Wojciech Dzieduszycki

UCZONE FANTAZYE

Konwersja: Nexto Digital Services

UCZONE FANTAZYE

Dzieduszycki Wojciech

Coraz bardziej mnożą się w naszym wieku miejsca, gdzie się stykają, z sobą najrozmaitsze narodowości. Czasem odbywają, się te rzeczy w sposób niegrzeczny — jak na przykład pod Metz i Sedan. Ale ja nie o takich mówię spotkaniach. Odbywały się one i dawnemi czasy, z tą tylko różnicą, że barbarzyńcy średniowieczni zadawalniali się wymordowaniem kilku tysięcy.

Nędzna, ciemna, hołota! Dziś w wieku pary i telegrafów, impermeablów i szynionów mordujemy krocie.

Tak jest! nauka posuwa ludzkość naprzód. Idziemy do raju, którym zakończy się koło dziejów. I to co dziś widzimy, niczem nie jest jeszcze w porównaniu z tem, co nastąpi, skoro olbrzymie, skoro nieprzejrzane odkrycia profesora Buchfrassa zostaną udzielone szerszej publiczności.

Spotkałem się z tym znakomitym i nadzwyczaj zasłużonym mężem w jednym z miejsc, gdzie się narodowości europejskie spokojnie z sobą spotykają; i od tego czasu uznałem w nim pierwszorzędną potęgę umysłową dziewiętnastego wieku i czczę go..... niewymownie.

Sprzeczał się z nim wprawdzie młody Dziuś Mażymski mój przyjaciel i głowa nie od proporcyi... ale, mimo przyjaźni, mimo względów, którem winien ojczyznie mojej co i Dziusia wydała... muszę ze sromotą wyznać, że profosor Buchfrass zaćmił światło Dziusia, jak księżyc ćmi słońce... gdy między niem a ziemią stanie.

A nie ma podobnoś na całej półkuli miejsca, gdzieby się narodowości w przyjemniejszy sposób spotykały, jak w Montreux nad jeziorem genewskiem.

Już same położenie tej miejscowości nadaje jej urok niezwykły. Jezioro stubarwne, niebo ciemno błękitne, szczyty śnieżyste, winogradowe pasmo po północnej na południe wystawionej stronie, jeziora i dzikie opoki na wybrzeżu sabaudzkiem, wszystko to przedstawia obraz, któryby łatwiej przyszło odmalować niż opisać. Zresztą Słowacki opiewał te strony. A któżby śmiał w jego stąpać ślady?

Poczęści wdzięki przyrody, poczęści łagodna zima ściągają do Montreux gości z całego świata. I tu, jeźli gdzie, panuje idyliczna między,narodami zgoda. Wydarzyło mi się bywać na wieczorach, gdzie po szesnaście narodów walcowało wspólnie.

A i co do wyznań można tam robić studya. Raz podczas kadryla mówiła mi jakaś Amerykanka, sama rozpocząwszy ojczystym zwyczajem rozinowę że jej ojciec prezbiterianinem, jej matka kwakierką, jeden brat kapłanem katolickim, a drugi mormonem. I gorszyła się nadobna moja towarzyszka wyznania episkopalnego, tem, że zupełna jednostajność pod względem religijnym w mojej panuje rodzinie. Mówiła, że to dowód indyferentyzmu.

Druga danserka pytała mnie się przy kotylionie, czy byłem w Singapoore?

— Nie, proszę Pani.

— A to szkoda! śliczna okolica. Właśnie ztamtąd przyjeżdżam.

Taka geograficzna, etnograficzna i konfesyonalna rozmaitość, zadziwiała mnie trochę. Co jest tylko dowodem mego polsko-szlacheckiego zacofania.

Niezawodnie jednym z najroztropniejszych obowateli miasta Montreux jest Leo kosmaty szatyn.

Jest on bardzo wielkich rozmiarów; ma inteligentne piwne oczy i białą na nosie plamę.

Jest jednym z ostatnich członków starodawnej szwajcarskiej rodziny. Zaniedbał jednak tradycyj swoich przodków, górali, i polubił życie miejskie. Jest bardzo towarzyski. Zna wszystkich gości Montrejskich, towarzyszy im w dalszych wycieczkach, i nieproszony przybywa często na obiad.

Jest sobie trochę smakoszem, i od czasu do czasu przejeżdża się parowcem do Genewy, zajada tam bezpłatnie najlepsze konfekta znachodzące się w cukierni, i wraca, dosiadłszy lokomotywy. Zajmuje bowiem miejsce obok maszynisty.

Jednem słowem Leo jest najzacniejszym z psów świętego Bernarda.

Gdyśmy dnia jednego przy najpogodniejszem niebie siedzieli przy tâble d'hôte, usłyszeliśmy łoskot podobny do grzmotu trzęsącego górami.

Panie się poprzestraszały, a miss Faringtosh, metodystka, zapewniła, że to zwiastun końca świata.

Leo jeden wydał się być w najlepszym humorze. Machnął kilkakrotnie ogonem i znikł z widnokręgu na kilka godzin.

Wieczór dowiedzieliśmy się, że to lawina zsunęła się z góry Dens du nez. Szczęściem, spadła na las, małą tam tylko wyrządzając szkodę.

Przyszedł do mnie i Mażymskiego pan Pluchon Normand, i oznajmił nam, że idzie wraz z profesorem Buchfrassem na miejsce katastrofy, że chciałby módz się cieszyć i naszem miłem towarzystwem.

Koniec wersji demonstracyjnej.