Artur Oppman

ZACZAROWANA KRÓLEWNA

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

OBRAZ I

OSOBY I-go OBRAZU

Scena I

Scena 2.

Scena 3.

Scena 4.

Scena 5.

Scena 6-ta

OBRAZ II-gi.

OSOBY II-go OBRAZU

Scena 1

Scena 2

Scena 3-cia.

OBRAZ III.

OSOBY III-go OBRAZU

Scena 1-sza.

Scena 2-ga

Scena 3-cia

Scena 4-ta

Scena. 5-ta.

Scena 6-ta

Scena 7-ma.

OBRAZ IV-ty

OSOBY lV-go OBRAZU

Scena I-sza

Scena 2-ga

Scena 3-cia

Scena 4-ta.

Scena 5-ta

Scena 6-ta

Scena 7-ma

Scena 8-ma

OBRAZ V-ty

OSOBY OBRAZU V-go

Scena 1

ZACZAROWANA KRÓLEWNA

Baśń sceniczna w pięciu obrazach

Artur Oppman

OBRAZ I

IMIENINY KRÓLEWNY

Scena przedstawia gotycką salę przyjęć w zamku królewskim. Sklepienia łukowe głębokie okienne wnęki, z widokiem na pola i lasy. W głębi wielkie podwoje wejściowe z trzema wysokiemi schodami na salę: jest to jakby rodzaj wewnętrznego tarasu. Po prawej i po lewej wysokie drzwi: dwoje z każdej strony. Z prawej pomiędzy drzwiami, złocisty tron królewski, o stopniach, pokrytych czerwonym aksamitem; z lewej, nawprost tronu, ogromny komin z potężnym okapem. Gotyckie sprzęty: ławy, stoły, fotele, krzesła. Lampjony u ścian, mosiężny świecznik pośrodku sklepienia. Wizerunki królów i królowych.

OSOBY I-go OBRAZU

KRÓL,

KRÓLOWA,

KRÓLEWNA,

WRÓŻKA DOBROTKA,

HULA-BABULA, czarownica,

SMAKOLUB, kuchmistrz,

POMOCNIK KUCHMISTRZA

KOT ZAKLĘTY,

PALIPIECA,

KSIĄŻĘ MIGDAŁ,

KSIĘŻNA MIGDALINA,

RYCHCIK, kuchcik

MICHCIK. kuchcik

NIAŃKA KRÓLEWNY,

DOKTÓR I-y,

DOKTÓR II-i,

Dworzanie, damy, panowie, paziowie, kucharze, kuchciki, lalki, zabawki, chochliki, koniuchy, służba.

Scena I

Król, królowa, królewna, dworzanie, dworskie damy.

KRÓL (z tronu, uroczyście, z zabawną przesadą)

...Więc dziś królewny imieniny

I kończy dziś szesnaście lat!

DWORZANIE, DWORKI

Jakaż to radość dla krainy,

Że taki w niej zakwita kwiat!

DWORZANIN I

Królewno! Hołdy ci niesiemy!

DWORZANIN II

Żyj sto lat w szczęściu!

DWORZANIN III

Nie znaj strat!

DWORZANIE

Ach, winszujemy!...

DWORKI

Winszujemy!

Że kończysz dziś szesnaście lat!

KRÓLEWNA

Jakże dziękować mam zosobna

Każdemu z panów, każdej z dam!

DWORZANIE

Podziękowanie, to rzecz drobna...

DWORKA

Żyj długo nam!

DWORZANIN IV

Rozkwitaj nam!

KRÓLOWA

W imieniu córki, Króla dworze,

Proszę dziś dla nas znaleźć czas!...

KRÓL

Wydajem ucztę o wieczorze

(konfidencjonalnie)

I ręczę: ufetuję was!

(pochwalny szmer)

DWORZANIE

Królewska kuchnia, gust królewski

Całemu światu znane są...

