Stanisław Wyspiański

ŚMIERĆ OFELII

Konwersja: Nexto Digital Services

ŚMIERĆ OFELII

(1905-1906). Scena dramatyczna

Wyspiański Stanisław

Teatr przedstawia łąkę zarosłą chwastami i zielskiem; w głębi potok; nad wodą wierzby. Dokoła las.

OFELIA

(idzie przez łąkę;)

(niesie pęk kwiatów, które sznurem owija)

Wieniec mój, wieniec;

rwałam go sama i wiążę.

Na ciebie czekam, na ciebie czekam,

kochanku —

(kłania się)

Mości Książę.

(zamyślona)

Czekam co dnia, co godzina;

lecz on o mnie zapomina.

(śmieje się)

Książę — ja muszę być wariatką, bo Jego Książęca Mość jest war.....

(urywa, staje)

A!  — — — —

(ogląda się trwożnie)

Ktoś mię usłyszał...

(kłania się z respektem)

To tylko ja, Mości Książę.

(składa ręce błagalnie)

Nie — nie! — Ja nie podsłuchiwałam.

Jego Książęcej Mości słów nie pomnę.

(tajemniczo szepce, z uśmiechem)

Ja się domyślam: — nieszczęście ogromne ...

i mówić nie śmiem — — —

(nagle)

Odjechał!! Uciekł!!

(patrzy ze strachem)

Blady, milczący — usta zaciął dumne.

(spokojna)

Spisz, ojczulku — dobranoc; — przynieśli ci trumnę.

Dobranoc, ojcze — dobranoc.

Pocałuj mnie w czoło;

lubisz widzieć mię wesołą.

(śpiewa)

To mieszkanie moje,

moje to gniazdeczko:

panieńskie pokoje,

panieńskie łóżeczko.

(przymila się)

Podobam się Waszej Książęcej Miłości?

(śpiewa)

Panna jestem, dziewczyna;

czekałam na Asana.

Panna jestem, dziewczyna;

czekałam cię do rana.

Nie przyszedłeś, kochany,

czekałam cię daremno; —

inny przyszedł, był ze mną.

(mówi)

Amen. Bo historia tu się kończy. Tu trzeba mówić: Amen, i uklęknąć.

(wzgardliwie)

To tylko taka śpiewka.

Koniec wersji demonstracyjnej.