Władysław Ludwik Anczyc

TYRTEUSZ

Konwersja: Nexto Digital Services

TYRTEUSZ

Władysław Ludwik Anczyc

Arystomenes w świątyni Ateny,

W pośrodku miasta, puklerz, w boju zdarty,

Zawiesił nocą... Radość śród Messeny,

Szalony popłoch powstaje śród Sparty.

Z murów, co dotąd nie zaznały trwogi,

Sromotny przestrach dawne męstwo płoszy,

Uchodzą wstydem pohańbione bogi —

Arystomenes Lakonję pustoszy

I w serce miasta śle okrzyk zwycięski,

A tam jęk — rozpacz! —

Ustały igrzyska

Wojennej młodzi — wciąż klęski i klęski,

 A znikąd zbawcza nadzieja nie błyska.

 Przy wspólnym stole nikt głośno nie gwarzy,

 Bo strach niewoli usta lodem ścina,

 I tylko radzą i radzą wciąż starzy,

 I szlą do Delfów, do wróżb Apollina.

W przybytku syna Zewsa i Latony,

Gdzie wieszczka bogów w tajemniczej mowie

Uchyla Grekom przyszłości zasłony,

Stają z darami spartańscy posłowie.

Nie znać w nich jednak tej spartańskiej buty,

Co ludom Grecji w oczy kurz miotała:

Wzrok mężów chmurny, do ziemi przykuty,

A twarz od sromu blada i nieśmiała.

Wieńcami strojni i bielą odziani,

Słudzy Apolla zalegli świątynie;

Pada zwierz liczny dokoła otchłani,

Nad którą trójnóg w mgłach kadzideł ginie,

A na nim Pytja.

W proroczym zachwycie

Z ust jej bezładne, dziwne płyną dźwięki;

Apollo głosi: „Spartanie, wam życie

I wolność wróci tylko z Aten ręki,

Ich więc błagajcie!"

Błagać? — O złowieszcze

Słowo! Śmierć raczej z rąk mściwej Messeny!

Sparta ma błagać? Błagać!? Kogo jeszcze?!

Zazdrosne wiecznie i wrogie Ateny?

Sparta nie znała ni srebra, ni złota,

Wymyślnej strawy, ni pysznego stroju,

Tylko żelazo; a najpierwsza cnota

Spartańskich synów: ginąć za kraj w boju;

Sparta, ilekroć za oręż porwała,

Zawsze zwycięska: uległy Arkady,

" Padła Tyrea i Messena spała

W niewoli lata. Śród całej Hellady

Jedne Ateny stały jej na drodze,

Na każdym kroku czyniąc Sparcie wstręty -

Koniec wersji demonstracyjnej.