WOLĘ JEDNO ŻYCIE Z TOBĄ NIŻ SAMOTNOŚĆ
PRZEZ WSZYSTKIE ERY TEGO ŚWIATA.

J.R.R. TOLKIEN

PROLOG

Idąc długim korytarzem, zastanawiałam się, co ja tu właściwie robię. Szkoła wyższa nigdy nie była w sferze moich zainteresowań ani marzeń, a teraz idę z kluczykiem od pokoju akademickiego w dłoni z nadzieją, że tutaj zacznę normalne życie. Może jest to głupia i naiwna nadzieja, może ja nie mogę mieć normalnego życia? To jest nawet oczywiste, że nie mogę. Przecież jestem jednym wielkim zagrożeniem dla innych. Nienawidzę siebie. Nienawidzę siebie za to, jaka jestem. Ciągle nurtuje mnie pytanie: dlaczego? Prawdopodobnie nigdy nie uzyskam odpowiedzi. Nauczyłam się z tym żyć. Nauczyłam się nie patrzeć nikomu prosto w oczy. Bo wiem, że mój wzrok zabija…

1

Drzwi zaskrzypiały, gdy tylko popchnęłam je do przodu. Pokoik był mały z dwoma jednoosobowymi łóżkami, które dzieliło wielkie okno i mała komoda z lampką nocną. Ściany miały kolor jasnego błękitu, a podłogę zrobiono z ciemnego drewna. Obok drzwi stała mała toaletka z okrągłym lustrem. Gdzieś w kącie została upchnięta szafa, a obok małe biurko, na którym stał laptop.

Dopiero gdy weszłam do środka, zauważyłam jeszcze jedną parę drzwi, sprytnie schowaną w samym rogu. Łazienka. Uśmiechnęłam się sama do siebie.

Rozejrzałam się wkoło po raz kolejny, po czym rzuciłam swoją zieloną torbę na łóżko po prawej stronie.

Podeszłam leniwie do czarnej toaletki i usiadłam na wygodnym taborecie wyłożonym miękką, aksamitną poduszką. Spojrzałam w lustro i automatycznie się skrzywiłam.

Moja nienaturalnie blada skóra zawsze wyróżniała mnie z tłumu, a żywoniebieskie tęczówki dodawały mojej cerze blasku, sprawiając, że była jeszcze jaśniejsza. Jedyny kontrast stanowiły usta: pełne i naturalnie czerwone.

Mimo wszystko najbardziej nie lubiłam u siebie włosów. Niekształtnych, prostych kosmyków mieniących się odcieniami blondu i jasnego brązu.

Mocny makijaż był moim znakiem firmowym, do tego ciemne ubrania i mogłam pokazać się na ulicy. Był to mój taki mały, mroczny image.

Wyróżniałam się z tłumu nie tylko pod względem wyglądu, ale także zachowania. Cechowała mnie samotność. Właściwie z wyboru. Czasem zastanawiałam się, czy na pewno. Czy może po prostu taka byłam, nieśmiała, a przede wszystkim ostrożna. Wolałam nie zadawać się z ludźmi. Wychodziło im to zawsze na dobre. A teraz siedziałam tutaj panicznie, bojąc się tego, co będzie. Życia na studiach. Wiedziałam bowiem, że nie będę tutaj pasować.

Patrzyłam tak w lustro, kręcąc palcem kosmyk włosów, gdy nagle z wielkim impetem otworzyły się drzwi. W progu stanęła wysoka brunetka. Miała jasną karnację i kolczyk w wardze. Ubrana była w szkocką mini i czarny top. Trzymała w rękach wielkie kartonowe pudło. Weszła powoli do pokoju i zajęła wolne łóżko. Chwila ta wydawała się wiecznością. Nadal trzymałam w milczeniu kosmyk swoich włosów, bawiąc się leniwie, lecz na samą myśl, że muszę dzielić z kimś pokój, przechodził mnie dreszcz. Bałam się, że może to przynieść tragiczne skutki.

– Jesteś Nadie, prawda? – z zadumy wyrwał mnie piskliwy, ale zdecydowany głos. Odwróciłam się i kątem oka dostrzegłam, że moja współlokatorka bacznie mi się przygląda.

– Yy, tak, tak – wydukałam ochryple. – Skąd wiesz?

– Byłam w dziekanacie. Sekretarka powiedziała mi, z kim będę w pokoju. Miło mi. Jestem Melanie Valentine – podała mi rękę. Uścisnęłam ją przyjaźnie, lekko się uśmiechając. Dziewczyna miała szczery, bardzo radosny uśmiech. Wyglądała tak beztrosko, a jednocześnie ukrywała to ciężkimi, mrocznymi akcentami swojego ubioru.

Zaraz wróciła na swoje łóżko i zaczęła wypakowywać karton.

Spojrzałam niechętnie na własną zieloną torbę, która leżała tak, jak ją zostawiłam. Nie chciało mi się wypakowywać. Najchętniej uciekłabym jak najdalej, ale wiedziałam też, że nie miałoby to większego sensu. Miałam już dość „tułania się”. Wolałam choć na chwilę się zatrzymać. Dać sobie szansę. Szansę na życie. Nawet jeśli miałoby być ono tylko zbliżone do „normalnego”.

– Też nie możesz się przestawić? – zapytała Melanie, jakby czytając mi w myślach. Kiwnęłam głową. Wstałam i podeszłam do swojej torby, przestawiając ją na ziemię, a sama usiadłam wygodnie na satynowej pościeli. Jak na akademik, było tu całkiem luksusowo.

– Nowe miejsce, otoczenie… Będzie ciężko – przyznałam, ale mimowolnie uśmiechnęłam się, widząc, jak Melanie walczy ze swoimi rzeczami, które co rusz wypadały jej na ziemię. Zrezygnowana usiadła na swoim łóżku, odsuwając ręką stertę ubrań.

– Poradzimy sobie – odparła pogodnie. – Nie my pierwsze musimy poradzić sobie z trudem dorosłości – zachichotała.

Czułam jej wzrok na sobie. Czułam, jak patrzy mi prosto w oczy, a ja nie mogłam odwzajemnić tego spojrzenia. Błądziłam wzrokiem po ścianach, podłodze, aż w końcu moje oczy utknęły na wielkim medalionie Melanie, którego wcześniej nie zauważyłam.

– Ładny – przyznałam.

Melanie złapała srebrną kulę w obie dłonie.

– Dzięki – odparła cicho. – To pamiątka po rodzicach.

– Co się z nimi stało?

– Nie żyją.

– Przykro mi – ugryzłam się w język. Dopiero teraz dotarło do mnie, że moje pytanie nie było stosowne.

– Nie, nic się nie stało – zapewniła. – To było dawno. Byłam jeszcze dzieckiem. Zginęli oboje w wypadku samochodowym. Zajmowała się mną siostra mojego ojca. Właściwie dzięki niej tutaj jestem. Ona zachęcała mnie do studiów.

– Więc miałaś mądrą ciocię – uśmiechnęłam się delikatnie.

– Tak. Nie mieszka zbyt daleko, dzięki czemu często mogę ją odwiedzać.

– Ja nie mam takiego szczęścia – przyznałam szeptem, odwracając głowę w bok.

– Dlaczego? – zainteresowała się Mel. Ciężko było mi mówić o tym głośno. Tym bardziej mówić o tym obcej osobie.

– Moi rodzice też nie żyją – przyznałam w końcu, po dłuższej chwili milczenia. Kątem oka dostrzegłam, że na twarzy Melanie ukazało się współczucie.

– Zginęli dawno temu. Nie wiem nawet, jaka była okoliczność ich śmierci. Wiem tylko tyle, że byłam niemowlęciem.

Melanie nie odzywała się. Cierpliwie czekała.

– Tak czy owak, nie lubię wracać do historii swojego życia.

Dziewczyna kiwnęła głową porozumiewawczo. Na samo wspomnienie robiła mi się wielka gula w gardle. Wolałam to wszystko rzucić w niepamięć. – Moje imię oznacza nadzieję, a jest pierwszy dzień studiów – przyznałam pewniejszym głosem.

Melanie podłapała moją myśl i uśmiechnęła się przyjaźnie.

– Masz rację. Zacznijmy żyć uczelnią – zapiszczała radośnie. Na jej twarzy nie było już ani grama smutku. Wstała pośpiesznie z łóżka i podeszła do mnie z gracją. Spojrzała na zegarek w komórce. – Już późno. Za niedługo rozpocznie się apel – zaniepokoiła się.

Nie bardzo chciało mi się tam iść, ale wiedziałam, że jest to obowiązkowe. Westchnęłam głośno.

– Wiem, mnie też się nie chce – zaśmiała się i podała mi rękę. Złapałam ją delikatnie i razem ruszyłyśmy w stronę wyjścia.

Szłyśmy równym krokiem przez długi, ciemny korytarz, aż w końcu wyszłyśmy na dziedziniec szkoły, który roił się od zabieganych studentów.

Teren kampusu był miejscem rekreacji dla wszystkich, którzy tutaj studiowali. Wyglądał jak wielki park z alejkami, a w samym centrum znajdowała się ogromna fontanna, w której swobodnie można było się ochładzać w gorące dni.

– Zastanawiałaś się czasem, czy wybrałaś dobry kierunek? – spytała moja towarzyszka, nie odwracając wzroku od przystojnego blondyna, który stał przy wejściu do auli.

– Wiesz, chyba nie – odparłam trochę zamyślona. – Nie wiem, czy architektura krajobrazu umożliwi mi znalezienie dobrej pracy i spełnienie marzeń.

– Ale chyba wybrałaś ten kierunek nie bez powodu, prawda? – dociekała moja koleżanka, która nadal wpatrywała się na tajemniczego mężczyznę.

– Wybrałam ten kierunek, ponieważ lubię rysować, projektować…

– Aaa! Popatrzył! – krzyknęła piskliwym głosikiem Melanie, a jej usta rozciągnęły się w szerokim uśmiechu.

– Chyba wpadł ci w oko, co? – spytałam, chichocząc. Jeszcze nigdy nie czułam się tak jak dziś. Szczęśliwa. Radosna. Nawet potrafiłam zapomnieć o tym przeklętym „darze” i myśleć o rzeczach zwykłych, przyziemnych.

– Troszeczkę – przyznała nieśmiało. – Patrz! On tu idzie! – zawołała bezgłośnie i natychmiast odwróciła się w moją stronę. Moje oczy uciekły od jej twarzy i powędrowały w szczery uśmiech blondyna, który był coraz bliżej.

– Hej! – pomachał nieznajomy. – Jestem Nick – chłopak podał mi rękę. Odwzajemniłam uścisk, ale zaraz moja dłoń powędrowała w stronę kieszeni jeansów.

– Jestem Melanie, a to Nadie – wtrąciła dziewczyna i podała Nickowi swoją dłoń. Na twarzy chłopaka było widoczne lekkie zmieszanie, ale doskonale ukrył to szerokim uśmiechem.

– Jak czujecie się w pierwszym dniu? – zapytał, wpatrując się we mnie. Spuściłam głowę.

– Podekscytowane – zapiszczała Mel cała w skowronkach. – Na jakim kierunku jesteś? – zapytała po chwili.

– Architektura – odparł spokojnie chłopak, nie spuszczając ze mnie wzroku. Widziałam to kątem oka.

– To tak jak my – uradowała się moja współlokatorka, posyłając mi zawadiacki uśmiech.

– Może wejdziemy już do środka? – zaproponowałam, wskazując na wielkie drzwi tuż obok.

Nicki i Mel, nic nie mówiąc, podążyli za mną. Sala, do której weszliśmy, była ogromna. Na suficie ujrzałam wspaniałe sklepienie gwieździste, a po bokach ściany wyłożone freskami i kolumienkami. Całe to miejsce przypominało gotycką świątynię. Sala miała kształt kolisty, dzięki czemu słuchacze siedzieli jak publiczność w starożytnym amfiteatrze. Jeszcze nigdy nie widziałam tak eklektycznego wnętrza.

– Też uważam, że to niesamowity widok – powiedziała Melanie tuż za moimi plecami.

– Dziewczyny! Tutaj jest miejsce! – zawołał Nick z trzeciego rzędu. Pomachał nam serdecznie i znów wyszczerzył zęby. Usiadłam obok mojej współlokatorki, ale chłopak, zamiast przy niej, usiadł obok mnie. Po minie Melanie dało się zauważyć, że nie była tym faktem zachwycona.

– Nadie – szepnęła po chwili, szturchając mnie łokciem. Odwróciłam się w stronę Melanie, która wydawała się lekko podenerwowana.

– Co się stało?

– Muszę wrócić do akademika, bo zapomniałam coś ważnego zrobić.

– Iść z tobą? – spytałam.

– Nie, nie. Zaraz przyjdę – powiedziała spokojnie Mel, po czym wstała i cicho opuściła salę.

Odprowadziłam ją wzrokiem do wyjścia, po czym skupiłam się na wypowiedzi dziekana, który w powitalnym przemówieniu przedstawiał zalety szkoły.

– Widzę, że ciebie też to mało obchodzi – zaczął Nick, spoglądając na mnie.

– Jak chyba wszystkich – zauważyłam, nie odrywając wzroku od dziekana.

– Skąd się tu wzięłaś?

– Przyjechałam.

– Pytam poważnie – uśmiechnął się chłopak. – Ja jestem z Salem.

– A ja z Macon – odwzajemniłam uśmiech.

– Co cię przywiało z Georgii aż do Portland?! To kawał drogi – zdziwił się mój rozmówca.

– Powiedzmy, że chciałam pożegnać stare czasy i zacząć żyć od nowa.

– A więc witamy w nowym świecie! – krzyknął radośnie Nick. Wybuchnęłam śmiechem, ale to chyba nie spodobało się nikomu.

– Chce nam pani coś powiedzieć? – zapytał dziekan, patrząc prosto na mnie.

Czułam, że tyłek wrósł mi w siedzenie, a nogi zamieniły się w wielkie, ołowiane kloce.

– Słucham! – powiedział głośniej dziekan.

Z wielkim ociąganiem wstałam z miejsca i poczułam siłę tysiąca spojrzeń. Ślina zaschła mi w gardle, a brzuch zamienił w jeden wielki węzeł.

– Przepraszam bardzo, ale to moja wina – uratował mnie Nick, także wstając z czerwonego fotela. Dziekan podrapał się po głowie, a siła tysiąca spojrzeń skupiła się teraz na nim.

– Chciałem powiedzieć, że to ja rozśmieszyłem Nadie, w skutek czego jej naturalnym odruchem było…

– Dość – przerwał dziekan. – Rozumiem, że moja paplanina nie jest zbyt ciekawa, ale wytrzymajcie jeszcze te dziesięć minut, dobrze? – spytał wręcz błagalnym tonem.

Nicki kiwnął głową z uśmiechem, a ja usiadłam z wielką ulgą.

– Dziękuję – wyksztusiłam ledwie słyszalnym głosem.

– Nie ma sprawy. To jak mi się odwdzięczysz? – zapytał żartobliwie.

– Hmm… – udałam zamyślenie i podrapałam się po brodzie. – No, nie wiem…

– A ja tak. Dasz się zaprosić na kolację? – spytał trochę nieśmiało i niecierpliwie czekał na moją odpowiedź.

– Czemu nie? – palnęłam bez namysłu.

– Co – czemu nie? – spytała z ciekawością Melanie, siadając na swoim miejscu.

Patrzyłam właśnie tępo przed siebie, kiedy Nick wyczaił, o co chodzi.

– Nic takiego. Nadie udzieli mi jutro lekcji rysunku – odparł wesoło, posyłając jej przyjazny uśmiech.

Mel pokiwała porozumiewawczo głową i rozsiadła się wygodnie w fotelu obitym czerwonym materiałem. Nie na długo. Po chwili bowiem dziekan zakończył swój monolog i wszyscy mogli swobodnie wyjść.

– Miło było was poznać, ale muszę iść jakoś się tu „zadomowić” – powiedział Nick i posłał nam swój firmowy uśmiech. Obie pomachałyśmy mu na do widzenia i poszłyśmy w stronę naszego akademika.

– Nadie, muszę ci coś powiedzieć – zaczęła Mel.

Moja twarz wykrzywiła się w grymasie ciekawości.

– Ktoś pytał o ciebie.

– Słucham? – zdziwiłam się. Patrzyłam na usta dziewczyny, które nie wskazywały na to, by żartowała.

– Jakiś chłopak w ciemnych okularach. Chyba brunet.

– O co dokładnie pytał? – zainteresowałam się. Kto mógłby pytać o MNIE? Skoro nie mam rodziny ani znajomych?

– Dokładnie zapytał: „Czy Nadie Grant chodzi tutaj do szkoły?”

2

O szyby zaczęły dudnić ogromne krople deszczu. Stukanie było coraz szybsze i coraz bardziej rytmiczne, a od czasu do czasu gdzieś w oddali dawało się słyszeć cichy grzmot. Leżałam na łóżku, patrząc w sufit. Było może koło piątej nad ranem, a do pierwszych zajęć brakowało pięciu godzin. Po chwili usiadłam i przyglądałam się mojej współlokatorce, która spała w najlepsze. Widocznie nie przeszkadzały jej hałasy dochodzące zza okna – skutek figlarnej pogody.

Wiedziałam, że już nie zasnę, więc nie miało sensu bezużyteczne siedzenie w ciasnym pokoju. Złapałam kluczyki od samochodu, które leżały na komodzie, założyłam płaszcz przeciwdeszczowy i wyszłam cichutko na korytarz.

Panowała tam całkowita ciemność. Najwyraźniej wysiadły korki.

Po omacku próbowałam wydostać się na zewnątrz. Gdy tylko otworzyłam drewniane drzwi, w twarz buchnęło mi czyste, wilgotne powietrze.

Nim zdążyłam dobiec do auta, byłam cała mokra.

Otworzyłam drzwi i weszłam do środka. Poprawiłam przemoczone włosy i gapiłam się bez celu w przednie lusterko. Nic się nie działo. Na podwórzu nie było żywej duszy, a deszcz przeradzał się w mały grad.

Poczułam na plecach zimny dreszcz. Nie lubiłam takiej pogody. Zawsze wydawało mi się, że krople deszczu to nic innego jak łzy aniołów, które płaczą nad ludzkim losem.

Siedziałam tak bez celu. Patrzyłam, jak kałuże w piaskowych alejkach zmieniają się w jedno wielkie jezioro, a tymczasem wiatr porywał coraz więcej liści.

Odwróciłam głowę w stronę akademika i aż podskoczyłam. W strugach deszczu malowała się niewyraźna postać. Prawie niewidoczne kontury człowieka. Mrugnęłam, ale gdy tylko spojrzałam po raz kolejny w tamto miejsce, nikogo już nie było. Czekałam tak ładną chwilę, wpatrując się tępo w dal i wyczekując. Nie było nikogo.

Zaczęłam się zastanawiać, kto by o tej godzinie, akurat w taką pogodę wychodził się przewietrzyć? Chyba tylko ja. Czekałam tak dobre dziesięć minut, aż w końcu zdecydowałam się ruszyć.

Jechałam przed siebie z włączonymi wycieraczkami, a z radia leciał właśnie kawałek mojego ulubionego zespołu Evanescence The only one. Na dworze robiło się coraz chłodniej. Jak na październik pogoda była paskudna. Może dzięki takiej pogodzie droga, po której jechałam, była pusta. Otaczający mnie z obu stron las lśnił od kropel deszczu, a powietrze było świeże i ostre zarazem. Skręciłam w leśną dróżkę, która prowadziła mnie w ciemne, nieznane miejsce.

Lubiłam być na łonie natury. Może dlatego czułam się tak swobodnie, że nie byłam zagrożeniem dla nikogo. Tylko głusza i ja.

Zatrzymałam samochód obok wielkiej skały, po czym powoli wyszłam z auta, zamykając za sobą drzwi. Znalazłam się na wielkiej polanie, która kończyła się stromym urwiskiem. Podeszłam bliżej do ogromnej przepaści i usiadłam na kamieniu, który leżał na granicy. Widok był przepiękny, las rozciągał się wszędzie, mech pokrywał kamienne, strome ściany, a u podnóża urwiska płynęła szeroka rzeka, w której odbijało się już rozpogodzające się niebo.

Czasem bałam się samotności, a jednocześnie tak bardzo ją lubiłam. Lubiłam, bo ludzie byli bezpieczni. Nie lubiłam, bo przypominała mi się najgorsza chwila z mojego życia. Chwila, w której straciłam ukochaną osobę i zyskałam to przekleństwo.

Nie znałam swoich rodziców. Wychowywała mnie siostra mojej mamy. Była uroczą, starszą kobietą, z którą zawsze uwielbiałam rozmawiać. Pamiętam też, że nigdy nie patrzyła mi prosto w oczy, nigdy nie wypuszczała mnie do innych ludzi i nigdy nie chodziłam do normalnej szkoły. Uczyłam się w domu, a moimi jedynymi „przyjaciółmi” były dwa misie, które miałam praktycznie od urodzenia. Nienawidziłam jej wtedy za to. Uważałam, że zabierała mi dzieciństwo, ale po tym tragicznym wydarzeniu wszystko się zmieniło. Zrozumiałam, dlaczego to robiła. Chroniła innych przede mną, narażając samą siebie.

Wiem, że ta chwila, to wspomnienie będzie za mną kroczyć do końca życia. Widok martwej ciotki zasztyletowanej przez złodzieja, a także oczy tego przestępcy wpatrujące się w moje, jak schodziłam po schodach na wpół śpiąca. I jego twarz skrzywiona z bólu, gdy stanął w płomieniach. Wtedy wszystko zrozumiałam. Od tamtej chwili nie patrzyłam nikomu w oczy. Nikomu.

Wspaniale, spóźnię się na pierwsze zajęcia – pomyślałam cała w nerwach i wcisnęłam pedał gazu. Straciłam rachubę czasu podczas tych „upojnych” rozważań na temat przeszłości. Uznałam, że muszę spróbować żyć normalnie, zapomnieć jak najwięcej z tamtych lat i w końcu zająć się swoim życiem. A nie wegetować, jak to dotąd robiłam.

Zatrzymałam się z głośnym piskiem opon i szybko wysiadłam z pojazdu. Pobiegłam do wejścia na uczelnię i z impetem wpadłam do sali. Znów wzrok wszystkich skupił się na mojej osobie.

– Przepraszam, ale był korek – wydusiłam z siebie i usiadłam obok Melanie.

Wykładowca tylko popatrzył na mnie podejrzliwie i wrócił do wykładu.

– Gdzie ty się podziewałaś? – spytała moja koleżanka zaciekawionym głosem.

– Poszłam się przewietrzyć. No wiesz… przed zajęciami.

– W burzę? – zaśmiała się.

– Nawet nie wiesz, jak wspaniale można się wtedy uspokoić – odparłam z uśmiechem.

– Nie wątpię – zaśmiała się Melanie i wróciła do pisania notatki.

Szczerze powiedziawszy, nie miałam najmniejszej ochoty słuchać wykładu, a już tym bardziej cokolwiek pisać. Postanowiłam rozejrzeć się wkoło, zobaczyć, z kim będę miała do czynienia przez te pięć lat studiów.

Wśród ludzi na roku przeważała płeć przeciwna. Dziewczyn była zaledwie garstka, dzięki czemu mogły czuć się w jakiś sposób adorowane. Głębiej się zastanawiając, ja nigdy nie byłam obiektem zainteresowania mężczyzn. A przynajmniej tak było w liceum. I pamiętam, że nigdy nie byłam z tego powodu szczególnie nieszczęśliwa. Uważałam to za coś normalnego.

Spojrzałam w prawą stronę i zauważyłam Nicka, który uśmiechał się do mnie przyjaźnie. Pomachał mi ukradkiem, tak, żeby nikt się nie zorientował prócz mnie. Odmachałam, również się uśmiechając, i wróciłam do pozycji prostej.

Kątem oka dostrzegłam, że ktoś bacznie mi się przygląda, lecz zachowałam spokój i przyjęłam pozę obojętności. Niestety ciekawość wzięła górę. Obróciłam się delikatnie w lewo i mój wzrok od razu powędrował na przystojnego bruneta, który twarz miał skierowaną ku mojej osobie. Miał bardzo ciemne i dość długie włosy, opadające na gładkie czoło. Były ułożone w artystycznym nieładzie, co sprawiało, że wyglądał bardzo uwodzicielsko. Delikatny zarost był dodatkowym atutem. Brunet ubrany był w czarną, skórzaną ramoneskę i ciemne spodnie z łańcuchem. Wyglądało na to, że również był fanem ciężkich klimatów.

Zaraz moją uwagę przykuł srebrny pierścień z fioletowym kamieniem, który miał na serdecznym palcu prawej ręki. Przyglądałam się tak chwilę w otępieniu, kiedy nagle poczułam szturchnięcie.

– Nie gap się tak na niego – zachichotała Melanie, a ja poczułam, jak moje policzki robią się purpurowe.

Schowałam twarz w dłonie i zaczęłam się zastanawiać, kim jest ten mężczyzna, jak się nazywa, skąd pochodzi, jaki ma kolor… oczu.

– Wpadł ci w oko? – spytała rozpromieniona.

– No, ładny jest – przyznałam i znów mój wzrok powędrował ku niemu, a on cały czas patrzył w naszą stronę.

– To ten, który o ciebie pytał – powiedziała Melanie tak cichym i spokojnym głosem, że odebrałam to zdanie jak oznajmienie pogody, jaka jest teraz za oknem.

– Co?! – wykrztusiłam chrapliwie po chwili milczenia, a oczy zrobiły mi się wielkie jak spodki.

– Wczoraj wydawało mi się, że go znasz. Nawet zazdrościłam, że przyjaźnisz się z takimi przystojniakami – odparła z uśmiechem.

– Pierwszy raz w życiu go widzę – szepnęłam tak cicho, że nie miałam pewności, czy Melanie usłyszała.

Skąd on znał moje imię i nazwisko? Dlaczego o mnie pytał?

Moja współlokatorka była tak samo zdziwiona jak ja. Malowało się to na jej twarzy. Patrzyłam tępo w blat stołu, gdy nagle z transu wybudził mnie profesor, oznajmiając, że skończył zajęcia.

Wszyscy powoli kierowali się do wyjścia, tylko my siedziałyśmy bez ruchu na swoich miejscach.

– Nadie, pamiętaj o dzisiejszym spotkaniu – rzucił Nick, machając mi na do widzenia.

– Jakim spotkaniu? – zapytała Melanie podejrzliwie.

– Nauka rysunku. Obiecałam to Nickowi. Wczoraj uratował mnie przed całą uczelnią, z dziekanem włącznie, dlatego też jestem mu winna spotkanie.

– Rozumiem – odparła Mel głosem wypranym z emocji. To było wręcz nienaturalne z jej strony. Wiedziałam, że nie była tym zachwycona. Tak naprawdę ja też nie. Ale musiałam dotrzymać słowa. W końcu mu to obiecałam.

– To tylko jedno spotkanie – tłumaczyłam się.

– Nadie, spoko – odparła już żywszym głosem. – Mnie i Nicka nic nie łączy. Jesteśmy tylko znajomymi.

– Wiesz, że nie musi tak być – zauważyłam.

– Jasne, ale on woli ciebie. To widać – przyznała Mel i wyszła z sali. Poszłam razem z nią wolnym krokiem i objęłam ją:

– Ale on nie jest w moim typie. Daj sobie i jemu czas – dokończyłam i pomyślałam: tak jak ja muszę dać czas sobie.

3

Nałożyłam kolejną warstwę czerwonej szminki na usta, po czym schowałam ją do torebki. Upięłam szybko włosy w kok i spryskałam je lakierem. Ostatnie spojrzenie w lustro i do przodu.

Melanie nie było. Pojechała w odwiedziny do swojej ciotki. W sumie dobrze, że nie widziała mnie w tej kreacji, bo mogłaby zrozumieć to opacznie.

Było już ciemno, a prąd nie wrócił do tej pory po porannej burzy.

