Karol May

TAJEMNICA MIKSTEKÓW

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

PORWANI PRZEZ KOMANCZÓW

HACJENDA DEL ERINA

SKARB MIKSTEKÓW

SADZAWKA KROKODYLI

CZARNY JELEŃ

TAJEMNICA MIKSTEKÓW

Karol May

PORWANI PRZEZ KOMANCZÓW

Było to jesienią roku 1847. Po rzece Rio Grande del Norte płynęła wolno lekka łódź. Siedziało w niej dwóch mężczyzn, należących do różnych ras. Jeden kierował sterem, drugi zajęty był przygotowaniem ładunku z papieru, prochu i kul. Człowiek przy sterze miał ostre rysy, a przenikliwe, bystre oczy zdradzały Indianina; zresztą sam strój wskazywał na przynależność do czerwonej rasy. Ubrany był w skórzaną kurtkę, skórzane spodnie ze zwisającymi z boku skalpami zamordowanych wrogów. Na nogach miał mokasyny o podwójnych podeszwach, na szyi sznur zębów niedźwiedzich, z przepaski na czarnych włosach strzelały trzy orle pióra. Wszystko to świadczyło, że jest wodzem. Obok niego leżała w łódce wspaniała skóra bawola, służąca za płaszcz, a na niej długa dubeltówka; na kolbie widocznych było sporo nacięć — rejestr zabitych z niej wrogów. U pasa świecił tomahawk i obosieczny nóż do skalpowania. Na szyi miał jeszcze kalumet, a z kieszeni kurtki wystawały kolby dwóch rewolwerów. Ta broń, tak rzadko przez czerwonoskórych używana, wskazywała, że utrzymywał ścisły kontakt z cywilizowanym światem. Sprawiał wrażenie człowieka zupełnie pochłoniętego swoją pracą, ale nie uszłoby z pewnością uwagi badawczego obserwatora, że spod opuszczonych powiek uważnie śledzi brzeg rzeki.

Towarzysz jego natomiast należał do białej rasy. Był rosły, wysoki, dobrze zbudowany, a twarz zdobiła długa, jasna broda. I on miał na sobie skórzane spodnie wpuszczone w wysokie buty. Ubrany był ponadto w niebieską kamizelkę i myśliwską kurtkę tego samego koloru, a na głowie miał kapelusz filcowy o szerokim rondzie, tak często spotykany na Dalekim Zachodzie. Kapelusz stracił formę i wypłowiał. Mężczyźni wyglądali na niecałe trzydzieści lat. Obydwaj nosili ostrogi, co świadczyło, że do łodzi zeszli prosto z koni.

Gdy tak płynęli wzdłuż rzeki, niesieni jej prądem, usłyszeli nagle rżenie konia. Błyskawicznie, jeszcze parskanie nie ucichło, a już leżeli na dnie łodzi, aby z brzegu nikt ich nie dojrzał.

— Shli! — wyszeptał w narzeczu Apaczów Jicarilla Indianin.

— Stoi gdzieś niedaleko — dopowiedział biały. — Zwietrzył nas! Tylko kto na nim jedzie?

— Nie jest to ani Indianin, ani biały — zauważył myśliwy. — Człowiek doświadczony nie pozwoli nigdy, by koń jego rżał tak głośno. Dopłyńmy do brzegu, wysiądźmy i podkradnijmy się do niego.

— Porzucając łódź? — zapytał Indianin. — A jeżeli to wrogowie, którzy chcą zwabić nas na brzeg i pozabijać?

— Przecież mamy broń!

— Niech lepiej mój biały brat zostanie w łodzi, a ja przeszukam okolicę.

— Zgoda.

Łódź przybiła do brzegu. Indianin wyszedł na ląd, biały pozostał w łodzi, trzymając broń w pogotowiu. Po kilku minutach Apacz wrócił.

— No i co?

— Jakiś biały człowiek śpi tam, pod krzakiem.

— Czy to myśliwy?

— Ma tylko nóż przy sobie.

— W pobliżu nie ma nikogo?

— Nie widziałem.

— A więc chodźmy tam. Mężczyzna wyskoczył z czółna i przywiązał je do drzewa. Wziął swoją strzelbę, wyciągnął oba rewolwery Tak uzbrojony poszedł za Indianinem. Droga była krótka Obok śpiącego stał koń przywiązany do drzewa, osiodłany na sposób meksykański. Śpiący ubrany był w meksykańskie spodnie, rozszerzające się ku dołowi, białą koszulę i niebieską kurtkę, przerzuconą przez plecy na modłę husarską. Spodnie z koszulą łączyła żółta chustka, zawiązana jak pas. Przy pasie, oprócz noża, nie było żadne broni. Na głowie miał żółte sombrero. Spał tak twardo, że nie poruszył się, gdy Indianin i biały podeszli do niego.

— Halo, chłopcze, wstawaj! — zawołał myśliwy, klepiąć śpiącego po ramieniu.

Chłopiec obudził się, skoczył na równe nogi, wyciągną nóż.

— Do diabła, czego chcecie? — zapytał, mrużąc jeszcze na wpół sennie powieki.

— Przede wszystkim musimy wiedzieć, kim ty jesteś.

— A kim wy jesteście?

— Mam wrażenie, że się boisz tego czerwonoskórego Niepotrzebnie, mój drogi. Jestem Europejczykiem, nazywam się Unger, a mój towarzysz to Shosh-in-lit, wódz Apaczów Jicarilla.

— Shosh-in-lit? W takim razie nie mam powodu do obaw, bo wielki wojownik Apaczów jest przyjacielem białych.

— A więc kim jesteś?

— Jestem vaquero

— U kogo służysz?

— Służę po tamtej stronie rzeki, u hrabiego Rodrigandy.

— W jaki sposób dostałeś się tutaj?

— To wy raczej odpowiedzcie na to. Mnie gonią Komanczowie.

— Czyżby? Ścigają cię Komanczowie, a ty tymczasem śpisz sobie najspokojniej?

— A cóż mam robić, skoro padam ze zmęczenia?

— Gdzie ich spotkałeś?

— Stąd na północ, niedaleko Rio Pecos. Było nas piętnastu i dwie kobiety, ich sześćdziesięciu.

— Do diabła! Czyście walczyli?

— Tak. Napadli na nas niespodzianie. Większość mężczyzn pomordowali, kobiety wzięli z sobą. Nie wiem, ilu naszych oprócz mnie uszło z życiem.

— Skąd przybywasz i dokąd jedziesz?

Vaquero nie był rozmowny, trzeba było wyciągać z niego słowo po słowie.

— Jechaliśmy konno do fortu Guadalupe po dwie damy, które tam były z wizytą.

— Ależ Rio Pecos wcale nie leży po drodze.

— Zanim wyruszyliśmy w drogę powrotną, urządziliśmy sobie małą wycieczkę do Rio Pecos. Tam nas napadnięto.

— Co to za damy?

— Seniorita Arbellez i Indianka Karia.

— Kim jest seniorita Arbellez?

— Córką naszego dzierżawcy, Pedra Arbelleza.

— A Karia?

— To siostra Tecalty, wodza Miksteków. Shpsh-ih-lit słuchał uważnie.

— Siostra Tecalty? — zapytał. — Tecalto jest moim przyjacielem. Wypaliliśmy razem fajkę pokoju. Siostra jego nie może pozostawać w niewoli. Czy mój biały przyjaciel pojedzie ze mną, by ją uwolnić?

— Przecież nie macie koni — wtrącił vaquero. Indianin obrzucił go lekceważącym spojrzeniem.

— Niedźwiedzie Serce ma konia, gdy go potrzebuje W ciągu godziny ukradnę konia tym psom Komańczom

— A to byłaby heca!

— Kiedy was napadnięto? — zapytał Unger.

— Wczoraj wieczorem.

— Jak długo tutaj spałeś?

— Nie dłużej niż kwadrans.

— W takim razie Komanczowie przybędą już wkrótce

— Do licha!

— Jesteś vaquerem, a nie znasz obyczajów wojowników indiańskich? Jakie mają twoim zdaniem zamiary wobec kobiet? Czy porwali je, by zażądać okupu?

— Nie, na pewno nie! Porwali, by pojąć je za żony; są bardzo piękne.

— Słyszałem, że kobiety Miksteków słyną z urody Komanczowie będą więc starali się zatrzeć za sobą ślady Czy wszyscy mieli konie?

— Tak jest.

— W takim razie zaraz tu będą. Zdaje się, że nie grzeszysz rozumem. Czy nie pomyślałeś o tym, że będą cię ścigać na koniach? Dlaczego położyłeś się spać?

— Byłem zmęczony.

— Dlaczego nie uciekłeś przynajmniej na drugi brzeg rzeki?

— Woda głęboka. Koń by utonął...

— Dziękuj Bogu, że nie jesteśmy Komanczami. Zbudziłbyś się w raju, ale bez skalpu. Czyś głodny?

— Jak wilk!

— No to chodź do łodzi! Ale najpierw zaprowadź konia głębiej w krzaki, by go nikt nie mógł zobaczyć.

Vaquero dostał porcję mięsa, wody napił się z rzeki. Gdy najadł się do syta, Unger podjął przerwaną rozmowę. Dowiedział się, że vaquero pracował w jednej z posiadłości hrabiego Fernanda Rodrigandy, położonej między Kordylierami Coahuila a Rio Grande del Norte, rzeką, która oddziela Meksyk od Teksasu.

Po jakimś czasie Unger opuścił łódź i wdrapał się na górzysty brzeg, aby zlustrować okolicę. Zaledwie tam się dostał, zawołał:

— Oho, już są tutaj! Omal nie było za późno! Indianin zjawił się natychmiast u jego boku.

— Sześciu jeźdźców — zauważył.

— To znaczy, że na każdego z nas po trzech — dodał Unger, nie pomyślawszy nawet ani przez chwilę, aby vaquero mógł również stanąć do walki.

— Kto bierze konia? — zapytał Niedźwiedzie Serce.

