Maksymilian Aleksandrowicz Wołoszyn

ROSJA

Konwersja: Nexto Digital Services

ROSJA

z brulionu

Maksymilian Aleksandrowicz Wołoszyn

Od Rusi ciągnął przenikliwy ziąb.

Nad Karadagiem tłoczyły się chmury.

Fale raz po raz tłukły się o brzeg,

ospałe, rzadkie. Morze w ciężkim śnie

niczym obłożnie oddychało chory,

rzężąc i przewracając się. W tę noc

skądś z głębi duszy wzbierało i rosło

dręczące swym bezkształtem i bezmiarem

uczucie niemal instynktowne — Rosja...

To było tak, jakby się we mnie lęgło

bezkresne i bezbarwne pole w mętnej

poświacie mroków zbielałych, przez wiatr

zwarzone zimnem aż do szpiku kości.

W ciszy się kłębił śnieg, nie było słychać

strzałów, nie widać pożarów ni łun...

Łyskała skądś od stron Siwaszu — sól,

dobiegał szelest trzciny od Kubania.

Zamarzał Kronsztad... Ukraina, Don,

Sybir i Polska — wszystko było nieme...

Jedynie gorzki śnieg zamiatał groby.

...Dźwigałem w sobie pąsowe jak wrzód,

gorączkujące miasto, triumfalnie

wzniesione ongiś na kościach, na szczątkach

„Wszechrosji", w mroku fińskich bagnisk, wciąż

szczycące się wieżami cerkwi, statków,

lochami fortec podwodnych czy twierdz,

zastałą wodą w łożysku z kamienia,

gmachami barwy płomienistej skry

i mięsa, chorym majakiem blond-nocy,

głazem z ołtarzy czarnych fińskich bogów,

deptanych w cwale kopytami konia —

z wieńczoną laurem i ściętą przez gniew

szaloną twarzą miedzianego Piotra.

Kłąb poszarpanych widm w bagiennej mgle —

dziejów rosyjskich sny nie dokończone...

Car, po przepiciu, łamanego kołem

bada Strieszniewa: „Gadaj, czyim synem

jestem, czy twoim?" — tamten zaś z pręgierza

woła: „A licho cię wie, wielu z nas

z matuchną się carową zabawiało..."

Z soboru pijackiego, po konklawach,

prowadzi car, błazeński protodiakon,

sukni duchownej zadzierając połę,

wprzężone w kozły, niedźwiedzie i wieprze —

poprzez Petersburg — pijane maszkary.

Koniec wersji demonstracyjnej.