Lucjusz Anneusz Seneka

SATYRA NA ŚMIERĆ KLAUDIUSZA CEZARA

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

I.

II.

III.

IV.

V.

VI.

VII. 

VIII.

IX.

X. 

XI. 

XII.

XIII.

XIV.

XV.

SATYRA NA ŚMIERĆ KLAUDIUSZA CEZARA

Lucjusz Anneusz Seneka 

I.

Co działo się w niebie dnia trzynastego października pierwszego roku nowego panowania, na progu najszczęśliwszej epoki, chcę przekazać pamięci potomnych. Nie będę się przy tym kierował motywami ani wrogości, ani przyjaźni — takie to wszystko będzie prawdziwe. Gdyby mnie ktoś zapytał, skąd zaczerpnąłem tę pewną wiadomość, to przede wszystkim jeżeli nie zechcę, nie odpowiem. Kto by mnie zmusił do tego? Wiem przecież, że stałem się wolny, odkąd kres przyszedł na człowieka, który dowiódł prawdy przysłowia, że „trzeba się rodzić królem lub głupcem". Lecz jeśli spodoba mi się odpowiedzieć, mówić będę, co mi przyjdzie do głowy. Kto i kiedy żądał od piszącego historię przysięgłych świadków? Jeśli już jednak trzeba koniecznie postawić świadka, zapytajcie o to człowieka, który widział Druzyllę wstępującą do nieba. On również potwierdzi, że widział Klaudiusza zdążającego tą samą drogą „nierównym krokiem". Ten, chce czy nie chce, musi widzieć wszystko, co dzieje się w niebie. Jest przecież nadzorcą drogi Appijskiej, którą, jak wiadomo, boski August i Tyberiusz Cezar powędrowali do bogów. Jeżeli go spytacie, będzie wam mówił w cztery oczy, ale przy świadkach nie powie ani słowa. Odkąd przysiągł w senacie, że widział Druzyllę wstępującą do nieba, a nikt nie uwierzy! w tę zbyt szczęśliwą wiadomość, uroczyście zapewnił, że nigdy więcej nie wyjawi tego, co widział, nawet gdyby był świadkiem, jak na środku rynku zabijają człowieka. Co więc swego czasu słyszałem od niego, to, jak pragnę dla niego szczęścia i zdrowia, powtarzam jako świętą i niezawodną prawdę.

II.

Już Febus krótszą drogą przemierzał krąg ziemi,
Cyntia królestwa swego rozszerza granice,
Zima berło wydziera bogatej jesieni,
Mgły się snują, w śnie dłuższym świat tulą ciemnice.
Bakchus starzeć się musi,
Pora mocno spóźniona,
Wyszedł wieśniak na pola,
Zbiera rzadkie już grona.

Ale każdy chyba lepiej zrozumie, jeżeli powiem po prostu: było to w październiku, w dniu trzynastym tego miesiąca. Godziny nie potrafię dokładnej określić, ponieważ łatwiej jest o zgodę między filozofami niż między zegarami, ale było tak około dwunastej czy pierwszej  w południe. — Zbyt banalne określenie — odpowiesz. — Żaden przecież poeta nie poprzestaje na samych opisach wschodu i zachodu słońca, ale stara się nadto, aby opiewać urok południa. A ty miałbyś pominąć tę nastrojową porę?

Już Febus minął zenit i po nieba skłonie
Zbliżał się w stronę nocy, a zmęczone konie
Ciął biczem, skośnym szlakiem ogniste śląc blaski —

Koniec wersji demonstracyjnej.

III.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

IV.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

V.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

VI.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

VII. 

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

VIII.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

IX.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

X. 

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

XI. 

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

XII.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

XIII.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

XIV.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

XV.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej