Kazimierz Laskowski

WIERSZE II

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

CIENIOM SŁOWACKIEGO!

NA ZAGRODZIE.

OT! CHODŹMY NA ŚWIĘCONE.

STROFA.

DZWONIĄ.

SZARA NIĆ.

WIERZĘ....

ŻYŁ PRZED LATY...

DZIECIĘCY ŚWIATEK.

W ZIMOWY RANEK.

W KWIETNIĄ NIEDZIELĘ.

WIELKI PIĄTEK.

ZIEMIA WIOSNĄ PACHNIE.

W MAJU.

KOŁO FIGURY

RADA.

LALA! GĄSKI DO WODY!

NA BIALANACH.

NA OLIMPIE

NAD MOJĄ ZIEMIĄ.

GDYBYM TAK MÓGŁ.

WIERSZE

Serya II.

Laskowski Kazimierz

CIENIOM SŁOWACKIEGO!

Z czem mi stanąć u twej trumny?

Gdybym zdobył się na męstwo

I zagrobne chciał zwycięstwo

Wieścić Tobie! Prochu dumny!

Z czem mi stanąć? Z uwielbieniem

Ustrojonem w strofę składną?

Abyś odczuł pod kamieniem

Że cię kradli i dziś kradną!?

Że natchnienie złotouste

Twojej schedy — dzisiaj łup,

Nicowany w dźwięki puste!..

Z czem mi podejść przed Twój grób?!

Jabym nie śmiał u Twej trumny

Co urosła przez półwieka,

Że widnieje, choć daleka —

Bez napisów! bez kolumny!..

Jabym nie śmiał stać i nucić!

Ani maską lśnić ofiarną!

Gdyżby z trumny mogło wrócić

Strasznem echem: — To nic ziarno!

To nie wieniec jest błyskawic,

Co w zachmurzu złoci szlak!

Ale blady tuman mgławic!..

Cóżbym odrzekł?.. Smutne: tak!

Jabym nie śmiał u twej trumny

Giąć kolana z taką danią!

Jak ów z rozśpiewaną krtanią

Zimnych płaczków poczet szumny!

Co usłane oktawami

Po Beniowskich zasiadł gniazda

I chce wzlatać pod gwiazdami

W własnej pysze — jako gwiazda!

Co w roztruchan po Anhelich,

Ckliwych rymów sączy zdrój...

Jabym nie śmiał... Bo to kielich

Z Twego skarbca! kielich. Twój!

Z czem mi stanąć u twej trumny?

Chyba z duszą, co się łzawi!

Chyba klangor ci żórawi

Rozskrzydlonych ponad gumny

Wezmę w serce i zaniosę.

Chyba zorzę! ziemi skrawek

Uperlony w ranną rosę!

Chyba wierzbnych pęk ligawek!

Lub kiść niezapominajek

Rwaną z ponad Ikwy wód!

Z czem mi stanąć? Wiejski grajek —

Jakiż, w słowa zaklnę, cud??!!

NA ZAGRODZIE.

Gdyby mi tak los w nagrodę

Chociaż chłopską dał zagrodę,

Chociaż chłopską dał!

Porałbym się z biedą, porał!

Świętą ziemię płużył, orał,

Swojski zagon siał!

Pojąłbym se jaką Zochę...

Ona w izbie, ja za sochę —

Byle z dolą iść.

Ona w izbie, czy komorze,

A ja w pola, w ranne zorze,

Między zbożną kiść!

W dzień robotny z sierpem, kosą.

Ona boso i ja boso,

Na zagonków sznur!

Ona w kiecce, ja w sukmanie,

Żur na obiad, na śniadanie,

Na odwieczerz żur!

Nie brakłoby nigdy chleba,

Ani wody, ani nieba,

Byłby własny kąt!

Chałupina na węgielkach.

Podmurówka na cegiełkach,

We dwa okna front!

Byłby sadek pod oknami

Z słonecznikiem, z nagietkami

Całe rzędy śliw!

A za sadem, od podwórka,

Stodolina i obórka,

Na gadzinę chlew!

W środku studnia, żuraw, wiadro,

Wszystko blisko, pod zanadrą!

Jeno sięgnąć tuż!

Wszyćko w gębie! i na oku!

Od złych ludzi, czy uroku —

Człek sam sobie stróż!

A jakbym się podpanoszył —

Nową strzechą chatę poszył,

Miał dobytku dość...

To postarałbym się zara

By zleciała boćków para

Bo to dobry gość!

Ptak na dachu — ja w chałupie,

Na kolebkę deski łupię,

Co rdzenniejszy słój!

Niechby człeku się nie cniło,

Trocha krzyku w izbie było,

Jaki drobiazg swój!

Wieprzka zakłułbym na chrzciny —

Dał napitku i gęsiny,

Chleba, sera w bród!

Chłopak Bartek! A dziewczyna

Albo Kaśka — lub Maryna...

Ale chłopak w przód!

Wodziłbym go z sobą w pole

Na oraną świeżo rolę!

Na pożęty snop.

Niechby wiedział z maleńkości,

Że tu wyrósł! że kość z kości

Krew z krwie polski chłop!

Gdyby mi tak los w nagrodę,

Choćby chłopską dał zagrodę,

Choćby kmiecy łan!

Żyłbym sobie po szlachecki!

Niby w niebie na zapiecku,

Niczem wielki pan!

Miałbym wszyćko, co potrzeba

Szmatek ziemi, skrawek nieba —

Miałbym komu dać!

Ostałaby dzieci, żona,

Bartek ustrzegł-by zagona...

Niechby kto chciał brać!

OT! CHODŹMY NA ŚWIĘCONE.

Pamiętam ja — z dziecięcych lat —

W dni jasne! roztęczone!

Pamiętam ja... nieboszczyk dziad

Wyprawiał nam "święcone"!

Pamiętam ja — szlachecki dwór,

Bielone dworku ściany,

Jadalny pokój, stoły w sznur,

W pośrodku rozsuwany...

Na stołach rząd przeróżnych ciast.

Mięsiwa, flasz z nalewką...

Prosiątko chrzanu niosło chwast!

Baranek z chorągiewką!

Syrowce wielkie w kształcie kół!

Baby! jak kopy siana!

Że się dębowy zginał stół!

Podpórka heblowana!

Po sumie — proboszcz dziadka druh,

Siwieńki pleban stary,

W komeżkach białych, chłopców dwóch,

Zjeżdżali święcić dary!

Pamiętam... klękał cały dwór:

Dziedzice, czeladź społem...

Dziękczynny, szczerych modłów, wtór,

Unosił się nad stołem!

Potem — dziadunio jajko brał...

I najpierw do czeladzi...

Pamiętam, że dziadunio łkał,

A nam — żal było dziadzi!

Pamiętam... raz się któryś z sług

Do kolan dziadka złożył...

Dziadunio fuknął: Wszystkich Róg!

Równymi sobie stworzył!

I wziął go w pół i łykał łzy

I cedził tak powoli:

Z jednego prochu — ja i ty!

Na jednej obaj roli!

Pamiętam ja z dziecięcych lat...

Wspomnienia to radosne!

Hej! hej! Cóż? Życie to nie kwiat,

Raz jeden widzi wiosnę!

Raz jeden tylko miewa dni

Weselem umajone!

A potem... Śni się czasem śni!..

Ot! chodźmy na "święcone".

Koniec wersji demonstracyjnej.

STROFA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

DZWONIĄ.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

SZARA NIĆ.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

WIERZĘ....

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ŻYŁ PRZED LATY...

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

DZIECIĘCY ŚWIATEK.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

W ZIMOWY RANEK.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

W KWIETNIĄ NIEDZIELĘ.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

WIELKI PIĄTEK.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ZIEMIA WIOSNĄ PACHNIE.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

W MAJU.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

KOŁO FIGURY

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

RADA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

LALA! GĄSKI DO WODY!

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

NA BIALANACH.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

NA OLIMPIE

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

NAD MOJĄ ZIEMIĄ.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

GDYBYM TAK MÓGŁ.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej