Podziękowania

Specjalne podziękowania kieruję do mojego kolegi z pracy, Sebastiana, z którym przez kilka tygodni prowadziliśmy fascynujące dyskusje dotyczące taktyk bojowych oraz innych niezwykle ważnych aspektów wojny. Dzięki jego merytorycznemu wsparciu opowieść o maharani zyskała realne kształty, a moje pierwsze opisy scen batalistycznych, stanowiących jedną z najistotniejszych części książki, stały się bardziej atrakcyjne i sprawiają, że opowieść czyta się z zapartym tchem. Dziękuję Ci, Sebastianie. Powtórzę raz jeszcze: bez Twojej pomocy nie udałoby mi się to!

Przepraszamy koleżanki i kolegów z NGA, że nasze dyskusje prowadziliśmy podczas przerw obiadowych.

***

Dziękuję mojej córce za niekończące się inspiracje i wsparcie. Dzieci wspierające rodziców w spełnianiu siebie to skarb. Zawsze będę twierdzić, że jestem matką najszczodrzej obdarowaną przez los.

Przedmowa

Pisząc tę książkę, nie zamierzałam obrazić niczyich uczuć patriotycznych czy religijnych. Jest to czysta fikcja literacka, tylko w części oparta na faktach historycznych.

Bardzo chciałam mieć w kolekcji IndiaEuroStory książkę inną niż wszystkie. Pragnęłam napisać opowieść z historią Indii w tle oraz odkurzyć historię jakiegoś zapomnianego bohatera. Najpierw myślałam o Subhasie Czandrze Bosem, który podczas drugiej wojny światowej odegrał dużą rolę w polityce indyjskiej i ożenił się z… Austriaczką, Emilie Schenkl. Idealnie wpisałby się w schemat IndiaEuroStory. Przerażała mnie jednak wizja czasu, który musiałabym poświęcić na badanie historii jego życia oraz krytyki. Nie zapominajmy, że Indie podczas drugiej wojny światowej znajdowały się w zupełnie innej sytuacji aniżeli nasz kraj. Może kiedyś wrócę do Czandry Bosego i napiszę książkę opartą na historii jego fascynującego życia, tymczasem…

Moja córka zainspirowała mnie przypadkowo do czegoś zupełnie innego. Któregoś sobotniego wieczora, siedząc na kanapie i pomagając jej w zadaniu domowym (to była prezentacja o ulubionych bohaterach literackich, u niej w dziewięćdziesięciu procentach o kobietach, wojowniczkach ze świata fantasy, więc zupełnie nie moja bajka), po mojej zniecierpliwionej, aczkolwiek żartobliwej uwadze, że jej wszystkie bohaterki to walczące o wolność feministki, zapytała: „Mami, dlaczego ty nie napiszesz o jakiejś hinduskiej walczącej księżniczce?”.

To jedno wypowiedziane przez nią zdanie wystarczyło w zupełności, aby „zapaliło się w mojej głowie światełko”.

Rozpoczęłam poszukiwania. Najpierw całkiem przypadkiem, zainspirowana muzyką, wymyśliłam historię tego niezwykłego romansu, a dopiero potem odnalazłam wzór, który nadał mojej postaci realne kształty oraz wspaniałe cechy osobowości.

Oglądając produkcje Bollywood, można natrafić na wiele opowieści o wojownikach i bohaterach z przeszłości, jak Bajirao, Ashoka, Jodha Bhai i jej małżonek Akbar, Bahubali czy Mangal Pandey – bohater filmu Rebeliant (wiele z tych filmów nie trafiło jeszcze do Polski). Kobiety, nawet jeśli same w tych opowieściach są wojowniczkami, odgrywają jednak rolę drugoplanową i zwykle stoją za swymi bohaterami i wybrankami. Wyjątek stanowi serial Jhansi Ki Rani, który emituje Zee TV, opowiadający o rani Lakszmi Bai, w latach 1828–1858 władczyni Dżhansi, państwa położonego w północno-środkowej części Indii. Odkryłam go niedawno, poszukując muzyki, mogącej stanowić oprawę trailera do Maharani1.

Kiedy postanowiłam sama stworzyć opowieść o królowej, a zarazem wojowniczce, która stoi na pierwszym planie nawet na polu bitwy, pomyślałam, że musi gdzieś istnieć dla niej inspiracja. Przeglądając strony o władczyniach Indii, znalazłam historię wielkiej radżpuckiej2 królowej, rani Durgavati z Gondwany.

Rani Durgavati była osobą o barwnej i złożonej osobowości. Odznaczała się wyjątkową odwagą i urodą. Była świetną władczynią i przywódczynią słynącą z niezwykłych umiejętności militarnych. Poczucie własnej wartości zmusiło ją do walki na śmierć i życie oraz niepoddania się wrogowi (Mogołom – muzułmanom z tej samej dynastii Wielkich Mogołów, z której pochodził Dżalal ad-Din Muhammad Akbar3). To właśnie taką postać pragnęłam stworzyć. Moja historia jednak nie jest opowieścią o rani Durgavati. Książka ta opowiada o cechach osobowości, które posiadała rani Durgavati i o których warto pamiętać.

Pamiętajcie też, proszę, że piszę w schemacie łączącym dwie różne kultury. I tym razem nie mogło być inaczej. Ta historia jest tylko kolejną opowieścią z serii IndiaEuroStory. Zainspirowała mnie odwaga i niezwykłe cechy osobowości wielkiej bohaterki z historii Indii. Zapożyczyłam także nazwiska wielkich rodzin, nazwy miejsc oraz tło polityczne, aby ułatwić osadzenie moich postaci w tamtych czasach.

1 Maharani – królowa w stopniu maharadży lub żona maharadży.

2 Radżputowie – (dosł. królewscy synowie), członkowie indyjskich rodów rycerskich zamieszkujący środkowe i północne Indie, dawną Radżputanę.

3 Mąż Jodha Bai, radżpuckiej księżniczki. Ubarwioną historię ich miłości można obejrzeć w filmie pt. Księżniczka i cesarz z Hrithikiem Roshanem i Aishwaryą Rai Bachchan w rolach głównych.

Wstęp

Hindustan jest bogaty w historie i świadectwa opowiadające o wielkich dynastiach, które rządziły w nim bezwzględnie, zdobywając władzę krwawo, przy pomocy miecza. Od X wieku nieustannie kraj ten był plądrowany i dewastowany przez licznych najeźdźców do czasu, aż w 1450 roku na ziemie hinduskie najechali Mogołowie. Założycielem dynastii Wielkich Mogołów był Babur (Zahir ad-Din Muhammad Babur – „Tygrys”), który żył czterdzieści siedem lat i panował w latach 1526–1530. Nie on jednak zasłynął jako organizator mogolskiego imperium, gdyż tego dokonali dopiero jego następcy. Babur znany był bardziej z okrucieństwa wobec pokonanych wrogów oraz z wystawnych uczt, na których nadużywano opium i alkoholu. Był też bardzo hojny dla oficerów oraz żołnierzy, co nadwerężało finanse państwa.

Pochodzenie Radżputów do dziś nie jest jasne. Niektórzy twierdzą, że przed VI wiekiem n.e. termin ten nie był używany. Od początku VII wieku dynastie radżpuckie rządziły w Pakistanie i północnych Indiach, stanowiąc ogromną przeszkodę dla muzułmańskich podbojów. W XV wieku muzułmańscy sułtani Malwy i Gudżaratu próbowali wspólnie pokonać konfederację radżpucką, lecz zostali pokonani w bitwie pod Khatoli przez wodza Rana Sanga.

Liczba państw konfederackich, które składały się na Radżputanę, zmieniała się na przestrzeni czasu. Najważniejszymi miejscami historycznymi do dziś pozostają Jaipur z pałacem Amber oraz Phool Mahal Palast w Kishangahr. Do około 1500 roku Radżputana była na mapach podzielona na książęce stany. Dopiero w późniejszych latach zaczęła pojawiać się na kartach historii jedna nazwa, Rajputana. Niektóre źródła historyczne podają właśnie rok 1500 jako datę utworzenia Radżputany.

