Konwersja wykonana przez firmę Netpress Digital Sp. z o. o.

SUKA

Władysław St. Reymont 

Witek! Mój słoty Witek!

Chłopak się obejrzał, źrebaka, na którym jechał, powstrzymał i mruknął:

— Cegój! A gdzie!... To psinorody dopiro zaro w skodę kiej swynie! Pchnął swego konia, obegnał rozpraszające się po drodze i zbożu stado źrebiąt, spędził w kupę i podjechał znowu pod parkan okalający ogród, gdzie stała dziesięcioletnia może dziewczyna.

— Mój drogi Witek, pomóż mi zejść, mój złociutki ja się tak boję, jeszcze spadnę — szczebiotała przytrzymując się silnie ostro zakończonych sztachet.

— A juści — dostanę ta!...

I obojętnie zsuwał ściągnięte aż do kolan spodnie.

— To podjedź.

— Bez rów?

— Prawda i spojrzała z przykrością w głęboki rów, idący równolegle z parkanem.

— Niech paninka chyci się słupka okrakiem i tak zjedzie na zimię.

— Jak to okrakier?

— Loboga z tymi kobitami!... To zawdy nic nie rozumi. Dyć kolanami ł tyła.

Koniec wersji demonstracyjnej.