Zenon Parvi

ROK 1794

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

OSOBY

AKT I.

Scena I.

Scena II.

Scena III.

Scena IV.

Scena V.

Scena VI.

Scena VII.

Scena VIII.

Scena IX.

AKT II.

Scena I.

Scena II.

Scena III.

Scena IV.

Scena V.

Scena VI.

Scena VII.

Scena VIII.

Scena IX.

AKT III.

Scena I.

Scena II.

Scena III.

Scena IV.

Scena V.

Scena VI.

AKT IV.

Scena I.

Scena II.

AKT V.

Scena I.

Scena II.

Scena III.

Scena IV.

Scena V.

Scena VI.

Scena VII.

ROK 1794

Dramat w 5-ciu aktach.

Zenon Parvi

OSOBY

KRÓL STANISŁAW AUGUST PONIATOWSKI

TADEUSZ KOŚCIUSZKO

generałowie

KSIĄŻĘ JÓZEF PONIATOWSKI

KSIĄŻĘ ADAM PONIŃSKI

HENRYK DĄBROWSKI

JÓZEF ZAJĄCZEK

KAROL KNIAZIEWICZ

IGNACY KAMIŃSKI

JÓZEF SIERAKOWSKI

ANTONI MADALIŃSKI

STANISŁAW MOKRONOWSKI

JAN KILIŃSKI, szewc - pułkownik

KRZYCKI, pułkownik

BEREK JOSELOWICZ, pułkownik

JÓZEF JOSELOWICZ, jego syn - porucznik

OFICER POLSKI I, II, III

KRAKAU, MIESZCZANIN WARSZAWSKI

MIESZCZANIN WARSZAWSKI I

MIESZCZANIN WARSZAWSKI II

GRUBY MIESZCZANIN

GERWAZY, stary sługa ponińskiego

FERSEN, wódz rosyjski

PAŁKIN, oficer rosyjski - później szpieg

OFICER ROSYJSKI

żydzi

MORYC

RIKIEL

CIAPA

LEJZOR

AMSTER, KARCZMARZ

RUCHLA, córka amstra

WIEŚNIAK

PAROBEK

PACHOLĘTYMKO, kozaczek - bandurzysta

OFICEROWIE I WOJSKO POLSKIE I ROSYJSKIE

LUD - MIESZCZANIE - SŁUŻBA

Rzecz dzieje się w roku 1794

AKT I.

Scena przedstawia gościniec przed karczmą żydowską. Gościniec prowadzi środkiem sceny — z jednej strony karczma, z drugiej las na wzgórzu, szpilkowo - brzozowy. Zmierzcha się.

Ostatki zachodzącego słońca padają czerwonymi promieniami na szczyty drzew.

Scena I.

Z karczmy wychodzą: Ruchla i Józef Joselowicz. Ten

ostatni w mundurze porucznika jazdy polskiej.

JÓZEF

Patrz, jak się niebo zachodem czerwieni,

Krwawy blask rzuca na sosn i brzóz szczyty,

Odzie się purpurą lśni, błyska i mieni —

Jak cudny wieczór, choć mgłami spowity,

Które od jezior idą tu całunem.

W powietrzu jaka cisza. — Droga Ruchlo

Dla nas ta cisza czegóż jest zwiastunem?

RUCHLA

Zwiastunem szczęścia i jasnej przyszłości,

Wszystko jest dla nas szczęścia dobrym gońcem,

Cóżby nas straszyć miało, co przerażać,

Coby nas zakryć miało przed tem słońcem,

Jakiem jest nasza miłość, mój Józefie?

Miłość i młodość dwa największe skarby —

A te są nasze, niepodzielnie nasze.

A ciebie czeka sława, czeka chwała,

O mój Józefie, o mój ty żołnierzu,

Polski żołnierzu! Boże, czyż myślałam,

Czyż ja marzyłam kochanką być tego,

Co polski mundur nosi... mój Józefie!

(zarzuca mu ramiona na szyję)

JÓZEF

Tak, droga Ruchlo, uściśnij mnie silnie,

Bo twój kochanek, twój przyszły mąż Ruchlo

Dziś oficerskie szlify nosi. Z ojcem

Ród nasz, co dzisiaj znany w okolicy,

W kraju go wsławim, żydzi - wojownicy.

(po chwili)

Lecz czas już, Ruchlo, pożegnać cię muszę.

RUCHLA

Zatem odjeżdżasz już?

JÓZEF

Powinność woła —

Naczelnik kazał, od sioła do sioła

I od wsi do wsi kraj przebiegać cały,

Wszędzie, w szeregi, żydów ochotników

Wzywać, tysiące wnet nas będą stały

Pośród chorągwi polskich, bratnich szyków.

Mój ojciec Berek, jako tutaj znany

I po żydowskich gminach szanowany,

Odezwę wydał do żydowskiej braci,

By pod Kościuszki znaki szli ochoczo.

RUCHLA

Ojciec twój, Berek? — O nim wszyscy mówią,

I teraz w izbie karczmy żydów tłumy

Brzęczą jak w ulu, robią hałas, wrzawę,

"Berek" na ustach wszystkich, a mój ojciec.

Jakiś w swem ręku trzyma arkusz biały,

A oni wrzeszczą: "Czytaj Amster, czytaj".

JÓZEF

Ruchlo, to ojciec mój, polski pułkownik.

Odezwę dał, jam ją przywiózł sam,

Lecz ojciec twój, Amster, czuje lęk,

Nie chce jej żydom czytać, ja go znam.

(z wnętrza karczmy słychać gwar )

RUCHLA

Lecz czytać musi, żydzi nie ustąpią.

JÓZEF

Zresztą Berek tu przyjdzie sam i porwie

Żydów za sobą tłum.

RUCHLA

Twój ojciec się zjawi

Wśród nas, ach kiedy?

JÓZEF

Dzisiaj, niezadługo,

Lecz ja nie mogę czekać Ruchlo miła

Żegnaj, naczelnik ważne dał zlecenia,

Mam się z Ponińskim widzieć generałem.

Ruchlo co Tobie? dreszcz wstrząsnął Twem ciałem!

RUCHLA

Z Ponińskim? z którym?

JÓZEF

Z Adamem, Adama

Synem, marszałka sejmu okropnego,

Jakiego w dziejach nie będzie drugiego,

Odzie przystąpiono do Polski rozdarcia,

Gdzie tryumf wzięła nad cnotą moc czarcia.

Lecz syn ohydną pragnąc zetrzeć plamę

Z rodu Ponińskich i honor salwować,

Pod znak Kościuszki przystąpił z drugimi,

By z toni Polskę ocalić, ratować.

Z nim się dziś muszę widzieć, ważne sprawy.

(spostrzega przerażenie na twarzy Ruchli)

Ruchlo, co tobie? jakież cię obawy

Dręczą, na licach lęk i przerażenie,

Twarz jak śnieg biała i błędne spojrzenie!

RUCHLA

To nic, już przeszło, tylko, mój jedyny,

Kiedyś wymówił nazwisko "Poniński",

Jak gdybym żądło ujrzała gadziny

Skrytej, podstępnej, nieprzyjemnej, śliskiej

Lub śmierć osoby najdroższej i bliskiej

(ze zdziwieniem)

On, generałem, mówisz?...

JÓZEF

Tak jest luba,

Dzielnym żołnierzem jest i wódz go ceni,

W ostatniej bitwie, gdy Moskale wzięli

Tył naszym wojskom i groziła zguba,

Młody Poniński z swym pułkiem konnicy

Wpadł na nich nakształt krwawej błyskawicy

Odparł moskiewski atak, nas ocalił,

Za co go ściskał Kościuszko i chwalił.

Lecz Ty, najdroższa, tego generała

Znasz?

RUCHLA

(na stronie)

O bogdajbym nigdy go nie znaią.

(głośno)

Nie, nie znam, tylko jako Polka prawa

Gdym usłyszała nazwisko, w narodzie

Tak zniesławione, w pamięci mi stawa

Obraz, tak straszny! Jam go nie widziała,

Lecz moja dusza odczuwa go cała.

(Jakby w gorączce)

Widzę ich, widzę, w strasznym korowodzie

Suną przed oczy memi, król na czele,

Posłowie, szlachty uzbrojonej wiele

I oni w sali... moskiewscy żołnierze —

Na ziemi krzyżem leży jeden godny

W tym kole zdrajców. Rośnie krzyk i wrzawa,

Rejtana bierze tłum braci wyrodny,

Wynoszą z sali... ciągle mi się zdawa,

Że to dziś było...

(słania się)

JÓZEF

Ruchlo, na Bóg żywy!

Co Tobie? — skąd wiesz? To obraz prawdziwy.

Skąd wiesz?

RUCHLA

W Warszawie właśnie wtedy byłam

U dziadka. — Z sali wyrzucon sejmowej,

Ranny, pobity, nieprzytomny prawie

Rejtan w świetlicy mego dziadka leżał,

Gdziem mu służyła, nosiłam mu wody,

Z różnemi leki do niego chodziłam,

W jego patrzałam twarz, w jego źrenice,

W to bohatera, męczennika lice...

(po chwili)

Tak tydzień przebył u dziadka w ukryciu,

Poniński bowiem groził jego życiu,

A przez ten tydzień, on szlachcic, pan możny,

W starego rodu dostojność obfity,

Ze mną, com tylko była przy nim sługą,

Ze mną, o sprawach Rzeczypospolitej,

Ze mną, żydówką, nieraz mówił długo.

JÓZEF

I z jego słów to, ty wysnułaś obraz

Straszny, prawdziwy i stąd ta nienawiść

Rodu Ponińskich. Ale wierz mi Ruchlo,

Co ojciec złego zrobił, syn naprawi

I jednym więcej będzie z tych, co zbawi

Polskę. Młodego wszakże nie znasz wcale,

Na charakterze jego, jak na skale,

Można się oprzeć. Zresztą, droga Ruchlo,

Na niewinnego nie chciej błędów składać.

Wnet się przekonasz, wstąpimy tu oba,

Gdy do obozu będziem się przekradać

Z powrotem...

RUCHLA

Ach nie czyń tego Józefie, na miłość

Proszę cię naszą, nie czyń tego.

JÓZEF

A ty drżysz znowu? Rzecz to niepojęta,

Rzecz to nad wyraz dziwna, osobliwa,

Jakeś ty na to nazwisko zawzięta,

Jakaś ty na to nazwisko jest tkliwa.

Lecz bywaj zdrowa, niech wielki Jehowa

Dom ten w opiece swej wiecznie zachowa,

Dzisiaj czas wojny, nie powrócić mogę,

Bywaj mi zdrowa, dziewczyno, czas w drogę!

RUCHLA

Idź już Józefie, nie mogę cię wstrzymać,

Wstrzymywać nie chcę, choćbym nawet mogła.

Idź już Józefie, lecz na wszystko proszę,

Kiedy już musisz spotkać się z nim, omiń

Dom ten z daleka, bo będzie nieszczęście!

JÓZEF

Nieszczęście wróżysz?...

RUCHLA

(wyjmuje z zanadrza mały pakiecik)

W obozie oddaj to naczelnikowi,

Niech się naczelnik przekona, niech dowie,

Że i żydowska dziewczyna, jak może,

Do dobra kraju przyczynić się pragnie.

(z siłą)

Ta garść pieniędzy, ta garstka klejnotów

Niech w ręku wodza w żelazo stopiona,

Uderzy w serca wrogów w tysiąc grotów,

Na popiół spali zbójeckie plemiona!

JÓZEF

Ach, jak ci pięknie z tą natchnioną twarzą,

W której goreje płomień, co ukryty.

Z tym blaskiem w oczach, co jak ogień jarzą,

Z tym marsem jako u groźnej Judyty,

Dzisiaj mi droższa jesteś, o dziewczyno,

Z takimi, jak ty, narody nie giną,

Choćby ich byt był, jak nasz, zagrożony.

... Wodzowi powiem o swej narzeczonej.

(ściska ją)

Jakżem szczęśliwy... żegnaj — do powrotu!

(wychodzi gościńcem na lewo)

RUCHLAŻegnaj kochanku mój, żegnaj żołnierzu,

Dobry los z tobą niech będzie w przymierzu.

(za odchodzącym posyła pożegnanie ręką, potem wchodzi do karczmy)

Scena II.

Z karczmy wychodzi z hałasem tłum żydów, przeważnie młodych, ale są między nimi i starzy. Niektórzy z węzełkami na plecach i kijami w rękach. Amster trzyma w rękach rozłożony duży arkusz zapisanego papieru, tłum żydów grupuje się koło niego.

