Jack London

WIELKA NIEWIADOMA

Konwersja: Nexto Digital Services

WIELKA NIEWIADOMA

Jack London

Kariera pani Sayther w Dawson była — wyrażając się oględnie — meteoryczna. Pani ta przyjechała wiosną w kilka sań z psimi zaprzęgami, eskortowanych przez francusko-kanadyjskich voyageurs, zabłysnęła wspaniale na jeden krótki miesiąc i zaraz po spłynięciu kry udała się w górę rzeki. Pozbawione kobiet Dawson nie mogło pojąć przyczyn tak nagłego odjazdu i czterystu miejscowych notablów smuciło się i tęskniło, dopóki wraz z odkryciem terenów złotodajnych Nome dawna sensacja nie ustąpiła miejsca nowej. Bo Dawson zachwyciło się panią Sayther i przyjęło ją z otwartymi ramionami. Była urodziwą, czarującą damą, a przede wszystkim wdową. Z tych racji otoczył ją niezwłocznie rój złotych królewiąt z Eldorado, funkcjonariuszy państwowych i młodszych synów na dorobku, gdyż uszy mężczyzn łaknęły powabnego szelestu spódniczek.

Górnicy czcili pamięć niedawno zmarłego małżonka wdowy, pułkownika Saythera, natomiast przedstawiciele finansistów i spółek maklerskich ze zgrozą opowiadali o jego manipulacjach i szacherkach, bo nieboszczyk znany był w całych Stanach jako gruba ryba przemysłu górniczego, w Londynie zaś uchodził za jeszcze grubszą. Wielką niewiadomą stanowiło pytanie, czemu wdowa po tym potentacie zjawiła się nad Yukonem. Ale mężczyźni z Północy to ludzie praktyczni: gardzą wszystkimi w czambuł teoriami i mocno trzymają się faktów. Dla wielu spośród nich Karen Sayther była najbardziej konkretnym faktem. Ona jednak miała odmienny pogląd na tę sprawę, czego poniekąd dowodzi błyskawiczna szybkość, z jaką oświadczyny i kosze następowały po sobie w czasie jej czterotygodniowego pobytu w Dawson. Wraz z odjazdem pani Sayther zniknął fakt. Pozostała tylko niewiadoma. Ale sam los dostarczył jakiego takiego klucza do jej odnalezienia.

Ostatnia ofiara pięknej wdowy, Jack Coughran, który bez powodzenia złożył u jej stóp swoje serce oraz pięćset stóp długą działkę nad Bonanzą, święcił żałobę zalewając przez całą noc robaka. Tak się złożyło, że około północy z Jackiem zderzył się nie kto inny,' tylko Pierre Fontaine, naczelnik voyageurs Karen Sayther. Zderzenie wiodło prostą drogą do znajomości i pijatyki, dzięki czemu jeden obłok oparów alkoholowych spowił obydwóch mężczyzn.

— Co?... Aha... — bełkotał nad ranem Pierre Fontaine. — Dlaczemu madame Sayther zrobiła odwiedziny w te strony? Najlepiej ty pogadaj z nią samą. Ja nic nie wiem, tylko tyle, że ona gadała cały czas imię jednego człowieka. „Pierre — gadała — jak ty znajdziesz tego człowieka, ja tobie dam dużo... tysiąc dolarów, jak ty go znajdziesz”. Ten gość? Mais oui! Jak się nazywa? Mais oui! Się nazywa... aha... Dawid Payne. Oui, monsieur, Dawid Payne... Cały czas ona gadała to nazwisko. Cały czas szukałem, pracowałem jak wszyscy diabli, ale nie mogłem znaleźć ten cholerny gość i wcale nie dostałem tysiąc dolarów. Niech to cholera!

— Co?... Aha... Mais oui! Raz kilku ludzi przyszli z Circle City. To znajome tego człowieka. Gadali, że on nad Birch Creek. A madame? Ona mówiła: „Bon!” i kontenta była jak licho! Potem gada do mnie: „Pierre! zaprzęgać psy! My pojedziemy prędko, prędko! My znaleziemy tego człowieka, ja tobie dam drugi tysiąc dolarów”. A ja mówię „Mais oui! Prędko, prędko! Allons, madame!” Ja myślałem, że dwa tysiące dolarów już u mnie w kieszeni. Bodaj to diabli! Potem inne ludzie przyszli z Circle City i gadali, że nie, że ten człowiek, Dawid Payne, pojechał do Dawson jakiś czas nazad. No i madame, i ja nie pojechaliśmy wcale.

Oui, monsieur! Dzisiaj madame mówi tak: „Pierre — mówi i daje mi pięćset dolarów — idź, Pierre, i kup łódkę. Jutro my popłyniemy w górę rzeki”. Mais oui, jutro w górę rzeki, a ten łobuz, Charley Sitka, kazał mi płacić za łódkę całe pięćset dolarów. Cholera!

Nazajutrz, kiedy Jack Coughran puścił w kurs plotkę, całe Dawson poczęło się głowić, co to za jeden ten Dawid Payne i jaki wpływ wywiera na życie Karen Sayther. Ale tegoż dnia, jak zapowiedział Pierre Fontaine, łódź z panią Sayther i jej półdziką eskortą voyageurs odbiła od wschodniego brzegu niedaleko Klondike City. Przecięła rzekę, aby uniknąć niebezpiecznych skał, i wzdłuż zachodniego wybrzeża pożeglowała na południe, gdzie zniknęła wśród labiryntu wysepek.

—  Oui, madame, to będzie miejsce. Raz, dwa, trzy wyspy za Rzeką Stuarta. To będzie wyspa trzy.

Koniec wersji demonstracyjnej.