— Ja — odpowiedział Unger. Indianin rzekł jeszcze:

— Nikt z nich nie powinien ujść żywy! Unger zwrócił się do chłopca:

— Więc masz przy sobie tylko nóż? W takim razie nie będziesz nam pomocny. Zostań w łodzi, ja zaś wezmę twojego konia.

— A jeżeli go zabiją? — wyjąkał przerażony chłopak.

— Głupstwo, zdobędziemy sześć innych na jego miejsce!

Vaquero został więc w łodzi. Indianin z białym udali się na miejsce, gdzie nie tak dawno znaleźli śpiącego pastucha. Tam stanęli obok ukrytego w zaroślach konia i czekali.

Jeźdźcy zbliżali się szybko. Widać już było ich ubiór i broń.

— Tak, to psy Komańcze! — powiedział Niedźwiedzie Serce. — Noszą barwy wojenne, więc nie możemy mieć dla nich litości!

Kornanczowie znajdowali się w odległości pół kilometra i jechali galopem. Minuta, dwie dzieliły ich od zarośli.

— Te psy nie mają rozumu, nie umieją myśleć.

— Nie przypuszczają nawet, że vaquero się schował. Są pewni, że przepłynął rzekę.

Indianin podniósł strzelbę. To samo uczynił Unger. Po chwili rozległy się dwa strzały, po nich jeszcze dwa i czterech Komanczów leżało na ziemi. Teraz Unger wskoczył na konia i popędził przez zarośla. Pozostali dwaj Komanczowie nie zdążyli nawet pomyśleć o ucieczce, gdy traper już był przy nich. Podnieśli tomahawki do śmiertelnego ciosu, lecz Unger dwoma strzałami z rewolweru położył ich trupem.

Cała walka trwała zaledwie kilka minut. Konie zabitych udało się schwytać bez trudu.

Po chwili przybiegł na brzeg vaquero.

— Do licha, ależ to zwycięstwo! — cieszył się.

— Drobiazg. Co to dla nas sześciu Komanczów — bagatelizował Unger. — Właściwie należałoby oszczędzać krwi ludzkiej, gdyż najcenniejszy to płyn na świecie, ale cóż robić? Te zbóje nie zasługują na lepszy los!

Zabrano broń zabitych, a lndianin oskalpował swoje dwie ofiary. Wszystkie trupy wrzucono do rzekl

— Co teraz? — zapytał Unger.

— Trzeba ratować siostrę mojego przyjaciela.

— Czy weźmiemy chłopca?

Niedźwiedzie Serce obrzucił Meksykanina lekceważącym spojrzeniem, po czym rzekł:

— Jak uważasz. — Chcę iść z wami — prosił pastuch.

— Nie sądzę, byś nam był potrzebny, bohaterem nie jesteś — powiedział Unger.

— Przecież nie miałem broni.

— Ale wczoraj także uciekłeś.

— Tylko dlatego, żeby sprowadzić pomoc.

— Aha! Czy potrafisz odnaleźć miejsce, gdzie was napadnięto?

— Tak.

— Więc zabierzemy cię z sobą. — Czy mogę wziąć broń?

— Naturalnie. Weź i konia, ale nie swojego, zostawimy go tutaj, jest zbyt zmęczony.

Wybrali trzy najlepsze konie, resztę zostawili i wyruszyli w drogę.

Jechali na północ, ku Rio Pecos. Droga wiodła z początku przez prerię, później przez lesiste wyżyny. Pod wieczór, dotarłszy do jakiegoś pagórka, ujrzeli gromadę ludzi.

— Uff! —  zawołał Niedźwiedzie Serce jadący na czele — Indianie!

Unger wyciągnął lunetę i patrzył przez nią uważnie.

— Co widzi mój biały brat? — zapytał Indianin.

— Czterdziestu dziewięciu Komanczów i sześciu jeńców.

— Czy są wśród nich kobiety?

— Tak, dwie. Uwolnimy je nocą.

Indianin skinął głową.

— Trzeba się ukryć— rzekł Unger. — Zapewne oprócz naszego vaquera uciekli i inni. Indianie oczywiście szukają ich. Ci; którzy będą wracać z pościgu, mogliby nas łatwo odkryć. Zostań przy koniach! — zwrócił się do chłopca. — My musimy zatrzeć ślady.

Powrócił z Apaczem tą samą drogą, którą przybyli. Po zatarciu śladów wyszukali wzgórze pokryte gęstym lasem i tam ukryli się wraz z końmi.

Nadeszła noc. Cała trójka cierpliwie oczekiwała północy, najlepszej pory dla zwiadu.

— Czy pomyślałeś już, jak powinniśmy postąpić? — zapytał biały Indianina.

— Tak. Mój biały brat umie zabijać tak, że ofiara nie wydaje nawet dźwięku. Podkradniemy się więc do nich, zamordujemy strażników, poprzecinamy więzy, którymi są skrępowani jeńcy, i uprowadzimy ich. Howgh!

— Trzeba zaczynać. Podkradanie się zajmie nam dużo czasu.

— Ale vaquera zostawimy, prawda?

— Tak jest. Będzie pilnował koni.

— Więc zaczynajmy!

Chwycili za strzelby i ruszyli w drogę, wydawszy przedtem chłopcu odpowiednie polecenia.

Noc była ciemna. Dolinę rozjaśniało jedynie słabe światełko obozowego ogniska. Wokół niego spali Komanczowie, a obok nich leżeli skrępowani powrozami jeńcy.

Indianin szepnął:

— Ty pójdziesz na prawo, ja na lewo.

— Dobrze. Najpierw uwolnimy obydwie kobiety. Po tych słowach rozstali się.

Unger poczołgał się ku obozowi jak żmija. Musiał uważać, aby go nikt nie usłyszał, nikt nie zobaczył, żeby nie zwietrzyły go konie, które niespokojnym parskaniem często zdradzają zbliżającego się nieprzyjaciela.

Po długim skradaniu się dotarł wreszcie do strażnika, kręcącego się tam i z powrotem. Będąc o pięć kroków od niego, Unger zerwał się raptownie, chwycił go lewą ręką za gardło, tak że ofiara nie mogła wydać głosu, a prawą zadał mu cios nożem w piersi. Indianin padł na ziemię jak kłoda.

W ten sposób rozprawił się w ciągu kwadransa z następnym Komanczem. Po chwili spotkał Apacza. Ten również zabił dwóch strażników.

— A teraz do kobiet — szepnął Niedźwiedzię Serce.

— Tylko ostrożnie!

— Pshaw! Wódz Apaczów jest odważny, ale i ostrożny. Naprzód!

Bardzo cicho zaczęli się skradać przez wysoką trawę w kierunku ogniska. Kobiety rozpoznali od razu po jasnej barwie ubrań; leżały obok siebie, miały skrępowane ręce i nogi. Unger przyczołgał się pierwszy i zbliżył usta do ucha jednej z nich. Mimo ciemności zauważył, że otworzyła oczy i przygląda mu się uważnie.

— Nie bójcie się i bądźcie spokojne — wyszeptał. Zrozumiała go doskonale. Po chwili porozcinał jednej i drugiej rzemienie, które powpijały im się mocno w ciało. Indianin zajął się tymczasem pozostałymi jeńcami. Było ich czterech. I oni nie spali. Niedźwiedzie Serce zaczął przecinać im więzy. W pewnej chwili, gdy przystępował właśnie do uwolnienia czwartego, stanął przed nim jeden z Komanczów, obudzony szmerem. Chociaż Niedźwiedzie Serce natychmiast przebił go nożem, miał on jeszcze tyle siły, żeby wydać ostrzegawczy okrzyk.

—  Dalej, do koni, za mną! — krzyknął Apacz.

Mężczyźni zerwali się na równe nogi, poskoczyli do koni.

— Na miłość boską, prędzej — zawołał Unger do jednej z kobiet, która tak była osłabiona, że prawie nie mogła się ruszać. — Niedźwiedzie Serce! Chodź tu! Prędzej, prędzej!

Indianin chwycił kobietę na ręce i wsadził na konia. Unger uczynił to samo z drugą. Poprzecinawszy lassa, na których były uwiązane konie, rzucili się do ucieczki. Wszystko to odbyło się błyskawicznie, w tej samej niema! chwili powietrze rozpruły strzały Komanczów. Zaskoczeni napadem, biegali tam i z powrotem, nie mogąc zorientować się, co zaszło. Pościg rozpoczęli dopiero wtedy, gdy zbiegów unosiły już konie.

Unger i Indianin, którzy znali drogę, jechali przodem. Na wzgórzu czekał vaquero z dwoma końmi.

— Pędź za nami! — krzyknął Unger.

Wśród ciemnej nocy uciekali jeńcy ze swoimi wybawcami, za nimi gnali Komanczowie, usiłując dosięgnąć zbiegów strzałami. Dopiero po wydostaniu się z doliny, na szerokiej prerii, Unger pomyślał o obronie.

— Czy senioritą jeździ konno? — zapytał białą kobietę, którą trzymał przed sobą.

— Tak.

— Oto wodze. Niech pani pędzi naprzód!

Sam wskoczył na konia, prowadzonego przez vaquera. Niedźwiedzie Serce uczynił to samo. Unger i Indianin tworzyli teraz tylną straż, powstrzymując nieprzyjaciół strzałami ze swych strzelb. Szalona ucieczka trwała do rana. Wtedy zobaczyli, że Komanczowie zostali daleko w tyle.

— Może zwolnimy nieco? — zapytał vaquero.

— Nie — odparł Unger. — Musimy mieć za sobą rzekę, wtedy dopiero będziemy bezpieczni.

Teraz też przypatrzył się uważniej swym towarzyszkom.

Jedna była Hiszpanką, druga Indianką. Obydwie odznaczały się niezwykłą urodą.

— Czy ma pani jeszcze siły do tej szalonej jazdy? — zapytał Hiszpankę.

— Ależ nie czuję wcale zmęczenia.

— Jak mam panią nazywać?

— Imię moje Emrna. Nazwisko Arbellez. A pańskie?

— Unger. Czy ma pani do mnie zaufanie?

— Tak..

— Musimy przeprawić się przez rzekę. Nie mamy dostatecznej ilości broni, a nad Rio Grande została reszta tej, którą wczoraj odebraliśmy Komańczom.

— Walczyliście już wczoraj?

— Tak. Położyliśmy trupem wszystkich, którzy ścigali vaquera. On to powiedział nam, że panie są w niewoli.

— Co za odwaga! — Przy tych słowach obrzuciła Ungera ciepłym spojrzeniem swych ciemnych oczu.

Gdy dotarli do Rio Grande, nie widać już było ścigających Komanczów. Unger rozdzielił między wszystkich broń, która tu leżała od poprzedniego dnia. Spośród jeńców trzech było vaquerami, jeden majordomem.

— Co robić? — zapytał jeden z nich. — Czy czekać na Indian? Mamy osiem strzelb, można by im dać nauczkę.

— Czy nie szkoda niepotrzebnie przelewać krwi?

— Niepotrzebnie? Jeśli nie rozprawimy się z nimi, będą nas ustawicznie ścigać.

— Ale za tych zabitych mściliby się inni. Lepiej jechać dalej — odparł Unger. — Panie pojadą łódką, my konno.

Usłuchano go bez sprzeciwu. Majordom przewiózł kobiety łódką, reszta przeprawiła się w bród na koniach. Potem zatopiono czółno. Galopowali jeszcze przez kilka godzin niziną, aż w końcu cała kawalkada zwolniła szalone tempo. Jechali stępa.

— Podróżujemy obok siebie od paru godzin, a właściwie prawie się nie znamy — rzekł Ungerdo Emmy Arbellez.

— Ha, przeciwnie, poznałam pana doskonale — odpowiedziała wesoło. — Wiem, że pan szafuje swym życiem dla innych i że jest dzielnym, odważnym myśliwym.

— No tak, ale to niewiele. Mam na imię Anto,nio. Gdy mój ojciec umarł, wyemigrowałem w młodym wieku do Ameryki, gdzie po wielu przygodach żyję, jak seniorita widzi, na prerii.

— Ale w jaki sposób dostał się pan tutaj, nad Rio Grande?

— To sprawa, której nie chciałbym poruszać.

— Więc tajemnica?

— Może tajemnica, może zwykła dziecinada...

— Jestem bardzo ciekawa.

— Nie chcę pani zanudzać — odpowiedział Unger z uśmiechem. — Chodzi tu ni mniej, ni więcej tylko o niezwykły skarb.

— Co to za skarb?

— Skarb prawdziwy, drogocenne kamienie i szlachetne metale, pochodzący z dawnych, zamierzchłych czasów.

— Gdzie on jest?

— Tego jeszcze nie wiem.

— A kto panu mówił o nim?

— Daleko na północy wyświadczyłem pewnemu staremu i choremu Indianinowi przysługę. Przed śmiercią wyznał mi tajemnicę skarbu.

— Ale nie powiedział najważniejszej rzeczy, gdzie skarb jest ukryty?

— Wiem tylko, że znajduje się w Meksyku, w prowincji Coahuila. Stary dał mi mapę, według której mam się zorientować.

— Do jakiej okolicy odnosi się ta mapa?

— Tego nie wiem. Na mapie są wzgórza, doliny, rzeki, ale ani jednej nazwy.

— To ciekawe. Czy pański towarzysz wie o skarbie?

— Nie.

— Ten człowiek jest przecież pańskim przyjacielem, prawda?

— Tak, serdecznym przyjacielem.

— I dlaczego to mnie, osobie, nie znanej, zwierzył senior tajemnicę skarbu, a nie jemu?

Unger obrzucił piękną Hiszpankę spojrzeniem swych niebieskich oczu i odparł:

— Są ludzie, przed którymi nie wiadomo nawet dlaczego człowiek spowiada się z najstaranniej ukrywanych tajemnic...

— Do tych ludzi zalicza pan mnie?

— Tak.

Zarumieniła się i podając mu rękę rzekła:

— Będę z panem szczera. Wyjawię coś, co ma związek z tajemnicą. Czy mam mówić?

— Ależ bardzo proszę — odpowiedział zaskoczony i zdziwiony.

— Znam mianowicie kogoś, kto również myśli o tym skarbie...

— Któż to taki?

— Nasz młody hrabia Alfonso de Rodriganda y Sevilla, bratanek i spadkobierca bezdzietnego hrabiego Fernanda. W poszukiwaniu skarbu bawi obecnie u mojego ojca.

— Co on wie o skarbie?

— Wszyscy wiemy doskonale, że poprzedni władcy tego kraju ukryli swe skarby, gdy Hiszpanie zdobywali Meksyk. Poza tym są miejsca, gdzie zakopano masy złota i srebra. Indianie znają te kryjówki, woleliby jednak umrzeć, aniżeli białym powierzyć swoją tajemnicę.

— Kto rozmawiał o skarbie z hrabią Alfonsem?

— Nikt. Przecież mieszkamy w hacjendzie del Erina, a tam chodzą słuchy, że gdzieś w pobliskiej grocie władcy Miksteków ukryli swe skarby. Szukało groty wielu, między innymi hrabia Alfonso, ale na próżno.

— Gdzie leży ta hacjendą?

— Mniej więcej o dzień drogi stąd, u stoku góry Coahuila. Mam nadzieję, że pan ją pozna, odprowadziwszy nas do domu.

— Nie opuszczę pani, póki nie będę pewien, że żadne niebezpieczeństwo już nie grozi.

— A gdy niebezpieczeństwo minie, czy zechce pan być naszym gościem?

— Bezpieczeństwo pani wymaga, bym ją niestety wcześniej opuścił. Zamordowaliśmy wielu Komanczów. Jestem przekonany, że wywiadowcy depczą nam po piętach. Mogą się na nas mścić. Dlatego zawrócę z Niedźwiedzim Sercem przed hacjendą, aby zmylić czujność wrogów.

— A nie obawia się pan, że napadną na nas, zanim zdążymy wrócić do hacjendy?

— Nie, to wykluczone. Czerwoni orientują się tylko po śladach, a my przecież jedziemy również w nocy. Więc wyprzedzamy ich o dobre parę godzin. Ale wróćmy do skarbu. Czy istotnie nikt nie wie, gdzie leży ta grota?

— Przynajmniej nikt z białych.

— Aź Indian?

— Przypuszczam, że jeden spośród nich, może dwóch, wie dokładnie, gdzie został ukryty królewski skarb. Tajemnicę tę dziedziczy zapewne Tecalto, jedyny potomek dawnych władców Miksteków. Karia, która jedzie obok Niedźwiedziego Serca, jest jego siostrą. Może Tecalto powierzył jej sekrety przodków.

Unger zaczął przypatrywać się Indiance z większą niż dotychczas uwagą.

— Czy jest bardzo skryta?

— O, tak! — potwierdziła Hiszpanka. A potem dodała z uśmiechem: — Chociaż powiadają, że kobieta bywa niedostępna tylko do pewnej granicy.

— Co jest tą granicą?

— Miłość.

— Czy sądzi pani, że Karia zbliżyła się do tej granicy?

— Uważam to za bardzo prawdopodobne.

— Któż jest tym szczęśliwcem?

— Niech pan zgadnie, to nie tak trudno. Unger zamyślił się, zmarszczył czoło.

— Przypuszczam, że to hrabia Alfonso, który tą drogą chce zdobyć tajemnicę.

— Zgadł pan.

— Sądzi pani, że jego wysiłki mogą odnieść skutek?

— Ona go kocha.

— Cóż na to jej brat?

— Może nie wie o niczym. Jest to najsławniejszy cibolero, rzadko bywa w domu.

— Najsławniejszy cibolero? Powinienem znać jego imię. Nie przypominam sobie jednak, bym się spotkał z imieniem Tecalto.

— Myśliwi nazywają go Mokashi-tayiss.

— Bawole Czoło? — zdumiał się Unger. — Znam go doskonale ze słyszenia. Chętnie bym nawiązał z nim kontakt. Więc Karia jest siostrą tego sławnego człowieka? To zmienia postać rzeczy.

— Czy chce pan i jej pokazać, jak umie być szarmancki? Uśmiechnął się melancholijnie.

— Czy człowiek Dalekiego Zachodu potrafi być szarmancki? Jakże mógłbym współzawodniczyć z hrabią Rodrigandą? A zresztą, gdybym umiał być szarmancki, wolałbym okazać się takim wobec kogoś innego.

— Któż to taki?

— Pani, seniorito!

Oczy jej zabłysły radośnie.

— Ależ ode mnie nie dowie się pan niczego o skarbie!

— Och, łaskawa pani, są skarby stokroć cenniejsze od złota i srebra. Taki skarb znaleźć, to dopiero byłoby szczęście!

— Niech pan szuka. Może go znajdzie. Podała mu rękę. Unger uścisnął ją serdecznie.

W dalszej drodze dowiedział się, że obie kobiety pojechały do Rio Grande del Norte, aby odwiedzić ciotkę Karii, która ciężko zaniemogła. Mimo jednak ich troskliwej opieki biedna staruszka zmarła. Po jej śmierci Arbellez wysłał po córkę i jej towarzyszkę majordoma z vaquerami. W drodze powrotnej napadli ich Komanczowie.

Kiedy Unger rozmawiał z panną Arbellez, Niedźwiedzie Serce jechał na koniu obok Indianki. Wzrok jego raz po raz padał na sąsiadkę, która tak pewnie siedziała na półdzikim rumaku, jak gdyby przez całe życie używała tylko indiańskiego męskiego siodła. Małomówny Apacz nie zwykł używać pięknych słów ani prawić komplementów, wolał więc nic nie mówić. Karia znała doskonale zwyczaje Indian, dlatego też nie dziwiło jej milczenie towarzysza. Wręcz przeciwnie, odczuła lęk, gdy Niedźwiedzie Serce zwrócił się do niej:

— Do jakiego plemienia należy moja młoda siostra?

