę do dziesięciu, to stracisz prawo wyboru. Raz, dwa, trzy, cztery, pięć...

Wśród zupełnego milczenia doliczył tak do dziesięciu.

— ...dziewięć, dziesięć — zakończył. — Doskonale, w takim razie możesz tę podróż w czasie odbyć tylko na ślepo. I to wszystko.

— Do licha! — wykrzyknął Edred. — Nic mi nie przychodziło na myśl z wyjątkiem dat panowania wszystkich królów Anglii. I to wszystkich naraz.

— Jak to dobrze znać tyle dat — odparł Kret, a w jego głosie tak wyraźnie zabrzmiała nuta niewiary, że chłopiec mimo woli zaczął mruczeć:

— Wilhelm Pierwszy 1.awk 2.awk compress_epub.sh crap demo.sh demo.sh~ demo2600.sh demo2600fix.sh dodatkowe dop.sh dopasowanie.sh find_demo.sh find_demo2600.sh find_fontmod.sh find_fontmod2600.sh find_indent.sh find_netpress.sh find_netpress2600.sh find_poprawki_karoliny.sh fontcheck.sh fontmod.sh fontmod2600.sh get_missing.sh indent.sh iwatch.sh lib lista.sh lista.sh~ lista2.sh mod_iwatch.sh mov_0to1.sh mov_1to2.sh netpress.sh netpress2600.sh poprawki_karoliny.sh przenies.sh ucompress.sh uncompress_epub.sh undo_indent.sh zndemo.sh — 1066, Wilhelm Drugi — 1087, Henryk Pierwszy — 1100.

Kret ziewnął, co naturalnie było z jego strony bardzo niegrzeczne.

— Nie bądź taki niedobry, kochanie — powiedziała ponownie Elfryda — i pomóż nam w taki sposób, jaki sam uznasz za stosowny.

— No, teraz mówisz z sensem — rzekł Kret, jak się tego Elfryda, oczywiście, spodziewała. — Dobrze, dam wara jedną radę. Nie dokuczajcie sobie nawzajem przez jeden cały dzień, a wtedy...

— Niepotrzebnie to mówisz — mruknął pod nosem Edred.

— Doskonale! — zawołał Kret, który miał słuch bardziej wyostrzony niż wzrok. — Nie będę.

— Ach, dajcie spokój! — westchnęła Elfryda. — Powiedz nam, co mamy zrobić, kiedy będziemy bardzo mili dla siebie przez cały dzień.

— No więc, jeżeli wam się to uda — odpowiedział Kret — poszukajcie drzwi.

— Jakich drzwi? — spytała Elfryda.

— Właśnie tych drzwi — odrzekł Kret.

— Ale gdzie one są? — zapytał Edred.

— Naturalnie w tym domu — odparł Kret. — A gdzież, na miłość boską, miałyby być?

Po czym z szybkością myszy pobiegł przez trawę i znikł w czymś, co wyglądało na króliczą norę.

— No, teraz — oświadczyła z tryumfem Elfryda — musisz już uwierzyć w Kreta!

— Tak — przyznał Edred — a ty musisz być dla mnie miła przez cały dzień, bo inaczej moja wiara w Kreta nie zda się na nic.

— A czy ja na ogół nie jestem miła? — zapytała dziewczynka i jej usta zadrżały.

— Tak — odparł brat — tak, lady Arden. A teraz i ja także będę miły. Ale gdzie mamy szukać tych drzwi?

Sprawa ta zabrała im czas aż do podwieczorku. Po podwieczorku postanowili zająć się malowaniem, używając świeżo otrzymanych farb i prześlicznych nowych pędzelków. Elfryda chciała namalować ilustracje do „Historii Amuletu” i Edred także chciał je namalować. Było to niemożliwością, o czym możecie łatwo się przekonać, jeżeli macie tę książkę. Edred upierał się przy swoich prawach dowodząc, że farby są jego własnością, Elfryda zaś zwróciła mu uwagę, że książka należy do niej. Gwałtowny spór, jaki się wywiązał, zakończył się zupełnie nagle i niespodziewanie.

— Ja nie byłbym taką samolubną świnką — powiedział Edred.

— Ja też nie — rzekła Elfryda. — Ach, Edred, czy to w ten sposób jest się miłym dla siebie nawzajem przez cały dzień?

— Och! — zawołał Edred. — No tak... prawda... rzeczywiście. Ach, mniejsza z tym. Jutro zaczniemy od początku.

Ale być miłym dla swego brata czy swojej siostry przez cały dzień jest rzeczą o wiele trudniejszą, niż to się wam może wydawać. Toteż minęły całe trzy dni, zanim rodzeństwu Arden udało się dokonać tej tak prostej na pozór rzeczy. Dni te zresztą wcale nie były nudne. Wydarzyło się w ciągu tego czasu sporo zachwycających rzeczy, o których z wielką chęcią opowiedziałabym wam, moi czytelnicy, gdybym miała na to czas. Takich rzeczy, jak wspinanie się na wzgórza, dokonywanie różnych odkryć, przeglądanie książek z obrazkami i natrafienie na biurko, w którym była tajemna skrytka. W skrytce nie znaleźli nic poza grosikiem i skrawkiem czerwonej tasiemki — w tajemniczych skrytkach nigdy nie ma żadnych cennych rzeczy, — ale mimo to była to jednak bardzo ładna skrytka.

I wreszcie nadszedł dzień, kiedy obojgu rodzeństwu udało się zapanować nad swoim temperamentem. Rozpoczęli ten dzień od świadczenia sobie uprzejmości, co stopniowo przeobraziło się jak gdyby w rodzaj gry.

— Będziemy mówić do siebie przez cały czas lordzie i lady Arden i udawać, że nie jesteśmy wcale żadnymi krewnymi — zaproponowała Elfryda.

Okazało się, że jest to rzeczywiście znakomity sposób na wzajemną uprzejmość. Trudno wprost uwierzyć, o ile łatwiej jest być grzecznym dla ludzi obcych niż dla najbliższych krewnych, którzy przecież są w gruncie rzeczy tymi, których naprawdę się kocha.

W miarę jak czas upływał, dzieci zwracały coraz większą uwagę na wszystkie swoje słowa i gesty. Było to jak budowanie domku z kart. W miarę jak upływały jedna po drugiej godziny nieskazitelnej wzajemnej uprzejmości, dzieci ogarniał coraz większy niepokój. Bo co by to było, gdyby po tym wszystkim jakiś naturalny odruch miał zepsuć wysiłek całego prawie dnia!

— Spodziewam się — powiedział Edred przy podwieczorku — że nie wpadnie ci na myśl zrobić mi coś na złość?

— O, nie, kochanie — zawołała Elfryda — jestem pewna, że nie!

I tak właśnie zachowywali się oboje aż do końca dnia.

Po podwieczorku postanowili czytać, aby w ten sposób zmniejszyć ryzyko niepowodzenia. Każde z nich chciało czytać tę samą książkę, a mianowicie „Wyspę skarbów”, i przez krótką chwilę wzajemna uprzejmość znalazła się w niebezpieczeństwie. Potem jednak jakby się zmówili, każde powiedziało drugiemu: „Nie, nie, ty sobie to czytaj!” — i rzecz cała zakończyła się tym, że każde zabrało się do czytania zupełnie innej książki niż ta, na którą miało ochotę.

Kiedy nadeszła pora snu, Edred zapalił dla Elfrydy świecę, ona zaś podniosła z ziemi zapałki, które chłopiec niechcący upuścił.

— Najdroższe moje dziateczki — szepnęła na ten widok przechodząca właśnie pani Honeysett.

Dzieci rozstały się z pełnym zadowolenia stwierdzeniem:

— Tym razem nam się udało.

Trzeba teraz powiedzieć, że w ciągu tamtych trzech dni, kiedy nie udawało im się być bez przerwy miłymi dla siebie, dzieci, oczywiście, szukały wszędzie owych drzwi. Ale że Kret nie powiedział, gdzie się one znajdują ani jak wyglądają, poszukiwania te były bezowocne. Większość pokoi miała po kilkoro drzwi, a że pokoi było wcale sporo, ogólna liczba drzwi wynosiła pięćdziesiąt siedem, wliczając w to także drzwi od szaf. Lecz wśród nich nie było takich, które można by uznać za cenniejsze od wszystkich innych, czyli tych drzwi. Wiele spośród drzwi w starej części domu wyglądało na to, że mogą to być t e, ale ponieważ było ich dużo, o żadnych nie dało się tego powiedzieć na pewno.

— Po czym je rozpoznamy? — spytał Edred następnego ranka, jedząc jajka sadzone z grzankami.

— Myślę, że to może być tak, jak z zakochaniem się — odparła Elfryda jedząc to samo. — Spoglądasz na jakieś drzwi i od razu wiesz, że to jest ta jedyna na świecie, ukochana przez ciebie królewna... to znaczy, chciałam, naturalnie, powiedzieć, jedyne na świecie drzwi — dodała.

Następnie, gdy już zjedli śniadanie, wstali oboje od stołu i popatrzyli na siebie.

— Teraz! — wyrzekli jednocześnie.

— Będziemy dokładnie przyglądać się każdym drzwiom. Może na tych drzwiach będą czarodziejskie napisy, które zjawiły się tam nagle w ciągu nocy jak grzyby — powiedziała dziewczynka.

— Albo też okaże się, że Kret po prostu z nas sobie zakpił — powiedział chłopiec.

— O, nie! — zaprzeczyła dziewczynka. — I musimy przyglądać się drzwiom, i to wszystkim, z obydwu stron. Ach, strasznie jestem ciekawa, co jest za tymi drzwiami! A ty nie?

— Nie zdziwiłbym się, gdyby tam były żony Sinobrodego — odparł chłopiec — z głowami...

— Jeżeli nie przestaniesz — powiedziała dziewczynka, zatykając sobie uszy palcami — nie będę w ogóle szukała tych drzwi... Nie, nie, wcale nie chcę cię drażnić, ale bardzo cię proszę, żebyś przestał o tym mówić. Wiesz, że tego nie znoszę.

— Daj spokój — odparł Edred — i nie bądź niemądra, przyjacielu.

W życiu Elfrydy największym powodem do dumy było zawsze, gdy brat nazwał ją „przyjacielem”.

Zaczęli więc szukać na nowo i obejrzeli wszystkie pięćdziesiąt siedem drzwi, jedne po drugich, z zewnątrz i od środka. Jedne były pomalowane, inne rzeźbione, a jeszcze inne zupełnie zwyczajne, niektóre były fornirowane, a niektóre bez forniru, ale wszystkie były tylko drzwiami — po prostu drzwiami i niczym więcej. I żadne nie mogły pretendować do tego, by można było powiedzieć o nich, że są to właśnie t e drzwi. I kiedy dzieci obejrzały już wszystkie pięćdziesiąt siedem drzwi z jednej i z drugiej strony, nie pozostało im nic innego do zrobienia, jak tylko od nowa zacząć oglądanie. Oglądali więc znów, bardzo starannie, by sprawdzić, czy przypadkiem na którychś drzwiach nie ma czarodziejskiego napisu, którego przez nieuwagę nie zauważyli. Ale nie było. Zaczęli więc opukiwać ściany, aby je wszystkie zbadać i wykryć jakieś drzwi z sekretną sprężyną. Ale i to też nie zdało się na nic.

— Nie ma żadnych starych drzwi — orzekł Edred. — Już ci mówiłem, że Kret po prostu sobie z nas zakpił.

— A ja jestem pewna, że są — odparła Elfryda, lekko pociągając nosem wskutek długotrwałego podniecenia. — Wiesz co? Spróbujmy gry w silną wolę. Ja będę miała oczy zawiązane chusteczką, a ty weźmiesz mnie za rękę i będziesz mocno sobie życzył, żebym znalazła te drzwi.

— Nie wierzę w grę w silną wolę — odparł opryskliwie Edred.

— I ja też nie wierzę — rzekła Elfryda — ale sam wiesz, że musimy coś zrobić. Nic nam z tego nie przyjdzie, jeżeli będziemy siedzieć i mówić, że nie ma żadnych takich drzwi.

— Ale przecież ich nie ma, wiesz doskonale — odpowiedział Edred. — No, niech ci będzie, zagrajmy w tę grę.

W rezultacie Edred zawiązał siostrze oczy najlepszym jej jedwabnym szalikiem — tym niebieskim z ręcznie obrębionymi brzegami — i ujął ją za obydwie ręce. I Elfryda zaraz — działo się to w bibliotece, tam gdzie znaleźli zaklęcie — ruszyła z miejsca i zaczęła iść równym krokiem w sposób wyraźnie celowy. Przemierzyła hall i przez drzwi obite suknem weszła do opuszczonego domu. Następnie poszła długim korytarzem, a później w górę zakurzonymi schodami, coraz wyżej i wyżej...

— Przecież obejrzeliśmy tutaj wszystkie drzwi, jakie tylko są — rzekł Edred, ale jego odezwanie się nie powstrzymało Elfrydy.

— Wiem doskonale — odparła — że idę prosto do tych drzwi. Ach, postaraj się wzbudzić w sobie choć trochę wiary, bo inaczej nic nie znajdziemy!

Posuwała się korytarzem, gdzie pająki udrapowały ramy obrazów swymi szarymi, gęstymi pajęczynami. W korytarzu tym było wiele drzwi, ale Elfryda zatrzymała się nagle przed jednymi z nich — przed drzwiami niczym nie różniącymi się od pozostałych.

— To — powiedziała wyciągając rękę, która wreszcie spoczęła na popękanym fornirze, wyglądającym jak różowa rozgwiazda — to są właśnie t e drzwi.

Ręką wymacała klamkę, nacisnęła ją i weszła do środka, wciąż z niebieskim szalikiem na oczach, pociągając Edreda za rękę. Chłopiec wszedł w ślad za nią.

— Ha! — powiedział ze zdumieniem w głosie, a Elfryda zsunęła szalik z oczu.

Drzwi za nimi same zamknęły się bezgłośnie.

Znajdowali się w długim, mansardowym pokoju tuż pod dachem, w pokoju, na który z całą pewnością podczas wszystkich dotychczasowych poszukiwań nigdy się nie natknęli. Nie miał on wcale okien, a dach z jednej strony sięgał prawie do podłogi. Nie miał też sufitu: pomiędzy zżartymi przez robactwo krokwiami widać było dachówki — krokwie zaś poprzecinane były łatami tak, że gdy się patrzyło na to z dołu, całość wyglądała jak ogromna drabina ze szczeblami umieszczonymi bardzo daleko od siebie. Tu i ówdzie, poprzez szpary w dachówkach, sączyło się mglistozłociste światło. Z dachu dochodziły odgłosy poruszających się po nim nóżek gołębich, szelest skrzydeł i gołębie gruchanie. Ten długi pokój był właściwie zupełnie pozbawiony mebli. Tylko wzdłuż ścian, tuż pod samym dachem, stały dwa rzędy skrzyń, z których ani jedna nie była podobna do którejkolwiek innej.

— Ach! — zawołał Edred. — Teraz jestem na pewno miły i mądry. Po prostu czuję to w sobie. No, teraz mamy już skarb w ręku. Będziemy mogli odbudować zamek.

Podszedł do najbliższej skrzyni, próbując ją otworzyć. Ale dopiero z pomocą Elfrydy udało mu się unieść potwornie ciężkie wieko. Niestety, gdy wieko już podnieśli, stwierdzili, że w skrzyni nie ma żadnych skarbów, tylko ciasno ułożone ubiory.

Wobec tego zabrali się do otwierania następnej.

Okazało się, że we wszystkich tych skrzyniach nie było żadnych skarbów, jedynie odzież. Odzież najrozmaitszego rodzaju, i tylko odzież.

— To nic — powiedziała Elfryda, starając się mówić pokrzepiającym głosem. — To wszystko będzie się wspaniale nadawało do przebierania.

— Dobrze, dobrze — odrzekł na to Edred — ale ja chcę mieć skarb.

— A może — zauważyła trochę nietaktownie Elfryda — może nie jesteś jeszcze „dobry i mądry”. To znaczy — dodała szybko — chcę powiedzieć, że jeszcze nie tak całkowicie. I wiesz, co myślę? Powyjmujmy wszystkie te rzeczy i obejrzyjmy je dokładnie. Może skarb ukryty jest gdzieś po kieszeniach?

Ale i w kieszeniach nie było żadnego skarbu, choćby najdrobniejszego. Nie było nawet grosika.

W pierwszej skrzyni znajdowały się stroje do konnej jazdy, wysokie buty, krótkie kurtki, haftowane szarfy, obcisłe spodnie i mundury z błyszczącymi guzikami. Były też bardzo osobliwe kamizele, jak również czapki i kapelusze o dziwacznych kształtach. Jedna mała, zielona czapeczka wyglądała na to, że będzie akurat pasować na Edreda. Chłopiec spróbował ją włożyć. W tej samej chwili Elfryda wydobyła, ze skrzyni mały słomkowy czepeczek, przybrany błękitnymi wstążkami.

— To jest w sam raz dla mnie — orzekła i włożyła go na głowę.

Nagle dzieciom wydało się, jak gdyby gruchanie gołębi i szelest ich skrzydeł przeniknęły przez dach do pokoju i zewsząd je otoczyły. Odgłosy te stawały się coraz głoś niejsze i bliższe, a różne części garderoby wywędrowały ze skrzyni i znalazły się na dzieciach. Oboje nie mieli pojęcia, jak się to stało — podobnie jak i wy nie wiecie — ale wydawało się, że to właśnie gołębie gruchanie odegrało rolę pomocnych rąk, i już po chwili dzieci ubrane były w stroje, jakich nigdy w życiu nie nosiły. Elfryda miała na sobie długą do ziemi suknię o wysokim stanie, z przezroczystego białego muślinu w zielony deseń. Znikły jej brązowe trzewiki z szerokimi noskami i miała na nogach cieniutkie, płytkie pantofelki. Ramiona jej były nagie, a na piersi krzyżowały się końce muślinowej chustki. Edred nosił olśniewająco białe spodnie, sięgające mu niemal do pach, granatowy fraczek z mosiężnymi guzikami i rodzaj marszczonego żabotu u szyi.

— No, no! — zawołali obydwoje jednocześnie, kiedy już gołębie gruchania zacichły w oddali i znaleźli się nagle sami w zupełnej ciszy długiego, pustego pokoju.

— To było bardzo dziwne — powiedział Edred. — Chodźmy teraz na dół i pokażmy się pani Honeysett.

Ale kiedy wyszli z drzwi, ujrzeli, że pani Honeysett — czy może ktoś inny — musiała bardzo usilnie pracować, kiedy znajdowali się po drugiej ich stronie, gdyż posadzka w galerii była starannie zapastowana i wyczyszczona.

Wzdłuż galerii biegł pas wytartego wprawdzie, ale czyściutkiego chodnika, a miedzioryty wisiały prosto na świeżo podbielanych ścianach i nigdzie nie było ani śladu pajęczyn.

Idąc galerią dzieci otwierały wszystkie po kolei drzwi i oczom ich ukazywały się starannie posprzątane, czyściutkie pokoje, bez najmniejszego pyłku czy postrzępionych zasłon. Krótko mówiąc, wszędzie panował idealny porządek i rodzaj prostego, ale niewątpliwego komforu. Ale w żadnym z pokoi dzieci nie mogły odnaleźć pani Honeysett. Nie było też nigdzie widać robotników, chociaż przez krótki czas nieobecności dzieci znikły drzwi obite suknem, a na ich miejscu znajdowały się krzywe, popękane drzwi ze starego drzewa.

Dzieci zbiegły szybko przejściem wiodącym do saloniku i pchnęły gwałtownie drzwi, szukając pani Honeysett.

Ale zamiast niej ujrzały siedzących w bardzo sztywnych pozach jakąś starszą damę oraz starszego pana. Ubrani byli w sposób niczym nie przypominający odzieży ludzi dzisiejszych. Stroje ich podobne były do tych, jakie dzieci miały teraz na sobie. Starsza dama zajęta była szyciem wytwornego, białego żabotu, a starszy pan zagłębiony był w czytaniu czegoś, co wyglądało jak stronica jakiejś gazety.

— A to co znowu? — zawołała bardzo surowym tonem starsza dama. — Zdaje się, że zapomnieliśmy zupełnie, jak należy się zachowywać. Proszę mi zaraz złożyć ukłon.

Elfryda dygnęła, jak tylko potrafiła najlepiej.

— Aby nauczyć was szacunku dla starszych — odezwał się wiekowy pan — najlepiej będzie, jak się nauczycie na pamięć którejś z pięknych pieśni umoralniających wielebnego doktora Wattsa . Wybór i dopilnowanie nauki pozostawiam uznaniu szanownej pani.

Z tymi słowy odłożył gazetę i wyszedł wyprostowany i z wielce godną miną. Dzieci zaś, same nie wiedząc, jak to się stało, stwierdziły, że siedzą na dwóch małych stołeczkach w pokoju, który był, a zarazem nie był, tym salonikiem, gdzie jeszcze tegoż ranka spożywały tak smaczne śniadanie, i każde z nich trzyma w ręku zbiór hymnów doktora Wattsa w bardzo staroświeckiej oprawie.

— Nauczycie się na pamięć całego hymnu rozpoczynającego się od słów:

Szczęśliwe to dziecię, co od najmłodszych lat
Pobiera potrzebne nauki...

A poza tym dzisiaj na obiad nie dostaniecie deseru — orzekła starsza dama.

— Ho, ho! — mruknął Edred.

— Psst!.. — szepnęła doń Elfryda w chwili, gdy starsza dama podeszła ze swym batystowym żabotem do okna.

— Kiedy ja tego nie zniosę — odpowiedział również szeptem Edred. — Powiem o tym wszystkim cioci Edycie! A w ogóle kim ona jest? — dodał, rzucając ponad nieskazitelnie czyściutkim dywanem piorunujące spojrzenie na starszą damę.

— Jak to, czy jeszcze nie rozumiesz? — szepnęła Elfryda. — Przemieniliśmy się w inne osoby i ona jest naszą babcią.

Sama doprawdy nie wiem, dlaczego Elfryda domyśliła się tego od razu, a Edred nie. Może dlatego, że Elfryda była dziewczynką, a może z tego powodu, że była o dwa lata starsza od Edreda. W każdym razie oboje wysyłali beznadziejne spojrzenia przez okno, za którym panowała przepiękna pogoda, by zaraz potem wgłębić się w drobny i nudny druk staroświecko oprawionej książki.

— Edred — poleciła chłopcu starsza dama — podaj mi gazetę.

Wskazała przy tym na arkusz zadrukowanego papieru, leżący na lśniąco wypolerowanym stole.

Edred wstał i podał starszej damie gazetę, ale po drodze rzucił kątem oka na tytuł i oto co przeczytał:

TIMES 16 czerwiec, 1807

Teraz wreszcie i on wiedział dokładnie, tak jak już przedtem wiedziała Elfryda, gdzie jest i w jakich czasach.

Koniec wersji demonstracyjnej.

ROZDZIAŁ III 

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ IV 

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ V 

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ VI

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ VII

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ VIII 

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ IX

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ X

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ XI 

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ XII 

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ XIII 

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ XIV

Niedostępny w wersji demonstracyjnej