KRÓL (z przekonaniem, dobrodusznie)

Połkniecie wszystko aż do deski,

Z stołów nie będzie zbierać co!

Wiem, że mój kuchmistrz się wysadził,

To będzie najpiękniejsza z fet!

A wiecie, pocom was sprowadził?

Nie wiecie?

GŁOSY

Nie!... Nie!...

KRÓL (wstaje)

Powiem wnet.

W tej samej sali — pamiętacie waście,

Chrzciliśmy córkę temu lat szesnaście.

Królewna była prześliczna, jak zorze,

Tłum gości, zjechał o wieczornej porze,

Pełna po brzegi huczała komnata —

Wtem, jak z armaty, ktoś wypalił z bata!

Koński się galop rozlega z oddali

I — jedenaście wkroczyło do sali

Przecudnych wróżek. Dobrotka, dwunasta,

Miała interes gdzieś na końcu miasta

I z tej przyczyny nieco się spóźniła.

Żona je moja wszystkie zaprosiła

Na chrzestne matki. Chrzest się więc odbywa

Potem wieczerza; płyną wina, piwa,

Tańczym, śpiewamy; wróżki, że to czary

Mają w swej mocy, składają jej dary

Nadprzyrodzone: jedna w swej szczodrocie

Życzy jej włosów, wykąpanych w złocie,

Druga znów oczu, podobnych do nieba,

Trzecia usteczek, jak różany listek —:

Słowem, swój talent wytężyły wszystek,

By dać królewnie więcej, niż potrzeba.

Wystawcie sobie: wszystko się spełniło!

Warto obejrzeć!

(schodzi z Ironii)

Pokaźno się, córko!

Jakie to brewki, jakby krucze piórko!

A jaka buzia I Aż popatrzeć miło!...

(Znów siada na tronie)

Gdy tak się cieszym, nagle, gdyby kula

Wpada do sali, kto? — Hula-Babula!

Hula-Babula, straszna czarownica,

Jak pieprz turecki czerwone ma lica,

Oczy jej górą, jak dwa węgle z pieca.

"Nie zaprosiłeś mnie, królu!" — powiada,

"Nie zaprosiłeś! Biada tobie, biada!..."

(uderza żonę w kolano. Mimika)

I tu dopiero zaczyna się heca!

Nad dzieckiem wiedźma stanęła i rzecze:

"Co się odwlecze, to mi nie uciecze!

Jak najśliczniejsze będziesz rosła kwiatki,

Na radość ojca i pociechę matki;

Cieszyć się będzie świat z twego widoku,

Lecz gdy dobiegniesz szesnastego roku —

W palec się ostrem ukłujesz wrzecionem

I krótkie życie skończysz nagłym zgonem!

(wstaje)

Tę straszną wróżbę zła wiedźma wykrzykła,

Zgrzytnęła kiami — kichnęła — i znikła!

(przestrach, zdziwienie. Król schodzi z tronu)

Szesnaście lat! szesnaście lat

Żyliśmy w ciągłej trwodze!

Nie jestem przecież jeszcze dziad,

A patrzcieno, jak chodzę!

(odpowiednie, zabawne ruchy)

Królowa także od tych dni

Wciąż kwękająca, słaba,

Ma ledwo lat trzydzieści trzy —

A to już stara baba!

(pokazuje palcem na królową, ta się kłania z komicznem mizdrzeniem się)

Wrzeciona wszystkie z państwa — won!

Spalono kołowrotki —

Lecz zato dziś zbieramy plon,

Radosny plon i słodki!

Szesnastu lat dobiega czas,

A wiedźma gdzie z wróżbami?

(chwila)

Dlatego dziś wezwałem was,

By się radować z wami.

GŁOSY:

I

Cóż to za szczęście.

II

Jaki los

Łaskawy na królewnę.

III

Masz, mości królu, dobry nos.

(poufale)

Już twe zwycięstwo pewne.

IV

A gdyby jeszcze...?

V

Gdyby? Ha...

Niech waszmość zakład trzyma.

KRÓL

Jak się wrzecionem ukłuć ma,

Gdy wrzecion nigdzie niema?

DAMA DWORSKA

A cóż Dobrotka?

KRÓL

A nie przyjechała.

Tylko przez pazia liścik mi przysłała:

"Nie przybyłam na chrzciny,

będę na imieniny,

czekajcie mnie u bramy..."

KRÓLOWA (z rezygnacją, ale i lekką wymówką)

Szesnaście lat czekamy...

KRÓL

Gadu, gadu, a tu czas ucieka,

Już dziewiąta, uczta niedaleka,

Popilnujcie, córeczko i żono,

Czy porządnie pieczeń upieczono

I czy na krem ubite już mleczko?

Pa, żonusiu.

(grymas)

Pa, pa, pa, córeczko.

(pocałunki od ust. Królowa z królewną wychodzą)

KRÓL

A my sobie pochód tryumfalny

Urządzimy przez zamku pokoje.

(klaszcze)

Niech zagrają marsz ceremonjalny.

Hej, marszałku, okulary moje.

Hej, marszałku, laska. Nogi stare...

Piękna damo, proszę w pierwszą parę.

(Przy dźwiękach marsza, w reweransach obchodzą salę

i znikają we drzwiach na prawo i we drzwiach na lewo)

Scena 2.

Palipieca, kot zaklęty, polem chochliki domowe.

(Palipieca dźwiga wielkie naręcze drzewa i siekierkę)

PALIPIECA

Jeszcze tutaj trza napalić!

(ziewa)

A tak mi się chce wciąż spać!

Nie napalę — będą walić!

Kuchmistrz umie tęgo prać!

Czy też jest w kominie kot?

Jeśli jest, pomoże wlot!

(zagląda w komin)

Kocie! Kocie, przyjacielu!

Wyleź z pieca, pomóż mi!

Ten to śpi, jak król z Wawelu,

Bo król chyba ciągle śpi?

Kocie!... — Lezie...

Jak się macie?

(z komina wyłazi wielki czarny kot)

Skrzesaj ognia, nałup drzazg!

KOT

Mrrr!... Dzieńdobry!

PALIPIECA

Bywaj, bracie!

(podaje kotowi kilka drewek)

Zapalno to !!

KOT

Mrrr. Trzask! Trzask!

(łapką trzaska o drzewo i zapala je)

PALIPIECA

To mi sztuka, jakich mało,

Zażec łapką taki pień!

Wiesz? Przespałem nockę całą,

(ziewa i przeciąga się)

Spałbym jeszcze cały dzień!

(Kot ciągle zapala drewka, wrzuca je do pieca, krząta się, zajęty robotą)

To się zwijasz, jak najęty!

Skądże w tobie taka moc?

KOT (nie przerywając pracy)

Mrr!. Jam przecie kot zaklęty,

Czarów uczę się noc w noc!

W każdym starym zamku mieszka

Taki czarny kot, jak ja...

Mieszkam tu...

(przypomina sobie)

od króla Leszka!

Lat akurat tysiąc dwa!

PALIPIECA

Powiedzże mi, luby kocie,

Poco waść tak długo żył?

KOT

By biednemu i sierocie

Dopomagać, ile sił!

PALIPIECA

Gdybym ja był takim kotem!

KOT

Tobyś w piecu ciągle spał!

PALIPIECA

Tak, to muszę spać pod płotem...

W piecu batów-bym nie brał!

(widząc, że kot kończy napalanie pieca)

Ściskam, kocie, twoją łapkę,

Dopomogłeś mi, jak brat!

KOT

Już ostatnią rzucam szczapkę!

(wstaje, otrząsa z siebie drzazgi)

Teraz w sali zróbmy ład!

(woła. — Muzyka)

Domowe chochliki!

Pod dźwięki muzyki,

W myśl kota rozkazu

Przybądźcie odrazu!

GŁOSY CHOCHLIKÓW

Stopami lekkiemi

Pędzimy z pod ziemi...

Z nor mysich ukrycia,

Z za ściany obicia...

(z różnych stron sali zbiegają się chochliki i stają przed kotem)

Ku jakiej robocie

Skierujesz nas, kocie?

KOT

A żywo, a żywo!

Sprzątnijcie łuczywo!

Podłogę umiećcie!

Świeczniki zaświećcie!

(Chochliki pędem zabierają się do wymienionych robót)

PALIPIECA (zdumiony, gęba otwarta)

Aż chwyta mnie trwoga!

CHOCHLIKI (skończywszy robotę, kolejno przybiegają do kota)

Jak lustro podłoga!

I światło się pali!

Rozkazuj nam dalej!

KOT

Nim u zamkowej stanie bramy

Sto karoc, każda w koni sześć,

Na królewny naszej cześć

Zatańczymy, zaśpiewamy!

Weźcie w środek Palipiecę!

(chochliki wciągają Palipiecę w koło taneczne)

I ja z wami w tan polecę!

CHÓR CHOCHLIKÓW (tańczą)

Nasza królewna, jak marzenie,

Jak najpiękniejsza z gwiazd, jak kwiat...

Jej oczy — słońca dwa promienie,

A kończy dziś szesnaście lat!...

Naszą królewnę wiedźma sina

Urzekła niegdyś, jak zły gad,

Lecz nienawistny czar odklina

Skończone dziś szesnaście lat.

Nasza królewna gdzie się zjawi,

Dobroć i szczęście idą wślad...

Niechże jej Pan Bóg błogosławi,

Gdy kończy dziś szesnaście lat!...

(Przez cały czas tańca Palipieca wyprawia najniezdarniejsze ruchy i skoki.)

KOT

Znikajcie! Idą ludzie!

GŁOSY CHOCHLIKÓW (echowo)

Królewno... Gwiazdo... Cudzie...

Scena 3.

Smakolub, kuchmistrz, pomocnik kuchmistrza, Michcik, Rychcik: kuchciki.

SMAKOLUB

Główna uczta będzie tu.

(do Michcika i Rychcika)

Ustawiajcie, chłopcy, stoły.

(widząc, że Michcik niby to nie może dać sobie rady z ciężarem przesuwanego stołu)

O! Widzita. Ciężko mu.

MICHCIK (z błazeńskiemi minami)

Już mi prawie braknie tchu.

(pociąga z tyłu Rychcika)

RYCHCIK (płaczliwie, na żarty)

Ej, nie ciągaj mnie za poły!

SMAKOLUB

Z wami dwoma wieczny kram!

(do pomocnika)

Nie wiem skąd się wzięli tacy?

Jeść, to jedzą. Pić, ba! pić!

Tylko niema ich do pracy.

(grożąc kuchcikom)

Poczekajcie, dam ja wam!

POMOCNIK KUCHMISTRZA (podchmielony)

Bić gałganów! Bić a bić!

SMAKOLUB

Prędko stawiać! Chyżo! W mig!

Przegląd potraw zaraz zrobim,

Tylko przedtem stół ozdobim...

(do pomocnika)

Ten stół główny będzie — szyk.

(do kuchcików)

Michcik, Rychcik, kwiaty nieść!

Najpiękniejsze kwiaty z sadu.

(Kuchciki wybiegają)

(do pomocnika)

Miły kumie. Od obiadu

Jeszczem kęsa nie miał w gębie.

POMOCNIK KUCHMISTRZA

To połóżmy co na zębie I popijmy...

SMAKOLUB

Popić? No!

Chyba kapkę prosto z flachy.

(podaje wydobytą z kieszeni flaszkę, pomocnik pije)

POMOCNIK KUCHMISTRZA

To gorzałka! Pal ją sześć!

SMAKOLUB (poufnie)

Z piwnic króla!

POMOCNIK KUCHMISTRZA

Ho, ho, ho!

Proszę! to nie fatałachy.

MICHCIK (dźwigając z Rychcikiem ogromny pęk ostu, pod którym się uginają)

Dźwigaj, Rychcik!

RYCHCIK

Michcik, śpiesz!

Nieśmy prędzej bukiet śliczny!

(miny łobuzów, robiących umyślny kawał)

SMAKOLUB

Ach, ty ośle niebotyczny!

Toć to oset!

MICHCIK

Co za zwierz?

RYCHCIK

Oset? Słyszę pierwszy raz!

SMAKOLUB

Ten bukiecik to dla was,

Bo to osłów przysmak znany;

Precz z tem zielskiem!...

MICHCIK I RYCHCIK (udają zmartwionych)

MICHCIK (do Rychcika)

Mój kochany,

Wylej wódkę!

(z odpowiednią mimiką podaje mu butelkę)

Lej, to woda!

RYCHCIK (z kieszeni Smakoluba wyciąga sterczącą butelkę z wódką, natomiast wsuwa flaszkę z wodą)

RYCHCIK

I zmykajmy do ogroda!

SMAKOLUB

Zaraz...

(jeszcze myślący o kuchcikach i o oście. Do pomocnika)

Kumie!

POMOCNIK KUCHMISTRZA (słodko i pochlebnie)

Co, kumeczku?

SMAKOLUB

Możeby tak... potroszeczku...

Jeszcze razik?...

(podaje flaszkę)

POMOCNIK KUCHMISTRZA

W wasze ręce...

(pije)

Obrzydliwości!

(wzdryga się i otrząsa)

Co to?

SMAKOLUB (odbiera flaszkę, pije)

Tfu.

POMOCNIK KUCHMISTRZA

Chyba czary...

SMAKOLUB (wściekły)

Oj, ja mu!

Oj, ja bestji łeb ukręcę!

(woła w stronę ogrodu)

Michcik, Rychcik, żywo tu!

MICHCIK I RYCHCIK (wbiegają z minami niewiniątek)

MICHCIK (do Rychcika)

Ty, pamiętaj! Ni mru, mru!

SMAKOLUB (chwyta każdego z nich za ucho i trzęsie chłopcami)

MICHCIK I RYCHCIK (razem)

Oj, oj, oj, oj! Jaki ból!

(do sali wchodzi król)

POMOCNIK KUCHMISTRZA

Smakolubie! Jaśnie król!

KRÓL (rozglądając się z upodobaniem po stołach nakrytych obrusami i zastawionych naczyniami)

Tak to lubię, Smakolubie!...

SMAKOLUB

Kiedy indziej was wyczubię!

Poprzetrącam łeb i grzbiet!

(do króla z głębokim ukłonem)

Przegląd potraw będzie wnet!

(przybiera pompatyczną minę i mówi z napuszeniem)

Hej, pachołki! Pokolei!

(Przy dźwiękach muzyki zaczyna się defilada kucharzy i kuchcików z ogromnemi półmiskami i wazami na głowach; przystają przed Smakolubem, który prezentuje potrawy królowi, próbującemu to i owo, a następnie z komicznemi ruchami obszedłszy salę, wychodzą temi samemi głównemi drzwiami, któremi weszli. Cała defilada odbywa się w rytmicznem tanecznem tempie)

SMAKOLUB

Rosół z leszczów i z oklei!

Żeby było co przegryzać:

Paszteciki!

KRÓL (jedząc)

Palce lizać!

SMAKOLUB

Sztuka mięsa...

KRÓL

No, rzecz znana...

SMAKOLUB (urażony w godności)

Sztuka mięsa? Zapiekana?

Z sosem z chrzanu?

(z wyrzutem)

Mości królu!...

KRÓL (dla świętego spokoju)

Może...

SMAKOLUB

Pszczoły, te co w ulu

Miód dla Jego Wysokości

Wyrabiają, ten napitek

Ślą po mięsie...

KRÓL (zdjął butelkę z tacy, otworzył, próbuje)

To już zbytek!

Miód stuletni z sztuką mięsa!

MICHCIK

Patrz! Aż mu się uszy trzęsą!

RYCHCIK

A sztukamięs zżarł do kości!

SMAKOLUB

Flaki!

KRÓL (trochę rozczarowany)

Flaki?

SMAKOLUB (zachwalając)

Garnuszkowe!

KRÓL (energicznie, prędko)

To niezdrowe!

SMAKOLUB (obrażony, nawet niegrzeczny)

To niezdrowe?

A cóż zdrowe?

KRÓL (raptownie)

A pulpety?

SMAKOLUB (łapie się za głowę)

Ach, niestety!

MICHCIK I RYCHCIK (piszczą)

Ach, niestety!

SMAKOLUB (przygnębiony)

Zapomniałem!

KRÓL (z namaszczeniem, szykując się do perory)

Mój kuchmistrzu!

A właściwie kuchni mistrzu,

Takie grube zapomnienie...

SMAKOLUB (odzyskując tupet)

Zato pyszne są pieczenie!

(pokazuje półmiski)

Sarna, dzik... Wołowa z rożna..

Cy—na—derki!...

KRÓL (udobruchany)

Można, można...

SMAKOLUB

Nogi!

KRÓL (oblizuje się)

Mniam, mniam!

SMAKOLUB (podnosząc głos)

Raki!

KRÓL (niedowierzając, a radośnie)

Raki?

SMAKOLUB (triumfalnie)

I szczupaki!

KRÓL (w ekstazie)

I szczupaki!

A słodycze?

SMAKOLUB

Torty, kremy...

MICHNIK I RYCHCIK (pakując zamaszyście palce w leguminę).

Które my oblizujemy...

SMAKOLUB (wylicza dalej)

Rachatłokum, chałwa, figi...

KRÓL (nieśmiało, a prosząco)

A czy są też makagigi?

SMAKOLUB

Są! A jakże?

KRÓL (zadowolony i kontent ze świata)

No, to zgoda!

(patrzy na zegarek, ogromną cebulę, wielkości talerza, którą z trudem wydobył z za pazuchy)

Ale płynie czas jak woda!

Już dziesiąta!

PAŹ  (wpada do sali)

Jadą goście!

Jadą goście, Ich Miłoście!

KRÓL  (do pazia)

Prosić! Prosić!

(wola ku drzwiom bocznym)

Hej, dworzanie!

GŁOSY DWORZAN  (wchodzących czterema bocznemi drzwiami)

Na usługi, królu panie!

Scena 4.

Król, dworzanie, goście: magnaterja królestwa, potem królowa i królewna

GOŚCIE  (razem)

Najjaśniejszy! Z wierną służbą

Hołd składamy w dobry czas!

KRÓL

(kłania się w prawo i w lewo)

Cni rycerze, stara drużbo,

Najuprzejmiej witam was.

(podchodzi do grubasa z brzega)

Książę Migdał! Tęga mina!

Jaki wąs!

(klepie po brzuchu księcia)

A brzuch! fiu, fiu!

A gdzież księżna Migdalina?

KSIĘŻNA MIGDALINA

(sekutnica, cienka, wysoka)

Mości Królu! Jestem tul

KRÓL  (zwraca się do następnych)

Hrabia Psztyczek! Hrabia Bziczek,

Wicehrabia Gul-gul-gul!

(przygląda się wicehrabiance)

To córeczka?

(szczypie ją)

Ot, policzek!

Istna rzepa! Jakiem król!

I margrabia! Zdrowy?

MARGRABIA

Zdrowy!

KRÓL

I pan baron?

(nie pamięta nazwiska)

BARON  (odpowiada prędko)

W głowiepstro!

KRÓL  (do pazia)

Lećże, gapiu, do królowej!

Powiedz, że już goście są!

(głównemi drzwiami wchodzi królowa i królewna)

KRÓL  (do królowej)

Jejmość! Cała okolica:

Mojej szlachty kwiat i pąk!

KRÓL  (do gości, pokazując królewnę)

Patrzcie, jaka to pannica!

(z odpowiednim gestem)

A był taki mały bąk!

KSIĘŻNA MIGDALINA  (syczy)

Migdał! Nie stójże jak drewno,

Z piękną się oracją zwróć!

MŁODZI SZLACHCICE (z zachwytem)

Jakżeś cudna, o królewno!

WICEHRABIA GUL-GUL-GUL  (wąchając)

Jak tu dobrem winkiem czuć!

KSIĄŻĘ MIGDAŁ (jąkała, głupi, pewny siebie, emfatyczny safandula)

Mościwy królu! I tego... I tego...

Mościwy królu! Lata pędem biegą;

My siwiejemy przez wieku napaście,

A zaś królewna kończy lat szesnaście

I tego...

(do szturchającej go żony)

Zaraz! Więc, że czas jest rączy,

Nasza królewna lat szesnaście kończy

I — com chciał mówić? I tego! Więc właśnie

Któż w całym świecie zakwita tak jaśnie,

Jako ów splendor domu królewskiego?

Więc — niech nam żyje! I tego... i tego...

(obciera pot z czoła)

KRÓL

Książę Migdale, święte twoje słowa!

Co powiesz — brylant!

(do gości)

Cóż to za wymowa!

KSIĄŻĘ MIGDAŁ (jąkając się okropnie)

Słynę z wymowy, chociaż moja żona...

KRÓL (przerywa jąkale)

Mościwi państwo! Uczta zastawiona

I czeka na nas! Proszę siadać, proszę!

DRABANT

Królu. Radosną wiadomość przynoszę!

Wróżka Dobrotka zajeżdża przed bramę!

(ogólne poruszenie)

WSZYSCY (rozradowani, zdziwieni, zaciekawieni)

Wróżka Dobrotka?

Scena 5.

Ciż i wróżka Dobrotka, później lalki i zabawki, wreszcie niańka 

(głównemi drzwiami wchodzi w srebrnolitej sukni wróżka Dobrotka, sześciu karzełków niesie ogon jej szaty; król i królowa skwapliwie podchodzą do wróżki, królewna biegnie ku niej)

KRÓLEWNA

Witam chrzestną mamę!

DOBROTKA 

Jak się masz, dziecko? Winszuję ci szczerze!

Cześć piękne damy i mężni rycerze!

Królu, królowo! zasiądźmy u stoła!

(wszyscy zajmują miejsca, Dobrotkę król z królową sadzają na tronie, sami z królewną lokują się na stopniach tronu)

DOBROTKA  (do królewny)

A teraz, śliczna panienko,

Na dzieciństwa pożegnanie

I na moje rozkazanie,

Niech popsutych twoją ręką

Rząd zabawek twych tu stanie.

Lalki, niedźwiadki, koniki

Niechaj sprawią swoje szyki

I niech wszystkie raz ostatni

Sprezentują się panience;

Ja swym czarem je poświęcę

I ożywię je na mgnienie;

Zatoczą taneczne koła,

Powiążą się w uścisk bratni,

Wspomnieniem dziecięcych latek,

W słodkich dźwięków takt uroczy

Oczarują twoje oczy

Krótką chwilę, a po chwili

Znikną jak senne marzenie...

(wstaje, podnosi rękę, mówi uroczyście)

W imię Gwiazdki i Choinki!

Wszystkie dziecka upominki

Stawcie się!.

(siada)

(muzyka, z drzwi głównych parami wchodzą zabawki, przeważnie zepsute, defilują przed królewną i kłaniają się jej i wróżce)

WSZYSCY 

Ach, jacy mili!

To cały zabawek światek!

KRÓLEWNA

(w zachwycie, ze złożonemi rączkami patrzy na przeciągające przed nią zabawki)

Ach, to moja Wyrwiduszka!

Najmilsza ze wszystkich lalek!

Gdzież, koniku, twoja nóżka?

(nawpół ze śmiechem, nawpół z płaczem)

Co tu kalek! co tu kalek!

Mój niedźwiadek mrukowaty!

Mruczy, gdy nacisnąć brzuszek!

(naciska)

Mruknij, mrucz, bo będą baty!

NIEDŹWIADEK  (zniecierpliwiony)

Nie tu, niżej! Pod pępuszek!

KRÓLEWNA (naciska, niedźwiedź mruczy)

Arlekin! Małpka uczona,

Kiedyś jej urwałam rękę!

Lew! Mój lewek bez ogona!

(lew paszczę otwiera)

Strasznie otwiera paszczękę!

Pajace, co skaczą sami!

Piłka duża, piłka mała!

Ach, takiemi zabawkami

Jeszczebym się bawić chciała!

(zabawki po defiladzie tańczą menueta lub gawota, potem wysuwają się, martwiejąc stopniowo, bo czar gaśnie)

KRÓL (patrzy na zegar ścienny)

Już do dwunastej tylko trzy minuty,

Więc wznoszę toast! Niech królewna żyje!

(Fanfara, fałsz w orkiestrze)

Jakieś fałszywe wkradły się wam nuty!

Hej, muzykanty! bo każę dać kije!

(na schodach głównego wejścia ukazuje się ledwo idąca starowina)

KRÓLEWNA (biegnie ku niej i prowadzi na środek sceny)

Moja nianiusia, moja niania stara!

KRÓL  (niezadowolony, zły)

Skądże się wzięła ta siwa poczwara?

NIAŃKA

Królewno, słyszę dziś twe imieniny,

A więc się zwlekłam z mej cichej izbiny,

By spojrzeć w oczki, co tak ślicznie płoną

I powinszować królewnie...

(całują się)

KRÓLEWNA (z zaciekawieniem,)

A co to

Masz w ręku, nianiu?

NIAŃKA

Toćże to wrzeciono!

KRÓLEWNA (zdziwiona)

Wrzeciono? Nie znam!

NIAŃKA

A moje ty złoto!

Nie znasz wrzeciona?

(podaje królewnie wrzeciono, ta je ogląda, kłuje się w palec, słania się, pada)

KRÓLOWA

Ukłuła się w palec!

GŁOSY

Blednie...

Umiera!

(do niańki) O wiedźma!

Padalec!

KRÓLOWA

Doktora!

GŁOSY

Prędzej!

KRÓL

Mych doktorów obu!

(dwóch doktorów czarno ubranych, figury komiczne. Pochylają się nad królewną, pukają, stukają, przewracają, badają puls. Wstają z kwaśnemi minami) .

KRÓL (do jednego)

Cóż, konsyljarzu?

(do drugiego)

Czy niema sposobu?

DOKTÓR I

Ani drgnie!

DOKTÓR II

Sztywna, zaciśnięte pięście.

Kaput!

KRÓL

Nieszczęście!

KRÓLOWA

Nieszczęście!

WSZYSCY

Nieszczęście!

KRÓL

O tej jedynej zapomniałem starej

I masz przygodę!

Koniec wersji demonstracyjnej.

Scena 6-ta

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

OBRAZ II-gi.

OSOBY II-go OBRAZU

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 1

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 2

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 3-cia.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

OBRAZ III.

OSOBY III-go OBRAZU

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 1-sza.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 2-ga

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 3-cia

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 4-ta

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena. 5-ta.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 6-ta

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 7-ma.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

OBRAZ IV-ty

OSOBY lV-go OBRAZU

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena I-sza

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 2-ga

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 3-cia

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 4-ta.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 5-ta

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 6-ta

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 7-ma

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 8-ma

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

OBRAZ V-ty

OSOBY OBRAZU V-go

Odsłona 1

Odsłona 2

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 1

Niedostępny w wersji demonstracyjnej