AMSTER

Słuchajcie syny Izraela, dzieci,

— A niechaj czuwa nad wami Jehowa, —

Patrzcie, ten papier co się w rękach świeci,

To do was, bracia, odezwa Berkowa,

Odezwa do was od Joselowicza,

Żyda-żołnierza! Dziw ta jest nad dziwy,

Żyd niechaj dalej na procent pożycza,

Niech spekuluje...

LEJZOR

Dziw to osobliwy —

Berko jest waryat.

CIAPA

Berko oszalały,

On i syn jego i ród jego cały.

LEJZOR

Berka pamiętam, gdy jeszcze w Kretyndze

Razem do szkółki chodziliśmy oba,

Zawsze narwany był, wielki nieroba —

Zamiast talmudu uczyć się w hajderze,

Berek do ręki kawał kija bierze

I niby szablem wywija i macha,

Czego się drugi żydek bardzo stracha.

A zawsze z nami chciał się bawić w wojnę!

— Nu, na co wojna? my żydki spokojne, —

Więc w pole biegał, gdzie dzikie pastuchy

Pasały bydło i z nimi zabawę

Urządzał w wojnę, a choć go pobiją,

On się nie skarżył, że tacy zuchwali.

A jaki dziwny był Berek! On zawsze

Wołał: "hej, chłopcy, chodźmy bić Moskali!"

CIAPA

Ja zawsze mówił: Berek oszalały,

On i syn jego i ród jego cały.

RIKIEL

(występuje z tłumu)

Dobrze, ten mówi swoje, a ten swoje,

Ale ty, Amster, papier nam odczytaj,

Naprzód rozprawiać poco? czyż my goje?

Ty się nas, Amster, o zdanie nie pytaj

Teraz, gdy jeszcze treść nam nie jest znana

Odezwy Berka Joselowicza,

Żądam, by była zaraz odczytana!

GŁOSY Z TŁUMU

Tak jest! czytaj nam pismo Amster, czytaj!

MORYC

Po co zwołałeś nas tu ze stron różnych?

Po co się tutaj nas zebrało tyle?

Czy dla słuchania twych powiastek próżnych?

Jak się nam pismo Berka nie spodoba,

Pójdziemy dalej; czytaj, nie trać chwile.

Ty starszy w gminie Amster...

AMSTER

A więc słuchajcie!

(robi się cisza, żydzi zacieśniają koło przy Amstrze, który odczytuje pismo głośno i dobitnie )

"Do was się zwracam Izraela syny,

Ziomkowie moi, współwyznawcy moi,

Dzisiaj się do was zwracam, kiedy naród

Cały do walki z najeźdźcą się zbroi,

Dzisiaj, gdy powstał w narodzie mąż ony,

Który, jak Jozue walczy i zwycięża,

Który powołał naród do oręża,

Bo chce, by naród został wyzwolony —

Tadeusz Kościuszko"

RIKIEL

Kościuszko! słuchajcie.

CIAPA

(zawsze malkontent, półgłosem)

On chce z Kościuszkiem, Berek oszalały,

On i syn jego i ród jego cały.

RIKIEL

Cicho bądź Ciapa... Amster, czytaj dalej!

Kościuszko wielki mąż...

AMSTER

(czyta)

"A więc dziś, bracia moi, współziomkowie

I wy pokażcie, że kochacie Polskę

I, że oddacie za nią swoje zdrowie

I swój majątek i życie w potrzebie.

Dzisiaj na ziemi, na morzu, na niebie,

Wielkie się znaczą rzeczy, wolność świta,

Dzisiaj w szeregach wolnych Izraelita

Niech stanie. Bracia, pokażcie się godni

Miana potomków Dawida. Wyrodni"

"Będą ci, którzy bez żadnej wdzięczności

Kraj pozostawia, co szuka wolności.

Wszak tutaj żydzi, gdy na świecie całym,

Ogniem, żelazem srodze ich tępiono,

Tutaj, do polskich krain ich wpuszczono,

Dano swobodę i żyć pozwolono.

Bracia! Kościuszko, wielki ten wojownik,

Już zbił najeźdzców, o czem w kraju głośno,

Pod Racławicami. Warszawa powstała

I wypędziła wroga. Serca rosną

W narodzie, dusza budzi się z letargu.

I wy się zbudźcie, wszak tu o was idzie,

Bo tylko w wolnym narodzie wolnymi

Możecie zostać. Niech żaden nie stroni

"Z szeregów bracia. Do broni, do broni!"

