Gabriela Zapolska

W NIEDZIELĘ

Konwersja: Nexto Digital Services

W NIEDZIELĘ

Szkic

Gabriela Zapolska

— Idziesz na mszę świętą? — Ani myślę!

— Karolko!... Karolko!... upamiętaj się!... toć już trzecią niedzielę nogą nie postałaś w kościele. Karolka szarpnęła się niecierpliwie.

— Wstąpię jutro, idąc do szkoły...

Stara pani Ciemieniewska pokiwała głową.

— Co poniedziałek, to nie niedziela!... dzień Boży... — wyrzekła, zaplatając pięć włosów w cieniuchne warkoczyki mocno ściśnięte na skroniach. — „Wpadnięcie" do kościoła nie wyrówna wysłuchanej całej mszy świętej lub sumy z kazaniem i suplikacjami. Ale!... czego to gadać i gębę sobie psuć nadaremno, ja swoje, a ty zrobisz swoje...

Pośliniła palce u prawej ręki i przylepiła do skroni odstający kosmyczek siwych włosów.

— Jak zresztą zawsze!... — dodała po chwili cichym głosem.

Siedząca koło okna Karolina nie podnosiła głowy i cała zajęta przystrajaniem starego, słomianego kapelusza ograniczyła się tylko na wyrzuceniu przez zęby:

— Jeżeli mama wie, że to, co mówi, to na wiatr, czegóż mama sobie gardło psuje?

—  Z obowiązku — odparła stara. — Pan Bóg, dając mi dziecko, włożył na mnie święty obowiązek, aby go przez nauk w świat nie puszczać. Gdybyś ty, Karola, chciała przeciek zrozumieć, że niedziela to dzień Boży i na chwałę boską stworzony...

Karolina mięła teraz kawałki pąsowej materii, usiłując zrobić z niej rodzaj okrągłego pompona.

— Moja mamo — zawołała niecierpliwie — ja się dosyć naharuję cały tydzień w tej przeklętej freblówce z bachorami, ażebym nie miała wytchnąć w niedzielę!

— Wytchniesz w kościele!...

— Pięknie wytchnę! a toć tam zaduch taki, że ile razy pójdę, to wracam ze spuchniętym nosem... Ot! lepiej niech mama mi miejsca przy lustrze ustąpi, ażebym ten kapelusz porządnie przefasonować mogła.

Szybko Karola powstała z miejsca i strzępy jedwabiu, piór i sztucznych kwiatów, strząśnięte z sukni, zawirowały chwilę w przestrzeni i opadły na podłogę tuż pod stopy dziewczyny.

Ciemieniewska załamała ręce.

— Karola!... patrz, jakeś ty naśmieciła! a toć przed chwilą zamiotłam izbę!

Koniec wersji demonstracyjnej.