Seweryna Duchińska

WŚRÓD OBŁOKÓW

Konwersja: Nexto Digital Services

WŚRÓD OBŁOKÓW

Duchińska Seweryna

Do Agatona Gillera,

W tej wiekowej zawierusze.

Drudzy gaszą serc pożary,

Ty zagrzewasz bratnie dusze

Do miłości, do ofiary!

Niech szerszenie w ulu brzęczą,

Pełno miodu w Twojej czarze!

Tę ubogą nić pajęczą

Tobie — bracie — niosę w darze.

Seweryna D........

(Mistrz Twardowski zawieszony w powietrza; kłęby chmur otaczają go wokoło.)

Twardowski (sam)

(Ogląda się dokoła).

Przepadł, jakby kamień w wodzie,

Mój pajączek ukochany!

Do ojczystej przyrósł ściany;

Tam swe płótno tka w swobodzie,

A ja wołam nadaremno!...

Wśród przestrzeni głos mój kona,

Mgła nade mną, mgła pode mną,

Wzrok mój czarna ćmi zasłona,

Dusza moja mrze z tęsknoty;

Wyrzut ostre wpiął w nię kleszcze;

W mózgu wieczne kołowroty:

Długoż tego będzie jeszcze?

(Wspiera czoło na ręku, snąć goni pamięcią ubiegłą przeszłość: po chwili podnosi głowę i mówi stłumionym głosem:)

Pomnę dzień ten strasznej kary,

Gdy ów Niemczyk — żmija wściekła,

Co mnie swemi urzekł czary —

Niósł mnie żywcem w progi piekła.

Na ścież bramę rozemkuięto...

Bucha płomień... słyszę skargi...

Drżący wołam: „Grzeszne wargi

Wysławiajcież Panną świętą!"

Cuda! Cuda! Na to hasło

Lwim porykiem piekło wrzasło,

Z rąk mnie puścił czart niecnota,

Za piekielne skrył się, wrota,

A mnie porwał wiatr szalony.

Tu w rodzinne przyniósł strony,

Po nad skały tych krzemionek,

Gdziem przeplatał mój wiek młody,

Bujał z pieśnią, jak skowronek,

Z ziół, jak pszczółka, zbierał miody,

Nim myśl, pychą uwikłana,

Pchnęła duszę w moc szatana!

(Zamyśla się: po chwili mówi smutno):

Kędy jestem?... jam nie wiedział;

Wśród powietrznej wiszę fali;

Ah! od ziemi mglisty przedział;

Do niebiosów jeszcze dalej!

Wkoło tuman ciemny, głuchy,

W piersi robak ściele gniazdo;

Ale duszą, pełną skruchy

Za przeczystą goni gwiazdą;

Za gołąbką, której siła

Z paszczy piekieł mnie dobyła.

Łzy mi wrzącą płyną strugą,

Jęczę długo, płaczę długo;

Duch mój krnąbrny tak się korzy,

Mea culpa! łkam boleśnie,

Aż nade mną Aniół Boży

Jasne skrzydła rozwiał we śnie,

I niebieski rzekł mu goniec:

— „Będzie mękom twoim koniec,

Lecz nie prędzej cię ogarnie

Łaski Bożej promień żywy,

Koniec wersji demonstracyjnej.