Juliusz Słowacki

SZANFARY

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

I

II

III

IV

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

SZANFARY

UŁOMKI POEMATU ARABSKIEGO

Juliusz Słowacki

Vous qui avez un coeur! vous trouverez dans la vengeance la sûreté de vos jours et de vos biens.
(Le Coran)

I

Szczęśliwe stepy, ziemia ta szczęśliwa,
Gdzie dniem tak cicho, jak w północnej dobie,
Tu jeśli serce snów mych nie przerywa,
Zdala od Judzi zasypiam jak w grobie;
Tu mnie nie budzą Muezinów wrzaski,
Ani mię wiążą ostre Ramazany.
Spojrzę po stepie — widzę, jak przez piaski
Tak jak po morzu płyną karawany —
Patrzę i w sercu dawna chęć odżywa.
Dawniej z Araby ścigałem je zbrojnie,
Dziś już Szanfary nad grobem spoczywa,
I karawany wędrują spokojnie. -
Nim zajdzie słońce, obaczą zdaleka
Ostre Medyny minaretów szczyty,
Tam na nich rozkosz i zbawienie czeka,
Tam każden z grzechów zostanie obmyty. -
Lecz Arab prędko temi modły syty
W swoje pustynie i skały ucieka;
Bo tam choć ludzie dążą dla pokuty,
Lica ich zdradne i oddech zatruty;
Tam człowiek nędzny bardziej nikczemnieje
I czołem prochy meczetów zamiata,
Prosi proroka o rozkosze świata,
Bo wyżej sięgnąć nie śmieją nadzieje.

II

Ach! któż opisze ten cud niepojęty,
Cud, któren nawet u niewiernych słynie:
Możeś był kiedy i widział w Medynie
Grób Mahometa odwieczny i święty?
W tym grobie ciało proroka spoczywa,
A trumna jego, z ciężkiej kuta stali,
W lekkiej powietrza unosząc się fali,
Wsrzód nieba, ziemi waha się i pływa.
Chcąc w cud ten wierzyć, widzieć go potrzeba;
Ale któż zdoła dojść przyczyny cudu?
Pewnie, gdy anioł niósł trumnę do nieba,
Modły wiernego wstrzymały ja ludu...
Są w świecie serca, które w młode lata
Straciwszy szczęście w samym życia kwiecie,
Nie mogąc w niebo ulecieć ze świata,
Żyją, a przecież nie żyją na świecie:
Lecz nim śmierć więzy cielesne rozkruszy,
Pomiędzy ziemią a niebem się ważą,
Tworzą  świat nowy, świat serca i duszy,
W tym świecie żyją, kochają, i marzą. -

III

Motyl błyszczący skrzydłami bławatu
Pierwszy dzień, pierwszą godzinę na świecie,
Usiadł na łąki najpiękniejszym kwiecie,
Usiadł  — i nigdy nie uleciał z kwiatu.
Krótka niestety jego szczęścia chwila,
Zatruty napój pije z kwiatów łona;
Pierwszy raz stałym widziano motyla,
I wiecznie stały, — bo na kwiecie kona.
Ty, co jak motyl nad kwiatów kobiercem
Do jednej przylgniesz i duszą i sercem,
Strzeż się; bo ona, choć ma lica cudne,
Nie mając duszy, ma serce obłudne,
A okiem swojem tak prędko zabija,
Tak prędko truje ustami z koralu,
Że życie twoje jak chwila przemija,
A potem wieczność pełna mąk i żalu.
Bo smutne gorzkiej miłości ofiary
Podług Proroka nie idą do raju -
Raj tylko dla tych, co bronią swej wiary,
Co życie łożą dla swojego kraju;
A ci, co żyją w Istocie bez duszy,
Co ją kochają nad kraj i nad wiarę
I nad proroka, ci za zbrodni karę
Wiecznych Eblisa doświadczą katuszy. -

Koniec wersji demonstracyjnej.

IV

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

VI

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

VII

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

VIII

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

IX

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

X

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

XI

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

XII

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

XIII

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

XIV

Niedostępny w wersji demonstracyjnej