Józef Piotr Lompa

ŻYCIE

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

WSTĘP.

URODZENIE I WYCHOWANIE FAUSTA.

FAUST ODDAJE SIĘ NIERZĄDNEMU ŻYCIU I TAJEMNEM SZTUKOM.

FAUST WZYWA SZATANA.

FAUST DOWIADUJE SIĘ O WARUNKACH, W MIARĘ KTÓRYCH MU DJABEŁ: SŁUŻYĆ CHCIAŁ.

FAUST ZAPISUJE SIĘ DJABŁU.

FAUST ZABIERA ZNAJOMOŚĆ Z SWOIM MEFISTOFELESEM.

FAUST ZACZYNA Z ZYSKOWNEJ UMOWY Z DJABŁEM KORZYSTAĆ.

MEFISTOFELES POTRAFIŁ DO NAWRÓCENIA SKŁONNEGO FAUSTA JESZCZE MOCNIEJ DO PIEKIELNYCH SIŁ PRZYWIĄZAĆ.

FAUST ODWIEDZA WESELE ELEKTORA,

FAUST ZADZIWIA SWYCH PRZYJACIELI W ERFURCIE.

FAUST NAWIEDZA Z SWEMI TOWARZYSZAMI PIWNICĘ BISKUPA SALCBURGSKIEGO.

FAUST OKPIŁ PEWNEGO ŻYDA.

FAUST OSZUKUJE ROZTRUCHARZA (SPRZEDANYM KONIEM.)

FAUST WYJEŻDŻA NA BECZCE Z PIWNICY HAMBURGSKIEJ W LIPSKU.

FAUST POKAZUJE STUDENTOM W ERFURCIE BOHATERÓW SŁAWNEGO POETY HOMERA.

FAUST ZACZAROWAŁ KROWY ŻE RYCZEĆ NIEMOGŁY.

FAUST ŚCIĄGA TĘCZĘ.

FAUST POŁYKA FURĘ SIANA, WÓZ I KONIE.

FAUST POŻERA SZYNKARCZYKA.

FAUST POSKROMIA BIJATYKE.

FAUST ODPRAWIA ŁÓW W POWIETRZU.

FAUST ZACZAROWAŁ PTASTWO I DZICZYZNĘ JEDNEJ KNIEI.

FAUST DOSTARCZA HRABINEJ ANHALTYŃSKIEJ W ZIMIE SZWIEŻEGO OWOCU.

FAUST SPRAWIA UCZTĘ HRABIEMU ANHALTSKIEMU W UCZAROWANYM PAŁACU.

FAUST ZWOŁUJE CESARZOWI MAXYMILIANOWI ZDOBYWCĘ ŚWIATA ALEXANDRA I JEGO MAŁŻONKĘ.

FAUST ZACZAROWAŁ CESARZOWI MAXIMILIANOWI DZIWNY OGRÓD.

FAUST SPROWADZA NAWALNOŚĆ DO JADALNEGO POKOJU CESARZA.

FAUST UCZAROWAŁ PEWNEGO RYCERZA ROGAMI.

FAUST KARZE I UPOKARZA RYCERZA, CHCĄCEGO SIĘ MŚCIĆ NAD NIM.

FAUST ZAWSTYDZA INNYCH CZARNOKSIĘŻNIKÓW.

FAUST SPROWADZA GOSPODARZOWI GOŚCINNEMU STRASZYDŁO DO JEGO DOMU.

FAUST UWOLNIA JEDNEGO PRZYJACIELA Z NIEWOLI.

UCZONOŚĆ I DOMOWE GOSPODARSTWO FAUSTA.

FAUST CHCE SIĘ NAWRÓCIĆ, WPADA JEDNAK POWTÓRNIE W SZATAŃSKIE SIDŁA.

FAUST PRZEŚLADUJE TEGO, CO GO CHCIAŁ NAWRÓCIĆ.

ROZPUSTNE ŻYCIE FAUSTA W JEGO DOMU.

FAUST ZAKOCHAWSZY SIĘ, CHCE SOBIE ŻONĘ POJĄC.

FAUST OTRZYMUJE PIĘKNĄ HELENĘ Z GRECYI.

FAUST UKRYWA SIĘ Z HELENĄ PRZED ŚWIATEM.

FAUST ROBI TESTAMENT.

FAUSTA WIERNY DJABEŁ- WYPOWIADA FAUSTOWI PRZYMIERZE I WZYWA GO PRZED SAD BOŻY.

FAUST SŁUCHA NAUK CZCIGODNEGO KAPŁANA.

FAUST WPADŁA ZNOWU W ROZPACZ I CHCE SIĘ SAM ZGŁADZIĆ.

FAUSTA CIESZY POWTÓRNIE KAPŁAN, ON ZAŚ ULEGA SWOJEJ DUMIE.

FAUST BYŁ W DZIWNEM ZACHWYCENIU.

OSTATNIE DNI FAUSTA.

OKROPNA ŚMIERĆ I POGRZEB FAUSTA.

ŻYCIE, SPRAWY I WĘDRÓWKA DO PIEKŁA DOKTORA JANA FAUSTA

osławionego czarnoksiężnika, astrologa, astronoma, mistrza magii i humorysty

Lompa Józef Piotr

Człowiecze!
Czyń co chcesz a patrz końca.
Jakie życie taka śmierć.

Niech służy za przykład i na przestrogę ludziom przewrotnie myślącym teraźniejszego czasu.

Przyp. Wyd.

WSTĘP.

W dawniejszych wiekach był w Niemczech i innych chrześciańskich krajach zabobon rozkrzewiony, jakoby człowiek wchodzący w spółeczeństwo z złymi duchami, od nich siły nabywał, która go zdolnym czyniła, w wielorakie nadzwyczajne sprawy wykonywać a nawet i bliźnim swoim złe zrządzać. Lubo się to zdanie z zasadną nauką chrześciaństwa bynajmniej niezgadzało, według której moc djabelską Zbawiciel i Pan nasz na zawsze złamał i zniweczył, wszelakoż ona powszechną przyczyną przychylność znalazło, a to tem bardziej, że nawet mądrzy i w wiadomościach natury biegli mężowie ów błąd potwierdzali, chlubiąc się niedorzecznie, że nadzwyczajną mocą duchami władać potrafią. Czynili to, częścią ażeby tem pozorem nadać sobie u nierozumnego pospólstwa większe znaczenie, częścią aby swoje wiadomości nieprzejrzaną krepa tajemice zatulić. Pycha i zazdrość przeciw bliźniemu panowały, więc najbardziej nad niemi — a ponieważ pycha i zazdrość do najobrzydliwszych występków należą, które wiele złego spłodzać mogą, dla tego lud pospolity nie mylił się, kiedy takich uczonych mężów za tych uznawał, którzy się djabłu, jako pierworodowi wszystkiego złego, poddali, i dla tego samowolnie na wieczne skazanie kroczyli. Nazywano tychże mężów, czarnoksiężnikami i exorcystami. Podziwiał ich lud i dał im się mamić, zaczem ich zwierzchność duchowna, gdzie ręka sprawiedliwości niewystarczała, onych prześladować zwykła. Czarnoksiężnicy mieli czasem nawet i samowładne książęta za sobą, którzy im sprzyjali i obrońcami ich byli, Czarnoksiężnicy dawali swoim czynom umyślnie pozór cudów, a niewiadomy gmin, opowiadając ich sprawy, dodawając i opuszczając przytem, czynił je tem więcej cudowniejszemi. Jednem z najsławniejszych tych czarnoksiężników, około czasów Lutra żyjący, niby drugi Twardowski, był Jan Faust. Doszedł on tak wielkiej sławy, że imię jego w całych Niemczech słynęło, przyczem dziwne czyny jego z ust do ust przechodziły. Opowiadacze tychże niedochodząc tego, czyli istną prawda były, albo na jakich się naturalnych podstawach zasadzały.

Poźniej spisano jego żywot i pomnożono go mnogą liczby w ustach ludu krążących powieści. Okropny koniec życia Faustowego, opowiadam!, aby wszystkich tych, co sztukom potajemnie albo publicznie wiarę dawali, przestrzegać i niestraszyć. Po dziś dzień ma jeszcze ta księga wielkie znaczenie. Imię Fausta jest jeszcze i teraz odrażającym przykładem ludzkiej pychy, która się nad bojaźń Bożą i obyczajność wynosi — zaczem się czyny albo raczej filuteryą jego, lubo tylko jako skutki nadprzyrodzonych sił uważane — w powieściach o chytrych oszukaństwach utrzymują. Przytem i tego z oka spuszczać niewypada, że wyobraźnia człowieka bardzo łatwo Podnieconą być może, że człowiek swojem własnem kłamstwom wierzący, nawet i utwory swojej fantazyi zmysłami swemi pojąć pragnie. Kto w potęgę djabła mocno wierzy — może łatwo tak daleko zabrnąć, że mu się zdaje, jakby go na swoje własne oczy widział. Książka ta sprawia nam oraz widok na stan duchownego działania Przeszłości. I tak o niej i teraz mówić można, że treść jej jak dawno sadzoną, jest razem zabawna, pouczająca i przestrogę udzielającą

URODZENIE I WYCHOWANIE FAUSTA.

Jan Faust urodził się w księstwie Anhalt w miasteczku Sandwedel, będąc synem ubogich, lecz bogobojnych rodziców. Brat jego ojca, majętny mieszczanin w Wittenbergu (dawnej Białej górze) niemający własnych dzieci i spostrzegający w Janie osobliwe talenta, wziął go do siebie, a pielęgnując go jak własne swojo dziecię, posłał go do szkół a na reszcie na Akademią w Ingolstadt. Ćwiczył się tu Faust w filozofii i teologii i był po kilku latach magistrem mianowany, a oraz zaświadczeniem najlepszego zachowania opatrzony. Gdy zaś w owych czasach wszelkie czarodziejskie szyki, zaklinania, wróżby i exorcyzmy, (czyli wypędzania złych duchów) w zwyczaju były, nie dziw temu, że i Faust o tem wiele słyszał, a tem więcej o tem dowiedzieć się usiłował; — gdyż mu się najosobliwszem szczęściem wydawało, władać złymi duchami i za ich pomocą cudowne sprawy wykonywać.

Szukał on cyganów, w owych zaś czasach już się włóczęgujących i wróżbami i podobnem oszustwem się bawiących i innych ludzi, którzy według mniemania pospólstwa tajemne nauki posiadać mieli. W obchodzeniu się z takowa zgrają i w zapomnieniu chrześciańskich nauk, utracił Faust w krótce zamiłowania do Religii i powołania do duchownego stanu. Opuścił więc teologią i obrał sobie wydział lekarski. W tem zaś był w owych czasach zabobon właściwie zakorzeniony., Nie starano się bowiem wtedy poanać układ ciała człowieczego i naturalne materye, które na niego swój wpływ wywierały, ale starannością raczej nabyć środków nadprzyrodzonych albo przynajmniej takich, któremiby się co działać dało — bez względu mało, zęby o właściwych stosunkach rachunek złożyć należało. Faust oddał się sztukom magii (tajemnym sztukom) mniemając że będzie mógł polubownie duchami władać, albo też z znajomości gwiazd i ich biegu korzystać. Pisał on też kalendarze, i rokował, jaka pogoda przez cały rok służyć będzie, w którym dniu dobrze krew puszczać i t. d. Takiemi próbkami, do których mu jego przyrodzony rozum dopomagał, wsławił się Faust w krótkim czasie. Rodzice, i stryj jego, który go za własne dziecko przyjął, martwili się niemało nad tem, że on nauki swe zmienił, gdy zaś on dobrze odmawiać zdołał, potrafił więc o sobie, i o medycynie i astronomiej, (znajomości gwiazd) lepsze zdanie pozyskać i w nich wmówić, jakoby się właśnie dla tych tylko wiadomości na świat urodził i w nich zdatniejszym był, a niżeli w teologii. Akademia w Ingolstadt udzieliła mu w tem względzie najzaszczytniejsze poświadczenie — gdyż tam ledwo trzy lata bawiąc, udzieliła mu patent na Doktora medycyny.

FAUST ODDAJE SIĘ NIERZĄDNEMU ŻYCIU I TAJEMNEM SZTUKOM.

Jan Ur. Faust prowadził do tych czas jeszce dosyć porządne życie i pilnował nauk. Czynił on to częścią z prawdziwej i nienagannej chęci, częścią z względu na swego wychowaniciela, niechcąc go niestatecznym życiem obrazić, a przezto się jego znacznego dziedzictwa pozbawić. W krótkim czasie, gdy Faust godność doktora posiadał, umarł stryj jego i pozostawi! mu swój cały majątek. Faust powróciwszy do Wittenbergu, zagarnął całą spuścizną i zaczął w rozkoszy dworskie życie prowadzić. Gonił on bez miary za wszelkiemi doczesnemi lubieżnościami, przyczem mu na współtowarzyszach nieschodziło, którzy mu majątek jego zmarnotrawić dopomagali. Po kilku latach było wszystko przesmolone W tedy cofali się od niego mniemani jego przyjaciele, a Faust przelęknął się, niewiedząc, z czego będzie na dalej w dostatkach opływać, mieniąc, iż się na małem nieobejdzie. Namyślał się przeto, czyliby jakiego sposobu dla niego nie było, jakby i nadal lubieżnościom służyć, niepomnąc jakby się chleba dorabiać. Przypadło mu na myśl dawniejsze zawody w tajemnych sztukach i postanowił sobie z niemi się lepiej obeznać, aby się tak daleko posunął, żeby zdołał duchów zapozywać, którzyby mu swemi przymuszonemi usługami wszelkie dalsze starania względem pracy oszczędzili. Dokładał on pilności, aleby był by lepiej zrobił, gdyby był swoje zamiary ku lepszemu celowi zwracał, atoli zamiast tego, ćwiczył się w ulubionych naukach niedbając na to, że w tem wieczne swoje zbawienie zaprzedawał. Resztę swego majątku ku temu obrócił, że sobie magicznych pism i rozmaitych narzędzi nakupił, za pomocą których sobie celu swego dopiąć rokował. W krótce uczuwał się w tej sile, postąpić sobie do zaklinania duchów, nim sobie zaś do tego postąpił, starał się o to, jakby się z astrologicznemi sztukami obeznać. Według mniemanego zabobonu swego czasu miał zwyczajny człowiek łatwiej duchów widzieć, aniżeli oni onego. Faust wyrachował więc stanowisko — jakie gwiazdy w godzinie jego urodzenie miały i wystawił sobie potem w stósunku do nauk astrologicznych prognostyk, życzyniem jego zupełnie sprzyjający. Wyśledził on bowiem,. że go natura nadzwyczajnymi zdolnościami uposarzyła, a że iemu duchy najosobliwiej przychylnemi się być zdają. Fantazya jego była już tak zagrzana, że ocucając się nagle w nocy, wydawało mu się, jakoby że po ścianach jego sypialni dziwaczne cienie albo świece migały — albo ciche głosy szeptały. Nie miał on jeszcze tyle odwagi, żeby do duchów przemówił, które się tak do niego zbliżały; atoli mimo czującego wzdrygania, cieszył się przecie, że mu się własny prognostyk stwierdzać zaczął.

FAUST WZYWA SZATANA.

Widząc się Faust do swego wielkiego dzieła już dostatecznie wydoskonalonym, przedsięwziął sobie dalej postąpić. W tem celu uda? się jednego pogodnego daią do gęstego lasu na krzyżową drogę, gdzie się pięć dróg rozchodziło, w odległości blisko pół mile od Wittenberga. Bawił tam aż noc nadeszła. Wtedy zrobił około siebie, koło rozmaitemi nadzwyczajnemi znakami określone, jakich się z tajemnych pisem nauczył, — wewnątrz zaś jeszcze dwa takie koła uczynił. Teraz oczekiwał niecierpliwie północnej godziny. Gdy się ta z bliżyła, wstąpił Faust zuchwale w pośrednie koło i wołał — używając niegodziwie imienia Boskiego, aby djabeł ku niemu przystąpił. Niedostawił się osobiście wołany, ale zamiast niego przytorzyła się wielka ognista kula, która zbliżając się do koła blisko niego z okropnem łoskotem się rozbiła i w ognistym promienia do góry uniosła. Faust zadrżał nad takiem straszliwem zjawiskiem i nie wiedział na moment, czyliby miał od tego bezecnego zamiaru odstąpić, albo przyniem zostać. Gdy zaś zjawisko znikło i onemu żadnej psoty niezrządziło wzrosła w nim chętka do obcowania z podziemnemi duchami tem bardziej, a to było mu powodem, że powtórnie dobitniejszemi wyrazami zaklinać czarta ponowił. — Orzeźwił się on zatem żywą nadzieją, wolając na wysiadło: "Powiedz mi potworo piekielna, czyli mię chcesz uznać za Pana i Mistrza i jeżeli mi chcesz służyć?"

Widziało odpowiedziało: "Będę ci ja służyć, chce jednak wiedzieć jakie za to myto pobierać będę? Dopóki ty na ziemskim padole żyć będziesz, obowiązuje się, spełniać wszystkie twoje życzenia, jeżeli ty na moje warunki przystaniesz, które ci chcę wystawić — Jutrzejszego dnia zaś się widzieć będziemy." Faust niemiał czasu do odpowiedzi, albowiem się widziadło w tem okamgnieniu straciło, miał jednak tyle odwagi, wnijść w wszelkie obowiązki, jakieby tylko czart wymagał. Przekroczył więc magiczne koła, czyniąc poprzednio dla swego zabezpieczenia przez trzy godziny zaklinania — i powracał wesołego serca do domu, tusząc sobie że już najwyższego szczebla życzeń swoich dopiął.

FAUST DOWIADUJE SIĘ O WARUNKACH, W MIARĘ KTÓRYCH MU DJABEŁ: SŁUŻYĆ CHCIAŁ.

Faust niemiał w swojej stancyi żadnego pokoju, spodziewając się każdego momentu, że mu się duch pojawi, który mu był obiecał, że go nawiedzi. Niecierpliwość jego wzmagała się każdej godziny, przyczem sobie zarzuty czynił, że czarta poważniejszemi zaklinaniami niezatrzymał. A oto prawie w południowiej godzinie — postrzegł za piecem swojej izdebki dziwny cień, na różne strony się ruszający i przemieniający. Natychmiast zaczął Faust widziadło zaklinać i jemu nakazywać, aby się wyraźniej pokazało. Pokazało się wtedy za piecem ludzka twarz, z obrzydliwemi giestami, wychylająca się ku niemu: Faust zawołał: "Występuj! Atoli potwora czekała dobitniejszego wezwania i odpowiedziała chrapliwym głosem: "Stoisz mi za blisko i lękasz się widok mój znosić." Faust zapaliwszy się gniewem nad nieposłuszeństwem straszydła, i rozkazał mu na nowo najstraszliwszymi zaklinaniami, aby się duch w całej jemu właściwej postaci pokazał i przed nim stanął". — W tem momencie było widziadło posłuszne. Stawiła się poczwara z głową człowieczą, mająca ciało kosmate, z długiemi u palców paznogciami, w postaci niedźwiedzia, przyczem ostro siarczyste wapory całą izdebkę napełniały, z nich zaś zapalające się płomienie, dymy i smrody wszędzie się rozchodziły. Zadrżał Faust i zawołał na ducha: "Odstępuj!" Widziadle było posłuszne i cofnęło się zaś za piec. Faust przemówił: "Dla czegóż mi się w tak odrażającej postawie pojawiasz? Przyjmij inszą, w którejbym ci się zbliżyć zdołał." Na to odpowiedział mu czart: To być nie może! wiedz bowiem, że ja książe piekielny a nie ziemski sługa jestem, ani też żadne twoje zaklinanie ku temu mię zmusić nie potrafi, żebym ci się w innej postaci wystawił, jako tej która mi przystoi. Wszelakoż niżsi duchowie w ludzkiej postaci służyć tobie będą, skoro zażądasz;, aby ci się, w jakiej ty chcieć będziesz figurze stawili, i tobie towarzysząc w wszystkiem posłusznemi ci byli, jeżeli te warunki przyjmiesz, które tu są spisane. Straszydło rzuciło przed Fausta zwiniony pergamin, a on podniósłszy go, wyczytał na nim pięć następuiących punktów.

1. Wyrzekujesz się Boga i wszystkich niebieskich zastępów.

2. Poprzysięgniesz; mi, że będziesz nienawidzieć ludzi, osobliwie tych wszystkich, którzy ci zły twój żywot wystawiać i ganić będą.

3. Będziesz najwięcej kapłanów i wszystkich sług słowa bożego nienawidzić i niebędziesz im w niczem posłuszny.

4. Niebędziesz do żadnego kościoła uczęszczać, ani sakramentów przyjmować.

5. Staniesz się nieprzyjacielem małżeńskiego stanu i nigdy do niego niewstąpisz.

Zato będziesz miał do woli wszelkie cielesne rozkoszy, dopóki żyć na ziemi będziesz, to jest od dzisiejszego dnia jeszcze dwadzieścia i cztery lata i będziesz sławnym pomiędzy ludźmi, albowiem podobnych tobie co do sztuk, wiadomości i bogactwa, jeszcze dotychczas na ziemi mało było.

Przeczytawszy Faust pismo, drgnęło mu serce od radości że mu się to, czego sobie życzył spełniło, a to bardzo, że go jeszcze raz głos sumienia żywo przestrzegał, czytając one warunki których treść jaśnie i wyraźnie tak brzmiała, że miał duszę swoję na zawsze zaprzedać. Skłonność do cielesności, marna chlubność, być w przymierzu z duchami piekielnem!, na pozór potężnemi, upór na mniemane prawo że Bogu zarzut czynić może, że on potrzeby w piersi jego włożył — niedawszy mu środków do ich zaspokojenia — to wszystko przemogło nagle jego sumienie, i tak się z duchem rozmawiał: "Dobrze, przyjmuję te obowiązki i chcę na tej karcie własnoręcznie i krwią moją, podpisać, że przyrzeczenia mego niezłamę. Możesz sobie przyjść po cyrograf kiedy ci się podobać będzie i tu na tem stole go znaleziesz. Poślesz mi potem jednego potężnego ducha w ludzkiej postaci, który rozkazów moich oczekiwać będzie." Faust kiwnął a duch zniknął.

FAUST ZAPISUJE SIĘ DJABŁU.

Niemając Faust nikogo przy sobie, wziął wielki nóż a otworzywszy sobie nim w lewej ręce małą żyłkę napisał własnoręcznie krwią swoją następujące słowa:

"Ja Jan Faust Doktór, zeznaję tu publicznie i w dniowym czasie. Biorąc sobie od dawnego czasu na uwagę, jake świat rozmaitemi mądrościami, zdolnościami, rozumem i powagą przekwitał i w każdem wieku uczonemi ludźmi jaśniał doszedłszy do przekonania, że mię Stwórca zarówno nieoświecił, lubo i ja Magii zdolny jestem, poznawszy oraz, że mię niebieskie tchnienie już przy mojem narodzeniu do niej przeznaczyło — a uznając nareszcie za rzece pewną, że duch ziemski, którego świat djabłem nazywa, doświadczony, mocny, potężny i zręczny jest — że u niego żadna rzecz niepodobną być niemoże; postanowiłem sobie więc i lak stanowię, udać się do tego ziemskiego ducha. On zaś ma mi według swej obietnicy, wszystko czynić, czego moje serce, zmysły, myśli i chęci żądać i pragnąć będą, a to w tej mierze, żeby wszystkiego dostatkiem było; a gdy on mi to wszystko wykona, zapisuje się oto własną krwią moją, lubo to koniecznie wyznać muszą, ze ją od Niebieskiego Boga otrzymałem, oddajęć duchowi ziemskiemu moje ciało z wszystkiemi jego członkami; które od rodziców moich początek swój wzięło — wraz i z duszą moją — wyraźnie duszę i ciało. Nawzajem stosując się do podanych mi artykułów, wyrzekam się Boga, wszystkich Niebieskich Zastępów i przyjaciół Bożych, ku potwierdzeniu niniejszego mego przyrzeczenia, chcę to wszystko szczerze spełniać, a gdy dwadzieścia i cztery lat miną, zaczem mi duch ziemski służyć przyobiecał, wolno mu w tedy będzie zastawę, duszę i ciało moje wziąść i z nim sobie polubownie postąpić — mnie zaś we wszytkiem co poślubiłem i zaręczyłem, ani samo słowo Boże, ani ci co go wyznawąją i opowiadają niema mię zachwiać ani mi być na przeszkodzie, gdyby mię nawrócić usiłowali. Dla upoważnienia tego rewersu sam taki własną krwią moją potwierdzam i własnoręcznie podpisuje."

Koniec wersji demonstracyjnej.

FAUST ZABIERA ZNAJOMOŚĆ Z SWOIM MEFISTOFELESEM.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

FAUST ZACZYNA Z ZYSKOWNEJ UMOWY Z DJABŁEM KORZYSTAĆ.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

MEFISTOFELES POTRAFIŁ DO NAWRÓCENIA SKŁONNEGO FAUSTA JESZCZE MOCNIEJ DO PIEKIELNYCH SIŁ PRZYWIĄZAĆ.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

FAUST ODWIEDZA WESELE ELEKTORA,

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

FAUST ZADZIWIA SWYCH PRZYJACIELI W ERFURCIE.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

FAUST NAWIEDZA Z SWEMI TOWARZYSZAMI PIWNICĘ BISKUPA SALCBURGSKIEGO.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

FAUST OKPIŁ PEWNEGO ŻYDA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

FAUST OSZUKUJE ROZTRUCHARZA (SPRZEDANYM KONIEM.)

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

FAUST WYJEŻDŻA NA BECZCE Z PIWNICY HAMBURGSKIEJ W LIPSKU.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

FAUST POKAZUJE STUDENTOM W ERFURCIE BOHATERÓW SŁAWNEGO POETY HOMERA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

FAUST ZACZAROWAŁ KROWY ŻE RYCZEĆ NIEMOGŁY.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

FAUST ŚCIĄGA TĘCZĘ.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

FAUST POŁYKA FURĘ SIANA, WÓZ I KONIE.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

FAUST POŻERA SZYNKARCZYKA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

FAUST POSKROMIA BIJATYKE.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

FAUST ODPRAWIA ŁÓW W POWIETRZU.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

FAUST ZACZAROWAŁ PTASTWO I DZICZYZNĘ JEDNEJ KNIEI.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

FAUST DOSTARCZA HRABINEJ ANHALTYŃSKIEJ W ZIMIE SZWIEŻEGO OWOCU.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

FAUST SPRAWIA UCZTĘ HRABIEMU ANHALTSKIEMU W UCZAROWANYM PAŁACU.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

FAUST ZWOŁUJE CESARZOWI MAXYMILIANOWI ZDOBYWCĘ ŚWIATA ALEXANDRA I JEGO MAŁŻONKĘ.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

FAUST ZACZAROWAŁ CESARZOWI MAXIMILIANOWI DZIWNY OGRÓD.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

FAUST SPROWADZA NAWALNOŚĆ DO JADALNEGO POKOJU CESARZA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

FAUST UCZAROWAŁ PEWNEGO RYCERZA ROGAMI.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

FAUST KARZE I UPOKARZA RYCERZA, CHCĄCEGO SIĘ MŚCIĆ NAD NIM.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

FAUST ZAWSTYDZA INNYCH CZARNOKSIĘŻNIKÓW.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

FAUST SPROWADZA GOSPODARZOWI GOŚCINNEMU STRASZYDŁO DO JEGO DOMU.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

FAUST UWOLNIA JEDNEGO PRZYJACIELA Z NIEWOLI.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

UCZONOŚĆ I DOMOWE GOSPODARSTWO FAUSTA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

FAUST CHCE SIĘ NAWRÓCIĆ, WPADA JEDNAK POWTÓRNIE W SZATAŃSKIE SIDŁA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

FAUST PRZEŚLADUJE TEGO, CO GO CHCIAŁ NAWRÓCIĆ.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZPUSTNE ŻYCIE FAUSTA W JEGO DOMU.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

FAUST ZAKOCHAWSZY SIĘ, CHCE SOBIE ŻONĘ POJĄC.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

FAUST OTRZYMUJE PIĘKNĄ HELENĘ Z GRECYI.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

FAUST UKRYWA SIĘ Z HELENĄ PRZED ŚWIATEM.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

FAUST ROBI TESTAMENT.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

FAUSTA WIERNY DJABEŁ- WYPOWIADA FAUSTOWI PRZYMIERZE I WZYWA GO PRZED SAD BOŻY.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

FAUST SŁUCHA NAUK CZCIGODNEGO KAPŁANA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

FAUST WPADŁA ZNOWU W ROZPACZ I CHCE SIĘ SAM ZGŁADZIĆ.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

FAUSTA CIESZY POWTÓRNIE KAPŁAN, ON ZAŚ ULEGA SWOJEJ DUMIE.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

FAUST BYŁ W DZIWNEM ZACHWYCENIU.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

OSTATNIE DNI FAUSTA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

OKROPNA ŚMIERĆ I POGRZEB FAUSTA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej