Cecylia Niewiadomska

WNUCZKA KAZIMIERZA

Konwersja: Nexto Digital Services

WNUCZKA KAZIMIERZA

Niewiadomska Cecylia

Pusto było i cicho na Wawelskim zamku. Słońce styczniowe, chyląc się ku zachodowi, słabe rzucało blaski przez niewielkie i wązkie okna, cienie zaległy obszerne komnaty, podobniejsze w tem milczeniu i mroku do murów więzienia, niż do królewskiej siedziby.

Czyż nikt tutaj nie mieszka?

O, nie — wszak u podwoi straż czuwa uważna, snują się po dziedzińcu cicho pachołkowie, konie rżą w stajni, z okna wyjrzy czasem cały rój młodych, świeżych dziewczęcych twarzyczek albo oblicze poważnej matrony, — to znowu brzęknie szabla na krużganku (1) i przesunie się postać wspaniała rycerza o dumnem czole, głębokiem spojrzeniu.

Więc gmach milczący ma swoich mieszkańców, skądże ta cisza? Czy to wyraz smutku albo obawy? Nie, — na twarzy żadnej nie znać żałoby. Oblicza rycerzy poważne wielce, niekiedy surowe, ale nie trwożne ani zasępione, — a lica dziewcząt? — Tysiące uśmiechów trzyma na wodzy tylko rozkaz woli: jakże tu śmiać się, gdy królowa milczy? jakże się cieszyć, kiedy ona gniewna, zniecierpliwiona — i smutna potrosze.

Smutna? Do tego przyznać się nie raczy, przed ludźmi zwłaszcza. Gniewna? Sama nie wie. Dotąd zamknęła się w dumnem milczeniu i nie chce wiedzieć, czy przeciw jej woli stanie otwarcie jaka wola inna. Na taką próbę nie stało jej męstwa do tej godziny, ale kto wie — kto wie...

Wszak od dzieciństwa przed Pańskim ołtarzem złączono rękę jej z ręką Wilhelma; dziecięce lata płynęły im razem, wspólne igraszki, chęci, smutki nawet — łańcuchem wspomnień łączyły ich życia, tak krótkie jeszcze.

Koniec wersji demonstracyjnej.