Bolesław Prus

SUKIENKA BALOWA

Konwersja: Nexto Digital Services

SUKIENKA BALOWA

Bolesław Prus

OSOBY:

PAN HORACY
GWIZDALSKI HELUNIA — jego córka
JAŚ — jego synek
KLIMCIA — przyjaciółka Heluni
AKTUIl — konkurent
ZOSIA — szwaczka
CZŁOWIEK PRZYZWOITY

Przed kurtyną — niby ulica. Przechodnie idą w różne strony. Uwagę zwraca elegancki, fircykowaty miody człowiek. Zajęty sobą potrąca niebacznie staruszka, który odwraca się oburzony mówiąc: „Cóż to za błazen?" Młodzieniec nie reaguje, może nie słyszy nucąc arie z „Traviaty". W tej chwili spotyka CZŁOWIEKA PRZYZWOITEGO, który wita się z nim serdecznie.

CZŁOWIEK PRZYZWOITY
Jakież to szczęście, że spotykam .szanownego pana Artura! Jak zdróweczko?

ARTUR
Dziękuję. Nienajgorzej. Łata się pomalutku.

CZŁOWIEK PRZYZWOITY
(Śmieje się) Znamy się na kawalerskich kłopotach. Złota młodzież, panie. Ledwie się jeden dług spłaciło, już drugi wyrasta z ogonem. A jak cioteczka szanownego pana?

ARTUR
(Wzdycha) Dziękuję. Zdrowia.

CZŁOWIEK PRZYZWOITY
(Ze współczuciem) Tak to w życiu bywa, że starość hamuje drogę młodości. No, ale wcześniej czy później... Zresztą przy talencie szanownego pana...

ARTUR
A tak... oczywista... poradzić sobie można... tymczasowo.

CZŁOWIEK PRZYZWOITY
Zawsze to mówię, że pan, szanowny panie Arturze, lepiej znasz się na bilardzie niż Śniadecki na trygonometrii sferycznej! Ha, ha, ha

ARTUR
(Skromnie) Nieco praktyki... Ale... najmocniej szanownego pana przepraszam... (Patrzy na zegarek)
O dziesiątej umówiony jestem z panną Gwizdalską...

CZŁOWIEK PRZYZWOITY
O! W takim razie proszę pokornie o przebaczenie, że zająłem cenny czas. Zwłaszcza że zatrzymując szanownego pana miałem zamiar prosić o malutką przysługę. Powiem krótko: we czwartek żona moja i ja wydajemy wieczorek... Znam mało przyzwoitej młodzieży i dlatego ośmielam się prosić pana o pomoc...

ARTUR
(Skwapliwie) Rozumiem i chętnie służę!

CZŁOWIEK PRZYZWOITY
(Rozpromieniony) Gdzież szanowny pan mieszka?
Już od tak dawna pragnąłem złożyć wizytę...

ARTUR
(Zakłopotany) W tej chwili... to jest...

CZŁOWIEK PRZYZWOITY
Domyślam się! Masz pan zapewne nieuregulowany apartament jak większość warszawiaków, hę, hę, hę... Więc tymczasem do widzenia, a przy pierwszej sposobności. .. (Ściska czule rękę Artura, który wygląda tak, jakby mu frazes „o nieuregulowanym apartamencie" nasunął jakąś myśl znakomitą).

ARTUR
Przepraszam za ciekawość...

CZŁOWIEK PRZYZWOITY
Owszem, panie, bardzo proszę!

ARTUR
Czy państwo Gwizdalscy są także inwitowani?

CZŁOWIEK PRZYZWOITY
Panna Helena i jej ojciec?... Na śmierć zapomniałem!... Ale zaproszę ich niezawodnie, mam nawet przy sobie bilety i natychmiast poślę...

ARTUR
Będę dziś u tych państwa i z całą przyjemnością podejmę się pośrednictwa.

CZŁOWIEK PRZYZWOITY
Pan taki łaskaw... tyle grzeczności!.. Musimy jednak wstąpić gdzieś dla napisania adresu.

ARTUR
To zbyteczne. (Patrzy na zegarek) Nie mogę zresztą...

CZŁOWIEK PRZYZWOITY
Ach, tak... przepraszam. W takim razie...

ARTUR
Poproszę o bilet z zaproszeniem.

CZŁOWIEK PRZYZWOITY
Służę uprzejmie. Przepraszam... roztargnienie, widzi pan... Tyle spraw związanych z uroczystością. (Wyciąga portfel, przerzuca papierki, wreszcie podaje jeden).

ARTUR
(Wyjął ołówek, pisze na podanej sobie kartce i czyta). M-me *) Kukalska nee **) Hebesowicz, z małżonkiem, ma honor prosić M-elle ***) Helenę Gwizdalską, wraz z ojcem, na wieczór tańcujący o godzinie jedenastej we czwartek.

CZŁOWIEK PRZYZWOITY
(Z zachwytem) Doskonale! A co? Czy nie uważasz pan? Inteligentnie i z szykiem?...

ARTUR
(Kłaniając się) A zatem...

CZŁOWIEK PRZYZWOITY
Do czwartku. Uprzejmie dziękuję. Sługa uniżony. Do zobaczenia.

ARTUR
Kłaniam się. Do widzenia. (Rozchodzą się w ukłonach w przeciwne strony).

ODSŁONA I
Pokój jadalny w domu Horacego Gwizdalskiego. Umeblowany dość bogato, lecz raczej bez gustu. Stół, krzesła, fotele stylowe. Drzwi na prawo do przedpokoju, na lewo do sąsiedniego pokoju. Na wprost widowni okno na, podwórze domu. PANNA HELENA siedzi na krześle i zwija włóczkę. Sześcioletni Jaś stoi obok i trzyma młotek.

JAŚ
Proszę Helci!

HELUNIA
Czego chcesz, malcze?

JAŚ
Co to tam w kłębku grzechocze?

HELUNIA
Mówiłam ci już tyle razy że groch.

JAŚ
A prawda!... groch... (Chwila milczenia, w czasie której kłębek kręci się i grzechocze w rękach Helci, a Jaś kręci się „jak dwa kłębki") Proszę Helci!

HELUNIA
Cóż tam dał Pan Bóg nowego?

JAŚ
Dlaczego ja mam takie nóżki krótkie, a Helcia takie długie?

HELUNIA
Cicho bądź, ty mała papugo! (Znowu pauza).

JAŚ
Proszę Helci!

Koniec wersji demonstracyjnej.