GŁOSY W TŁUMIE

Do broni! Idziem!

INNE GŁOSY

Wojna rzecz nie nasza.

Niechaj żyd handlu patrzy, nie pałasza!

(żydzi grupują się na dwie strony. Jedni, którzy wciąż wołają: do broni! — drudzy, odsuwając się od tych, żywo między sobą rozmawiają )

AMSTER

(kończąc czytanie)

Podpisano: "Berek Joselowicz, pułkownik

Wojska polskiego"

RIKIEL

Słuchajcie! Berek pułkownik!

LEJZOR

A rycerz,

A Machabeusz! On jest pułkownikiem

Z samym Kościuszkiem, on się zna pewnikiem

Z generałami, książęty i pany

I w całem wojsku Berek szanowany.

(cmoka ustami z wielkiej dumy i radości.)

Scena III.

Ciż sami i Ruchla, która szybko wybiegła z karczmy.

RUCHLA

(do Amstra półgłosem )

Ojcze, ojcze, gdy ty tutaj czytał,

Do karczmy wszedł od ogrodu i od pól

Jakiś żołnierz, a strojny jest jak hetman sam,

Jak pułkownik, generał, a może sam król,

Starszy jest i poważny i o was się pytał

Ojcze, a potem izdebkę kazał dać,

Lecz kazał, aby im

(wskazuje oczyma na tłum żydów )

nie dawano znać,Że przybył.

AMSTER

Już ja wiem, cicho zatem bądź.

... Co mówił więcej gość ten nieznajomy?

RUCHLA

Że on tu wyjdzie, kiedy będzie chwila,

On się ukaże jako Znak widomy.

AMSTER

Ja już wiem, co więcej?

RUCHLA

Ojcze, ty go znasz?

Kto to, odemnie ty, ojcze, wiesz więcej!

On taką dziwną ma postać i twarz...

AMSTER

To Berek.

RUCHLA

Berek! Być nie może!

(wskazuje na tłum żydów)

Ten tłum żydów niby rój ós brzęczy,

Powiedzieć im, kto ów nieznajomy...

AMSTER

Cicho, jak będzie chwila, sam się zjawi,

Porwie ich z sobą, jako Znak widomy.

(do żydów)

Słyszeliście już, a teraz rozejdźcie się precz,

Który chce do obozu, niechaj się uzbroi,

Niech weźmie pikę, strzelbę lub szlachecki miecz,

A do domu niech wraca ten, który się boi.

A który chce do obozu, kto chce do Warszawy,

Tu znajdzie przewodnika, co przez same lasy

Odprowadzi go...

(nadsłuchuje)

Cicho, odgłos jakiejś wrzawy

Słyszę —

(po chwili nadsłuchiwania)

To zwyczajne leśne są hałasy.

Scena IV.

Ciż sami i Berek Joselowicz, który wychodzi z karczmy. Berek ma na sobie rabinacki ubiór, wdziany na mundur, widać mu tylko ostrogi u butów — na głowie ma kołpak sobolowy, jaki noszą rabini.

BEREK

Schulem aleichem...

ŻYDZI

Aleichem schulem Rebe!

BEREK

Adonai Imuchem...

Niechaj was strzeże przedwieczny Jehowa,

Witajcie mi, idę z Berdyczowa.

AMSTER

(na ucho mówi do żydów półgłosem)

To rabin...

ŻYDZI

Rabin? Cudotwórca! Rebe!

Niech imię twoje w Izraelu słynie,

O bogobojny, o wielki rabinie!

LEJZOR

Naszą niepewność, serc naszych rozterkę

Zdajmy na niego, niechaj on oceni,

Co mamy począć z odezwą Berkową,

I skąd tak licznie tutaj my się wzięli.

RIKIEL

Niech mówi nam, czy powracać zdrowo

Do domów, czy iść z Moskalem wojować.

CIAPA

(półgłosem do drugiego żyda)

Nu, na co wojna? Berko oszalały

On i syn jego i ród jego cały.

MORYC

(występuje przed Berka i kłania mu się nisko czapką)

O Rebe! wielki Rebe, jak nas wszystkich widzisz,

Robak zwątpienia dręczy nasze serca.

Żaden z nas myśleć nie może spokojnie,

O radź nam! radź nam...

