Edward Lubowski

ZGUBIONY PIERŚCIONEK

Konwersja: Nexto Digital Services

ZGUBIONY PIERŚCIONEK

Powiastka

Lubowski Edward

Obudziłem się zmęczony. Straszny sen tłoczył mi jeszcze wyobraźnią przykrem wspomnieniem. Nie czułem się zdolny ani do pracy, ani do jakiej bądź rozrywki. Dzień jasny o lazurowem niebie, drgającej rosie na kielichach kwiatów moich zwieszonych w wazonikach na oknie, powitałem z rodzajem zgryźliwości, z niechęcią lub przesytem, zdającym się mówić: "Oh! znowuż jeden dzień do przebycia!" Doktorzy leczyliby takie usposobienie żelazem, zimną kąpielą lub gimnastyką; ja leczyłbym je jakąś radosną niespodzianką, jakimś promykiem szczęścia, pojawiającym się nagle śród chmur i zawiei codziennego żywota, — cóż ? kiedy tak trudno magicznem choćby zaklęciem zwołać radość, pogodę i spokój duszy!

Ubrałem się poziewając, poczem wziąłem wczoraj niedokończoną książkę do ręki. Czytałem, lecz litery tańcowały mi przed oczami, pojmowałem brzmienie wyrazów, bez zastanowienia się nad ich znaczeniem. Odsunąłem książkę — a przysunąłem do siebie listy i świeżo przyniesione gazety. W jednym liście pisał do mnie sąsiad, o odprzedanie mu dwudziestu korcy koniczyny czy czegoś podobnego, — w drugim radziła mi ciotka, abym mimo upałów nie zapominał nosić pilnie flanelowego pasa, — z trzeciego wyleciał program mającego wychodzić olbrzymich rozmiarów pisma. Wiedziałem i bez czytania, co we wszystkich trzech będzie. Wziąłem do ręki gazetę. Spojrzałem w feileton, — nadgłówek był szumny: "Rozwój dziejów ludzkości, i t. p. — Byłem za nadto sobą w tej chwili zajęty, aby mnie ludzkość cała obchodziła. Przerzuciłem kartkami, spojrzałem na ostatnią stronę doniesień i ogłoszeń. Nie wiem dla czego ta rubryka o wyprzedaży starych mebli, o radykalnym środku pozbycia się łysiny, o cudownym świeżo wynalezionym elixirze odmładzającym pomarszczone twarze, najlepiej mi w tej chwili przypadała do gustu. Już kończyłem; ogłoszenie cudownego kaligrafa, obowiązującego się w 6 lekcjach nauczyć pisać j jak najpiękniej, gdy w tem uderzył mnie tuż zaraz pod spodem znajdujący się znak sztychowany w kształcie dwóch krzyżów ze sobą złączonych. Spojrzawszy mimowoli, wyczytałem następne słowa:

"Wczoraj w ogrodzie SS. w alei obok altany zgubiony został pierścionek cienki, złoty, w kształcie wężyka, z czarną z wierzchu emalją. Łaskawy znalazca zechce zwrócić zgubę, będącą najdroższą pamiątką, właścicielowi starcowi. Nagroda 300 złp. "Wiadomość na ulicy... w domu pod Nrem.... "

Nie wiem dla czego inserat ten nadzwyczaj mnie zajął. Czy pod wpływem snu, czy humoru, dość że nawet pojedyncze jego wyrażenia, zdawały mi się ukrywać głęboki smutek. — Użycie stopnia najwyższego — tak wysoka nagroda za pierścień cienki i nieodznaczający się niczem, a nakoniec i to oświadczenie, nie używane w tego rodzaju ogłoszeniach, że jest starcem; — wszystko było różniącem się od zwykłych tuzinkowych.

Gdyby jeszcze ogłaszający wyraźnie oświadczył, że jest starcem, sądziłbym, że to czyni umyślnie jakiś ładny panicz, ażeby bogdanka jego dokumentnie była przekonaną, ile go strata jej podarku boli. Lecz tu mówi starzec, w formę suchą i oklepanie — używaną, kładzie dwa tylko lub trzy słowa, a już mimowoli zwraca uwagę, pobudza do myślenia o tej stracie, która starcowi jest: "najdroższą. " Tysiące przypuszczeń cisnęło mi się do głowy, stałem się nagle ciekawy, i chciwy dowiedzenia, dla czego lichy pierścionek był najdroższą pamiątką, i jakiemu to starcowi?

Oczywiście więc byłem znudzonymi nie miałem humoru, oczywiście roiło mi się, Bóg wie co po głowie, i słusznie każdy mógł mnie za to nazwać: " próżniakiem. " Zapamiętałem sobie adres, i wyszedłem na miasto. Raz będąc na ulicy, mimowoli skierowałem się ku mieszkaniu starca. Na jednej z przechodnich ulic, w samym zakątku czerniła się wązka, starożytna i ciemna kamieniczka.

Wszedłem śmiało na wschody. Schody były jeszcze ciemniejsze, wązkie i kręcone ślimakowato. Wdrapałem się na pięterko (drugiego już nie było), omackiem prawie poszukałem drzwi, natrafiłem na dzwonek — i pociągnąłem. Odpowiedział mi głos hałaśliwie brzęczący. Teraz dopiero cofnąłem się przelękniony tem. co uczyniłem. Jakiem prawem przychodzę tutaj mięszać spokój człowieka zupełnie mi obcego? Co powiem, gdy mi się zapyta o powód mego przyjścia? Jeszczem się zastanawiał, gdy ktoś z wewnątrz drzwi z łoskotem począł otwierać, pytając zarazem: Kto tam?

Głos wydał mi się nader łagodnym, drżącym i słabym.

— "Wszak tu podobno jest mieszkanie do najęcia?" ozwałem się, sam nie wiedząc co gadam.

Drzwi się zupełnie otwarły — o ilem mógł rozeznać stał przedemną człowiek z siwą jak gołąb głową — małego wzrostu lub bardzo pochylony.

— "Proszę pana bliżej, tu się obaj nie widzimy. "

— "Ale, bo ja tylko chciałem się spytać.... "

Koniec wersji demonstracyjnej.