Teofil Nowosielski

ZŁOTE NASIONKA

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

DROBNE POEZYE LIRYCZNE.

KRZYŻ

DOMEK RODZINNY.

STARZEC NIEWIDOMY GRAJĄCY NA SKRZYPCACH.

GRÓB.

SIEROTKĄ PRZY TRUMNIE MATKI.

WCZORAJ I DZIŚ.

SCHRONIENIE ANIOŁKÓW.

CZEŚĆ LILII.

KRÓLOWA KWIATÓW.

TULIPAN.

POLNA RÓŻA

POŻEGNANIE FIJOŁKA.

WIOSNÓWKI.

NIEZABUDKA.

STOKROTKI

LEN.

DROBNE POEZYE DYDAKTYCZNE.

ZŁOTE ZDANIA, BAJKI ITP.

PTASZEK.

CZŁOWIEK I PAJĄK.

CHŁOPIEC I PSZCZOŁA.

JAŚ POPRAWIONY.

MAŁPA I PIENIĄDZE.

POWIASTKI.

NIEZAPOMINAJKA.

LEŚNE DZWONKI

NASIONO, DOBRY OWOC WYDAJĄCE.

ZIARNA ZBOŻA.

ANIELSKIE ZIÓŁKO.

RÓŻE MESZKIEM OZDOBIONE

MOTYL.

OJCIEC WYPRAWIAJĄCY SYNA W DALEKĄ PODRÓŻ

POLNE KWIATKI.

MOWA NA MIGI GŁUCHONIEMYCH.

PRAWDZIWE ZDARZENIE Z ŻYCIA LAFONTAIN'A.

PUSTELNICY NA GÓRZE ŚWIĘTEGO BERNARDA.

KRYSZTOF SCHMID, WIELKI PRZYJACIEL DZlECI. 

ZŁOTE NASIONKA

czyli Wiązarek dla dzieci, zawierające w sobie drobne utwory wierszem i prozą, oryginalne lub przełożone z obcych autorów

Nowosielski Teofil

DO MAŁYCH CZYTELNIKÓW.

Oto książeczka mała; ona dla was, dziatek,
Dla wasto. młode siostry! dla was. bracia młodzi!
Są tu dla was nasionka i gdzieniegdzie kwiatek;
Przyjmijcie dar ten sercem; bo z serca pochodzi.

Wiem że dar to zbyt skromny, może zbyt ubogi;
Lecz serca wasze młode do dobrego skłonne:
To i ziarno się przyjmie i wyda plon błogi.
A nadzieje mej pracy nie będą też płonne!

DROBNE POEZYE LIRYCZNE.

KRZYŻ

W gruzach dawne świetne grody,

A krzyż stoi — znak zbawienia;

Przetrwał wieki i narody,

Świecąc w przyszłe pokolenia.

Krzyż, nagroda ziemskiej cnoty,

Koi boleść i męczarnie;

Uciśnionych i sieroty

Pod ramiona swoje garnie.

Krzyż, męczeńskiej znak ofiary,

Łzy niewinne w perły zmienia;

Krzyż, to godło Ojców Wiary

Groby Ojców opromienia.

Krzyż, znak wieczny odkupienia,

Gwiazdą nieba nas pociesza,

Chroni serca od zwątpienia,

I nadzieje z łzami miesza.

DOMEK RODZINNY.

Witaj, domku mój rodzinny,

Dworku biały z facyjatką;

W twychto ścianach wiek niawinny

Przepędziłem z Ojcem, z Matką...

Biały domku ukochany,

Każdy kącik sercu drogi;

Miłe sercu cztery ściany,

Dziś całuję twoje progi.

Tu mi życie Matka dała,

Moja dobra, Matka droga;.

Tu mnie Matka wychowała,

I uczyła kochać Boga.

Tu mnie Ojciec mój poczciwy,

Dobry Ojciec, choć surowy.

Czcić nauczał wiek sędziwy,

Słodkiej sercu uczy! mowy.

Witaj domku mój drewniany,

Pełen wspomnień i pamiątek!

Witaj dworku ukochany,

Skarbie drogi świętych szczątek!

Pod tem drzewem rozłożystem,

Ptasząt śpiewu ja słuchałem;

Dziecko jeszcze, sercem czystem,

Z każdem kwiatkiem rozmawiałam.

W kropli rosy kryształowej,

Co zdobiła kwiatki, ziółka,

Bóg malował świat różowy,

A jam widział tam aniołka.

O! byłyto chwile błogie,

Niewinnością dziecka tchnące;

Przeminęły dni te drogie,

Pozostały łzy gorące.

Przeminęła ma jutrzenka,

Dni dziecęcych zwiędły kwiatki;

Lecz mi w duszy brzmi piosenka,

Co'm ją słyszał od mej Matki.

O! czas dąży chyżym krokiem:

Gdzie był uśmiech dziś mogiły —

Zegnam cię znów łzawem okiem,

Mój rodzinny domku miły!

Żegnam drogie twoje ściany!

Głos przyszłości brzmi zdaleka;

Idę, idę w świat nieznany, —

Gdzie powinność, ludzkość czeka.

STARZEC NIEWIDOMY GRAJĄCY NA SKRZYPCACH.

Ciemny starzec, nieszczęśliwy,

Każdy jego krok niepewny,

Stroi skrzypki starzec siwy,

Wydobywa z nich ton rzewny,

Starzec głodny — nie ma chleba —

Wesprzyjcie go w imię nieba!

Już nie ujrzy słońca — biedny!

Nie zobaczy już jutrzenki,

Ni współczucia, łzy choć jednej,

Nie zobaczy czułej ręki —

Starzec głodny — nie ma chleba —

Wesprzyjcie go w imię nieba !

Ciężko starzec już oddycha,

Już on myśli o pogrzebie,

Do trwalszego życia wzdycha,

Do wspólnego Ojca w niebie.

Starzec głodny — nie ma chleba,

Zlitujcie się w imię nieba !

Starzec łzy ma u powieki,

Gra i drżącym głosem nuci;

Bóg mu wkrótce wzrok na wieki

Wróci w niebie — światło wróci...

Starzec głodny, nie ma chleba —

Zlitujcie się w imię nieba!

GRÓB.

Znam ja mały domek, znam,

Daleki od zimskich burz;

Jedno serce mieszka tam —

Trosk i smutków nie zna już!

Cztery deski zbite razem —

Cóż zgasłemu więcej trzeba?

Słodka cisza pod tyra głazem,

To prawdziwa cisza nieba...

Serce niegdyś życiem tchnące

Święta ziemia ostudziła;

Zgasło serce, czuciem wrzące,

Nad niem wznosi się mogiła.

Komu los urągał skrycie,

Komu złote sny rozproszył,

Wydarł wszystko — Matkę, dziecię,

J sen z jego powiek spłoszył;

O! na tego, już w pokoju

Święta cisza z nieba spływa,

On już nie zna życia znoju,

Słodko w grobie już spoczywa.

Serce to przetrwało tyle —

W ziemi teraz — obok Matki;

Nad tem sercem, na mogile,

Wyrastają świeże kwiatki.

Pośród trawki szmaragdowej,

Kwiatki główkę w niebo wznoszą;

Co poranek kwiatek nowy

Jasne perły nieba roszą.

Wierzba płacze przy tym grobie,

Ptaszki nucą piosnkę miłą,

Piosnką nucą nieraz sobie:

Jak tam cicho pod mogiłą.

Ptaszki nucą — im wesoło;

Pszczółka miodem kwiatków żyje,

Rój motyli krąży wkoło,

Tylko serce już nie bije —

Serce martwe w prochu leży,

Nic już sercu nie potrzeba,

Serce w ziemi — lecz należy

Nie do ziemi już — do nieba!

SIEROTKĄ PRZY TRUMNIE MATKI.

Mamo, mamo! przemów słowo,

To ja sama, córka twoja!

Klęczę, płaczę nad twą głową

O! przebudź się, mamo moja!

Mamo! ty masz zimne ręce,

Tak jak z lodu — o! dla Boga,

Nie leż dłużej w tej trumience,

Otwórz oczy, mamo droga!

Tyś zasnęła już na wieki,

Mówią ludzie — o! nie wierze,

Otwórz, mamo, twe powieki,

Przecie ty mnie kochasz szczerze ?

Powstań, powstań z tego łóżka.

Co już grobem się wydaje,

Przyciśnij mnie do serduszka;

Ach! bo mi się serce kraje.

O! ty milczysz, mamo złota,

Pozostawić chcesz mnie samą;

Biednaż; biednaż ja sierota.

Rozłączona mam być z mamą!

Byłam zawsze tuż przy tobie;

Więc mnie także weź do siebie;

Z tobą razem tu i w grobie,

Czyi beze mnie chcesz być w niebie?

Ty tak dobra, marno droga,

Patrz! zalana jestem łzami;

Ty uprosisz za mną Boga,

Bóg nas złączy z aniołkami.

Koniec wersji demonstracyjnej.

WCZORAJ I DZIŚ.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

SCHRONIENIE ANIOŁKÓW.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

CZEŚĆ LILII.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

KRÓLOWA KWIATÓW.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

TULIPAN.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

POLNA RÓŻA

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

POŻEGNANIE FIJOŁKA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

WIOSNÓWKI.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

NIEZABUDKA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

STOKROTKI

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

LEN.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

DROBNE POEZYE DYDAKTYCZNE.

ZŁOTE ZDANIA, BAJKI ITP.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

PTASZEK.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

CZŁOWIEK I PAJĄK.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

CHŁOPIEC I PSZCZOŁA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

JAŚ POPRAWIONY.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

MAŁPA I PIENIĄDZE.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

POWIASTKI.

NIEZAPOMINAJKA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

LEŚNE DZWONKINiedostępny w wersji demonstracyjnej

NASIONO, DOBRY OWOC WYDAJĄCE.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ZIARNA ZBOŻA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ANIELSKIE ZIÓŁKO.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

RÓŻE MESZKIEM OZDOBIONENiedostępny w wersji demonstracyjnej

MOTYL.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

OJCIEC WYPRAWIAJĄCY SYNA W DALEKĄ PODRÓŻ

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

POLNE KWIATKI.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

MOWA NA MIGI GŁUCHONIEMYCH.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

PRAWDZIWE ZDARZENIE Z ŻYCIA LAFONTAIN'A.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

PUSTELNICY NA GÓRZE ŚWIĘTEGO BERNARDA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

KRYSZTOF SCHMID, WIELKI PRZYJACIEL DZlECI. 

Niedostępny w wersji demonstracyjnej