— Do plemienia Miksteków — odparła.

— Było to kiedyś wielkie plemię i jeszcze dziś słynie z piękności swych kobiet. Czy moja siostra jest zamężna, czy też pozostaje w stanie panieńskim?

— Nie mam męża.

— Czy serce mojej siostry jest jeszcze jej wyłączną własnością?

Po tym pytaniu, na które tak szybko nie zdobyłby się żaden biały, rumieniec oblał ciemne policzki Indianki. Mimo to odpowiedziała pewnym głosem:

— Nie.

Twarz Indianina nawet nie drgnęła. Zapytał tylko:

— Czy to człowiek z plemienia mojej siostry?

— Nie, to biały.

— Niedźwiedzie Serce zaklina swoją siostrę, żeby zwróciła się do niego, gdyby biały człowiek ją oszukiwał.

— Nie będzie mnie nigdy oszukiwać — odpowiedziała z dumą.

Indianin uśmiechnął się nieznacznie.

— Kolor biały jest fałszywy i brudzi się prędko. Niechaj moja siostra będzie ostrożna.

Jechali ciągle na południe. Zanim nastał zmierzch, zarządzono postój, bo zarówno ludzie, jak i konie padali ze znużenia. Po półgodzinnej przerwie ruszono w dalszą drogę.

Unger dziwił się, że jego towarzyszka tak dzielnie wytrzymuje trudy podróży. Emma powiedziała na to z uśmiechem:

— Żyję w tym kraju od dzieciństwa, przywykłam do niewygód.

— Czy nigdy nie tęskni pani za cywilizacją, za kulturalnym środowiskiem?

— Nigdy. Mam w domu wszystko, czego mi potrzeba, może nawet więcej. A obcowanie z dziećmi natury daje mi większą satysfakcję niż prowadzenie pustych rozmów salonowych. Czy nie mam racji?

— Podzielam pani zdanie. I ja znalazłem wśród tak zwanych dzikich znacznie więcej przywiązania i serca, aniżeli wśród ludzi cywilizowanych. Niech pani tylko spojrzy na mego czerwonoskórego przyjaciela. Nie oddałbym go za stu białych, mają wprawdzie jasną skórę, ale serca ciemne.

— A pan? Czyż i panu nie można ufać bezgranicznie?

— Tak pani uważa?

— Ależ tak! Ręczę, że i pan ma jakiś szlachetny przydomek, nadany przez Indian lub traperów.

Potwierdził skinieniem głowy.

— Jaki to przydomek?

— Niech seniorka nazywa mnie Antonio albo po prostu Unger.

— Więc nie chce pan powiedzieć?

— Nie teraz. Może kiedyś...

— Chce pan zachować incognito niby jakiś książę?

— Tak — odparł z uśmiechem — dobry myśliwy jest przecież także wielkim panem. To książę lasów i prerii.

— Ma pan rację. — Po chwili dodała:— Przypomniało mi się głośne imię Matava-se.

— To sławny człowiek. Co pani słyszała o nim?

— Podobno był nawet w naszych niedostępnych górach.

— Oczywiście. Dlatego też Indianie nazywają go Ma-tava-se, angielscy westmani i traperzy — Księciem Rocky, Francuzi — Prince du Roc. Każde z tych imion znaczy to samo: Książę Skał.

— Czy to biały?

— Tak.

— Widział go pan kiedyś?

— Nie, ale słyszałem, że pochodzi z mojej ojczyzny. Nazywa się podobno Karol Sternau i jest lekarzem. Objechał Amerykę w towarzystwie mojego dzielnego Niedźwiedziego Serca; całe miesiące wędrował wśród skał. Teraz jest już w Europie.

— Czy i pan wróci do ojczyzny?

Po tych słowach zapanowało krótkie milczenie. Oboje pomyśleli równocześnie o rozłące. Wreszcie Unger odezwał się:

— Czy nigdy nie przychodziła pani ochota zobaczyć świat, pojechać do Europy?

— Nigdy! Moja hacjenda jest moją ojczyzną. Nie chcę jej opuszczać.

— Czy nie obawia się seniorita, że kiedyś czerwoni mogliby napaść na pani dom?

— Ależ hacjenda to istna warownia!

— Znam ten rodzaj folwarków. Zbudowane są zwykle z kamienia i otoczone murem. To jednak za słaba obrona przed nieprzyjacielem.

— Będziemy czuwać, a pan z nami. Chcę wierzyć, że będzie senior naszym gościem!

— To zależy od Niedźwiedziego Serca. Nie mogę się z nim rozstać.

— Zgodzi się.

— To człowiek, który nade wszystko kocha wolność. Wśród murów długo nie wytrzyma.

— Mam jednak wrażenie, że tym razem...

— Z czego pani to wnosi?

— Ze spojrzeń, którymi obrzuca Karię.

— I ja to zauważyłem. Ale przecież Indianka kocha hrabiego.

— I dlatego żal mi Niedźwiedziego Serca.

— Niech go pani nie żałuje. To człowiek ze stali. Nie potrafiłby błagać o miłość.

— A pan, czy także ze stali?

— Może... też.

— I nie rozpaczałby senior?

— Nigdy!

— Czy to nie zbytnia pewność siebie?

— Cóż robić, tak czuję. Kobieta, którą pokocham, będzie musiała uszanować moje uczucia. Jestem westmanem i nigdy nie zniżę się do błagania.

Wkrótce zapadła noc. Mimo to podróż trwała jeszcze dwie godziny, zanim dotarli do jakiejś rzeczułki, gdzie urządzono postój. Unger przygotował dla Emmy posłanie z gałęzi i liści. Niedźwiedzie Serce zajął się Karią. Było to jak na Indianina czymś niezwykłym; czerwoni tylko w wyjątkowych przypadkach wykonują czynności, które należą do kobiet.

Ułożono się do snu. Co trzy kwadranse następowała zmiana warty. Niedźwiedzie Serce i Unger mieli dwie ostatnie, gdyż świt jest porą najniebezpieczniejszą i czerwonoskórzy chętnie wtedy napadają.

Noc przeszła spokojnie. Rankiem ruszyli w dalszą drogę. Po południu dotarli do celu.

HACJENDA DEL ERINA

Hacjenda to niby zwykły folwark, ale meksykańskie hacjendy to coś w rodzaju zamków warownych z czasów średniowiecza. Taka była del Erina. Olbrzymi budynek zbudowano z kamieni, otoczono murem. Wnętrze uderzało przepychem i ogromem, mogło pomieścić setki ludzi. Obok zabudowań rozciągał się olbrzymi park, w którym rosły wielobarwne, cudownie pachnące rośliny tropikalne. Po drugiej stronie był dziewiczy las, dalej pola, pastwiska, na których pasły się wielotysięczne stada.

Gdy nasza kawalkada przejeżdżała przez pastwiska, powitali ją vaquerowie głośnymi okrzykami. Radość jednak wkrótce przeszła w smutek i gniew, gdy się dowiedzieli, ze tylu ich towarzyszy zginęło z ręku wroga. Przysięgali zemstę i chcieli natychmiast wyruszyć, aby ich pomścić.

Na ganku stał sędziwy Pedro Arbellez, zawiadomiony przez majordoma o przybyciu gości. Stary ojciec rozpłakał się, zsadzając córkę z konia.

— Witaj, moje dziecko! Musiałaś dużo wycierpieć w tej podróży, wyglądasz na bardzo zmęczoną.

Dziewczyna objęła go, ucałowała mocno i powiedziała:

— Ojcze, byłam w wielkim niebezpieczeństwie.

— W jakim? — zatrwożył się.

— Komańcze wzięli mnie do niewoli.

— Matko Boska! Czy znowu pokazali się nad Rio Grande?

— Nie. Napadli na nas nad Rio Pecos, dokąd pojechaliśmy na wycieczkę. Ci dwaj panowie uratowali nam życie.

Po tych słowach Emma, ująwszy Ungera i Indianina za ręce, poprowadziła ich do ojca.

— Oto senior Antonio Unger, Europejczyk. A to wódz Apaczów Shosh-in-lit. Gdyby nie ich pomoc, byłybyśmy zmuszone zostać żonami Komanczów, a wszystkich naszych towarzyszy spotkałaby niechybna śmierć.

— Szczęście w nieszczęściu! — wymamrotał don Pedro, ocierając pot z czoła. — Witajcie, moi panowie, witajcie z całego serca! Bądźcie gośćmi tego domu. Weszli do wnętrza, oddawszy konie służbie folwarcznej. Gospodarz zaprowadził ich do salonu, gdzie Emma szczegółowo opowiedziała całą przygodę.

— Na rany Chrystusa, coście musiały przeżyć! — biadał don Pedro. — Bóg zesłał wam wybawców. Jemu i im niechaj będą dzięki. Co powiedzą na to hrabia i Tecalto?

— Tecalto? — zapytała Indianka. — Czy Bawole Czoło jest tutaj?

— Tak, przybył wczoraj.

— A hrabia Alfonso?

— Bawi od tygodnia. Ale oto i on.

Z przyległej jadalni wyszedł hrabia. Miał na sobie czerwony szlafrok z jedwabiu, suto przetykany złotem, białe spodnie z najdelikatniejszego francuskiego płótna, niebieskie aksamitne pantofle. Głowę zdobił mu fez turecki. Naperfumował się czymś o niezmiernie mocnym zapachu.

Stół nakryty wytwornie i bogato, widoczny poprzez uchylone do jadalni skrzydło drzwi, oraz serwetka, którą hrabia trzymał jeszcze przy ustach, pozwalały przypuszczać, że kończył właśnie posiłek.

— Ktoś wymówił tu moje imię. Ach, to nasze piękne panie!

Na widok hrabiego rumieniec pokrył twarz Indianki, co nie uszło uwagi Niedźwiedziego Serca. Emma odpowiedziała grzecznie, ale chłodno:

— Jak hrabia widzi. Mało brakowało, abyśmy wcale nie wróciły. Wzięto nas do niewoli. Komańcze...