Korytarz wydawał się przez to mroczny. Nie czułam się komfortowo w takich egipskich ciemnościach. Zawsze w takich momentach miałam wrażenie, że nie jestem sama.

Zaświeciłam małą latarkę, która dawała choć minimalną strugę światła. Dzięki temu przynajmniej widziałam podłogę. Żałowałam, że nasz pokój znajdował się na samym końcu korytarza. Idąc tak, usłyszałam nagle ciche kroki tuż za sobą.

Przyśpieszyłam, ale ten ktoś nie dawał za wygraną.

Serce zaczęło mi łupać, a dłonie zrobiły się mokre od potu. Już prawie biegłam, odwracając głowę w tył, i nagle wpadłam z wielkim impetem na kogoś, kto z cichym jękiem upadł ze mną na ziemię.

– Nic ci nie jest? – spytałam szybko, cała roztrzęsiona.

– Nadie? – usłyszałam głos Nicka.

– Tak, tak, to ja. Przepraszam cię bardzo, ale słyszałam jakieś kroki za sobą i się wystraszyłam, i zaczęłam biec, i…

– Spokojnie – powiedział z uśmiechem i przytulił mnie.

– To ty szedłeś za mną i nagle znalazłeś się przede mną? – spytałam cała podenerwowana, nie zważając na to, czy mówię z sensem, czy nie.

– Nie, ja stałem tutaj cały czas. Czekałem na ciebie – wyjaśnił Nick, podnosząc się z ziemi.

– W takim razie, jak nie ty, to kto? – spytałam, rozglądając się wkoło i świecąc latarką.

– Nikogo tu nie ma – zauważył mój towarzysz, po czym pomógł mi się podnieść. – Myślę, że mógł to być szczur albo jakieś zwierzątko z laboratorium. A ty się wystraszyłaś – parsknął śmiechem, po czym złapał mnie pod ramię i poprowadził do wyjścia.

Spojrzałam raz jeszcze za siebie i aż drgnęłam. W ciemnościach jakby stała jakaś postać.

Nick, widząc mój wyraz twarzy, także się odwrócił, ale postać zniknęła.

– Nad, niczego tam nie ma – upewnił mnie.

– Ale ja widziałam przed chwilą…

– Może masz jakieś halucynacje? Chodź, pewnie jesteś zmęczona i głodna. Zaraz doprowadzimy cię do porządku – powiedział żartobliwie i wyszliśmy na zewnątrz.

***

Wilgoć i lekka mgła unosiła się dookoła. Uliczne latarnie powoli się zapalały, a chłodny wiatr porywał liście do dzikiego tańca. Ulice były puste i ciche. Zaczęło mżyć. Jak na Portland – duże i ruchliwe miasto – było zbyt spokojnie.

Nick zaparkował na przestronnym i prawie pustym parkingu.

Udało mi się dostrzec, że samochody, które na nim stały, to same luksusowe i drogie marki.

– Gdzie ty mnie zawiozłeś? – zapytałam zaskoczona, rozglądając się na wszystkie strony.

– Zobaczysz – odparł tajemniczo i ujął moją dłoń. Poprowadził mnie w stronę wielkich, złotych drzwi, które ozdobione były po bokach marmurowymi kolumienkami.

– To jest najlepsza restauracja w mieście – pochwalił się Nick, prowadząc mnie przez czerwony dywan.

– I pewnie bardzo droga – mruknęłam pod nosem, a w głowie znów pojawił mi się obraz tej ciemnej, tajemniczej postaci. Taj samej, którą widziałam dziś rano. Zaczęłam się tym naprawdę martwić. Dlaczego ktoś miałby mnie śledzić?

– Eee tam – machnął ręką Nick i otworzył przede mną drzwi. – Nie przejmuj się tym – szepnął mi do ucha, po czym poprowadził do zarezerwowanego stolika.

Restauracja była nastrojowa, to trzeba było przyznać. Piękne kryształowe żyrandole zwisały z całego sufitu, zaś krzesła i stoły wyściełane były jedwabiem. Podłoga wykonana była z kremowego marmuru, a ściany z masy gipsowej z licznymi ozdobnymi żłobieniami.

– Podoba ci się? – spytał Nick, patrząc na mnie cały czas.

– Oczywiście. Tu jest przepięknie – przyznałam.

Czułam jego głębokie spojrzenie. Tak ciężko było mi unikać jego oczu.

– Czy coś państwu podać? – wybiło mnie z zamyślenia pytanie kelnera. Był nim blondyn w czarnym garniturze. Uśmiechał się przyjemnie, patrząc w moją stronę. Czułam się przez to trochę zakłopotana. Człowiek w garniturze, który kosztował tyle, ile miała wynosić moja przyszła pensja, a ja w zwykłej przewiewnej, bawełnianej sukience z czarnymi marszczeniami, kupionej w najtańszym ciucholandzie i do tego z torebką ze sztucznego tworzywa.

– Czerwone wino na początek, a nad kolacją się jeszcze zastanowimy – powiedział Nick dystyngowanym głosem. Kelner tylko kiwnął głową i odszedł od naszego stolika.

– Nick… dlaczego właśnie tutaj mnie zaprosiłeś?

– Wiedziałem, że prędzej czy później mnie o to zapytasz. Widzisz, mój ojciec ma sieć restauracji. Nie, żebym się chwalił, ale mam tutaj obiady za grosze. Obecnie nie stać mnie nawet na McDonalda, co wyda ci się absurdalne, ale moje stosunki z ojcem są obecnie… dość chłodne – odparł z opuszczoną głową.

– Nie masz pieniędzy na dwa cheeseburgery za pięć dolarów, a możesz jadać w restauracji, gdzie obiad kosztuje sto? – zdziwiłam się.

Nick odwrócił głowę w bok i nie odezwał się.

– Przepraszam. Nie powinnam była tego mówić.

– Nie. To nie twoja wina. Masz zupełną rację, że jest to absurdalne. Bo jest.

– Wiesz, jak nie chcesz mi mówić, co się stało, to nie musisz – powiedziałam spokojnie, łapiąc go za rękę.

– Nie, to nie tak. To jest dość skomplikowane. Ale chcę ci powiedzieć. Widzisz, mój ojciec ma co do mnie wielkie plany. Uważa, że powinienem mieć doktorat i być sławny i bogaty, tak jak on. Uważa, że ja marnuję pieniądze na rozrywkę. Na dyskoteki, alkohol, gry komputerowe, książki o tematyce innej niż architektura krajobrazu lub biznes. Nie mam w zasadzie niczego. On by chciał, żebym cały dzień siedział przy książkach i jadał tylko zdrowe posiłki „na poziomie”.

– Przykro mi – odparłam cicho. – Ale nie możesz tak żyć. Nie możesz sobie pozwolić, aby ktoś inny kierował twoim życiem.

– Ja to wiem i walczę z tym. Szukam teraz jakiejś pracy, żeby mieć chociaż trochę pieniędzy dla siebie.

Nie odezwałam się. W głębi duszy zrobiło mi się go szkoda. Złapałam go za rękę w celu jakiegoś fizycznego pocieszenia.

– Ale wiesz co? Nie rozmyślajmy o tym. Mamy wspaniały wieczór i cieszmy się nim – uśmiechnął się szarmancko i otworzył menu. – Proponuję kaczkę z owocami morza.

– Chętnie – odwzajemniłam uśmiech.

Kelner akurat zjawił się z naszym winem i odebrał zamówienie. Nick pokazał swój dowód i faktycznie zapłacił za kolację symboliczną kwotę trzydziestu centów. Na twarzy kelnera nie było widać zachwytu, wręcz przeciwnie. Był zły na Nicka, że zapłacił taką, a nie inną kwotę. Mowa tu o czterystu pięćdziesięciu dolarach za kolację, wino i deser.

Wychodząc z lokalu, raz jeszcze spojrzałam na ten piękny wystrój, który tak pasował do muzyki, jaka towarzyszy gościom przez cały czas.

– Możemy tu jeszcze kiedyś przyjść – szepnął Nick i poprowadził mnie do samochodu. Ucieszyłam się z tej wiadomości, bo kolacja była naprawdę smaczna. Z drugiej strony jednak miałam opory. Dręczyła mnie myśl, że Melanie siedziała teraz u cioci, zapewne myśląc o Nicku, podczas gdy ja tak dobrze się bawiłam. Właśnie z nim.

Nick zaparkował na swoim miejscu.

– Odprowadzę cię – powiedział, wysiadając z auta. Następnie otworzył mi drzwi i pomógł wysiąść.

– Nie musisz – odparłam.

– Wiem, ale chcę. Bałaś się dziś tego ciemnego korytarza, więc nie pozwolę ci tam teraz samej pójść.

Uśmiechnęłam się do niego i weszliśmy do akademika.

Światło już wróciło, więc nie odczuwałam tego strachu, co wcześniej.

Nick odprowadził mnie pod same drzwi.

– Dziękuję za kolację – powiedziałam cicho.

– To ja ci dziękuję, że ze mną w ogóle poszłaś – szepnął i ucałował mnie w czoło. – Dobranoc – dodał i powolnym krokiem udał się w stronę wyjścia.

REDAKCJA: Wioletta Cyrulik

KOREKTA: Bartłomiej Kuczkowski

OKŁADKA: Paulina Radomska-Skierkowska

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: InkPad.pl

© Dorota Majsterkiewicz i Novae Res s.c. 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

Wydanie pierwsze

ISBN 9978-83-7942-549-5

NOVAE RES – WYDAWNICTWO INNOWACYJNE

al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.