Losy samej Radżputany były burzliwe. Pod naciskiem otaczających ją wielkich muzułmańskich dynastii, z jednej strony Mogołów, a z drugiej Shahów, władcy Radżputany przyjmowali islam lub też wikłali swe córki w polityczne małżeństwa. Nie wszyscy jednak, bowiem 17 marca 1527 roku pod wsią Khanwa, oddaloną o około piętnaście kilometrów od Agry, odbyła się jedna z ważniejszych bitew w historii Radżputany, do której stanęła cała koalicja radżpuckich radżów i władców z różnych części kraju. Była to jedna z tych bitew, które zakończyły się klęską Radżputów.

Zostawmy jednak historię, która dla przeciętnego Europejczyka może wydać się zbyt skomplikowana. Wyobraźcie sobie za to kraj rządzony przez jednego, sprawiedliwego władcę. Dumnego ze swej wiary, którą jest hinduizm, swego kraju, który chroni od dwudziestu pięciu lat, oraz córki, która kiedyś przejmie po nim władzę. Wyobraźcie sobie dziewczynkę, dorastającą w burzliwych czasach wojen religijnych, którą ojciec za wszelką cenę stara się ochronić przed wieloma politycznymi zagrożeniami. Pamiętajmy, że czas po odkryciach Vasco da Gamy1 oznaczał dla Indii również początek kolonizacji portugalskiej. Mamy więc kraj, który jest bardzo młody. Panuje w nim swoboda religijna, jednak dominującą wiarą jest hinduizm. Prawo i porządek są przestrzegane, a mieszkańcy – dumni ze swojej państwowości oraz pochodzenia – uważają się za doskonałych wojowników. Od najmłodszych lat uczą dzieci sztuki posługiwania się mieczem oraz wszelką inną bronią.

Zobaczcie oczami wyobraźni piękny, przestronny pałac, którego chłodne, ocienione wnętrza chronią przed wysokimi temperaturami panującymi na zewnątrz2. Usłyszcie muzykę tabli, dholi lub sitar rozbrzmiewającą w tle niemal przy każdej okazji3. Spróbujcie sobie wyobrazić te kolorowe, delikatne tkaniny, w które nasi bohaterowie się odziewali, i bogatą, przetykaną drogocennymi kamieniami szlachetnymi biżuterię, którą nosili. Wtedy nawet mężczyźni nosili perły, zarówno w uszach, jak i na szyi, w postaci naszyjników złożonych z kilku błyszczących sznurów. Tylko wyobraźcie sobie…

1 Vasco da Gama dopłynął do brzegów Indii w 1498 roku. Od 1505 roku z terytoriów Goa, Daman i Diu utworzono tzw. Indie Portugalskie. Kolonia rozpadła się dopiero w 1961 roku. Tereny te zamieszkuje obecnie w większości ludność wyznania katolickiego.

2 Tereny Radżputany, późniejszego Radżastanu, są w większości pustynne i półpustynne.

3 Na kanale YouTube IndiaEuroStory opublikowana została proponowana ścieżka dźwiękowa do książki. Proszę tych, którzy znają źródła utworów, by o nich zapomnieli. Tych z Was, którzy znają lub rozumieją słowa, proszę, aby je zignorowali i dali ponieść się atmosferze książki.

Część pierwsza
Durgeshwari

Rozdział 1

Jesień 1526 roku, Jaipur, Amber1

Durgeshwari nigdy nie słuchała swojego ojca, Durgeshwara Daswasa, w kwestii umiejętności posługiwania się mieczem. Jako jedyna córka maharadży, wychowywana na dworze pełnym wojowników, sama nauczyła się doskonale władać niemal każdą bronią. Tak więc i teraz, odziana w biały, bawełniany strój przypominający salwar kamiz, tuż po wschodzie słońca zbiegała po schodach. Wiedziała, że jak co dzień Lakshay2 będzie na nią czekał. Kiedy jeszcze na sekundę przystanęła na schodach, zobaczyła z oddali, jak odwrócony do niej tyłem mężczyzna rzuca w jej stronę talwar3. Zgrabnie chwyciła za rękojeść lecący ku niej miecz i czym prędzej zbiegła po schodach prowadzących na dziedziniec, na którym zwykle ćwiczyli.

– Spóźniłaś się, maharani. – Tylko on ją tak nazywał.

Durgeshwari nie była jeszcze prawowitą maharani. Miała stać się nią w przyszłości, dopiero gdy jej ojciec zrezygnuje z władzy lub zginie.

– Prosiłam cię, Lakshay, nie zwracaj się tak do mnie – odparowała Durgeshwari, jednocześnie wysuwając się na przód do ataku.

Ich miecze spotkały się z metalicznym brzękiem. Na dziedzińcu rozległy się dźwięczne, rytmiczne odgłosy potyczki na talwary. Obojgu od dziecięcych lat treningi te przynosiły wiele satysfakcji, stając się ich rytuałem.

Lakshay Mankana był w tym samym wieku co księżniczka Durgeshwari i odkąd zobaczył ją przed piętnastu laty, gdy on i jego ojciec zostali przydzieleni do osobistej ochrony maharadży, pokochał przyszłą maharani nad życie. Lakshay nie mógł sobie jednak pozwolić na nic więcej niż tylko marzenia. Przyszła maharani była poza jego zasięgiem. Mimo to już wtedy rozkochała go w sobie zaciętym wyrazem twarzy podczas walki na miecze, kiedy to pierwszy raz w życiu przegrał sromotnie z dziewczyną. Dziś więc rozważniej starał się władać bronią. Już nie stała przed nim nastoletnia dziewczynka, tylko prześliczna kobieta o jasnej jak na Hinduskę karnacji oraz niezwykłych oczach, które potrafiły zlustrować przeciwnika na wskroś. Lakshay musiał oderwać wzrok od oczu Durgeshwari, aby znów nie ponieść porażki podczas treningu. Tymczasem dziewczyna z mieczem w dłoni zwinnie niczym dziki kot przeskoczyła nad chłopakiem i nim ten zdążył zareagować, poczuł zimny czubek ostrza, który przykładała teraz do jego karku.

– Nie wyspałeś się, Lakshay, jesteś powolny jak żółw grzebiący się w piasku. Gdyby to był wróg, już byś nie żył.

Te słowa zirytowały go, ale był pewien, że właśnie o to chodziło Durgeshwari. Gdyby tylko mógł, pokazałby jej, jaki jest lub może być w rzeczywistości. Nie mógł jednak. Ze złością uderzył więc swoją szablą w jej talwar, wytrącając go z dłoni dziewczyny. Broń poleciała w górę, na prawą stronę. Durgeshwari roześmiała się tylko i wykonując kilka salt, w okamgnieniu znalazła się pod spadającym mieczem, chwytając go pewnie.

Ponownie przyjęli postawy do walki, stanęli naprzeciw siebie, w lekkim oddaleniu, mierząc się skupionym wzrokiem i czekając na atak przeciwnika. Wtem na dziedzińcu rozległo się kobiece nawoływanie:

– Rani, twój ojciec cię wzywa!

Słysząc to, Durgeshwari i Lakshay musieli opuścić swoje miecze i przerwać trening. Skłonili się jeszcze sobie, aby okazać szacunek dla swoich umiejętności oraz dodatkowo Lakshay dla pozycji, którą zajmowała. Durgeshwari podrzuciła broń lekko, tak by on mógł ją pochwycić i umieścić w stojaku przytwierdzonym tuż przy schodach do zamkowych murów. Pognała na górę, do komnaty maharadży. Podejrzewała, że jej ojciec pomimo wczesnej pory już nie śpi. Nie dbając o to, iż miała na sobie strój do walki, pewnym krokiem przeszła przez komnaty i korytarze. Straż, skłoniwszy przed nią swoje głowy, otworzyła ciężkie, zdobione ornamentami, złote drzwi prowadzące do komnaty tronowej. Podeszła do ojca stojącego pośrodku pomieszczenia. Stanęła przed nim i skłoniła się, dotykając z szacunkiem jego stóp.

– Maharadżo, wzywałeś mnie? – spytała, stojąc już wyprostowana i patrząc w skupieniu na nieznacznie tylko pomarszczoną twarz ojca.

Mężczyzna, pomimo dojrzałego wieku, prezentował się niezwykle dostojnie. Był wysoki, szczupły i wciąż bardzo przystojny. Jego wypielęgnowane włosy i broda tylko gdzieniegdzie poprzetykane były siwizną. Podobnie jak Durgeshwari posiadał niezwykle przenikliwe spojrzenie.

W sali znajdowali się również doradcy maharadży. Kobieta odpowiedziała na ich powitanie krótkim skinieniem głowy.

– Tak, Durgeshwari. Musisz podjąć decyzję. Ja nie czuję się na siłach, by udźwignąć taką odpowiedzialność. Pamiętasz? Planowaliśmy twoje zaślubiny. Przyrzekałem twą rękę synowi króla Malwy4. – Wskazał jej miejsce do siedzenia, szerokie krzesło bez oparcia, bogato zdobione i wyściełane.

Gdy posłusznie zajęła miejsce, przyjrzała się w skupieniu doradcom ojca, radżom z pobliskich dystryktów, zjednoczonych teraz w jeden dumny kraj. Wszyscy nosili na głowach zwinięte turbany i odziani byli w kolorowe, długie szaty. Każdy z nich pysznie prezentował swój status liczbą pierścieni oraz złotych i perłowych łańcuchów na szyi. Durgeshwari była świadoma, że jej kraj nęcił wielu swoimi zasobami i bogactwem. Zastanowiło ją, dlaczego wszyscy zebrani mieli takie poważne miny.

– Oczywiście, pamiętam, Wasza Wysokość. – W obecności doradców Durgeshwari i jej ojciec zachowywali oficjalny dystans wobec siebie. Tylko na osobności pozwalali sobie na czułości, niekończące się dysputy lub wspólne gry logiczne.

Tymczasem maharadża kontynuował swoje wyjaśnienia.

– Od kilku tygodni Malwa płaci trybut muzułmanom. Mój wieloletni przyjaciel, Narayan Khan, przyjął oficjalnie patronat afgańskiego władcy Mahmuda Sher Shaha. Wieść niesie, że Sher Shah próbował też zająć Gondwanę5. Wygląda na to, że zostaliśmy jedynymi w północnej części kraju, którzy trwają w wierze przodków. Nie jestem pewien, czy chcę nadal, by moja córka była żoną syna Narayana Khana. – Zamilkł, lecz Durgeshwari wiedziała, co dokładnie maharadża miał na myśli. Wiara i tradycja były w Radżputanie rzeczą świętą. Jej ojciec oddałby życie za te wartości i zabiłby własnoręcznie każdego, kto by je zdradził bądź splugawił. Z drugiej zaś strony Indie zalewała fala islamu i właśnie te wartości, które tak kochał, były zagrożone.

Durgeshwari, intensywnie namyślając się, nieświadomie zmrużyła ciemne, podkreślone czernią migdału oczy6. Po chwili milczenia odparła:

– Wykorzystajmy to, że Narayan Khan wybrał lisa zamiast lwa. Zostanę żoną Adhara Khana, a lis użyczy nam ogona i ochroni przed lwem.

Wstała z siedziska, uznając dyskusję za zakończoną. Podeszła do ojca i skłoniła się przed nim, dotykając jego stóp, potem przyłożyła tę samą rękę do lewej piersi. Gdy się wyprostowała, patrząc prosto w oczy maharadży, powiedziała hardo:

– Zaręczam, że do Malwy powrócą ołtarze Sziwy7 i to Malwa zostanie przyłączona do Radżputany, a nie odwrotnie.

Po tych słowach zdecydowanym krokiem opuściła salę tronową, nie bacząc już na ukłony doradców.

Durgeshwar musiał przyznać w myślach, że jego córka była wyjątkowa. Radżpucką dumę miała wypisaną na twarzy.

– Wah! – Doradca siedzący najbliżej władcy wydał z siebie szczery okrzyk podziwu. – Twoja córka, maharadżo, jest niezwykle mądra. Doskonała analiza sytuacji i determinacja godna podziwu. Powiadomię Narayana Khana o jej decyzji. – Wstał i za pozwoleniem maharadży oddalił się.

Tymczasem Durgeshwar wyszedł z sali tronowej i udał się do wschodniego skrzydła zamku, a stamtąd do starannie wypielęgnowanych ogrodów.

Maharadża co dzień rano miał w zwyczaju przechadzać się po ogrodach w cieniu krzewów i drzew i wspominać swoją Rani8. Durgeshwari stawała się coraz bardziej podobna do matki. Smukła figura, jasna cera, ostre, wystające kości policzkowe i ten zacięty wyraz twarzy. Na jego ustach zakwitł uśmiech, kiedy przypomniał sobie twarz zmarłej przed wielu laty żony. Do dziś pamiętał, jak poznali się przed ślubem. Nie wiedział wówczas, że byli już zaręczeni przez rodziców. Swoją żonę poznał nad wodospadem znajdującym się w lesie nieopodal pałacu. Jako młodzieniec wymykał się tajnym przejściem w oddalone nieco sawanny na samotne polowania. Pewnego popołudnia, chcąc napoić konia, zatrzymał się nad rzeką, nieopodal wodospadu. Kiedy zbliżał się do wody, nagle spod tafli wynurzyła się najpiękniejsza istota, jaką w życiu widział. Widząc podpływającą do brzegu kobietę, schował się w pobliskiej zieleni. Nieświadoma jego obecności, bez skrępowania wyszła z wody kompletnie naga i podeszła do swoich ubrań, rozłożonych przy brzegu. Do dziś maharadża pamiętał, w jaki ten widok wprawił go zachwyt i jak jego serce chciało w tamtej chwili wyskoczyć z piersi. Dziewczyna wyglądała zjawiskowo. Smukła postać, jasna skóra, na której w porannym słońcu błyszczały teraz krople wody. Nie chciał się zdradzić przed dziewczyną ze swą obecnością, dlatego ukrył się jeszcze głębiej wśród krzewów porastających brzeg. Połykał oczyma w zachwycie całą jej postać, póki ta zupełnie nie zniknęła mu z oczu. Od tamtego dnia chodził co dzień o tej samej porze nad rzekę z nadzieją, że spotka tę przepiękną nimfę raz jeszcze. Niestety, nie udało mu się to.

Kilka tygodni później, odsłoniwszy woal nowo poślubionej żony w komnacie sypialnej, kiedy ta cała w złocie i czerwieni przyniosła mu mleko w złotym pucharze, zastygł w bezruchu. Pod woalem skrywała się twarz kobiety, o której śnił od chwili, kiedy ją ujrzał. Ona, podając mu puchar, z tajemniczym uśmiechem odrzekła:

– Wydajesz się zaskoczony, mój panie. Czyż nie tak sobie mnie wyobrażałeś? – Kiedy oniemiały Durgeshwar milczał, ona, wciąż uśmiechając się z błyskiem w oku, kontynuowała: – Raczej nie zmieniłam się przez ostatnich kilka tygodni… Nie jesteś rozczarowany, prawda?

Durgeshwar, słysząc te słowa, szerzej otworzył oczy ze zdumienia i zapytał:

– Wiedziałaś, że tam byłem?

Jego nowo poślubiona małżonka uśmiechnęła się tylko szerzej i odpowiedziała:

– Wiedziałam, że tam chodzisz. Sama chciałam sprawdzić, jak wygląda mój przyszły mąż. Durgeshwar pokiwał tylko głową z niedowierzaniem i zbliżając puchar do ust, powiedział cicho z admiracją w głosie:

– Jaadoogarani9.

Upił kilka łyków napoju, odstawił puchar na bok i pochwycił swą królową w ramiona – szczęśliwy, że jego marzenia spełniły się w ich najwspanialszej wersji.

Małżeństwo maharadży i Rani od pierwszych chwil było bardzo udane. Mimo że zgodnie z tradycją zostało zaaranżowane, a narzeczeni poznali się w rzeczywistości dopiero po ślubie, w przeciągu zaledwie kilku dni udało im się zbudować niezwykle silne więzi. W podręcznikowym niemal czasie królowa powiła córkę.

Kolejne lata przyniosły im radość, miłość i dobrobyt. Maharadża stabilizował i bogacił kraj dzięki mądrym decyzjom, mając u swego boku dwie ukochane kobiety.

Kiedy Durgeshwari miała dwanaście lat, jej matka ponownie stała się brzemienna. Tym razem przez całe miesiące stan kobiety był zły. Była bardzo osłabiona i źle znosiła ciążę. Medycy z całego kraju próbowali znaleźć przyczynę i lekarstwo dla Rani. Niestety, bez skutku. Wszyscy z ulgą przyjęli więc wiadomość o mającym nastąpić porodzie, ale i ten miał bardzo ciężki przebieg. Po sześciu godzinach nasłuchiwania rozdzierających jego serce i duszę krzyków żony, Durgeshwar, łamiąc wszelkie zasady, wbiegł do sypialni i przyklęknął przy jej łóżku, chwytając ją za rękę. Trwał tak przy niej przez następne dziesięć godzin. Budził, kiedy opadała z sił, ocierał pot z jej twarzy i ciała. Błagał na głos i w myślach, by parła tak mocno, jak tylko potrafi, aby jej cierpienie skończyło się. Rani nie miała już nawet siły, aby krzyczeć. Mimo to ostatkiem sił wraz z agonalnym tchnieniem wydała na świat syna. Ani dziecka, ani matki nie udało się uratować.

Durgeshwari całą tę sytuację znosiła bardzo dzielnie. W czasie, kiedy jej matka usiłowała wydać na świat drugiego potomka, ona wraz z Lakshayem ćwiczyła w ogrodach kunszt władania nożami. W końcu chłopak odebrał jej broń i skłoniwszy się przed nią, poprosił:

– Maharani, odpocznijmy. Jeśli chcesz, mogę dotrzymać ci towarzystwa. – Z nadzieją w głosie zaoferował jej swoje wsparcie w tych bardzo trudnych dla niej chwilach.

Po jej zaciętym wyrazie twarzy poznał, że Durgeshwari usilnie próbuje pokonać ogarniające ją uczucie rozpaczy. Nie mając już broni w rękach, poczuła się bezsilna i zmęczona. Tego dnia pierwszy i ostatni raz przy Lakshayu pozwoliła sobie na łzy. W obliczu żywej troski, jaką jej okazał i której tak potrzebowała, straciła panowanie nad sobą. Chłopak już wtedy zaoferował, by wsparła się na jego ramieniu i dała upust swemu cierpieniu. Niestety, zajmowana przez nią pozycja nie pozwoliła jej na to. Wpadł mu za to inny pomysł do głowy. Podał jej wolne ramię i powiedział cichym, spokojnym głosem:

– Pójdź ze mną, proszę. Pokażę ci miejsce, gdzie chowam się przed smutkami.

Na te słowa Durgeshwari otarła twarz i z lekkim wahaniem pochwyciła ramię syna dowódcy straży swojego ojca. Lakshay pociągnął ją ze sobą przez tajemne przejście wiodące do wyjścia poza teren zamku. Nieopodal znajdował się podupadający i opustoszały pałacyk, który mimo że od wieków nieużywany, trzymał się solidnie w swoich posadach. Gdy weszli do środka, Durgeshwari z ciekawością rozglądała się po pomieszczeniu wyłożonym zdobionym kamieniem oraz zazielenionym od porastających go teraz pnączy.

– Przepiękne miejsce, Lakshay. Dziękuję ci, że mnie tu przyprowadziłeś – powiedziała głośno, obchodząc pomieszczenie dookoła i rozglądając się z ciekawością.

– Każdy zasługuje na takie miejsce, gdzie żaden wzrok nie może go dosięgnąć. Tu możesz być sama i przestać się bać, że ktoś źle o tobie pomyśli, kiedy okażesz najmniejszy choćby cień swych emocji.

Durgeshwari nie wiedziała, co miałaby odpowiedzieć. Była teraz pewna, że Lakshay jest jej jedynym i najlepszym przyjacielem. Tego dnia nie rozmawiali więcej o ostatnich wypadkach w życiu rodziny maharadży. W tamtej chwili Lakshay starał się zająć myśli Durgeshwari czymś innym. O tym, jak okazało się to słuszne, dowiedzieli się po swoim powrocie do pałacu.

Lakshay nie mógł rozmawiać z przyszłą maharani przez wiele następnych dni, gdyż ta wraz z ojcem zajęta była rytuałami pogrzebowymi matki i brata. Maharadża nie chciał obecności nikogo obcego podczas żadnej z ceremonii.

Teraz, po wielu latach, zarówno ojciec, jak i córka starali się wspominać tylko dobre chwile. Wszystkie te wydarzenia wzmocniły więź między nimi. Zawsze, gdy byli sami, potrafili godzinami prowadzić niekończące się dysputy na dowolny temat. Czasem też pozwalali sobie na walkę na talwary na dziedzińcu. Ojciec był dumny ze swojej córki. Nie oczekiwał od niej takiego kunsztu w walce. Jego marzeniem było, aby Durgeshwari została żoną Adhara Khana, syna jego wieloletniego przyjaciela, Narayana Khana, władcy sąsiedniej Malwy. Durgeshwar podczas swego panowania bez rozlewu krwi powiększył Radżputanę o północne tereny Indii. Gdyby udało mu się połączyć politycznym węzłem małżeńskim oba kraje, stworzyliby w centrum Indii potęgę, której Mogołowie nie odważyliby się zaatakować. Tymczasem przestraszony Narayan Khan, miast bronić swej religii i niepodległości, ułożył się pokojowo z innym muzułmańskim imperatorem. Durgeshwar nie spodziewał się takiego obrotu spraw. Podziwiał upór swej córki w trwaniu w danym wcześniej słowie i był pod wrażeniem jej postanowień w sprawie Malwy. Ani przez chwilę nie wątpił, że jako maharani godnie go zastąpi.

1 Miasto-fort położone kilka kilometrów od Jaipuru. Kompleks budowli obronnych i pałacowych stanowił od 1037 roku stolicę Radżputów.

2 Imię to znaczy ‘przeznaczenie’.

3 Talwar – szabla indyjska o zakrzywionej głowni, wykonana ze stali damasceńskiej. Pochodzi od broni mogolskiej.

4 Sułtanat rządzony m.in. w latach 1510–1531 przez Shihab-ud-Din Mahmuda Shaha II z dynastii mułzumanów afgańskich – Khilji. Na potrzeby opowieści używam nazwy kraju. Opisana historia jest fikcją. Rzeczywiste wydarzenia będę objaśniać w dalszych przypisach.

5 W rzeczywistości w Gondwanie w tym okresie istniały trzy królestwa Gond. Mogolskie wojska dokonały aneksji tych ziem w 1595 roku.

6 Proszek do malowania oczu uzyskiwano od najdawniejszych lat ze sproszkowanych migdałów.

7 Większość Radżputów jest czcicielami boga Sziwy. Wielu wielbi też Suryę (boga Słońca) oraz Durgę – boginię Matkę.

8 Tu: również imię.

9 Jaadoogarani (hindi) – czarodziejka, kobieta uprawiająca czary.

Maharani

Wydanie pierwsze, ISBN: 978-83-8147-194-7

© Nina Nirali i Wydawnictwo Novae Res 2018

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

REDAKCJA: Agata Sawicka-Korgol

KOREKTA: Bartłomiej Kuczkowski

OKŁADKA: Magdalena Muszyńska

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: Inkpad.pl

WYDAWNICTWO NOVAE RES

ul. Świętojańska 9/4, 81-368 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.