— Do diabła! — krzyknął Alfonso! — Muszę poskromić tych przeklętych czerwonych!

— Nie będzie to takie łatwe — w głosie Emmy można było wyczuć ironię. — Zresztą jesteśmy wolne. A oto nasi wybawcy.

Hrabia, obrzuciwszy gości niemile zdumionym spojrzeniem, zapytał:

— Cóż to za ludzie?

— Senior Unger, Europejczyk, i Niedźwiedzie Serce, wódz Apaczów.

— Doskonałe połączenie. Przypuszczam, że panowie ci zaraz udadzą się w powrotną drogę?

— Są moimi gośćmi i zostaną tutaj, jak długo zechcą — odparł don Pedro.

— Co pan mówi, senior Arbellez?! — wykrzyknął hrabia. — Proszę przypatrzyć się tym ludziom. Wykluczone, abym został z nimi pod jednym dachem! Cuchną lasem i mułem. Musiałbym natychmiast wyjechać!

Hacjendero wstał, oczy zabłysły mu gniewem.

— Nie będę hrabiego, zatrzymywał — rzekł. — Ci panowie uratowali mi córkę i jej przyjaciółkę, dlatego są moimi najmilszymi gośćmi.

— A więc tak? -— Nie inaczej!

— Więc nie jestem tu panem?

— Nic mi o tym nie wiadomo!

— Nie?! — zasyczał Alfonso. — Któż więc jest tu panem?

— Hrabia Fernando. A senior jesteś tylko gościem. Zresztą nawet hrabia Fernando nie miałby głosu w tej sprawie. Jestem dożywotnim dzierżawcą folwarku. Któż zabroni przyjmować mi u siebie kogo zechcę?

— Do licha, co za bezczelność!

— Nieprawda. To hrabia był niegrzeczny i bezwzgłędny wobec moich gości. Jeżeli hrabiemu nie podoba się zapach lasów i moczarów, którego zresztą wcale nie czuję, to zapewne tym panom z kolei nie podoba się zapach perfum hrabiego, który, niestety, czuje się nazbyt wyraźnie. Poproszę teraz moich gości do jadalni. Pan, hrabio, może iść z nami albo nie, wolna wola!

Po tych słowach don Pedro otworzył drzwi do jadalni na oścież i nisko ukłoniwszy się zapraszał gości do środka.

Indianin stał przez cały czas bez ruchu, jakby wykuty z kamienia, nie spojrzał nawet na hrabiego. Sprawiał wrażenie, że nie rozumie rozmowy. Wszedł do jadalni wyniosły i milczący. Unger natomiast zwrócił się do Alfonsa:

— Czy pan jest hrabią Alfonsem de Rodriganda?

— Tak jest — potwierdził zapytany.

— Senior Arbellez zapomniał seniora nam przedstawić. Wyzywam pana! Proszę wybierać: szpady, pistolety czy strzelby?

— Mam się bić? — zapytał hrabia z najwyższym zdumieniem.

— Oczywiście! Gdybym został obrażony przed wejściem do tego domu, zabiłbym pana jak psa. Ponieważ stało się to tutaj, muszę mieć wzgląd na panie i na gospodarza. Proszę wybrać rodzaj broni!

— Mam się bić? — powtórzył hrabia z niedowierzaniem. — Z panem? Na Boga, kimże, człowieku, jesteś? Zwykłym myśliwym, włóczęgą!

— Więc nie chce senior? W takim razie powiem panu, że jesteś łajdakiem, tchórzem godnym pogardy!

Unger wszedł do jadalni. Na progu został osłupiały Alfonso. Po chwili rzekł do Arbelleza:

— I pan to toleruje?

— Ha, jeżeli hrabia znieść może... No chodźże, Emmo, chodź, Kario! Nasze miejsce tam, przy ludziach honoru!

— Co za nikczemność! Zapamiętam to sobie, Arbellez!

— Doskonale!

Starzec wszedł do sali jadalnej wraz z obydwiema paniami. Emma przechodząc obok Alfonsa obrzuciła go pogardliwym spojrzeniem.

— Podły! — szepnęła.

Indianka podążyła za nią ze spuszczonymi oczami. Hrabia pozostał sam. Rzucił serwetkę na podłogę i tupiąc nogami zaklął:

— Zapłacę wam za to, zobaczycie!

Oczy jego błyszczały niewypowiedzianym gniewem, a niskie czoło pokryły głębokie bruzdy.

Hrabia Alfonso nie był brzydki czy odpychający. Przeciwnie, miał nawet ładne rysy twarzy, ale teraz w tej wściekłości budził wstręt.

Reszta towarzystwa zasiadła tymczasem do stołu. Posiłek składał się z wielkich ćwiartek melona, na pół otwartych granatów, pomarańcz, słodkich cytryn oraz tych wszystkich potraw mięsnych i legumin, w które obfituje kuchnia meksykańska.

Gdy spożyto poczęstunek, gospodarz odprowadził gości do przeznaczonego dla nich pokoju. Obaj przyjaciele mieli mieszkać razem.

Unger nie mógł wytrzymać w pomieszczeniu, wyszedł więc do ogrodu, aby odetchnąć świeżym powietrzem. Z ogrodu skierował kroki ku prerii.

Nagle stanęła przed nim dziwna postać. Był to człowiek bardzo wysoki, rosły, cały spowity w garbowaną skórę bawolą. Na głowie miał coś w rodzaju łba niedźwiedzia, z którego pasma futra zwisały niemal do ziemi. Z szerokiego skórzanego pasa wystawały rękojeści noży, a od prawego ramienia do lewego biodra był pięciokrotnie owinięty lassem. Obok, przy płocie, stała jedna z tych starych, żelaznych rusznic, używanych przed stu laty w Kentucky, a tak ciężkich, że trudno je udźwignąć..

— Kim jesteś? — zapytał Unger.

— Bawole Czoło — brzmiała odpowiedź.

— Tecalto? Mokashi-tayiss, sławny cibolero?

— Tak jest. Znasz mnie?

— Nie widziałem cię nigdy, lecz słyszałem o tobie.

— Jak się nazywasz?

— Unger. Jestem Europejczykiem.

Ponura twarz Indianina rozpogodziła się. Tecalto wyglądał na dwadzieścia pięć lat, był pięknym mężczyzną.

— Więc to ty uratowałeś moją siostrę Karię?

— Los mi sprzyjał.

— Nie, to nie los, nie przypadek. To twoja dzielność! Bawole Czoło jest ci dozgonnie wdzięczny. Tyś waleczny jak Matava-se, Książę Skał, który również jest Europejczykiem.

— Znasz Europejczyków?

— Tak. Są mocni i odważni, mówią prawdę i umieją dochować wierności. Jak ten, którego Indianie nazywają Itinti-ka, Piorunowy Grot, bo jest szybki jak strzała, a silny i mocny jak grom. Nigdy nie chybi, gdy strzela, oko ma nieomylne.

— Nie widziałeś go nigdy?

— Słyszałem o nim wiele, nie widziałem go jednak do dnia dzisiejszego.

— Co takiego? — zapytał zaskoczony Unger..

— Tak, do dnia dzisiejszego. Bo oto teraz stoi przede mną!

— 0 mnie mówisz? Po czym mnie poznałeś?

— Popatrz na swój policzek. Piorunowy Grot ma na policzku cięcie od noża. O tym wie każdy, kto o nim słyszał. Czy zgadłem?

Unger skinął głową.

— Tak, nazywają mnie Itinti-ka.

— Niechaj będą dzięki Wielkiemu Wakondzie, że mi pozwolił mówić z tobą. Jesteś dzielnym człowiekiem, daj mi swoją rękę i bądź mi bratem.

Unger uścisnąwszy wyciągniętą dłoń, rzekł:

— Niech przyjaźń nasza będzie wieczna! Indianin dodał:

— Niechaj moja ręka będzie twoją ręką, moja noga twoją nogą. Biada twojemu wrogowi, bo jest także moim, biada mojemu, bo jest i twoim wrogiem. Ja to ty, ty to ja, jesteśmy jedno!

Bawole Czoło nie był Indianinem z Północy. Był wylewny i rozmowny, ale nie mniej groźny od tych milczących czerwonoskórych, którzy uważają za hańbiące wypowiadać słowami, co czują.

— Czy mieszkasz w hacjendzie?

— Nie — odpowiedział Tecalto. — Nie mogę żyć i spać w miejscu otoczonym murami. Mieszkam tutaj.

Przy tych słowach wskazał na łąkę, na której stali.

— Masz najlepsze łoże w całej hacjendzie. Mnie również męczą mury.

— I przyjaciel twój, Niedźwiedzie Serce, wyszedł na prerię. Mówiłem już z nim, dziękowałem mu. Jesteśmy braćmi, jak ja i ty.

— Gdzie on jest?

— Siedzi wśród vaquerów.

— Chodźmy do niego.

Indianin chwycił ciężką strzelbę, zawiesił ją na ramieniu i poprowadził Europejczyka.

Daleko, pośród pasących się półdzikich koni, obozowali vaquerowre. Opowiadali o przygodach swej młodej pani. Niedźwiedzie Serce siedział w milczeniu, choć całe wydarzenie znał przecież najlepiej. Unger wmieszał się do rozmowy i po jakimś czasie wszyscy gawędzili jak starzy znajomi.

Nagle rozległo się głośne rżenie i parskanie.

— Co to? — zapytał Unger.

— To kary ogier — odpowiedział jeden z pastuchów. — Niech zdechnie z głodu, jeżeli nie chce słuchać!

— Dlaczego?

— Nie można go ujarzmić.

— Co takiego?

— No tak, nie można go ujarzmić! To istny diabeł, jesteśmy wobec niego bezradni. Wszyscyśmy tu świetni jeźdźcy, ale pozrzucał nas z wyjątkiem jednego.

— Któż jest tym jedynym?

— Bawole Czoło, wódz Miksteków. Jego jednego nie zrzucił, ale i on nie potrafił go ujeździć.

— To przecież nieprawdopodobne. Kto utrzyma się na grzbiecie, ten zostaje zwycięzcą.

— I myśmy tak sądzili. Ale ten czort rzucił się z jeźdźcem dowody, by go utopić, a gdy to nie pomogło, poniósł w największy gąszcz leśny i tam zmusił do zeskoczenia z siodła.

— Do licha! — zawołał Unger.

— To prawda — potwierdził Tecalto. — Przykra, zawstydzająca prawda. A przecież poskromiłem już niejednego konia!

Pastuch opowiadał dalej:

— Wielu już jeźdźców i strzelców próbowało swych sił i zręczności na tym czarnym diable, ale wszyscy na próżno. Powiadają, że może tylko jeden zdołałby go poskromić.

— Kto taki?

— To obcy traper z Red River, który nie lęka się samego czarta!

— Jak się nazywa?

— Nikt nie zna jego prawdziwego nazwiska, ale czerwoni nazywają go Itinti-ka. Opowiadają o nim wiele.

Niedźwiedzie Serce i Bawole Czoło nie zdradzili ani jednym ruchem, że chodzi tu o Ungera, on zaś z najniewinniejszą miną zapytał:

— Gdzie jest ten czarny diabeł?

— Za wzgórzem. Leży skrępowany.

— To źle!

— Senior Arbellez dba bardzo o swoje zwierzęta, ale tym razem przysiągł, że koń zginie z głodu, jeżeli nie będzie posłuszny.

— Czyście mu zawiązali pysk?

— Tak.

— Pokażcie mi go.

— Dobrze, senior, chodźmy!

Gdy się podnosili z ziemi, ujrzeli Arbelleza, który przecwałował nie opodal z córką i Karią. Była to zwykła inspekcyjna przejażdżka, jaką stary odbywał co wieczór przed spoczynkiem.

Vaquerowie doszli wraz z Ungerem do konia. Zwierzę leżało skrępowane grubymi powrozami, ze związanym pyskiem. Oczy miało nabiegłe krwią. Każda żyła była nabrzmiała, z pyska sączyła się piana.

— Ależ to grzech tak dręczyć konia! — zawołał Unger.

— Trudno. Co robić? — odpowiedział vaquero flegmatycznie.

— Po prostu maltretujecie zwierzę! Tak nie wolno! W ten sposób można zmarnować najbardziej rasowego konia!

W tym momencie stanął przed Ungerem don Pedro wraz z dziewczętami.

— Skąd to uniesienie? — zapytał.

— Zal mi konia, którego zamęczacie!

— Niech zginie, jeśli nie chce być posłuszny.

— Nauczy się słuchać, ale nie w ten sposób.

— Wyczerpałem już wszystkie środki.

— Dajcie mu dobrego jeźdźca. — Nie poskutkuje!

— Czy mogę spróbować?

— Nie!

— Dlaczegóż to?

— Dlatego, że zbyt mi drogie pańskie życie.

— Bez obaw! Nie mogę na to patrzeć! Więc zgadza się pan, bym dosiadł tego konia?

Emma zwróciła się do ojca:

— Ojcze, nie pozwól seniorowi. Koń jest niebezpieczny! Unger obrzucił ją ciepłym spojrzeniem. Cieszył go ten lęk o niego. Powiedział jednak poważnie:

— Niechże mnie pani nie obraża, seniorito. Zapewniam panią, że się nie boję tego czarnego diabła.

— Przecież senior nie zna go jeszcze — rzekł Arbellez. — Powiadają tu ludzie, że może tylko Itinti-ka dałby mu radę.

— Czy zna pan tego ltinti-kę?

— Nie, ale jest to podobno jeden z najlepszych jeźdźców!

— Senior, obstaję przy swojej prośbie.

— Cóż robić, muszę się zgodzić, bo jest pan moim gościem. Żal mi pana tylko.

Emma zeskoczyła z konia, podeszła do Ungera i wyciągając do niego rękę rzekła:

— Senior Unger, czy dla mnie nie zrezygnowałby pan ze swego szalonego zamiaru? Tak się obawiam o pana!

— Niech mi pani powie szczerze, czy nie byłoby to dla mnie hańbą teraz ustąpić? Sądzono by, że się przestraszyłem.

Pochyliła głowę, wiedziała bowiem, że Unger ma rację. Zapytała tylko cichutko:

— Odważy się pan?

— Nie trzeba na to specjalnej odwagi.

— A więc powodzenia!

Unger podszedł do ogiera, odsunąwszy pastuchów, którzy chcieli mu pomóc w zdejmowaniu więzów. Zwierzę leżało jeszcze ciągle na ziemi parskając. Unger ściągnął mu kaganiec z pyska i nożem przeciął więzy krępujące nogi — najpierw z tylnych, później z przednich. Kiedy rumak wstał, szybko wskoczył mu na grzbiet.

Rozpoczęła się walka między jeźdźcem a koniem, jakiej nikt z obecnych dotąd jeszcze nie widział. Ogier stanął dęba, skoczył w bok, parskał i wierzgał na wszystkie strony, rzucił się w końcu na ziemię, tarzał po niej przez chwilę i znowu podniósł się na równe nogi. Jeździec siedział cały czas jak przykuty. Były to z początku zapasy zręczności człowieka z niesamowitym dzikim zwierzęciem, które później zmieniły się w walkę muskułów ludzkich z siłą bestii. Koń oblany był potem; nie parskał już, tylko prychał; borykał się ze swym pogromcą, ale żelazny jeździec nie ustępował. Trzymał karosza w uścisku swych stalowych nóg, tak że koń nie mógł wprost odetchnąć. Jeszcze wspiął się, stanął dęba, wreszcie ruszył galopem przez kamienie, rowy i krzaki. Po kilkudziesięciu sekundach jeździec wraz z koniem zniknęli z oczu zdumionych widzów.

— Do kroćset, czegoś podobnego w życiu nie widziałem! — rzekł Arbellez.

— Z pewnością złamie kark — wtrącił któryś z vaque-rów.

— Co też mówisz! Już zwyciężył!

— A tak się bałam — wyznała Emma. — Ale teraz wierzę, że niebezpieczeństwo minęło. Prawda, ojcze?

— Możesz być zupełnie spokojna. Kto tak siedzi w siodle i taką ma siłę, ten już nie da się zrzucić! Miałem wrażenie, że to diabeł walczy przeciw diabłu. Sam Itintika nie pojechałby lepiej.

Wtedy zbliżył się Bawole Czoło i powiedział:

— Tak jest, sam Itinti-ka nie pojechałby lepiej, choćby dlatego, że właśnie nim jest Unger!

— Co takiego? Więc to on jest Piorunowym Grotem?

— Tak. Zapytajcie wodza Apaczów.

Arbellez obrzucił Indianina pytającym spojrzeniem.

— To prawda — potwierdził Apacz.

— No, gdybym o tym wiedział, nie bałbym się tak o niego — rzekł don Pedro. — Miałem wrażenie, że ja sam dosiadam tej bestii.

W oczach Emmy zapłonęły ogniki szczęścia.

Wszyscy czekali w skupieniu. Po upływie jakiegoś kwadransa Unger wrócił. Koń szedł potulnie, jeździec siedział w siodle jak gdyby nic się nie stało.

Emma podeszła do nich.

— Dziękuję, senior!

Inny zdziwiłby się może i spytał za co, on jednak zrozumiał i uśmiechnął się tylko.

— No, senior Arbellez — zwrócił się do starca — czy istotnie nie można było sobie poradzić bez Itinti-ki?

— Oczywiście, że nie można było! Przecież pan nim jest.

— A więc wydała się tajemnica! — rzekł Unger wesoło.

— I skończyło się incognito Księcia Sawanny! — dodała Emma.

Otaczający ich wydawali okrzyki uznania, a\e on poprosił o ciszę i powiedział:

— Czy mogę jechać razem z panem, don Pedro?

— A koń nie zanadto wyczerpany?

— Nie.

— A więc dobrze.

Jechali przez pastwiska, na których pasły się setki koni, wołów; owiec i kóz. Kiedy przybyli przed dom, Unger i uwiązał swego poskromionego konia przy płocie.

Indianka Karia idąc do siebie, mijała drzwi pokoju hrabiego, gdy te nagle otworzyły się i stanął w nich Alfonso.

— Karia, czy będę mógł dziś pomówić z tobą?

— Kiedy? — zapytała.

— Dwie godziny przed północą.

— Gdzie?

— Na dole, przy drzewach oliwnych, nad strumieniem.

— Dobrze, przyjdę!

O dziesiątej hrabia zjawił się w oznaczonym miejscu. Po chwili nadeszła Karia. Była bardziej milcząca niż zazwyczaj.

— Co się stało, Karia? Czy mnie już nie kochasz?

— Ależ kocham cię, choć właściwie nie powinnam! Czy nie cieszysz się wcale, że zostałam uratowana? — Ach, cóż znowu?

— Dlaczego w takim razie obraziłeś moich wybawców?

— Miejsce ich na pastwiskach, na preriach, nie tutaj! Indianka odezwała się na to z wymówką i żalem w głosie:

— Nie jesteś szlachetny, don Alfonso.

— Nienawidzę tylko wszystkiego, co wstrętne!

— Czy Piorunowy Grot jest wstrętny?

— Piorunowy Grot? Ten wspaniały jeździec i myśliwy? Przecież nie widziałem go nigdy w życiu.

— Ależ owszem! Piorunowy Grot to Unger.

— Do diabła! Teraz rozumiem jego wyzwanie.

— Czy będziesz się z nim bił?

— Ani mi się śni! To przeciwnik niegodny mnie. Indianka w obawie o życie hrabiego rzekła:

— Może postępujesz słusznie. Byłbyś zgubiony.

Nie jest przyjemnie usłyszeć z ust ukochanej, że innego uważa za dzielniejszego. Hrabia odpowiedział więc:

— Jesteś w błędzie. Czy widziałaś, jak strzelam, jak się fechtuję?

— Nie.

— W takim razie nie wolno ci oceniać. Rycerz czy hrabia musi być w tym lepszy od zwykłego westmana! Poznasz mnie dopiero wtedy, gdy zostaniesz moją żoną.

— Boję się, że to nigdy nie nastąpi. A tak chciałabym ci wierzyć. Kocham cię!

— Nie bój się, kochana. Wszystko zależy tylko od ciebie. Pamiętasz o warunku, który ci postawiłem?

— Twardy i nieubłagany. Żądasz, abym złamała przysięgę, abym zdradziła swój naród.

—- Przysięga nie powinna cię wiązać, przecież dałaś ją jako dziecko. Naród twój nie jest już narodem. Jeżeli mnie kochasz, jeżeli chcesz zostać moją żoną, mój naród powinien stać się twoim. Przyjechałem, by się przekonać o twojej miłości. Jeżeli tym razem nie zdecydujesz się, powrócę do Hiszpanii i nigdy się już nie zobaczymy.

— Jesteś okrutny!

— Nie, jestem tylko ostrożny. Serce bowiem, które nie umie zdobyć się na ofiarę, nie zna prawdziwej miłości! Karia rzuciła mu się na szyję.

— Kocham cię ponad życie, wierz mi!

— Daj mi dowód! Potrzebujemy skarbów z groty królewskiej, aby dać ojczyźnie nowego władcę. Pierwszym jego czynem będzie podniesienie ciebie do stanu szlacheckiego, byś mogła zostać hrabiną de Rodriganda.

— Wierzę ci. Nigdy nie powiesz memu bratu, że to ja zdradziłam tajemnicę skarbu?

— Nigdy! Nie dowie się nawet, kto wziął skarb. Alfonso czuł, że Indianka zaczyna ulegać. Przepełniała go radość. Udając miłość, aby wydrzeć tajemnicę, byłby przyrzekł Karii wszystko, byle zmusić ją do mówienia.

— Dobrze więc. Dowiesz się, gdzie jest królewski skarb, ale pod warunkiem, że zdradzę ci to dopiero w dniu naszych zaręczyn.

— To niemożliwe — z trudem ukrywał niezadowolenie. — Szlachectwo możesz otrzymać po ujawnieniu skarbu, wcześniej według ustaw naszego kraju nie mogą nastąpić nasze zaręczyny.

— Dlaczego?

Objął ją ramieniem i ucałował.

— Jesteś wprawdzie córką książęcą, ale według praw hiszpańskich nie wystarczy to do szlachectwa. Sercu memu jesteś droga i godna herbu, ale. świat inaczej na to patrzy. Więc mi nie chcesz zaufać, najdroższa?

— Dobrze, dowiesz się o wszystkim! Ale na jeden mój warunek musisz się zgodzić. Daj mi pismo, w którym przyrzekniesz, że po wyjawieniu tajemnicy skarbu pojmiesz mnie za żonę.

Warunek ten był hrabiemu bardzo nie na rękę, ale czy warto teraz, gdy cel tak bliski, odmawiać takiej drobnostki? Dlatego odrzekł szybko:

— Ależ oczywiście, moja droga. Więc powiedz, gdzie są skarby?

— Najpierw pismo, Alfonso!

— Dobrze! Przygotuję je na jutro, na południe.

— I zaopatrzysz swoją pieczęcią?

— Tak.

— W takim razie wieczorem powiem ci, w którym miejscu skarb jest ukryty.

— Dlaczego dopiero wieczorem?

— Muszę uważać, aby Emma lub któryś ze służących nie domyślili się czegoś.

— Więc przyjdziesz do mnie?

— Ja do ciebie? — zapytała z wahaniem.

— Czy się lękasz?

— Nie! Przyjdę.

Jeszcze raz ucałował dziewczynę, choć nie miał na to najmniejszej ochoty. Był wprawdzie, jak to się mówi, wielkiego serca, ale nie pociągały go Indianki.

Podczas gdy Alfonso rozmawiał z Karią w gaju oliwnym, Unger odprowadzał wodza Tecalta w kierunku prerii. Pożegnawszy się z nim, nie miał jeszcze ochoty wracać do domu. Spragniony ciszy, wszedł do ogrodu i usiadł u stóp fontanny, przyglądając się migotliwej wodzie.

Po chwili usłyszał kroki. Przed fontanną stanęła kobieca postać. Poznał Emmę.

— Jeżeli przeszkadzam, zaraz odejdę — powiedział.

— Myślałam, że pan już śpi — odparła.

— W pokoju jest mi za ciasno, za duszno. Trzeba się długo przyzwyczajać, by zasnąć w zamkniętym pomieszczeniu.

— I ja odczuwam to samo, dlatego też przyszłam tutaj.

— Niech więc pani do woli rozkoszuje się wonią ogrodu. Dobranoc, seniorita!

Chciał odejść, ale ujęła go za rękę i zatrzymała:

— Niechże pan zostanie. Bóg dał nam dosyć powietrza, zapachów i gwiazd, abyśmy oboje mogli z nich korzystać. Nie przeszkadza mi pan.

Usłuchał i usiadł obok.

Wódz Miksteków, Bawole Czoło, leżał przy ogrodowym parkanie. Patrzył w gwiazdy, myślał o wiecznych światach, w których krążą setki słońc, czczonych niegdyś przez jego królewskich przodków. Zatopiony w marzeniach, miał jednak ucho wyczulone na każdy szmer. Po chwili usłyszał w ogrodzie ciche kroki, rozmowę prowadzoną przytłumionym głosem. Wiedział, że Rodriganda widuje się z Karią, wiedział, że Hiszpan nie jest jej obojętny. Obudziła się w nim niechęć do hrabiego. Od godziny nie ma w domu ani Karii, ani Rodrigandy. Czyżby mieli schadzkę w ogrodzie? Musi to sprawdzić dla dobra jej i swego!

Podniósł się bezszelestnie i ze zwinnością pantery przesadził płot. W ogrodzie położył się na ziemi i czołgał tak cicho, że nawet Unger nic nie słyszał. W końcu dotarł w okolicę fontanny, tak że mógł rozumieć każde słowo.

— Powinnam właściwie gniewać się na pana — mówiła Emma. — Tak się niepokoiłam z pańskiego powodu!

— Zupełnie niepotrzebnie. Nie takie konie zdarzało mi się ujarzmiać. Zresztą czarny diabeł uspokoił się całkowicie, może go dosiąść nawet kobieta.

— Jeden plus miała ta walka, wyjawiła pańskie incognito.

— Właśnie dlatego, że często uważano mnie za zwykłego, przeciętnego myśliwego, nieraz udawało mi się osiągnąć wielkie korzyści.

— Ale mnie chyba mógł senior zdradzić, kim jest. Znam przecież o wiele większą pańską tajemnicę.

— Ach, być może nigdy nie poznam tajemnicy królewskiego skarbu, jakkolwiek mam wrażenie, że jestem bardzo blisko niego.

— Z czego pan to wnosi?

— Z rysunku gór, z biegu wód. Okolica, przez którą jechaliśmy bezpośrednio przed przybyciem tutaj, zgadza się z fragmentem mojej mapy.

— A więc ma pan punkt oparcia. Można szukać!

— Waham się. Mam wątpliwości, czy przysługuje mi prawo.

— Ależ co znowu! Nie przeceniam wartości złota, lecz posiadanie jego daje podobno coś, za czym tysiące tęsknią nadaremnie. Trzeba szukać, koniecznie.

— Tak, moc złota jest jednak olbrzymia... W ojczyźnie mam niezamożnego brata, uszczęśliwiłbym go nim. Ale kto ma prawo do skarbu? Chyba tylko potomkowie tych, którzy go ukryli.

— Nie wie pan, od kogo pochodzi mapa?

— Od pewnego Indianina, jak już pani mówiłem. Był ranny, umarł, zanim zdążył objaśnić mi cokolwiek.

— Nie ma na mapie żadnej nazwy, jakiegoś znaku rozpoznawczego?

— Nie. W jednym rogu znajduje się znak, którego nie

rozumiem. Tak, będę szukał. Ale jeżeli znajdę skarb, postaram się go oddać tym, do których należy według prawa. Jeśli ich nie znajdę, wtedy zobaczymy.

— Jest pan człowiekiem honoru.

— Nienawidzę wszystkiego, co nieuczciwe.

— A więc pański brat jest biedny?

— Tak. Żegluje po morzach, żyje z pracy rąk. A ja mam maleńką tylko sumkę, którą udało mi się zdobyć w czasie moich licznych przygód.

— Ma pan więcej, o wiele więcej. Piorunowy Grot ma inne skarby...

— Tak, bywają inne. Bywają takie, dla których zdobycia nieustraszony Itinti-ka oddałby wszystko, wszystko!

— Cóż to za skarb?

— Czy można go nazwać? — zapytał cicho. W głosie jego zadrgała nuta niepokoju, która nie uszła uwagi Emmy.

— Słucham — powiedziała.

— To pani, seniorita, tylko pani! — wyszeptał, biorąc ją za rękę. — Czy wierzy mi pani?

— Tak, wierzę — odpowiedziała prosto, serdecznie i szczerze. — I dla mnie uczucia są więcej warte niż wszystkie bogactwa świata! I ja mam taki skarb.

Przeczuwając radosną prawdę, zapytał:

— Jaki to skarb, seniorita?

— Pan nim jest. Ty nim jesteś, Antonio!

Po tych słowach objęła go ramieniem, położyła głowę na jego piersi.

— Czy to prawda? Czy to możliwe?

— Tak. Podziwiałam cię od chwili, gdy przeciąłeś więzy, którymi byłam skrępowana, pokochałam od chwili, gdy spojrzałam w twe dobre oczy. Jestem twoja, ty mój, mocny, dobry, kochany Antonio, chcę żyć tylko dla ciebie!

Unger wyszeptał:

— Boże, wielki Boże! Za wiele szczęścia dla biednego myśliwego!

Usta ich złączyły się w długim pocałunku. Nie słyszeli oczywiście, jak Bawole Czoło doczołgawszy się do płotu przesadził go z powrotem, by udać się na spoczynek.

Unger nie zdążył jeszcze wstać rano z posłania, a już gościnny gospodarz witał go, życząc dobrego dnia.

— Przychodzę, co prawda, z pewną prośbą — rozpoczął don Pedro.

— Spełnię ją, o ile tylko będzie to w mojej mocy.

— Mam nadzieję, że uda się to panu. Podróżując po preriach, nie jest senior w stanie doglądać swego ekwipunku. A ja mam tu wszystkiego w nadmiarze. Czy nie zechciałby więc pan kupić u mnie nieco bielizny i odzieży?

Unger zrozumiał natychmiast, o co chodzi hacjendero-yvi. Jego wytarte ubranie myśliwskie istotnie było w opłakanym stanie. Oceniając delikatność gospodarza, odpowiedział po krótkim namyśle:

— Owszem, przyjmuję pańską propozycję, ale ceny nie mogą być wygórowane, bom, szczerze mówiąc, goły jak święty turecki.

— Jakoś się dogadamy. W każdym razie nie musi senior płacić od razu, mogę poczekać. Chodźmy, wybierze pan coś sobie.

Gdy w godzinę potem Unger stanął przed lustrem, wydało mu się, że widzi obcego człowieka. Miał na sobie meksykańskie spodnie obszyte złotem, lekkie półbuty z olbrzymimi ostrogami, śnieżnobiałą koszulę, krótką kurtkę przybraną złotem i srebrnymi monetami. Głowę zdobiło sombrero o szerokich kresach, biodra przewiązywał szal z najdelikatniejszego chińskiego materiału. Włosy przystrzygł, brodę starannie podgolił.

Kiedy przyszedł na śniadanie, w jadalni zastał już Emmę. Zarumieniła się na jego widok. Karia dopiero teraz zwróciła uwagę, jak wspaniałym mężczyzną jest Unger. Obaj Indianie — Bawole Czoło i Niedźwiedzie Serce — zachowali się oczywiście tak, jak gdyby żadnej zmiany nie spostrzegli. Hrabia Alfonso natomiast szalał ze złości. Nikt nie chciał z nim rozmawiaą je, a on musiał słuchać, jak Emma czule gawędziła z Ungerem. Zgrzytał zębami, w duchu przysięgając myśliwemu zemstę.

Po śniadaniu Emma zatrzymała Ungera i ojca. Gdy zostali we troje, objęła don Pedra ramieniem i zwróciła się do niego:

— Zastanawialiśmy się wczoraj, jak się odwdzięczyć seniorowi Ungerowi za jego dobrodziejstwa, prawda?

— Tak — odpowiedział — ale, niestety, nic nam nie przychodziło do głowy.

— A ja już wiem!

— Mówże, w jaki sposób!

Zbliżyła się do Ungera i pocałowała go.

— Oto nagroda, chyba godna jego.

Łzy radości zabłysły w oczach don Pedra.

— A co na to senior Unger?

Nim zapytany zdołał odpowiedzieć, dziewczyna zawołała:

— Ojcze! Jestem szczęśliwa, on mnie kocha! — Wyznał ci to?

— Tak!

— Kiedy?

— Wczoraj wieczorem. W ogrodzie. Nie pytaj więcej. Czy ci nie wystarcza, że jestem szczęśliwa?

— I dla mnie to szczęście! Więc naprawdę chce pan zostać synem starego, skromnego dzierżawcy?

— Z całego serca — odrzekł Unger. — Nie wiem tylko, czy zechce mnie senior przyjąć, gdyż jestem biedny jak mysz kościelna.

— Za to ja nie jestem biedakiem, więc jakoś damy sobie radę. Chodźcie tu do mnie, moje dzieci, niechże was uściskam.

W tym momencie gwałtownie otworzyły się drzwi i stanął w nich hrabia. Zaskoczony, zorientował się jednak szybko w czym rzecz.

— Mam wrażenie, że przeszkadzam! — stwierdził kąśliwie.

— Ależ, broń Boże! Właśnie święcimy zaręczyny Emmy z seniorem Ungerem.

— Życzę wiele szczęścia! — zasyczał gniewnie i wycoArbellez zwołał służbę i oświadczył, że dzień dzisiejszy ogłasza świętem: po południu odbędą się uroczyste zaręczyny jego córki z Ungerem.

Wkrótce cała hacjenda rozbrzmiewała radosnymi okrzykami vaquerów i Indian będących w służbie u Arbelleza, szczerze bowiem byli oddani swym gospodarzom.

Gdy Unger zjawił się na pastwisku, podszedł do niego wódz Miksteków.

— Jesteś dzielnym człowiekiem! Pokonałeś wroga i zdobyłeś najpiękniejszą squaw w tym kraju. Niech cię Wakonda błogosławi! Tego ci życzy twój brat.

— Tak, to niezwykłe szczęście! Chociaż jestem jedynie ubogim myśliwym, i do mnie się ono uśmiechnęło.

— Mylisz się, nie tylko jesteś szczęśliwcem, ale również bogaczem.

— Ńo tak, bogaczem — zaśmiał się Unger. — Mieszkałem w lesie, a gwiazdy były mi okryciem.

— Mylisz się. Jesteś bogaczem, bo masz klucz do tajemnicy królewskiego skarbu.

— Skąd wiesz o tym?

— Wiem. Czy mogę zobaczyć tę mapę?

— Możesz.

— Zaraz?

— Chodź ze mną!

Unger zaprowadził Indianina do swego pokoju. Ledwie Tecalto spojrzał na jeden z rogów mapy, powiedział:

— Tak, to ta sama! Ma znak Toksertesa, który był ojcem mego ojca. Musiał opuścić kraj i nigdy już do niego nie wrócił. Czy chcesz zobaczyć grotę, w której ukryty jest królewski skarb?

— Możesz mnie do niej zaprowadzić?

— Tak!

— Do kogo należy skarb?

— Do mnie i do siostry mojej Karii. My jesteśmy jedynymi potomkami królów Miksteków. Bądź gotów dziś o północy. Drogę tę można odbywać tylko nocą. Nikt nie powinien o tym wiedzieć. Tylko tej, której oddałeś swe serce, możesz zwierzyć tajemnicę. Bo ona jedyna wie, że poszukujesz skarbu.

— Lecz skąd ty wiesz o tym?

— Słyszałem całą waszą wczorajszą rozmowę, prowadzoną w ogrodzie. Słyszałem, jak się wahałeś, jak chciałeś zaniechać poszukiwania skarbu. Jesteś uczciwy, a rzadka to cecha u białych.. Dlatego też dane ci będzie zobaczyć królewski skarb.

W godzinę po obiedzie, gdy wszyscy toczyli jeszcze w jadalni towarzyską rozmowę, Karia weszła na palcach do pokoju hrabiego.

— Czy pismo gotowe? — zapytała.

ytał Umiesz czytać?

— Umiem — odpowiedziała wyniośle.

— To czytaj!

Wręczył jej arkusz papieru, na którym było wypisane:

Niniejszym oświadczam, że po otrzymaniu królewskiego skarbu Miksteków będę się uważał za narzeczonego Karii, wnuczki ich królów, i jako żonę swoją wezmę ją do ojczystego kraju.

Alfonso, hrabia de Rodriganda y Sevilla.

— Czy dobrze?

— Słowa podobają mi się, ale brak pieczęci.

— A po co ci ona?

— Przyrzekłeś przecież!

— Niechże i tak będzie! Roztopił lak i przyłożył swą pieczęć.

— Jesteś wreszcie zadowolona? Teraz ty dotrzymaj słowa.

— Dotrzymam. Czy znasz górę El Reparo?

— Tak. Leży o cztery godziny stąd w kierunku zachodnim.

— Wygląda jak podłużna, wysoka tama. Płyną z niej do doliny trzy strumienie. Najważniejszy dla ciebie jest środkowy. Jeżeli wejdziesz w wodę tego strumienia i tam, gdzie on z góry wypływa, schylisz się lub padniesz plackiem i poczołgasz naprzód, zobaczysz przed sobą grotę.

— No, to nie będzie takie trudne!

— Bardzo łatwe.

— Czy światło jest potrzebne?

— Pochodnie znajdziesz przy wejściu do groty, po prawej stronie.

— To wszystko, co miałaś mi powiedzieć? — Wszystko!

— Czy ukryto tam cały skarb?

— Cały.

— Dziękuję ci, moja droga! Jesteś moją narzeczoną i wkrótce cię poślubię. Teraz jednak już idź! Mógłby nas ktoś zobaczyć.

Karia odeszła. Było jej bardzo ciężko na duszy. Nie rozweseliło jej nawet przyjęcie zaręczynowe Emmy. Kiedy wszyscy się radowali, ona z trudnością hamowała łzy. Hrabia pozostał w swoich pokojach, w jadalni się nie pojawił. Ledwo przyjęcie się rozpoczęło, przybył do niego konny posłaniec. Przywiózł mu list z Meksyku. Wuj pisał:

Drogi bratanku!

Otrzymałem od twego ojca list, który nadszedł w osiem dni po twoim odjeździe. Musisz wracać do Hiszpanii, na zamek rodowy Rodrigandów. Zanim jednak przybędziesz, umrze stary Fernando. Przybywaj! Kapitan Landola przyjeżdża do Veracruz.

Twój wuj Pablo Cortejo.

Po przeczytaniu listu hrabia zaczął rnówić sam do siebie, wodząc wokoło błędnym wzrokiem:

— Niech się dzieje, co chce, niech to będzie zbrodnia! Ale za jej cenę włożę na czoło koronę hrabiowską! Przywiozę z sobą bogactwa, które zaćmią skarby wszystkich cesarzy i królów.

Koniec wersji demonstracyjnej.

SKARB MIKSTEKÓW

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

SADZAWKA KROKODYLI

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

CZARNY JELEŃ

Niedostępny w wersji demonstracyjnej