Konwersja wykonana przez firmę Netpress Digital Sp. z o. o.

Spis treści

I

II

III

IV 

ZATRUTA WYSPA

Grin Aleksander S.

I

Według relacji kapitana Tarta, który przybył do Achuan Scapu z Nowej Zelandii, i zeznań, jakie złożył wobec miejscowych władz — zeznań popartych przez członków jego załogi — w południowej części Oceanu Spokojnego na maleńkiej wysepce o nazwie Farfont zdarzył się wypadek zbiorowego dobrowolnego samobójstwa wszystkich mieszkańców wyspy. Ocalało jedynie dwoje dzieci w wieku lat trzech i siedmiu, przekazanych pod opiekę parostatku „Viola", którym kapitan Tart dowodził.

Wyspa Farfont leży na 41° 17' szerokości południowej, z dala od morskich szlaków. Odkryta została w 1869 roku przez właściciela statku wielorybniczego, van Lotta, i widnieje bynajmniej nie na wszystkich mapach, z urzędowymi włącznie. Nie posiada żadnego znaczenia handlowego lub politycznego, a John Webster w swej „Historii żeglugi handlowej" pogardliwie kwalifikuje podobne jej wysepki jako „bezużyteczny drobiazg", informując dodatkowo, że Farfont jest mały i skalisty.

W dzienniku pokładowym „Violi" widnieje następujący zapis:

„14 czerwca 1920 roku. Silny wiatr południowo-zachodni.

Cały dzień walka o utrzymanie kursu, pod wieczór rozszalał się sztorm. Straciliśmy trzy żagle.

15 czerwca 1920 roku. Wiatr zniszczył grot i fok, ustawiliśmy grot zapasowy. Płyniemy na południe, marynarz Nok spadł do morza i utonął.

16 czerwca. Wiatry umiarkowane. W południe ukazał się ląd. To. wyspa Farfont. Rzuciliśmy kotwicę. Na wyspę wyruszyli kapitan Tart, pierwszy oficer Insar oraz pięciu marynarzy".

Tymi marynarzami byli Haverney, Drokis, Bekan, Habster i Strock.

Kapitan zeznał, że przed opuszczeniem szalupy zauważył przez lunetę stojącego na brzegu człowieka, który pospiesznie ukrył się w lesie. Wnioskując na tej podstawie, że wysepka jest zamieszkana, Tart — mimo iż po przybiciu do brzegu nie znalazł śladów życia — postanowił wyruszyć na poszukiwanie tubylców i uzupełnić zapasy żywności. Wkrótce istotnie odkrył w niewielkiej, urzekającej pięknością dolinie, wśród malowniczej i bujnej roślinności pięć drewnianych domów, krytych trzcinowymi matami. Ludzi nigdzie nie było. Nie pojawili się także wówczas, gdy kapitan wystrzelił w powietrze z rewolweru, by w ten sposób przyciągnąć ich uwagę. Nad kominami nie unosił się dym, a nienaturalna, niesamowita cisza w osadzie mocno zdumiała Tarta. Zaczął obchodzić domy, których drzwi, jak się okazało, były otwarte, ale wewnątrz trzech spośród nich nie znalazł nikogo — ani pogrążonego we śnie, ani czuwającego. Piąty dom, licząc według kolejności obchodu, także był pusty, natomiast w czwartym podróżnicy odkryli umierającego czy nieprzytomnego mężczyznę; leżał na podłodze z wytrzeszczonymi oczami, twarzą bladą i zlaną potem. Z Jego gardła dobywały się słabe jęki. Obok stali przerażeni i zapłakani trzyletni chłopczyk i sześcio- lub siedmioletnia dziewczynka.

Kapitan próbował najpierw wypytywać chłopczyka, lecz nie uzyskawszy od niega odpowiedzi zwrócił się do dziewczynki. Z jej chaotycznej i zagmatwanej relacji dowiedział się tylko tyle, że „wszyscy odeszli", a dokąd — dziewczynka nie wie; z nią i maleńkim Filipem został leżący obecnie bez przytomności mężczyzna, „wujaszek Scorrey". Dziewczynka imieniem Li — zdrobnienie od Livia — opowiedziała również, iż jeszcze pół godziny temu Scorrey żartował z nią i obiecywał, że zaraz nadejdą ludzie, którzy zabiorą ją i Filipa na „wielką ziemię", gdzie zapewne będzie im nie najgorzej. Sam natomiast wypił niedawno coś z kubka, który dotychczas stoi na stole. Potem powiedział, że umiera, położył się na podłodze, zaczął jęczeć i wreszcie rzekł do Li: „List oddaj człowiekowi ze złotymi guzikami". Niczego więcej dzieci nie wiedziały.

Choć aromat kwitnących pod oknem krzewów był niezwykle silny i marynarzom dosłownie kręciło się od niego w głowach, kapitan powąchawszy resztki mętnego, pozostałego na dnie kubka, płynu, uznał za właściwe natychmiast przystąpić do ratowania Scorreya. Sądzono, że się otruł. Płyn miał nieprzyjemny zapach, intensywny i gorzkawy. Rozchyliwszy składanym nożem zaciśnięte zęby nieszczęśnika, Tart nie mając pod ręką nic lepszego począł wlewać do jego ust wódkę tak wolno, żeby nieprzytomny się nie zachłysnął. Po pół godzinie opróżnił manierkę swoją, Harveya i Drokisa. Tymczasem marynarze zagotowali w glinianym kotle wodę i obłożyli nagiego Scorreya wiązkami sparzonej wrzątkiem trawy, stosując w ten sposób coś w rodzaju łaźni. Tart działał powodowany bardziej intuicją niż według wskazań medycyny, ale w każdym razie chory przestał się dusić.

Wówczas powtórzono gorące kompresy, zastosowano rozcieranie i w końcu Scorrey otworzył oczy. Miał spojrzenie obłąkanego. Niczego nie mówił i nic nie pojmował.. Odezwał się dopiero po przybyciu do Achuan Scapu. ale dla istoty rozumnej sens jego mowy był bardziej niż żałosny.

Dzieci, które pocieszyły się całkowicie oddanym da ich dyspozycji kieszonkowym zegarkiem Drokisa, oraz przytomnego już Scorreya na noszach wyprawiono na „Violę", a kapitan zajął się badaniem tragicznego wydarzenia. Przedłożony obecnie władzom sądowym list; Scorreya napisany był na tytułowej stronie Biblii; zamiast atramentu użyto, jak można sądzić, szybko ciemniejącego soku jakiejś rośliny. Tart odczytał nakreślone niewprawną ręką zagadkowe i straszliwe słowa. Oto treść listu (bez daty):

„My wszyscy, mieszkańcy Farfontu, oświadczamy i wyznajemy przed innymi ludźmi, że uważając dalsze życie za niemożliwe, ponieważ wszyscy jesteśmy obłąkani lub opętani przez demony, odbieramy sobie życie dobrowolnie i zgodnie ze wspólną umową. Josephowi Scorreyowi poleca się przechować niniejszy list. do chwili, kiedy będzie miał możność wręczenia go jakiemukolwiek okrętowi lub statkowi. Zgodnie z ogólną, prośbą i własną wolą Scorrey nie ma prawa odebrać sobie życia, nim nie nastręczy się możliwość wypra. wienia z wyspy pozostawionych przy życiu z racji ma. łoletności dzieci, Filipa i Livii".

Tu następowały dwadzieścia cztery podpisy z oznaczeniem wieku każdego samobójcy. Najstarszy miał lat sto jedenaście, najmłodszy — czternaście. W pobliżu osady Tart odkrył wysoki, świeżo usypany kopiec — zbiorową mogiłę. Załoga „Violi" uprzątnęła zwiędłe kwiaty z drewnianego krzyża i zastąpiła je świeżymi wieńcami. — Cała ta historia zrobiła na nas takie wrażenie — zakończył kapitan Tart — jakby na naszych oczach zarżnięto związanego człowieka. Pospieszyliśmy się, jak tylko było można, z naprawą takielunku i rankiem następnego dnia opuściliśmy straszny Farfont.

Koniec wersji demonstracyjnej.

II

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

III

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

IV 

Niedostępny w wersji demonstracyjnej