LEJZOR

(występując przed Berka, usuwa Moryca)

Kraj cały we wojnie,

Jak wielki Rebe wiadomo ci o tem

I jak ci Berka odezwa jest znaną.

Między kowadłem my i między młotem,

Duszę ci naszą otwieram stroskaną.

RIKIEL

(występuje przed Berka, usuwając Lejzora)

W Warszawie wojsko polskie, w którem służą

Pułki z nas żydków rekrutowane,

A Berek z synem dowodzą w tych pułkach,

Odzie ich osoby wielce szanowane.

O Rebe, powiedz, Berek nas tam woła,

Na ochotników nas ciągnie do koła...

Z kilku gmin nasi poszli do Warszawy —

O Rebe, powiedz

AMSTER

(nadsłuchuje)

Cicho, odgłos jakiejś wrzawy

Słyszę...

(do Berka na ucho )

Strzelają?

(gdy ten dał znak potwierdzający )

To nic, to wiatr po lesie

Huczy i burzy zapowiedź nam niesie

(widząc, że Berek chce mówić do tłumu )

Uciszcie się!

LEJZOR

Uciszcie się!

MORYC

Rebe mówić chce,

Cicho, sza, słuchajcie, sza, uciszcie się!

(robi się cisza. Z daleka z lasu słychać tylko przytłumioną wrzawę i ledwo dosłyszalne strzały)

BEREK

Jehowa z wami!

O bracia moi, wy odemnie chcecie

Sądu i rady, co czynić macie,

Czy iść na bój pod polskie znaki,

Czy zostać w chacie?!

Jehowa z wami!

Ja wam powiedzieć jestem tylko w stanie

Powiedzieć tak!

Niepewność waszą, wasze wahanie

Rozstrzygnie widomy Znak!

ŻYDZI

(zdumieni)

Znak, jaki Znak? Rebe, co to jest?

BEREK

(z mocą)

Jehowa z wami!

Tyle przezemnie mówi Pan

Znak ujrzycie sami!...

ŻYDZI

(strwożeni mówią jeden do drugiego)

Ja się lękam, ja się trwożę, jaki znak? Patrz na jego twarz

To jest Rabin z Berdyczowa? Co on zacz? Czy ty go znasz?!

BEREK

(ogromnym głosem)

Jehowa z wami!

Czekajcie, nim zapadnie noc,

Nim niebo błyśnie gwiazdami,

Ujrzycie Znak i Moc!

A wtedy z waszej duszy

Opadnie zwątpienia cień!

Poznacie, gdzie Adonai wzywa

I gdzie was widzieć chce.

Pójdziecie nim zaświta dzień!

Odzie do boju orzeł się zrywa,

A w pomoc mu Pogoń mknie!

(z lasu coraz wyraźniej słychać wrzawę, po chwili bębny i piszczałki )

LEJZOR

Jehowa, to Moskale!

ŻYDZI

Moskale! Moskale!

Uciekajmy! O Rebe ratuj nas!

BEREK

Jehowa z wami!

Precz trwoga! precz biadania! precz niemęskie żale,

Choćby dzikimi otoczeni lwami,

Będziecie zdrowi, żywi, cali,

Gdy On z wami,

On was ocali!

(wskazuje ręką w stronę lasu, skąd słychać wrzawę i bębny)

Lecz ci, co idą z wrzaskiem szatańskim

I biciem w bębny, gorsi od bestyi

Leśnych są, gorsi niż ziemny gad;

Okrutny naród, srogi, tyrański,

Podstępny, krwawy, a niewolniczy,

O duszy pełnej obłud i zdrad.

ŻYDZI

Więc zginęliśmy! Któż nas ocali?

BEREK

Jehowa z wami!

Przecz-że wam wiary, ufności brak,

Nie bądźcie trwożni, nikczemni, mali,

Pan zaraz uczyni Znak!

Koniec wersji demonstracyjnej.

Scena V.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena VI.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena VII.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena VIII.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena IX.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

AKT II.

Scena I.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena II.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena III.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena IV.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena V.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena VI.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena VII.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena VIII.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena IX.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

AKT III.

Scena I.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena II.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena III.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena IV.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena V.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena VI.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

AKT IV.

Scena I.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena II.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

AKT V.

Scena I.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena II.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena III.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena IV.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena V.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena VI.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena VII.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej