Anka

Na uczelnię dotarłam przygotowana jak zwykle. A to oznacza, że byłam przygotowana na medal, na maksa – jak zwał, tak zwał – ważne, że byłam naprawdę gotowa. Miałam wszystko, czego mogłam dzisiaj potrzebować. Umiałam wszystko, co powinnam na dzisiaj umieć. Słowem: nic nowego. Zawsze tak było. Byłam nudną prymuską nie tylko na swoim roku. Stroniłam od ludzi, a raczej to ludzie unikali mojego towarzystwa. To nic takiego, lubiłam swoje życie. Znajomych i przyjaciół miałam po prostu w innych kręgach. A to z kolei oznaczało, że tak naprawdę miałam jedynie jedną najukochańszą przyjaciółkę i prawie nikogo więcej. To prawda, że nieco odstawałam od swoich kolegów i koleżanek ze szkoły, ale i tak można by śmiało powiedzieć, że przeszłam totalną metamorfozę, od kiedy wprost wybłagałam u rodziców naukę w państwowej uczelni. Niestety mój ojciec nie do końca pogodził się z moim wyborem i przy każdej nadarzającej się okazji hojnie wspomagał naszego rektora. No cóż, ojciec piastował państwowe stanowisko i gdy tylko mógł, korzystał z okazji, by zdobyć sobie nowych sprzymierzeńców, co przekładało się na głosy w wyborach.

Siedziałam teraz w sali wykładowej, chociaż – jak zwykle przy obecności tego chłopaka – nie mogłam się skupić. Byłam zahipnotyzowana. Od kiedy dołączył do naszej grupy, chyba każda dziewczyna wiedziała, kim jest i każda robiła wszystko, by zwrócić choć na chwilkę jego uwagę. W tym przypadku w niczym nie odbiegałam od uczelnianych koleżanek. Zawsze przyglądałam mu się ukradkiem, tak, by niczego nie zauważył. Brakowało mi jednak odwagi i ich przebojowości, aby choć spróbować doprowadzić do sytuacji, w której dostrzegłby moje istnienie.

Nic z tego, o czym w tej chwili mówiła pani Torowska, nie docierało do mojej otępiałej głowy, zajętej wpatrywaniem się w najprzystojniejszego chłopaka na świecie. Gapiłam się na niego, dosłownie pożerałam go wzrokiem. Byłam wpatrzona w Boga naszej uczelni, którego ubóstwiała każda – powtarzam – każda dziewczyna. Ładna i brzydka, fajna i ta, której nikt nie lubił, dosłownie każda. Byłam jak one wszystkie platonicznie zakochana w Kamilu Woźniackim, najlepszym ciachu w naszej szkole, a może w ogóle najlepszym, jakie chodzi po Ziemi. Czy chłopak może być aż tak przystojny? Od tego przyglądania już chyba nawet śliniłam się na jego widok. Zresztą jak każda z nas. Każda przecież do niego wzdychała i każdej się podobał. Ba, byłyśmy nim zauroczone, a nawet do szaleństwa w nim zakochane. Młody, nieziemsko przystojny, całkowicie wyluzowany, noszący wyłącznie obcisłe czarne ubrania, które podkreślały jego mocno wyrzeźbione i wytatuowane ciało, i ten lekko ironiczny uśmiech, który nigdy nie schodził z jego ust. Marzenie. No więc oparłam głowę na dłoni i patrzyłam, patrzyłam i patrzyłam. Nie poznawałam siebie, gdy tylko pojawiał się na zajęciach, ale w tej chwili zupełnie mnie to nie obchodziło. Dzisiaj miałam dobrą miejscówkę, mogłam go oglądać, nie narażając się przy tym na kpiny innych dziewczyn, a przede wszystkim na to, że chłopak odwróci się gwałtownie i zauważy mój lepiący się do niego wzrok. Całkowicie odpłynęłam, nie zwracając uwagi na to, co mówi wykładowca. Oczywiście nie zauważyłam nawet, jak drzwi do sali się otworzyły i jak zwykle swoim płynnym krokiem weszła sekretarka naszego wielebnego dziekana. Niektórzy podejrzewali ich o długoletni romans. Dziekan był zresztą niczego sobie facetem w średnim wieku. Kątem oka dostrzegłam, jak rozmawia z doktor Torowską. Po chwili ta druga przywołała nas do porządku.

– Panno Przybysz? – Poszukała mnie wzrokiem. – Jest pani proszona do dziekana.

Chwilę trwało, zanim to do mnie dotarło. Przetarłam oczy i natychmiast wstałam. Nie chciałam odrywać się od myśli o tym przystojnym chłopaku, ale chyba w tej chwili nie miałam wielkiego wyboru.

– Teraz? – zapytałam zmieszana, bo nie usłyszałam dokładnie, o co właściwie jej chodzi.

– Teraz, panno Przybysz, no chyba że każe pani poczekać panu dziekanowi, aż znajdzie pani dla niego chwilkę swojego drogocennego czasu – skomentowała poirytowana doktor Torowska i krytycznie na mnie spojrzała.

Mogła sobie darować te docinki. I tak wystarczająco upokorzyłam się tym, że nie słuchałam, jak do mnie w ogóle mówiła. Wszyscy się na mnie gapili.

– Widzi pani – zwróciła się do sekretarki – tak uważają moje studentki na zajęciach, na których swoją obecnością raczy zaszczycić nas pan Woźniacki. Jego osoba jest ponad wszelką wątpliwość ważniejsza od omawianego obecnie tematu. Tak, niestety, dzieje się za każdym razem, gdy tylko ów młodzieniec pojawia się na zajęciach.

Cholerny komentarz doprowadził do tego, że aż po same końce uszu zrobiłam się czerwona jak burak. Dobrze, że chociaż sekretarka dziekana na wzmiankę o Kamilu zrobiła się również nieco purpurowa. Wszyscy oczywiście wlepili we mnie swój wzrok, racząc mnie co pomniejszymi uśmiechami i szeptanymi komentarzami. Wiedziałam, że dziewczyny doskonale zdawały sobie sprawę, że każda z nich na moim miejscu zachowałaby się dokładnie tak samo. Co innego chłopaki z naszej grupy. Zawsze za wszelką cenę starały się na nim wzorować. Nic z tego. On był jedyny w swoim rodzaju. Przy nim naprawdę trudno było się skupić. Zawsze robił coś takiego, co przyciągało nasze spojrzenia. Teraz też na niego zwróciłam uwagę. Zresztą chyba w tej chwili wszyscy na niego patrzyli. Komentarz zrobił swoje. No oczywiście. W tej chwili wiercił się na swoim krześle, czym dodatkowo skupiał uwagę, i trzymał w dłoni niezapalonego papierosa. Seksownie obracał go pomiędzy tymi długimi palcami, leniwie przyglądając się swoim obserwatorom. Zamiast się skupić na słowach wykładowczyni, do głowy przychodziła mi jedna, jedyna myśl. Co jeszcze mógłby robić tymi szczupłymi palcami? Jakie byłyby w dotyku, szorstkie, takie, które swoim muśnięciem wywołałyby ciarki na skórze, czy delikatne, takie, że pod ich dotykiem dziewczyna rozpływałaby się w ekstazie?

– Panno Przybysz? – Doktor Torowska uniosła pytająco brwi. – Nadal pani śni? Dziekan nie zamierza czekać na panią przez cały dzień. Ma wiele pilniejszych spraw niż czekanie, aż się pani wreszcie obudzi.

– Przepraszam… – Spuściłam oczy. Była to cholernie żenująca sytuacja. – Już idę.

Zgarnęłam swoją torbę, upchnęłam do niej książki i poniżona ruszyłam do gabinetu dziekana. Boże, jaki wstyd, i to w dodatku na oczach całej mojej grupy, no i oczywiście samego przeklętego Kamila Woźniackiego. Spojrzałam na niego ukradkiem. Przez jego wiecznie wykrzywioną uśmiechem twarz przeszedł chytry uśmieszek, jednak tym razem wzmocniony wysoko uniesionymi brwiami.

Kiedyś zwariuję przez tego chłopaka. Ze spuszczoną głową chciałam jak najszybciej opuścić salę wykładową. Odetchnęłam dopiero za drzwiami. Powoli dowlekłam się do gabinetu dziekana, który znajdował się na końcu długiego korytarza.

Nieśmiało weszłam do dziekanatu i zapukałam do wielkich, dębowych, pomalowanych na ciemny kolor drzwi. Po chwili sam dziekan otworzył mi wrota swojego królestwa.

– Witam, Anno. Zapraszam, usiądź. – Gestem wskazał mi krzesło ustawione naprzeciw ogromnego mahoniowego biurka, za którym po chwili sam się usadowił.

Był sympatycznym człowiekiem. Studenci wprost go uwielbiali. Okazywał niezwykłą wyrozumiałość dla wybryków swoich uczniów. Zapewne dlatego, że każdy z ich bogatych rodziców wspierał lokalną uczelnię datkiem o określonej liczbie zer. Moi rodzice nie byli inni. Każdego miesiąca ojciec dokonywał – moim zdaniem ogromnej wielkości – przelewu na konto szkoły. I po co? Uczyłam się dobrze, nawet bardzo dobrze. Nie musieli za mnie płacić. Dałabym sobie świetnie radę bez ich hojnego wsparcia. Ale nie, ojciec musiał być zawsze tam, gdzie można było pozyskać dodatkowe głosy, a dzięki pieniądzom zdawało mu się, że posiada niezmierzone pokłady władzy.

– Dziękuję, że przyszłaś tak szybko, Anno.

Dziekan zaskoczył mnie swoim stwierdzeniem, jakby dziękował mi, że w ogóle znalazłam dla niego czas, chociaż nie przyszłam przecież jakoś bardzo szybko.

Zajęłam miejsce na wskazanym wcześniej krześle. Wygładziłam swoją ołówkową spódnicę i w skupieniu czekałam, co właściwie dziekan ma mi do powiedzenia. Dyskretnie rozejrzałam się po gabinecie. To ładny pokój. Ściany zostały wyłożone eleganckimi deskami w kolorze jasnego drzewa, a na nich zamocowano kilka półek, na których ustawione zostały puchary i inne trofea, zapewne zdobyte przez studentów naszej uczelni. Pod oknem ustawiono wygodną na pierwszy rzut oka kanapę ze stolikiem do kawy i kilkoma wyściełanymi miękkim, pluszowym materiałem fotelami. Cisza się przeciągała, a to nie wróżyło niczego dobrego.

– Czy coś się stało, panie dziekanie?

Dziekan musiał chyba zauważyć moje zdenerwowanie, bo szybko odpowiedział:

– Spokojnie, Anno, mam dla ciebie pewną propozycję. – Rozsiadł się w swoim ogromnym fotelu. – Jak wiesz, nasi najlepsi studenci na ostatnim roku przyłączają się do programu wspomagającego. Oczywiście udział w nim nie jest obowiązkowy. W zamian jednak dostają dodatkowe punkty, które mają wpływ na ocenę końcową z danego przedmiotu.

– Słyszałam o tym programie i bardzo chętnie wezmę w nim udział, jeżeli właśnie z tego powodu zaprosił mnie pan do siebie.

Dziekan nieznacznie skinął głową. Zatem poznałam powód mojego wezwania.

– Na czym właściwie miałby on polegać? – Byłam naprawdę zainteresowana. Ulżyło mi, gdy dowiedziałam się, że nie chodzi o jakieś moje przewinienie, chociaż w tej chwili nie mogłam sobie niczego takiego przypomnieć. Byłam przecież wzorową uczennicą. Prawdziwą kujonką. Zero spóźnień czy nieobecności.

– Jeżeli naprawdę wyrazisz chęć uczestniczenia w tym programie, a taką mam, Anno, nadzieję, zostanie ci przydzielony inny uczeń. – Dziekan odchrząknął. – Powiedzmy taki, który ma pewne problemy z danego przedmiotu.

Zauważyłam, jak bacznie mnie obserwuje.

– Dostaniesz jego arkusze ocen. Nie muszę mówić, kochanie, że te informacje są poufne i dlatego w programie tym biorą udział nasi najlepsi uczniowie. Zapoznasz się z nimi, a następnie przerobicie materiał, aby delikwent zaliczył pozytywnie ostatnie egzaminy.

Dziekan, siedząc w fotelu, mocno się zaciągnął kubańskim cygarem (zapewne kubańskim, dobrej jakości). Znałam ten zapach. W towarzystwie mojego ojca niedopuszczalne było palenie byle jakich, niemarkowych cygar czy też papierosów.

Przytaknęłam na znak, że wszystko rozumiem i można mi zaufać w kwestii zachowania tajemnicy.

– Mam rozumieć, że wyrażasz zatem chęć udziału w naszym programie wspomagającym?

– Oczywiście, panie dziekanie. Z tego, co pan mówi, mogę tylko na tym zyskać, a przy okazji powtórzyć pewien zakres materiału, pomagając jednocześnie komuś innemu.

– No dobrze. Świetnie. Z góry wiedziałem, że się zgodzisz. – Dziekan podniósł się ze swojego fotela. Obszedł biurko i wręczył mi plik arkuszy z ocenami, skanami prac i niezaliczonych testów ucznia, którego właśnie mi przydzielił. – Przydzieliłem ci, Anno – tu znowu znacząco chrząknął – niejakiego pana Kamila Woźniackiego i jego problemy z historii literatury.

Zatkało mnie. Wbiło w siedzenie i odebrało mowę. Woźniacki był ostatnią osobą, o której w tej chwili byłam zdolna pomyśleć.

– Przepraszam, kogo? Czy może to dziekan powtórzyć?

– Dobrze słyszałaś, Anno. Wiem, co o nim mówi się na uczelnianych korytarzach. Ale to zdolny młody człowiek. Zaufaj mi. Znam się na ludziach. Podczas mojej kariery na uczelni miałem niejednokrotnie do czynienia z takimi właśnie chłopcami, którym trzeba było wskazać tylko odpowiedni kierunek, by w pełni rozwinęli swoje umiejętności i podążyli właściwą drogą. Jest z nim pewien problem, ale to nic takiego, z czym nie moglibyśmy sobie poradzić. Jak chce, to potrafi dać z siebie naprawdę dużo. Potrzebuje tylko lekkiego bodźca. Obserwuję go od jakiegoś czasu. Tak. – Dziekan zamyślił się, a ręką wolną od trzymanego w palcach cygara przeczesał swoje dosyć już przerzedzone i lekko pokryte siwizną włosy. – To zdolny chłopak, trochę nieokrzesany. No wiesz, taki młody gniewny, jak to mówicie. Dasz sobie z nim radę, tego jestem akurat pewien. Masz jakieś pytania co do tego zadania, Anno?

Nic nie odpowiedziałam, nie byłam w stanie wydusić z siebie choćby jednego słowa. Kiwnęłam tylko głową na potwierdzenie.

– A zatem resztę szczegółów omówisz z sekretarką w biurze dziekanatu.

Dziekan skierował się do drzwi, dając mi znak, że nasza rozmowa dobiegła końca. Był wyraźnie zadowolony z jej przebiegu, zapewne ze względu na to, że ani razu nie wyraziłam swojego protestu.

Za drzwiami gabinetu musiałam wziąć kilka głębokich oddechów, zanim gotowa byłam wrócić w miarę normalnie na zajęcia. Po drodze zahaczyłam o dziekanat, gdzie otrzymałam wszystkie potrzebne materiały. To pozwoliło mi na złapanie kolejnego oddechu, aby stanąć twarzą w twarz z obiektem moich marzeń, z którym od jutra miałam zacząć wspólną naukę. Jakkolwiek to miało zabrzmieć.

Z jednej strony byłam niezmiernie szczęśliwa. Przecież nie każdej z nas przytrafia się konieczność spędzania z kimś takim czasu, chociaż bardzo by tego chciała. Z drugiej strony byłam prawdziwie przerażona kontaktem z tym całym Kamilem. Nie byłam jak inne dziewczyny. Nie byłam przebojowa i gadatliwa. Byłam spokojna i cicha. Wyglądem również odbiegałam od swoich rówieśniczek. Zawsze schludnie ubrana, żadnego wyzywającego makijażu. Ja prawie w ogóle nie używałam kosmetyków do malowania. Byłam po prostu nudna. Co taki chłopak właściwie mógłby ze mną robić? Nic, to jedyna sensowna odpowiedź. Przecież mamy się tylko uczyć. Ale to może dobrze. Przynajmniej skupi się na pracy. Teraz musiałam zebrać się w sobie i jakoś w całości wrócić na resztę zajęć i przetrwać do ich końca. Ciekawe, jak zareaguje Kamil na wiadomość, że to właśnie ja będę z nim współpracować. Może w ogóle zrezygnuje i wcale się nie pojawi… Właśnie taki scenariusz wydawał mi się najbardziej prawdopodobny.

Wróciłam do sali, w której odbywały się kolejne wykłady i ze spuszczonym wzrokiem powędrowałam na swoje stałe miejsce w drugim rzędzie. Nie miałam odwagi spojrzeć na Woźniackiego. Nie chciałam w tej chwili zobaczyć na jego twarzy tego aroganckiego uśmiechu, który mówił, że może mieć każdą z nas. Czy wiedział, kogo mu przydzielono? Czy wiedział, że od jutra będzie spędzał czas z największą szkolną nudziarą? Naprawdę bałam się spojrzeć na niego ponownie.

Kamil

Coś w mojej głowie niemiłosiernie głośno waliło. Nie chciałem, no i nie miałem siły się obudzić. Leżąc ciągle jeszcze z zamkniętymi oczami, przesunąłem ręką lekko w prawo i natrafiłem na coś miękkiego i ciepłego. To coś pod wpływem mojego dotyku nieznacznie się poruszyło.

Walenie w głowie stawało się nie do wytrzymania.

– Kurwa, niech to dudnienie chociaż na chwilę ustanie – wychrypiałem przez zaciśnięte gardło. Oczy nadal odmawiały mi posłuszeństwa. Paliły i szczypały w niemiłosierny sposób.

– Kamiz, otwieraj te cholerne drzwi! Ile mam tu jeszcze stać!? Słyszysz!? Otwieraj te cholerne drzwi!

Co do diabła? Nie dość, że łeb mi pęka, to jeszcze jakiś idiota naparza w moje drzwi i wydziera się na całe gardło.

Z trudem wyczołgałem się z pomiętej pościeli i uwolniłem od ciepłego, ciągle leżącego w moim łóżku i w dodatku przytulającego się do mnie ciałka.

Z trudem otworzyłem zasuwę zamka. Zajęło mi to jednak chwilę.

W drzwiach stał skacowany – nie mniej niż ja – Koniu, znaczy się Konrad Rudnicki, który wyglądał, a przynajmniej czuł się o niebo lepiej ode mnie. W czystym ubraniu prezentował się naprawdę dobrze, a przecież wczorajszego wieczora balowaliśmy razem.

– Popierdoliło cię, człowieku? Chcesz, żeby banię mi rozsadziło? – wyryczałem z pretensją wprost do jego uszu.

Odwróciłem się od niego i rozdrażniony powlokłem się z powrotem w stronę ciepłej pościeli. Koniu oczywiście wszedł do środka, tym razem dosyć cicho zamykając za sobą drzwi. Podszedł do skotłowanego łóżka. Tam lekko popukał w rękę mojego „gościa”.

– Mała, na ciebie już czas. Wstawaj i zmywaj się stąd.

Dopiero teraz zobaczyłem, czego takiego, a raczej kogo przed chwilą dotykałem. Młoda, piękna dziewczyna wcale nie skrępowana swoją nagością powoli wstała z łóżka. Pozbierała swoje porozrzucane po całym pokoju ubrania i kręcąc tyłkiem, zresztą całkiem ładnym tyłkiem, ruszyła do łazienki.

– Ja pierdolę, Kamiz… – Koniu opadł na stojący w rogu pokoju mój ulubiony fotel. To znaczy ulubiony fotel Tomasza, a potem dopiero mój.

– Nie wystarczyły ci dwie dupy w klubie, to jeszcze zabrałeś tę małolatę do wyra? Skąd ty, kurwa, bierzesz na to siły?

Niewiele pamiętałem z wczorajszego wieczora, podobnie zresztą jak i nocy spędzonej z tą dziewczyną, której imienia również nie pamiętałem, a może w ogóle jej o to nie zapytałem. To by było do mnie podobne. Nic poza dobrym seksem się dla mnie nie liczyło. Przygody na jedną noc były miłym relaksem, niczym więcej. Zero zobowiązań, maksimum przyjemności. To zasada, którą kierowało się moje libido.

Ciągle jeszcze otumanionym wzrokiem spojrzałem na przyjaciela, a potem na drzwi łazienki.

– Znasz mnie, stary. Dla mnie nie ma żadnych hamulców. W życiu liczy się dobra zabawa. No nie?

Siedziałem nadal na łóżku, rękami obejmując bolącą głowę. Koniu popatrzył na mnie z politowaniem. Tak, wyglądał znacznie lepiej ode mnie.

– Dobra, zimne piwo czy aspiryna? – Uśmiechnął się pod nosem. Wiedział pewnie, jakiej odpowiedzi powinien się po mnie spodziewać, ale lubił się ze mną przekomarzać.

– A co to za pytanie? Dawaj to piwo, człowieku!

Koniu sięgnął do torby, której jakoś wcześniej wcale nie zauważyłem. Ale jak mogłem cokolwiek dzisiaj zauważyć, skoro prawie nie widziałem na oczy i ciągle czułem pulsowanie w głowie. Co ja wczoraj piłem? Denaturat?

– Łap! – Koniu rzucił puszką w moją stronę. Złapałem za pierwszym razem. No to chociaż z refleksem u mnie nadal było w porządku.

Zimną puszkę przyłożyłem najpierw do czoła. Odczułem natychmiastową ulgę, tak, jakby pneumatyczne młoty mieszkające w mojej głowie również zrobiły sobie przerwę na piwo.

– Życie mi ratujesz – wymruczałem z wyraźną ulgą.

– Nie pierwszy raz, brachu, nie pierwszy raz – odrzekł kumpel.

Gdy pociągnąłem pierwszy łyk, od razu poczułem się o niebo lepiej. Teraz siedziałem na tym niechlujnym wyrku i delektowałem się każdym chłodnym łykiem piwa, które powoli spływało do mojego rozpalonego gardła. Z każdym kolejnym łykiem wracała mi siła i chęć do życia, no może do przeżycia choćby tego jednego dnia.

Z łazienki wyszła ubrana – no jeżeli to, co na sobie miała, można nazwać ubraniem, a tego nie byłem pewny – dziewczyna. Przyjrzałem się jej teraz dokładniej. Była naprawdę zajebistą laską. Młoda, szczupła, z miękko opadającą na plecy kaskadą ciemnych włosów. Na sam jej widok do mojego rozchwianego jeszcze mózgu zaczęły napływać sprośne myśli, a mój fiut zaczynał znowu budzić się do życia. Laska podeszła i usiadła mi na kolanach, po czym wsunęła swój słodki język do mojej zapijaczonej, cuchnącej jeszcze piwem mordy.

– Kurwa – wymsknęło mi się niechcący.

Skoro to jej nie przeszkadzało, tym lepiej dla mnie. Wsadziłem rękę pod wąski pasek materiału, który miał chyba za zadanie udawać bluzkę i dotknąłem jej jędrnej piersi. Oczywiście nie miała stanika. One nigdy nie noszą staników. Pomrukując, podskoczyła na moich kolanach. Jeszcze chwila i, mając gdzieś obecność Konia, przelecę tę młodą dupę choćby i na podłodze. Wszystko jedno gdzie, byle tylko mój fiut mógł sobie ulżyć. Wiedziałem jednak, że nie mam za dużo czasu. W porę sobie przypomniałem o… o dodatkowych lekcjach z pieprzonej historii literatury. Kto w ogóle wymyślił taki przedmiot i do czego niby miałby być mi potrzebny. Ale jeżeli chciałem zaliczyć ten semestr, to niestety musiałem wysilić się trochę i pochodzić na te jebane zajęcia z literatury, której jak rzadko czego nie mogłem polubić.

Z niechęcią odsunąłem się od młodej, chociaż moja ręka nie chciała przestać ugniatać jej stwardniałego z podniecenia sutka. W końcu jednak podniosłem ją z kolan. Mała burknęła niezadowolona. Obciągnęła swoją milimetrową spódniczkę. Ze zdziwieniem uniosłem tylko brwi. Pomyślałem sobie, że muszę być naprawdę niezły w te klocki. Piwo zdecydowanie poprawiało mój nastrój. Trzy laski w jedną noc, a mój mały nie traci wigoru. Spojrzałem na Konia. Ten z trudem przełykał swoje piwo. Wiedziałem, że jeszcze kilka chwil mojego migdalenia, a chłopak spuściłby się pewnie w spodnie.

– Kamiz, jesteś pewny, że nie chcesz się jeszcze trochę pobawić?

Młoda puściła zalotne oczko. Dopiero teraz zdałem sobie sprawę, że nie zdążyła jeszcze opuścić mojego mieszkania. Wciągnąłem na siebie spodnie. Musiałem gdzieś ukryć ręce, bo miałem chęć rzucić się na jej boskie ciało.

– OK, mała. Naprawdę innym razem. Teraz muszę pozbierać się do kupy i załatwić parę ważnych rzeczy.

Sięgnąłem do portfela, który wczoraj musiałem rzucić koło łóżka. No tak, prezerwatywy, zawsze trzymam je w portfelu. Tak na wszelki wypadek. A te przypadki zdarzały mi się nader często. Zabezpieczenie to podstawa, nie mogłem i nie chciałem władować się w jakiegoś niechcianego dzieciaka z przygodną panienką.

Liczyłem na to, że nie przechlałem wczoraj całej gotówki. Na szczęście jeszcze całkiem sporo jej zostało. Rozwinąłem pozostały plik banknotów, wybrałem odpowiedni i podałem młodej.

Wzięła od razu. One nigdy nie odmawiają kasy.

– Zamów sobie, skarbie, taksówkę. Chętnie bym cię odwiózł, ale w takim stanie chyba sama rozumiesz? – Dla lepszego efektu ja również puściłem do niej oko.

Młoda na widok banknotu wyraźnie się rozchmurzyła i otworzyła usta ze zdziwienia.

– Numer telefonu zapisałam ci na lustrze w łazience. Pomyślałam, że w ten sposób go nie zgubisz i jeszcze kiedyś do mnie zadzwonisz.

Przycisnęła się do mnie znowu, seksownie pocierając moją nagą klatkę naprężonymi pod cienkim materiałem bluzki sutkami. Klepnąłem ją w ten zgrabny tyłek i prawie siłą wypchnąłem za drzwi. Walnąłem się z powrotem na łóżko. Koniu, nadal nic nie mówiąc, siedział na moim fotelu. Uniosłem głowę w jego stronę, ale on tylko spoglądał za wychodzącą dziewczyną.

– Co jest, stary? Piwo ci zaszkodziło? – Próbowałem zachować powagę na widok miny przyjaciela.

Koniu dopiero teraz spojrzał na mnie, jakby dotarło do jego tępej główki to, co przed chwilą do niego powiedziałem.

– O kurwa, człowieku, o kurwa…

– Czyli, stary, o co ci chodzi? – Nie mogłem już pohamować tłumionego śmiechu. Widziałem, że młoda mu się spodobała.

– Czyli, kurwa, o co mi chodzi?! I ty się jeszcze pytasz?! – krzyknął. – Kamiz, idioto, jeszcze z pięć minut i musiałbym zrobić sobie dobrze w twojej łazience albo na oczach tej twojej laluni spuścić się w spodnie.

Nie dałem rady dalej się powstrzymywać. Ryknąłem śmiechem. Kochałem tego wariata.

– Koniu, chłopaku, wyluzuj! – Jednak uśmiech nie schodził mi z twarzy.

– Kamiz, te twoje dupy to do grobu cię kiedyś wpędzą, a mnie przy okazji razem z tobą. – Teraz i on zanosił się śmiechem.

– Dobra, powiedz lepiej, co działo się wczoraj, bo jakoś tak nie wszystko pamiętam.

– To chyba dobrze, że masz częściowe zaniki pamięci. Po tym, jak zerżnąłeś panienkę Piotrka, no prawie zrobiłeś to na jego oczach, to chyba lepiej, żebyś nie pamiętał tego, jak bardzo jest na ciebie wkurwiony.

– Przecież gdyby sama nie chciała…

Koniu nie dał mi dokończyć.

– Chciała, i to jak cię chciała, prawie wlazła na ciebie przy naszym stoliku, ale to nie usprawiedliwia cię z tego, że przeleciałeś dziewczynę kumpla. Masz u niego przejebane, bracie. A tak w ogóle to ile dałeś tej małej na taksówkę? Bo patrząc na jej minę, to pewnie mogłaby za tę kasę powozić się z tydzień tą taksówką. Co?

– Wystarczająco dużo, żeby nie uważała mnie za skończonego dupka, który ją puknie i pewnie nigdy już do niej nie zadzwoni.

– Wiesz, Kamiz, porządny z ciebie gość, ale i tak masz przesrane u Piotrka. A reszta chłopaków to chyba od wczorajszego wieczoru będzie na kilometr trzymała od ciebie wszystkie swoje dziewczyny.

– No ja myślę, że porządny ze mnie gość. Tylko nikomu ani słowa, nie chcę stracić wizerunku twardego skurczybyka. A te ich panny to niby takie porządne, a włażą na człowieka, gdy któryś z nich się choćby na chwilę tylko odwróci.

– Dziób na kłódkę, ma się rozumieć. – Koniu zrobił śmieszny gest zamykania ust na kluczyk. – Ogarniaj się, bo się spóźnimy, aż ta mała Anna w końcu z ciebie zrezygnuje. A właśnie… niezła jest ta dziewczyna. Niby taka niepozorna, ale takie potrafią naprawdę pokazać pazurki. Ty to jak zwykle masz jakiegoś jebanego farta. Nie mogli ci chociaż do nauki przydzielić jakiejś takiej starej, pomarszczonej profesorki?

– Nie ma u nas starych studentek, ty głąbie. I masz pieprzoną rację, stary. Jest niezła, chociaż na pierwszy rzut oka tego nie widać. Ale obserwuję ją od jakiegoś czasu. To jednak nie nasza liga i nie te klimaty. Za wysoka, jak to mówią, dla nas półka, chłopaku. Rozumiesz?

Czy sam wierzyłem w to, co mówiłem? Chyba tak, była ładna, może nawet coś więcej, ale nie zadawała się z takimi chłopakami jak ja i Konrad. W ogóle nie zadawała się z żadnym chłopakiem z uczelni. Gdyby było inaczej, na pewno bym coś o tym wiedział. Poza tym widziałem ją zaledwie kilkanaście razy. Nie miałem dotąd okazji dobrze przyjrzeć się jej z bliska. Na zajęciach siadała tak jakoś daleko ode mnie. Niby zawsze się gapiłem, a ona tak ładnie się wtedy czerwieniła. Zamierzałem to nadrobić. W końcu teraz nadarzyła się okazja. Potrzebowałem prysznica. Ściągnąłem spodnie i pomaszerowałem do łazienki. Stojąc w niej, wpatrywałem się w namalowany szminką numer telefonu zajmujący prawie całą powierzchnię lustra. Podpisano – SANDRA. Ładnie. To imię do niej pasuje. Wszedłem wreszcie pod prysznic. Chłodna woda dobrze robiła mi na głowę, z której po wypiciu piwa uchodził powoli męczący mnie kac. Woda lała się na mnie nieprzerwanym, wartkim strumieniem. Oparłem się rękoma o ścianę i chciałem tak stać, aż ból głowy całkiem odpuści. Znowu pomyślałem o tej całej Ance. Zastanawiałem się, dlaczego Koniu o niej właściwie wspomniał. Czy i on równie chętnie jak ja by się z nią zabawił? Możliwe. Była przecież ładną dziewczyną. Ładną i taką niedostępną. A my faceci jesteśmy przecież zdobywcami. Ta dziewczyna stanowiła prawdziwe wyzwanie. Przeleciałem w życiu kilkanaście naprawdę pięknych dziewczyn, nie żeby pozostałe były jakieś brzydkie. Te pierwsze były naprawdę ekstra, ale w tej Ance było coś takiego niedostępnego; coś, co stanowiło prawdziwe wyzwanie. Nie potrafiłem powiedzieć, co takiego mnie w niej kręciło, ale na pewno miała to coś. Fakt, pochodziliśmy z naprawdę różnych światów. Ona – córeczka tatusia, a sam tatuś to znany senator Przybysz. Szycha na pieprzonym politycznym świeczniku. Anka pewnie przez całe życie żyje w luksusie. Na pewno ma nianię, służącą i kucharkę, i kogo tam jeszcze sam nie wiem. Mamusia – z tego, co się zorientowałem – to dosyć mało znana osobistość. Popularność w światku zdobyła poprzez politykę męża. No cóż, nic dziwnego, że dziecko tańczy w balecie i gra na fortepianie. Taka skromna panienka z dobrego domu. Chyba nigdy z tych jej cudownie podniecających ust nie wyszło choćby jedno małe przekleństwo. A seks? Czy uprawiała seks? Miała przecież dwadzieścia dwa lata, a w tych czasach chyba żadna dwudziestodwuletnia dziewczyna nie chowa dziewictwa tak długo. Świat przecież posunął się naprzód. Prawda? Jak było jej za pierwszym razem? I dlaczego byłem zły, ba, nienawidziłem tego faceta, który to z nią zrobił? Gdyby tylko chciała, mógłbym pokazać jej parę naprawdę gorących rzeczy. Cholera, znowu stwardniałem. Puściłem większy strumień lodowatej wody, bo porządnicka Anka na widok mojego wzwodu mogłaby uciec, gdzie pieprz rośnie.

– Wyłaź, Kamiz. Ile można siedzieć pod prysznicem? Cały się w końcu pomarszczysz, a od tej zimnej wody twój fiut skurczy się do rozmiaru małego palca u nogi.

Koniu walił w drzwi łazienki. Uśmiechnąłem się do siebie. Naprawdę fajny z niego skurczybyk.

– Wychodzę, a ty przestań walić, bo będziesz musiał mi drzwi odkupić, a z tego, co mi wiadomo, w tej chwili krucho u ciebie z kasą.

Z Konradem przyjaźnimy się prawie od zawsze. Możemy zawsze na siebie liczyć. On ma, co prawda, jakąś tam swoją rodzinę, ale co to za rodzina? Ojciec ciągle nawalony, a matka nigdy o niego nie dbała. Tak naprawdę zostałem mu tylko ja, a na mnie zawsze może polegać. No pod warunkiem, że jestem trzeźwy. Ja z kolei nie mam już żadnej rodziny. Miałem tylko Tomasza, ale on odszedł, a teraz mam Konrada, który jest dla mnie jak brat. Matki prawie nie pamiętam, o ojcu nic nie wiem. Kurwa, nawet nie wiem, kim był ten pieprzony skurwiel, który nie chciał wziąć odpowiedzialności za własne dziecko. Przerwałem rozmyślania, bo Koniu naprawdę gotowy był na rozwalenie drzwi. Na golasa przeszedłem przez cały pokój, aż dotarłem do szafy z ubraniami. Wyciągnąłem swoje stare, wytarte dżinsy. Wcisnąłem je na siebie, oczywiście nie zakładając wcześniej bielizny. Z zasady jej nie nosiłem. Sprawiało to za dużo problemów, gdy spotykałem jakąś napaloną laskę. Wrzuciłem jeszcze czarny T-shirt, dobrze opinający nie najgorzej rozbudowaną klatkę piersiową, spod którego rękawów widać było zdobiące moje bicepsy tatuaże. Pamiątka po Tomaszu, zresztą nie jedyna na moim ciele i duszy.

Koniu siedział na swoim miejscu i wlewał w siebie już chyba czwarte piwo.

– Kurwa, Kamiz, jak ty to robisz? Piłeś prawie całą noc, zerżnąłeś trzy laski w ciągu jednej doby, a teraz wyglądasz jak nowo narodzony. Ja się czuję jak wymięta skarpeta, a ty? Co jest, kurwa, ze mną nie tak?

– Człowieku z tobą wszystko OK, ja mam po prostu takie geny, mój stary musiał być niezłym skurwielem, no i nie zapominaj, lata praktyki. – Uśmiechnąłem się tak jakoś lalusiowato. – Dobra, zbieraj dupę z tego fotela, bo jak od razu dzisiaj dam plamę i spóźnię się na te pierwsze zajęcia, to nasza piękna dziewczynka gotowa jest naprawdę zrezygnować z tych korków i naprawdę mnie wtedy zawieszą albo w ogóle wywalą z tej uczelni. A wiesz, że tego zrobić mu nie mogę?

– A chodzi ci o Tomasza?

Pokiwałem głową, nie chciałem teraz o nim rozmawiać.

Po wyjściu z domu, oczywiście jak zwykle, musieliśmy się trochę posprzeczać, który z nas będzie prowadził. Koniu nikomu nie pozwalał dotykać swojego samochodu. Nie miało znaczenia, jak bardzo był w danym momencie zalany. Zawsze prowadził sam. Patrzyłem na niego i widziałem, w jakim jest stanie, ale dalsze kłótnie na nic by się zdały. W końcu i tak musiałbym iść pieszo, a wtedy na pewno bym się spóźnił na spotkanie z Anką. Na to w tej chwili nie mogłem w żaden sposób sobie pozwolić. Dałem więc za wygraną, bo Koniu darł się na całą ulicę, że nie jest pijany i tylko on może prowadzić swój samochód.

– Wsadzaj dupę do mojego mustanga i nie trzaskaj drzwiami! – wydzierał się pijany dupek.

I nie trzasnąłem. Wiedziałem, że ten dwunastoletni ford jest najcenniejszą rzeczą, jaką posiada. Dbał o niego, naprawdę mu na nim bardzo zależało. Wygodnie oparłem się o zagłówek fotela i przymknąłem oczy. Jej kurewsko piękna twarz nawiedzała mnie już od jakiegoś czasu. Nawet wcześniej niż te nasze wymuszone przez dziekana korki. Do tej pory jednak widywałem ją w realu naprawdę rzadko. Czasami wpadaliśmy na siebie na korytarzu, ale ona za każdym razem spuszczała wzrok, by na mnie nie patrzeć. Nie wiem, czy robiła to ze wstydu przede mną, czy po prostu nie chciała na mnie spojrzeć.

Była ładna, to fakt, ale ona obracała się w całkiem innym towarzystwie, lidze bogatych snobów i zarozumiałych dupków. Takich jak my z Konradem omijają oni z daleka i starają się nas nawet nie zauważać. Myślę, że ci wymuskani do przesady faceci, z którymi się do tej pory zadawała, to nawet przyłożyć porządnie w gębę by nie potrafili. Bo jeszcze coś im tam się uszkodzi w tych pięknych buźkach. Za to teraz za sprawą naszego dziekana była na mnie niemal skazana. Musiała mnie oglądać w każdy poniedziałek i tak ma być przez cały jebany ostatni semestr. Nawet jeżeli tego nie chciała, musiała teraz poświęcać całe dwie godziny każdego tygodnia mojej osobie. Dzisiaj były nasze pierwsze zajęcia. Miałem nadzieję, że po nich nie ucieknie i do końca ze mnie nie zrezygnuje. Fakt, nie prezentowałem się teraz najlepiej, ale może to dobrze, że pozna mnie od razu od tej mojej nie najlepszej strony. Nie jestem typem grzecznego chłopca. Lubię seks i dobrą zabawę. Kto wie, może i ona przy mnie polubi.

– Co żeś znowu się tak rozmarzył? – Koniu walnął mnie w ramię, co przywróciło mnie do rzeczywistości. – Wysiadaj, chyba że może zerwałbyś się dzisiaj z tych korków i skoczymy do „U Pita” na jakieś piwko. No, a może zabrałbyś panią nauczycielkę ze sobą? Pokażemy jej na początek kawałek naszego świata?

– Zawsze chętny, ale nie dzisiaj, stary. – Wzmiankę o Ance puściłem mimo uszu. – Wiesz, że nie mogę zawalić szkoły. Obiecałem Tomaszowi i zamierzam, kurwa, chociaż raz dotrzymać danego mu słowa. Tak wiele razy go zawiodłem. On jeden we mnie uwierzył. Stary, jestem mu to winien, a i tak zawaliłem już dwa semestry.

Koniu smutno na mnie popatrzył. On sam zakończył swoją edukację na szkole średniej, co w jego wykonaniu i tak już było nie lada wyczynem. Nienawidził nauki i tego całego przymusowego chodzenia do szkoły. Jego starzy nie dbali o jego wykształcenie. W ogóle mieli go głęboko w dupie. Ojciec chciałby, żeby jak najszybciej poszedł do jakiejś roboty i pomógł mu w utrzymaniu domu. No to by było dla niego najlepsze. Miałby wtedy dodatkową kasę do przepicia.

– Ja też zawsze w ciebie przecież wierzyłem – odburknął obrażony Koniu, wpatrzony prosto w drogę przed nami.

– Wiem, stary, i dzięki ci za to. Ale Tomasz był dla mnie prawie jak rodzony ojciec, którego nie znałem. Sam wiesz, jak było. O ile moje życie byłoby teraz łatwiejsze, gdyby tu był. On na wszystko zawsze miał odpowiedź. Nawet nie wiesz, od ilu głupich pomysłów mnie odwiódł. Stary, gdyby mnie wtedy nie znalazł i nie wyciągnął z tego bagna, w którym siedziałem po uszy, pewnie miałbym teraz niemały wyrok.

– To prawda, porządny był z niego gość. I te jego motory. On to potrafił zrobić z byle czego nie lada maszynę. – Koniu się teraz rozmarzył, a mi przypomniała się pasja, z jaką zajmował się motorami. To się nazywa mieć do czegoś serce.

Baletnica

Wydanie pierwsze, ISBN 978-83-8147-156-5

© Ewa Carla i Wydawnictwo Novae Res 2018

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

REDAKCJA: Ewelina Ambroziak

KOREKTA: Aleksandra Deskur

OKŁADKA: Anna Gręda

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: Inkpad.pl

WYDAWNICTWO NOVAE RES

ul. Świętojańska 9/4, 81-368 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.