Edward Lubowski

ŻYD

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

OSOBY:

AKT PIERWSZY.

Scena I. 

Scena II.

Scena III.  

Scena IV.

AKT DRUGI.

Scena I. 

Scena II. 

Scena III.

Scena IV.

Scena V.

Scena VI.

SCENA VII.

AKT TRZECI.

Scena I.

Scena II.

Scena III.

Scena IV.

AKT CZWARTY.

Scena I.

Scena II.  

Scena III.

Scena IV.

Scena V.

AKT PIĄTY.

Scena I.

Scena II.

Scena III.

Scena IV.

Scena V.

Scena VI.

ŻYD

Dramat w pięciu aktach.

Lubowski Edward

Motto.
Przesąd, w którym wzrośliśmy, nie traci, nawet wtedy gdy go poznajemy, swego na nas wpływu. — Nie wszyscy wolni są, którzy szydzą ze swych więzów.

"Nathan der Weise". Lessing.

OSOBY:

HRABINA.

HR. ADAM, jej syn.

HELENA,  kuzynka.

Goldstein, kapitalista.

ELKA,  córka.

FEINER.

NOTARYUSZ.

AGENT GIEŁDOWY.

JAN,  stary służący hrabiego.

(Rzecz dzieje się w wielkiem mieście.)

AKT PIERWSZY.

(Pokój bogato ozdobiony w domu Goldsteina; dwoje drzwi po bokach, jedne we środku; na przedzie stół i kozety. Hrabia siedzi przy stole i przegląda papiery, tuż obok niego stoi Goldstein, trzymając papier w ręku. — Hrabia, młody, przystojny, bez szczególnych znamion; — Goldstein, siwy, z krótko przystrzyżoną brodą, w złotych okularach).

Scena I. 

GOLDSTEIN. HRABIA.

GOLDSTEIN.

Niech pan hrabia przeliczy summę ze sprzedania inwentarzy, a przekona się pan hrabia, że nas w ten sposób inwentarz nic prawie nie kosztował, — dalej, że za meble, srebra i w ogóle porządki pałacu w Łochanowie wzięliśmy...

HRABIA.

Ogromną summę. Jesteś nadzwyczajnie szczęśliwym, kochany panie Goldstein.

GOLDSTEIN.

Zręcznym. Przedałem hurtem, a przecież tak, jakby amator kupował; to też teraz pan hrabia poszczycić się może gotówką, jaką dziś mało kto w kraju posiada. Teraz proszę przejrzeć akt sprzedaży, a ja przyniosę zaraz wykaz hypoteczny.

HRABIA.

Poco mi patrzeć, kochany Goldsteinie, wierzę w twoje słowo, jak w przykazanie, nie zawiodło mnie nigdy.

GOLDSTEIN.

To nie zasługa. W naszej familii leży to we krwi — ojciec pański to samo mówił mi zawsze, a ojcu mojemu pański dziadek, a dziadowi mojemu pański pradziad...

HRABIA.

(ściskając go za rękę)

Tak, wyście nam służyli wiernie i poczciwie, i chociaż nas różni religia...

GOLDSTEIN.

Powiedz pan hrabia: chociaż ty jesteś przeklętym i pogardzanym żydem, a przez to samo okrzyczanym szachrajem...

HRABIA.

Dla mnie jesteś zacnym człowiekiem i wiernym przyjacielem. W sumienia Bóg patrzy!

GOLDSTEIN. 

Tak samo mówił ojciec pana hrabiego i ściskał mnie zawsze za rękę, mimo że się gniewali o to inni panowie, książęta i hrabiowie. Tak samo obchodzili się przodkowie pana hrabiego z moimi, chronili swoją protekcyą tego żyda, którego nikt nie chciał uważać za boskie stworzenie, a który zawinił tyle tylko, że się modlił Bogu inaczej.

HRABIA.

Nie, Groldsteinie, wina była obustronną, myśmy pogardzali wami na ślepo, bez rozwagi, może dla waszego handlu, którym się brzydził wolny obywatel; lecz i wy nie pamiętaliście o tem, że ta ziemia, która wam chleb dała i przytułek, wymaga także od was obowiązków.

GOLDSTEIN. 

A dlaczego nie pozwoliliście nam wierzyć, że ta ziemia jest rzeczywiście i dla nas, dlaczegoście nie obwarowali prawem, że wolno nam dumnie, z podniesionem czołem, mienić się obywatelami waszego kraju?

HRABIA.

Byliście przychodniami w naszym kraju, tego przywileju należało wam się dorobić zasługą.

GOLDSTEIN.

(gorzko).

Tak, byliśmy Paryami społeczeństw, tułaczami po całym przestworze świata, bez nadziei odmiany, bez praw i bez opieki, bez zapewnienia całości życia i mienia, z jedną tylko nadzieją zbawienia w sercu, nadzieją tchniętą nam w piersi ostatniem słowem naszej wiary. Wydrzyjcie nam tę, a staniemy się potworami, które pochłoną ludzkość!

HRABIA.

Panie Goldstein, nie zatruwajmy sobie wzajemnego stosunku. Wszakże rodzina twoja dała naszej dowody, że mimo odmiennej' wiary i przesądów umie szanować i kochać swoich, jak sam mówisz, dobroczyńców. Niechaj dzisiejsze pokolenie, oświecone postępem czasu i idei, ściślej jeszcze brat-tnie dłonie połączy.

GOLDSTEIN. 

Niestety! nie mam syna, ze mną zgaśnie ród mój starożytny.

HRABIA. 

Lecz przecie miałeś dwóch?

GOLDSTEIN.

Umarli dwa lata temu.

HRABIA.

Przebacz, żem o tem nie wiedział; ale wszak wiesz, wychowano mnie za granicą, kilka zaledwie miesięcy jestem w kraju, rozpatrując się w interesach...

GOLDSTEIN.

No, nie bardzo się rozpatrujemy, miałem przecież przynieść panu hrabiemu wykaz hypoteczny, — idę zaraz — niech pan hrabia tymczasem obejrzy te albumy, tam są ładne rzeczy.

HRABIA.

(biorąc album do ręki)

Prawda, śliczne, z gustem dobrane kopie znakomitych obrazów! Nie wiedziałem, panie Goldstein, żeś taki amator i znawca!

GOLDSTEIN.

(przy drzwiach)

To nie ja, panie hrabio!

HRABIA.

A kto ?

(W chwili, gdy Goldstein drzwi otwiera, staje w nich Elka.)

GOLDSTEIN.

(wskazując na nią)

To moja córka, panie hrabio.

(Odchodząc.)

Zaraz powracam.

HRABIA

(zrywając się, i wpatrzony w Elkę).

Jego córka?!... i tak piękna!

(Elka zbliża się szybko na przód sceny, kłaniając się zlekka hrabiemu),

Scena II.

Elka i Hrabia, poźniej Goldstein.

Hrabia (trzymając się stołu stoi nieporuszenie, patrząc się ciągle na Elkę).  

ELKA.

(zbliża się nieśmiało do stołu)

Przepraszam, lecz zostawiłam tu książkę.

(Szukając. )

Tu przed chwilą była.

HRABIA.

(jakby do siebie)

Piękna, piękna jak Madonna Murilla!

ELKA.

Nie ma jej, musiałam tam zostawić.

(Zwracając się do Hrabiego i chcąc odchodzić).

Przepraszam.

HRABIA.

To ja przepraszam... Czy można pomódz w szukaniu? Założyłbym się, że ją znajdę z pośród innych tysiąca.

ELKA.

Bardzo wątpię.

HRABIA.

Jestem pewny, że pani czyta poezye.

ELKA.

Broń Boże! boję się ich jak ognia.

HRABIA.

Czy i w życiu?

ELKA.

Alboż one są w życiu?

HRABIA. 

Pani tak młoda i już w nie nie wierzysz?

ELKA:

Jeszcze nie wierzę.

HRABIA.

Czyż poezyi potrzeba szukać daleko? Wiosenny dzień, tęczowy kwiat, tony. muzyki, piękny obraz, piękna twarz kobiety, czyż to wszystko nie •wzrusza piersi człowieka, nie pobudza do zachwytu i pragnień, wznoszących nas po nad rzeczywistość Jestem mężczyzną....

ELKA. 

Dodaj pan: młodym.

HRABIA.

Chcesz pani powiedzieć: naiwnie czującym; nie spieram się o to. Cieszę się nawet, że dusza moja z taką łatwością przyjmuje wrażenia piękna. Bez tych wrażeń, czem-że byłoby życie, to życie, o którem mówią, że jest jednym łańcuchem twardych obowiązków?

ELKA.

Niebezpieczny system pana, poddawania się pierwszym wrażeniom.

HRABIA. 

Rządziłem się nim dotychczas, i nie wiem, czy mi pomagało przeczucie, ale go nie żałuję. Dziś naprzykład, w tej chwili, chciałbym, gdybym się nie obawiał gniewu pani...

ELKA.

Jestem cierpliwą

HRABIA.

Chciałbym ulżyć wezbranej piersi i zawołać z uniesieniem: Jesteś piękną, cudownie, nadzwyczajnie piękną!

ELKA.

Komplement?

HRABIA.

Nie pani, przysięgam!

ELKA.

Przysięga o rzecz tak błahą!

HRABIA.

Prawda, lecz nie mogę utaić wzruszenia...

ELKA.

Wzruszenia, nie wrażenia?

HRABIA.

Wielkiego wzruszenia, jakiem na twój widok pani...

ELKA.

To sięga dalej, niż proste wrażenie, zdaje mi się prawie, że słyszę oświadczenie en forme?

HRABIA.

To nie oświadczenie. to nie komplement, to tylko skutek wychowania. Nie znam jeszcze świata, więc nie umiem kłamać. Wychowany pod okiem matki, później w zaciszu, gdzie mnie tylko karmiono nauką, nauczyłem się czuć tak, jak myślę, a mówić, jak czuję. Nie umiem jeszcze taić wzruszeń, drapować je obojętną twarzą; nie umiem fałszywem słowem targować się o szczyptę jakiegobądź zysku. Nie umiem i nie chcę. Pozostanę sobą  zawsze, choćbym to miał okupić gorzkiem doświadczeniem.

(Zbliżając się do niej).

Pani musisz być tyle dobrą, ile piękną, natura nie mogła się pomylić, nadając oczom twoim ten blask, opromieniający wszystko na około ciebie. Nazwij mnie szalonym, lecz pozwól mi pani patrzeć w twe oczy.

ELKA.

Prawdziwie, ta mowa...

HRABIA.

Jakżem szczęśliwy, że widzę w pani córkę naszego kochanego Goldsteina; wszakże nie omyliłem się?...

ELKA.

Tak, córkę i wdowę.

HRABIA.

Wdowę? tak młodą ?

ELKA.

Byłam żoną tylko trzy miesiące.

HRABIA.

Tylko! — to całe wieki szczęścia dla niego!

ELKA.

Panie hrabio!

HRABIA.

Tak, dla tego męża, którym był... był...

ELKA.

Dokończę za pana: był żyd, mój współwyznawca! Czy zadość uczyniłam inkwizycyi?

(Chce odejść).

HRABIA.

Przebacz pani, lecz gdybyś zajrzała w mą duszę, przekonałabyś się, że nie powoduje mną prosta ciekawość...

ELKA.

Lecz co?

HRABIA.

Co? — Boże, co się ze mną dzieje!

(Wchodzi Goldstein).

GOLDSTEIN.

Przepraszam pana hrabiego, — szukałem papierów... no, ale przecie starałaś się tu zabawić pana hrabiego, Elko?

ELKA.

Nie przyznaję sobie tego daru... rozmawialiśmy.

GOLDSTEIN.

No, a co panie hrabio, czy z moja, małą jest o czem rozmawiać? Kazałem ja, przecie uczyć, to też umie wiele, bardzo wiele, mówi sześcioma językami, gra ślicznie i śpiewa; — zagrasz nam co, tylko skończę obrachunki.

ELKA.

Ojcze!

GOLDSTEIN.

Albo zaśpiewasz.

HRABIA.

Zaśpiewaj pani, błagam!

ELKA.

Nie jestem dziś przy głosie.

GOLDSTEIN.

Wstydzi się moja mała, panie hrabio; nie wierz jej, — i gdyby tylko każdy zawsze był tak przy pieniądzach, jak ona jest przy głosie. No, jak nie chcesz, to zaśpiewasz panu hrabiemu kiedyindziej, wszakże nas pan hrabia raczy odwiedzić?

HRABIA.

Będę szczęśliwym!

GOLDSTEIN.

No, szczęścia nie ma w tem odwiedzić Goldsteina, ale się należy odwiedzić wiernego sługę i przyjaciela.

HRABIA.

Byłbym dawno złożył moje uszanowanie pani, ale nic nie wiedziałem...

GOLDSTEIN.

Prawda — pan hrabia nie wiedział nawet, że ja mam tak piękną córkę, prawda, że piękną?

HRABIA.

O! nie mam dość słów!

GOLDSTEIN.

No, i matka jej była śliczną! Jakoś Bóg nie skąpi naszemu plemieniowi urody. Usiądźno trochę, moja Elko, ja zaraz z panem hrabią rachunki pokończę.

ELKA.

(chcąc odejść)

Nie mogę, ojcze, mam robotę...

GOLDSTEIN.

Co tam za robota! — nie potrzebujesz pracować, jest za co żyć z łaski Boga — ot, usiądźno, usiądź, później nam przecie co zaśpiewasz, — wiesz, aryę z Nabuhodnozora! tralala...

ELKA.

Nie mogę, ojcze.

(Półgłosem).

Feiner przyjdzie.

HRABIA.

Pani zbyt niełaskawa na mnie, żałuję...

ELKA.

Nie, panie hrabio; ale oczekujemy kogoś...

GOLDSTEIN.

Tak, ona oczekuje kogoś

(z uśmiechem)

hm, hm, uważasz, panie hrabio, młoda wdowa, trzy miesiące za mężem, biedak umarł, dzieci nie ma, — a u nas to już zwyczaj, żeby mieć błogosławieństwo boskie... no, no, to wiesz co, Elko, niechaj on tu przyjdzie, niech go i pan hrabia pozna.

HRABIA.

Kogo?

(Wchodzi agent getdowy).

GOLDSTEIN.

Zdaje mi się, że jego samego — oczekuję go bowiem od rana.

(Obracając się).

A co, — to ty Feinerze?

AGIENT GIEŁA.

Przyszedłem po pana Goldsteina, pan Feiner czeka na giełdzie na pana w bardzo ważnym interesie.

GOLDSTEIN.

Dobrze, idę! Panie hrabio, odłożymy rachunki do jutra, jeżeli pan hrabia nie łaskaw zaczekać na mnie chwilkę.

HRABIA.

Owszem, zaczekam!

AGENT GEŁD.

Mam konie na dole.

GOLDSTEIN.

(biorąc kapelusz).

To i lepiej. Więc się jeszcze zobaczymy, panie hrabio! Elko, dziecię moje, zabaw pana hrabiego, niedługo powrócę.

(Wychodzi z gentem).

Scena III.  

Hrabia. Elka.

ELKA.

Trudny dziś na mnie spadł obowiązek, mam bawić pana.

HRABIA.

Dla  mnie byłby on trudniejszym, bo nie chciałbym mówić.

ELKA.

To niegrzecznie!

HRABIA.

Wolałbym patrzeć i słuchać.

ELKA.

Sprzykrzy się!

URABIA.

Mnie nigdy.

ELKA.

Ręczyć nie można.

HRABIA.

Tyle, ile za swe serce.

ELKA.

Alboż za serce można?

HRABIA.

Każdy za swoje powinien.

ELKA.

Powinien! — jakże seryo!

HRABIA.

Pani, słowa twoje jak oczy!

ELKA.

A oczy?

HRABIA.

Jak palące promienie, przenikają do

ELKA.

Nieszkodliwie!

HRABIA.

Niechaj mnie Bóg strzeże!

ELKA.

Tak wielkie to nieszczęście?

HRABIA.

Byłoby dla mnie.

ELKA.

Lecz nie jest ?

HRABIA.

Kto wie! Zaklinam cię pani, jakkolwiek obcy dla ciebie i mało do prośby praw mający, porzuć tę słów igraszkę, mnie ona rani.

ELKA.

Nie bawi? — Widzisz, hrabio, jak źle  spełniam polecenie ojca.

HRABIA. 

Nie umiem ślizgać się po tej gładkiej słów szermierce, — słowo biorę według jego przeznaczenia, wierzę, że wyraża myśl prawdziwie.

ELKA.

Nigdyś pan ostrzem jego nie błyskał nikomu przed oczami?

HRABIA.

Nigdy, bo gdybym powiedział: kocham, powiedziałbym prawdę, bo gdybym powiedział to słowo...

ELKA.

Żartowałbyś pan, jak wielu.

HRABIA.

A gdybym nie żartował ?

ELKA.

Nie mógłbyś nie żartować, hrabio.

HRABIA.

Lecz gdybym nie żartował?

ELKA.

Powiedziałabym: otrząśnij się, panie hrabio, z pierwszego wrażenia, przeminie ono tak szybko, jak przyszło.

HRABIA.

A gdybym odpowiedział, że nie przeminie, że to pierwsze wrażenie wryło się na wieki w moją duszę, wyrzekło o moim losie, że kocham, kocham już całą. mocą mej młodości, że od tej chwili nie ma dla mnie innego szczęścia, tylko z tobą, pani; nie ma dla mnie życia, tylko przy tobie?! Cokolwiek wypadnie, przyjmę, bo chcę żyć i cierpieć dla ciebie!

ELKA.

Gdyby kto posłyszał! — nie. pan hrabia rzeczywiście żartujesz. Nie wierzę w tak nagłe uczucie, nie wierzę i nie chcę wierzyć. Jestem tak zmieszaną tem niezwykłem zajściem, że nie śmiem dobrze słów zebrać, to tylko pamiętam, kim jestem i kim ty jesteś, panie hrabio, więc powiedzieć muszę, że kochanką być nie chcę, a żoną być nie mogę!

HRABIA.

Nie możesz?!

Scena IV.

CIŻ, GOLDSTEIN i FEINER.

GOLDSTEIN.

Niech żyje wełna, Feinerze! — A, jak to dobrze, żeś jest jeszcze, panie hrabio; gdybyś wiedział co za interes! — wełna za pół darmo! — a to wszystko wytropił nos genialnego Feinera. Panie hrabio, przedstawiam ci pana Feinera, spekulant na wielką skalę, bardzo zdolny człowiek; — gdybyś, był, panie hrabio, królem, poleciłbym ci go na ministra finansów.

FEINER.

( 40-letni, wysoki, chudy, bardzo wygolony, suknie na nim za obszerne, mówi źle po polsku ).

Ach, ach! to pan Goldstein taki łaskaw. Prawda, że przed dwudziestu laty przedawałem jeszcze na ulicy zapałki i szczotki od butów, a potem dorobiłem się uczciwie, słowo honoru, uczciwie wielkich pieniądzów, ale to nie ja zrobiłem, to okoliczności, uważa pan hrabia, — albo ta wełna, co ją pan szlachcic przedał z wielkim lamentem, mit grosen bitten, — to także okoliczności, uważa pan hrabia, niech mnie pan hrabia posłucha.

(Ogląda się za krzesłem.)

Ach, ach! to przecie pani Elka!

ELKA.

Dzień dobry i do widzenia. (Chce odejść.)

GOLDSTEIN.

Co tobie, moja Elko, — dopieroś czekała na pana Feinera, a teraz, gdy przyszedł, odchodzisz ?

ELKA.

Lecz...

FEINER.

Pani-ś na mnie czekała? ach, jaki ja szczęśliwy! słowo honoru, trzy dziś ubiłem dobre interesa: kupiłem wełnę, wygrałem na differencyę — auf die differenc — 2,000 talarów, i pani-ś na mnie czekała Niech pani także usiądzie i posłucha.

(Zwracając się do hrabiego; — Elka siada przy stole i przerzuca kartki albumu.)

Otóż, uważa pan hrabia, okoliczności robią człowieka, a nie człowiek okoliczności, tak powiedział jakiś mądry człowiek i ja to powiadam. W roku 1847 był bardzo krytyczny czas, zboża było bardzo mało, a jeszcze mniej przywozili, naród zaczął się, obawiać głodu, tak ja, Feiner, myślę sobie: Feiner, czas na ciebie, zbierz się w kupę. Zacząłem szukać kapitały i wspólniki, wkrótce zakupiliśmy w kilku zagranicą ogromne transporty zboża i kiedyśmy go sprowadzili do kraju, rozdzieliliśmy go na kilkanaście magazyny po różnych stronach, tak, że cena zależała od nas, rozumie pan hrabia ?

HRABIA.

Aż nadto!

FEINER.

Szturmem się dobijali do nasze magazyny, przymusili nas do podwyższenia ceny; no, to też jednym takim sztrychem zakasowaliśmy gruby pięniądz do kieszeni — mit einem sztrich!

GOLDSTEIN.

Zdolny człowiek!

FEINER.

Wszyscy mi gadali: Feiner, zginiesz, a ja czoło postawiłem i odpowiadałem: zobaczymy! Potem mi wszyscy zazdrościli, zwyczajnie jak mądremu człowiekowi.

GOLDSTEIN.

Mądry, mądry! — to też wziąłem go, panie hrabio, na wspólnika i udały się nam piękne interesa.

FEINER.

Bardzo piękne, słowo honoru !

HRABIA.

(biorąc za kapelusz niecierpliwie)

Zasiedziałem się u ciebie, panie Goldstein, a tam oczekuje mnie matka.

GOLDSTEIN

(z uśmiechem).

No i jeszcze ktoś. Panie hrabio, a kiedy mam wypić zieleniaczku za zdrowie młodych państwa hrabiów?

HRABIA. 

Nic nie wiem o tem, kochany panie!

(Żegnając de z Elką.)

Nie zapominam obietnicy - śpiewu.

(Cicho.)

Muszę z panią, dziś jeszcze mówić koniecznie!

ELKA

(tak samo.)

Nie wiem.

GOLDSTEIN.

Będziesz, będziesz śpiewać, Elko! Panie hrabio, ona śpiewa jak Kata... Kata...

FEINER.

Katalany — znam, znam — sławna primedonne!

HRABIA.

Nie chciałbym palii czynić przymusu, gdyby to jednak nie było...

ELKA.

Owszem, zaśpiewam; lecz teraz śpiesz się, panie hrabio, wszakże oczekuje ktoś.

HRABIA. 

Matka!

ELKA.

Ojciec mówił, że jeszcze ktoś.

HRABIA.

Kuzynka moja, Helena.

ELKA.

(n.s.)

Ciekawam, czy ją kocha ?

HRABIA.

A więc żegnam!

(Podając rękę Elce, cicho)

Błagam o słówko rozmowy!

(Feinerowi kłania się zlekka).

FEINER. 

I ja będę wychodzić z panem hrabią. Bądź pan zdrów, panie Goldstein.

(Zbliżając się do Elki).

Pani Elko, a co mi się odpani należy?

(Hrabia słysząc to, staje przy drzwiach).

ELKA. 

(zmięszana).

Nierozumiem!

FEINER.

Jakto? a moje zwyczajne porcye?

HRABIA.

(do Golddt.)

Czego ten pan chce od pańskiej córki ?

GOLDSTEIN.

Zwyczajnie. — narzeczony.

HRABIA.

(z wykrzykiem).

Narzeczony!

(Przystępując do Elki.)

Ten pan jest pani narzeczonym?

ELKA. 

(wyzywająco).

Nieinaczej!

FEINER.

Ach, ach! to pan hrabia nie wiedział! tak, pani Elka jest od trzech miesięcy moją zaręczoną.

(Zbliżając się do Elki ).

No, moje porcye?

HRABIA.

(stając między Feinerem i Elką).

Nie uczynisz pan tego!

FEINER.

Ach, ach, co to dziwnego! pani Elka będzie żoną moją za sześć tygodni. No, chodźmy, panie hrabio!

(Nachylając się do czoła Elki.)

Sam wezmę tego ślicznego całusa.

HRABIA.

(porywając go za rękę gwałtownie.)

Słówko, mój panie!

FEINER I GOLDSTEIN.

Co to znaczy? Elka 

( podając czoło Feinerowi ).

Narzeczonemu — narzeczona!

HRABIA.

Przekleństwo!

( Zasłona spada )

Koniec wersji demonstracyjnej.

AKT DRUGI.

Scena I. 

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena II. 

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena III.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena IV.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena V.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena VI.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

SCENA VII.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

AKT TRZECI.

Scena I.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena II.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena III.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena IV.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

AKT CZWARTY.

Scena I.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena II.  

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena III.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena IV.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena V.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

AKT PIĄTY.

Scena I.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena II.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena III.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena IV.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena V.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena VI.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej