Ernst Theodor Amadeus Hoffmann

ŚLUB

Konwersja: Nexto Digital Services

ŚLUB

Ernst Theodor Amadeus Hoffmann

Na świętego Michała, właśnie gdy u Karmelitów dzwoniono na Anioł Pański, okazała kolasa, zaprzężona w cztery konie pocztowe, z łomotem i turkotem przejeżdżała przez uliczki granicznego miasteczka polskiego L., na koniec zatrzymała się przed bramą domu starego burmistrza, Niemca. Dzieci ciekawe wytknęły głowy przez okno, wszelako pani domu podniosła się i z wyraźną niechęcią rzucając szycie na stół, zawołała do starego, wchodzącego szybko z przyległego pokoju:

— Znowu przyjezdni, którzy cichy nasz dom biorą za gospodę, a to z racji godła. Po cóżeś kazał na nowo pozłocić kamiennego gołębia nad drzwiami?

Stary uśmiechnął się chytrze i znacząco, nie rzekłszy ani słowa; w jednej chwili zrzucił szlafrok, przywdział odświętny ubiór, który od ostatniej bytności w kościele wychędożony wisiał na poręczy krzesła, i nim zdumiona kobieta zdążyła otworzyć usta i zapytać, stał już — aksamitną czapeczkę trzymając pod pachą, tak że jego srebrna głowa jasno połyskiwała w zmroku — przed drzwiczkami kolasy, które tymczasem pachołek otworzył. Starsza kobieta w szarym płaszczu podróżnym wysiadła z pojazdu, w ślad za nią wysoka młodzieńcza postać o gęsto zawoalowanym obliczu, ta ostatnia, wchodząc do domu wsparta na ramieniu burmistrza, raczej słaniała się chwiejnie niż szła i ledwo wszedłszy do pokoju, padła półprzytomnie na fotel, który pani domu na znak, dany przez starego, szybko podsunęła. Starsza dama rzekła do burmistrza cicho i z wielkim smutkiem:

— Biedne dziecię! Muszę jeszcze parę chwil przy niej zabawić. — Zabrała się do zdejmowania podróżnego płaszcza, w czym pomogła jej starsza córka burmistrza, niebawem ukazały się szaty zakonne i błyszczący krzyż na piersiach znamionujący ksienię klasztoru cystersek.

Przez ten czas zawoalowana dama cichym, ledwo dosłyszalnym jękiem dawała znak, że jeszcze żyje, na koniec zaś poprosiła panią domu o szklankę wody. Burmistrzowa wszakże przyniosła przeróżne krople trzeźwiące i esencje, sławiąc ich moc cudowną, i błagała damę, by zdjęła przecież gruby, ciężki kwef, który jej z pewnością przeszkadza w swobodnym oddychaniu. Wszelako chora, ruchem ręki broniąc się przed zbliżeniem gospodyni i cofając głowę z wszelkimi oznakami wstrętu, odrzuciła propozycję, a nawet gdy na koniec zgodziła się na powąchanie silnej esencji trzeźwiącej, gdy napiła się nieco wody, o którą prosiła, a do której stroskana gospodyni wpuściła parę kropel skutecznego eliksiru — czyniła to wszystko nie odrzucając kwefu, nie odchylając go ani trochę.

— Drogi panie — zwróciła się ksieni do burmistrza — przygotowałeś waszmość wszystko według życzenia?

— Tak — odparł stary — tak jest. Tuszę, że jaśnie oświecony książę będzie ze mnie kontent, podobnie jak i ta pani, dla której gotówem uczynić wszystko, co tylko w mej mocy.

— Zostawcież mię tedy — ciągnęła ksieni — przez parę jeszcze chwil sam na sam z biednym mym dziecięciem.

Rodzina musiała opuścić pokój. Słychać było, jak ksieni z gorliwością i namaszczeniem przemawiała do damy i jak owa również ozwała się wreszcie tonem, wnikającym głęboko w serce. Burmistrzowa, acz nie gwoli podsłuchiwania, przystanęła przecież pod drzwiami — rozmowa wszakże toczyła się po włosku, a już to samo czyniło całe zajście jeszcze bardziej dla niej tajemniczym i pomnażało zgnębienie, zamykające jej usta. Żonę i córkę odesłał stary, polecając im zatroszczyć się o wino i posiłek, sam zaś powrócił do pokoju. Zakwefiona dama, stojąc przed ksienią z pochyloną głową i splecionymi dłońmi, zdawała się jakby bardziej opanowana i weselsza. Ksieni przyjęła posiłek, podany przez burmistrzowa, po czym zawołała: — Czas już na mnie! — Zakwefiona dama padła na kolana, ksieni zaś, położywszy dłonie na jej głowie, szeptem odmawiała modlitwy. Skończywszy, wśród rzęsistych łez, spływających po jej licach, wzięła zakwefioną w objęcia i gwałtownie przycisnęła ją do piersi, jakby w nadmiarze bólu, po czym spokojnie już i z godnością udzieliła całej rodzinie błogosławieństwa i w towarzystwie burmistrza pośpieszyła do pojazdu, przy którym świeżo zaprzężone konie pocztowe rżały głośno. Pokrzykując i trąbiąc pognał pocztylion przez ulice ku bramie. Skoro burmistrzowa spostrzegła, że zakwefiona dama, której kilka sporych kufrów zdjęto z wozu i wniesiono, pozostaje, a nawet wprowadza się na czas dłuższy, nie posiadała się z niepokoju, ciekawości i troski. Wyszła do sieni i zastąpiła drogę mężowi, gdy wchodził do pokoju.

— Na rany Chrystusa — jęła szeptać trwożnie — na rany Chrystusa, cóż to za gościa wprowadzasz mi w dom; bo przecie wiesz o wszystkim, a tylkoś przede mną zataił.

— Wszystkiego, co ja wiem, dowiesz się i ty — odparł burmistrz spokojnie.

Koniec wersji demonstracyjnej.