Okładka

Strona tytułowa

Joanna Iza Belzyt

Międzyczas

Strona redakcyjna

REDAKCJA: Paulina Nowaczyk

KOREKTA: Aleksandra Tykarska

OKŁADKA: Wiola Pierzgalska

ZDJĘCIE AUTORKI: Monika Łangowska Photography (www.okiempannylangowskiej.blogspot.com)

SKŁAD: Anita Sznejder

© Joanna Iza Belzyt i Novae Res s.c. 2014

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-7942-027-8

NOVAE RES – WYDAWNICTWO INNOWACYJNE

al. Zwycięstwa 96 / 98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.

Konwersja do formatu EPUB:

Legimi Sp. z o.o. | Legimi.com

Wszystko jest energią.

Wszystko.

Dostrój się do częstotliwości tego, czego pragniesz,

a w nieunikniony sposób stanie się to twoją rzeczywistością.

Nie może być inaczej.

To nie filozofia, to fizyka.

/Albert Einstein/

(...) można nawet zabłądzić, lecz po drugiej stronie nasze drogi pocięte schodzą się z powrotem.

/Jan Twardowski/

Dziękuję wszystkim,

tym żyjącym zarówno w XIX, XX, jak i XXI wieku,

za to, że dzięki Wam napisanie tej książki stało się możliwe.

Dziękuję, że byliście, jesteście i będziecie :)

Wypada wspomnieć tradycyjnie, choć nieco obłudnie, że wszelkie podobieństwo do osób i wydarzeń rzeczywistych jest przypadkowe i niezamierzone.

Rozdział I

Silnik samochodu ucichł. Wyjąłem kluczyk ze stacyjki, spojrzałem na niego i na drzwi samochodu. Myśl, że mam je otworzyć i wysiąść wydała mi się najgorszą z możliwości. Znużony wzrok zawisł gdzieś na kierownicy i w tym otępieniu trwałem dłuższą chwilę.

W końcu zdobyłem się na heroiczny wysiłek i wbrew sobie sięgnąłem do klamki drzwi.

Powitał mnie świat posępny i przygnębiający, zupełnie jak moje myśli...

– Jaki pan, taki kram – mruknąłem ponuro.

Krok za krokiem powlokłem się do miejsca, które nazywałem domem. Tylko nazywałem...

Ta myśl spowodowała, że zatrzymałem się przed drzwiami. Ręka już wyciągnięta do klamki opadła na nią ciężko, ale nie zdołała ich otworzyć.

Uznałem, że to znak, by nie wchodzić.

Nie chciałem tam wchodzić. Tam, gdzie nic na mnie nie czeka. Gdzie nie czeka nikt...

Odwróciłem się z postanowieniem ściągnięcia posiłków, które pomogą przetrwać kolejny wieczór...

*

Uzbrojony w posiłki – sześciopak, tak pomocny w przetrwaniu wieczoru – bez nadmiaru natrętnych myśli, odważniej przekroczyłem próg mieszkania.

Miejsca, w którym nikt nie czekał...

Postawiłem na stole moich sześciu kolegów na ten wieczór.

– No to chłopaki, pijemy? – Spojrzałem zachęcająco na sześciopak. Brak odpowiedzi nie zdołał mnie zniechęcić. – Szkło. Potrzebuję szkła. – Rozejrzałem się dookoła, starając się przypomnieć, gdzie są pokale. Kieliszki do wina znalazłbym od razu... – Dzisiaj nie myśl o tym – skarciłem się głośno, starając się zdyscyplinować własne myśli.

Otworzyłem z rozmachem kolejną szafkę i wzrok mój padł na butelkę z nalewką. Zrobioną dla mnie.

– No i szlag trafił dyscyplinę myśli – mruknąłem, dodając kilka niecenzuralnych słów. – A może to znak, aby wypić to zamiast sześciu kolegów? – Rzuciłem okiem na sześciopak stojący na stole i wyciągnąłem rękę po butelkę. Trzymając ją w ręku, uznałem, że trzeba się jej pozbyć. – Trzymanie jakichkolwiek pamiątek jest ryzykowne, bo a nuż coś mnie najdzie... – zauważyłem, idąc z butelką w stronę kranu z zamiarem wylania jej zawartości. – Precz ze wspomnieniami – postanowiłem, odkręcając korek. Uniosłem butelkę i odruchowo, z przyzwyczajenia, powąchałem nalewkę. Pachniała bardzo zachęcająco. Imbirowo. Bezwiednie odwróciłem się od kranu, bez większych problemów znalazłem kieliszek i nalałem słuszną porcję nalewki. – Mmhm, pycha! Nada się – zdecydowałem.

*

– Salute! – spełniłem kolejny toast w stronę sześciu kolegów. Stali niewzruszeni (i nieruszeni) na stole. Ze smakiem skończyłem pić kolejny kieliszek. Nalewki ubywało w niezłym tempie.

Przez puste szkło kieliszka popatrzyłem na opróżniającą się – dzięki mojemu udziałowi – butelkę; byłem już w nastroju nieco nalewkowo-imbirowo-filozoficznym.

Przez dłuższą chwilę skupiłem się na butelce i przelewaniu części jej zawartości do kieliszka.

– Udało się bez rozlania. – Odstawiłem imbirówkę z poczuciem odniesionego zwycięstwa, nieco zmęczony czynnością, której musiałem poświęcić całą uwagę. – A szkoda byłoby stracić. Zwłaszcza, że to oferta limitowana – zauważyłem. – I to bardzo limitowana. – Upiłem spory łyk i z przyjemnością poczułem, jak spływa do wnętrza, powodując uczucie ciepła, które rozchodziło się po ciele. – Dziwne uczucie. Zawartość sześciopaka pewnie tak się nie rozchodzi. Z przyjemnością i po całości – mruknąłem. – Dziwne... – powtórzyłem bez większego sensu. – Dziwne... jak uczucia... Kiedyś kochałem... Czy będę kiedyś kochał? Coraz trudniej pokochać, gdy przybywa kolejnych osób, o których mówię „była”... I za to wypiję. – Jednym haustem opróżniłem kieliszek. Z przyjemnością mlasnąłem po raz kolejny, czując jej smak. – Nalewka specjalnie dla mnie... Czy wraz z jej wypiciem skończą się wspomnienia? – zapytałem sam siebie, ale nie znałem odpowiedzi na to pytanie. Za to znałem odpowiedź na pytanie: czy powinienem polać po raz kolejny? Zdecydowanie tak.

– Kolejne kieliszki tej samej nalewki. Identyczny płyn, a jednak każdy kieliszek smakuje inaczej – zauważyłem w miarę przytomnie. – Pierwszy był nieco cierpki. Imbirowy. Kolejny mnie odrzucał. Nalewając, zapowiedziałem mu, że jest ostatnim... Nie przejął się zbytnio, bo i czasu nie miał, tak szybko było po nim... Trzeci też poleciał nie wiadomo kiedy, czwartego nawet nie zauważyłem... – Spojrzałem na niemal opróżnioną butelkę imbirówki. – Każdy kieliszek taki sam... a zupełnie inaczej działają... Może to efekt śnieżnej kuli... Toczy się i musisz się jej poddać... Wniosek? – Uniosłem w górę palec, podkreślając ważność tegoż wniosku. – Jeśli pijesz, poddaj się, walka nie ma sensu... Aczkolwiek picie z umiarem nie szkodzi nawet w dużych ilościach... – powiedziawszy to, zachichotałem w pustą przestrzeń. – Wynika z tego, że do picia nie trzeba mieć mocnej głowy. O, ale za to do kochania trzeba mieć twardą d...

Dokonałem odkrycia, które postanowiłem chwilę pokontemplować, jednocześnie jednak zbierając resztki sił, by nalać trochę nalewki do kieliszka. Szło jakoś trudniej. Chyba kieliszek się skurczył i jakby rozkołysał. W połowie nalewania kieliszka zaprzestałem tego przekraczającego moje obecne możliwości zadania i postanowiłem dokończyć picie nalewki z butelki. Może nie było to eleganckie, ale za to praktyczniejsze i ograniczało straty. A strat w nalewce nie chciałem ponosić.

Po chwili w zamyśleniu sięgnąłem po napełniony do połowy kieliszek. Ocknąłem się, trzymając jednocześnie butelkę i kieliszek.

– Dlaczego pozbyłem się Jej z mojego życia? – Próbowałem sobie przypomnieć. – Na pewno było to wtedy ważne... A teraz? Jest zupełnie bez znaczenia... A mogło być inaczej... – Uśmiechnąłem się ponuro do swoich myśli. Chcąc odwrócić ich bieg, skierowałem wzrok na kieliszek. – Kieliszek do połowy pełen – mruknąłem pierwsze, co przyszło mi do głowy. – Wygląda na to, że jestem jednak optymistą... Pesymista przecież powiedziałby, że kieliszek jest do połowy pusty. To bez sensu, bo jak ten głupek z pustego chce nalać... – rozważałem, gdy do głowy przyszła mi niepokojąca myśl. – Jak kieliszki znoszą obecność innych? Czy przeczuwają nadejście kolejnych czających się następców z butelki? A może kolejne kieliszki nalewki poczują się zazdrosne, gdy po wypiciu ich sięgnę po następne? W sumie powinno im być wszystko jedno. One nie czują. W przeciwieństwie do mnie... Ja czuję obecność każdego z nich. Rozchodzącą się po moim organizmie... Więc kolejne kieliszki nie zmienią sytuacji poprzednich. I tych kolejnych. Z łatwością przychodzi im akceptacja siebie! Istni stoicy! – zauważyłem w nagłym olśnieniu, co uczciłem solidnym łykiem imbirowego trunku, krzywiąc się przy tym lekko. – Butelka po prostu jest... Nie ma swoich upodobań – że tego lubię, tego nie, temu będę smakować lepiej, a u tego wywołam kaca. Jest napojem dla wszystkich. I w każdych okolicznościach. No, chyba że jest nalewką zrobioną tylko dla mnie. Dla mnie – powtórzyłem i popadłem w przygnębienie.

Spojrzałem na pustą butelkę po nalewce.

– A co z pustą butelką? Czym może być? Wspomnieniem tego, co było? Możliwością nadejścia kolejnej? Ale po co ta obietnica, skoro kolejne butelki z taką zawartością nie nadejdą? Przecież nie będą już powstawały imbirowe nalewki. Dla mnie... – Spojrzałem na butelkę z nagłą tęsknotą. – Już więcej nie poczuję tego smaku... – dodałem, zerkając na drugą dłoń, która na szczęście nadal trzymała kieliszek z resztą imbirówki. – To takie silne przyciąganie. Ale przecież wiadomo, że złudne. Więc skąd ten pęd? Skoro wiadomo, jakie będą skutki. Ona była i już jej nie ma. Czy z nalewką i uczuciami jest tak samo? Zawsze się kończy? Trzeba się do tego przyzwyczaić? Ostatni łyk nalewki, po niej nawet wspomnienie nie zostanie... A po kim zostanie? – błysnęła mi myśl, którą siłą będę musiał upchnąć w zakamarki wspomnień. Jutro, jutro, obiecałem. Teraz patrzyłem z nadzieją na nalewkę w kieliszku. Z nadzieją, że uwolni mnie od reszty wspomnień. Chociaż dzisiaj, chociaż dzisiaj... – Wiem, że jutro będę żałował... Co mi tam...

*

Zaparkowałem pod kolejnym budynkiem. Kolejni klienci. Mieszkańcy miejsc, do których strach wejść. A za każdymi z tych drzwi mieszkają ludzie; w swoim prywatnym piekle, w które ja muszę zanurzyć się na szczęście tylko na chwilę. Oni w nim pozostają.

Mimo że zanurzam się w tym świecie tylko na chwilę, to nie sposób stamtąd wyjść i zapomnieć. Mimo usilnych wysiłków, zawsze coś zostaje...

*

Mieszkanie na pierwszym piętrze. Pukam i wchodzę ponaglony mało zachęcającym: „Wlazł!”, bo nikomu nie chciało się podejść, aby otworzyć drzwi. Na tapczanie siedzi facet, gapi się w stary telewizor. Jego matka, która najwyraźniej z nim mieszka, zapamiętale lepi pierogi. Przez chwilę patrzę zafascynowany tym, jak precyzyjnie odmierza porcję farszu i kilkoma błyskawicznymi ruchami zagniata ciasto wokół niego. I pieróg gotowy. Niecierpliwa ręka sięga po następną porcję, podczas gdy druga odkłada ten już ulepiony na najbliższą szafkę, która pewnie na co dzień służy do odkładania kluczy, a może stoi na niej wazon czy książki? Rozglądam się po małym pokoju, książek nie znalazłem.

Kobieta, mimo zajętych rąk, znajduje jeszcze nieco uwagi, aby odnotować moje przyjście, które głośno obwieszcza. Czuję się niewidzialny dla faceta na tapczanie, który ignoruje moje przyjście; najwyraźniej jestem mniej interesujący, niż skakanie po kanałach telewizyjnych i bezmyślne gapienie się w pudło.

Zanim facet oderwał wzrok od telewizora, ponaglany krzykami matki, która ani na chwilę nie zaprzestała produkcji pierogów, zlustrowałem otoczenie.

Najwyraźniej całe domowe życie toczy się w tym jednym pomieszczeniu. Na ławie, parapecie, wszędzie, gdzie jest nieco miejsca, leżą pierogi czekające na gotowanie. Sądząc po zapachu, pewnie gdzieś na kuchence umieszczonej w rogu gotuje się poprzednia porcja.

Zresztą nie wiem, po co ja to w ogóle pamiętam?

Wychodzę z pierogowego królestwa świadomy, że dwa domy dalej mieszka kobieta tego faceta z jego dzieciakami, na które on nie raczy dawać złamanego grosza. Co z tego, że to niby jego? A jaką ma gwarancję? Może nie jego? A jak nie jego, to po co ma dawać kasę? Jak udowodnią mu, że jego, to i tak płacić nie będzie. Przecież nie pracuje... A to, że na piwo i fajki ma, to co? Jego sprawa, skąd. Najważniejsze, że jej nie da się ustalić, skąd, a tylko to interesuje sędziego.

Gdy pukam do mieszkania kobiety, nikt nie otwiera drzwi.

– Pewnie poszła do roboty albo leży pijana – informują mnie życzliwi sąsiedzi, najlepsi znawcy tematu.

Stojąc pod zamkniętymi drzwiami, słyszę, jak w mieszkaniu obok kobieta robi awanturę mężowi. Ona z koszmarnymi bólami w stawach i kręgosłupie – niezdiagnozowanymi, bo nie mają ubezpieczenia zdrowotnego – przynajmniej od czasu do czasu pójdzie posprzątać, a on od roku palcem nie kiwnął. Za chwilę jeszcze wyższym głosem, świadczącym o skrajnym uniesieniu, kobieta uściśla, że palcem kiwnął, ale to palec zmieniający kanały w telewizorze.

Oczami wyobraźni zobaczyłem kolejnego faceta rozpartego na tapczanie, bezmyślnie gapiącego się w wiekowe pudło telewizora i bezwiednie odszedłem od drzwi, których i tak nikt nie otwierał.

Pukam do kolejnych. Ku mojemu zaskoczeniu otwierają się niemal natychmiast, jakby oczekiwano mojego przyjścia. Czuję, że choć to zupełnie nieuprawnione myślenie, to jednak bardzo miłe... Ktoś czeka... „Przestań!” – gromię siebie w myślach, przekraczając próg mieszkania.

W drzwiach stoi śliczny chłopiec o blond włosach, jedzący tost z serem. Kobieta stojąca za jego plecami jest w bliżej nieokreślonym wieku i równie dobrze mogłaby być jego mamą, jak i babcią. Okazuje się, że to jednak babcia. Tłumaczy mi, że syn wyjechał. Wziął kredyt i wyjechał.

– Ale my, proszę pana, wiążemy jakoś koniec z końcem. – Na dowód drżącą dłonią wyciąga w moją stronę banknoty na spłatę długu, który nie jest jej.

W innym mieszkaniu dwoje niesamowicie umorusanych berbeci wyglądających na bardzo samodzielne, mimo że pewnie nie mają więcej niż trzy lata, czekają z mamą na szczęśliwy moment, kiedy tata, który wyjechał do pracy za granicę, przyśle im pieniądze. Czekają, mimo że minęło już tyle dni, a może tygodni, miesięcy... kto by liczył...

– Ale mąż w końcu się odezwie i przyśle – mówi, patrząc na mnie z nadzieją. – Zapłacę wtedy wszystko.

Nie mógłbym pozbawić jej nadziei, skoro to wszystko, co ma.

Próg następnego mieszkania przekraczam z ulgą. Rozejrzałem się uważnie i na pierwszy rzut oka nie dostrzegłem tu patologii... Uśmiechnięta mama bierze pożyczkę, bo w czwartek musi iść z synkiem na chemioterapię. Tak, to ten uroczy, szeroko uśmiechnięty dwuletni chłopiec, który właśnie siedzi na jej kolanach i zawstydzony, a jednocześnie ciekawy, zerka na mnie, pytając cicho mamę, co to za pan pyta go o imię...

Doprawdy, nie mogę się doczekać kolejnego dnia pracy! Serce aż mi się wyrywa, żeby pójść i zmotywować tych ludzi do spłacania kolejnych rat pożyczek, które wzięli, choć ich na nie nie stać... bo muszą spłacić poprzednie... bo muszą żyć... bo muszą ratować życie swoich dzieci...

A dla firmy ważne są raty. Bo odsetki, bo komornik, bo koszty. I najlepiej mówić tym ludziom, że to wstyd tak nie płacić, bo co sąsiedzi powiedzą... I co z tego, że dziecko? Nie musi przecież jeść tego, co zawsze, może tańsze zamienniki. I po co wydaje pani pieniądze na maść? Że syn ma poparzoną rączkę? Oj, trzeba było uważać na synka, a do wesela się zagoi...

Raty są ważniejsze. Bo ja mam wyniki do zrobienia. Bo ludzie to tylko pozycje w tabelkach. Bo wyniki. Bo zestawienie. Bo szef. Bo. Bo. Bo.

Zasrany dzień. Idę spać.

Międzyczas I

Otworzyłem oczy. Otaczała mnie biel. I cisza. Najważniejsze, że w głowie cisza. Żadnych obrazów, myśli, wspomnień... I odeszły bez pomocy sześciopaka! Ucieszyłem się... I bez pomocy nalewki...

Poczułem spokój. Nareszcie...

Przymknąłem oczy.

Kiedy ponownie je otworzyłem, zobaczyłem nad sobą twarz, która wzbudzała lęk.

„Przynajmniej powinna” – pomyślałem leniwie, bo jakoś nie poczułem strachu.

– Zastanawiałem się, kiedy tu trafisz... Czułem, że się spotkamy – usłyszałem głos mężczyzny, ale jego usta lekko tylko drgnęły. Nagle poczułem się przytomny i z uwagą spojrzałem na rozmówcę. – I wiedziałem, że rozumiesz moje myśli.

Groźna twarz mężczyzny pozostała niewzruszona, ale w głosie dźwięczała nuta satysfakcji.

– W sensie, że słyszę twoje myśli? – wychrypiałem słabo i zacząłem kaszleć. Mówienie sprawiało mi olbrzymią trudność. Byłem lekko otępiały.

– To znak, abyś przestał mówić. – Zignorował mój domysł, jakby był niewarty uwagi. A był przecież sensacyjny! Słyszę jego myśli? – Szkoda na to energii. Im mniej mówisz, tym lepiej.

– Słyszę twoje myśli? Porozumiewamy się telepatycznie? – wychrypiałem ponownie.

Mężczyzna patrzył na mnie chwilę z zainteresowaniem, a potem kąciki ust mu lekko drgnęły.

– A jak myślisz? Dowiedz się. Jesteś inteligentny, to myślenie nie będzie cię zbytnio bolało – rzucił na odchodne.

– Nie mam zamiaru zostać na tym białym pustkowiu sam – mruknąłem, patrząc za odchodzącym i wstałem, aby udać się za nim.

– Słyszę, co mówisz – poinformował mnie mężczyzna, nie odwracając się w moją stronę.

– Co to? Rozmowy kontrolowane? – szepnąłem poirytowany tą inwigilacją i świadomością, że nie umiem opanować swoich słów, które wypowiadałem.

„Następnym razem ugryź się w język” – pouczyłem sam siebie i udało mi się tego nie wypowiedzieć na głos, a nawet „na szept”.

– Dokładnie tak – przytaknął. – Nie ma przede mną tajemnic – głos ponownie zabrzmiał z satysfakcją. – Tu nic nie dzieje się bez mojej wiedzy.

– Tu? A gdzie jest to „tu”?

– W Międzyczasie – uciął zdecydowanie, nie dając nadziei na ciąg dalszy moich pytań. – Chodź.

Z wszechogarniającej bieli, po której się poruszaliśmy, weszliśmy niespodziewanie do gabinetu. Wysokie pomieszczenie, po sufit wypełnione masywnymi regałami z książkami, robiło niesamowite wrażenie. Nieco przygniatające, ale niesamowite. Na twarzy zapewne miałem wypisanych wiele pytań, a że nie wiedziałem, od którego zacząć, milczałem.

– Nie będę odpowiadał na każde twoje pytanie – zapowiedział, spojrzawszy na moją twarz. – Szkoda na to czasu. Choć mamy tu go pod dostatkiem. W zasadzie niczego nie ma tutaj tak wiele jak czasu. Przekonasz się. – W głosie zabrzmiała ponura obietnica. – Zdążysz znaleźć odpowiedź na każde pytanie – mówiąc to, spojrzał na mnie badawczo.

Po dłuższej chwili usłyszałem jego głos, który wydobywał się z niego, ale nie z jego ust. Te były nadal zamknięte:

– Wiedziałem, że się nadasz. Jesteś idealny. I spędzisz tu bardzo, bardzo dużo czasu. Nie masz bowiem absolutnie niczego, co trzyma cię poza Międzyczasem. To niezwykłe, że znam ludzi niemal od zawsze, a nadal potraficie mnie zaskoczyć... Nie masz nic... – Patrzył na mnie intensywnie. – I nikogo...

Drgnąłem, gdy to usłyszałem, choć od dawna sądziłem, że zupełnie mnie to nie rusza.

– To zawsze rusza, nie przejmuj się. Minie ci to, tak jak wszystko tutaj... No, ale to czyni cię idealnym strażnikiem tych, którzy tu przybywają, by na długo tu pozostać. A ruch mamy duży... – Mięśnie ust drgnęły mu lekko, odsłaniając kły i dając złudzenie uśmiechu, które ja raczej opisałbym jako grymas zwierzęcia, które poczuło krew. – A ty nigdy stąd nie odejdziesz, bo to miejsce nareszcie uwolniło cię od myśli, które cię przytłaczały...

I mimo że chciałem się z nim nie zgodzić, poczułem, że to prawda. Nie mam po co wracać.

– Nic i nikt – przełknąłem z trudem ślinę – na mnie nie czeka, a tu przynajmniej nie słyszę swoich myśli i nie mam wspomnień...

Rozdział II

Zakręciłam wodę pod prysznicem, otuliłam się puchatym szlafrokiem. Umyte włosy zawinęłam ręcznikiem, który miał być kompresem dla maseczki, ułatwiając jej wnikanie w strukturę włosa (według zapewnień producenta). Maseczka z truskawek, która była dopełniającym elementem programu próby poprawy nastroju, powoli zastygała mi na twarzy.

Spojrzałam na kalendarz. Marzec. To dopiero marzec, a ja już nie ogarniam tego roku... Co jeszcze przyniesie? Jak bardzo kolejne wydarzenia mogą bardziej przygnieść mnie do ziemi? Ile cierpienia i smutku jeszcze mnie czeka? Dopiero marzec, a ja już zdążyłam drżeć o zdrowie (i życie):

a) najlepszej przyjaciółki, której wycinali wielki guz z piersi,

b) brata, któremu wycinali guz z krtani, a dzień wcześniej lekarze stwierdzili, że straci wzrok,

c) bratowej, której wycinali guzy z układu pokarmowego,

d) sześciomiesięcznej córeczki przyjaciółki, u której zdiagnozowano mózgowe porażenie dziecięce,

e) i teraz mamy, której biopsja pokazała, że ma remisję nowotworu. Rak wrócił i jest chemioodporny...

No i nie zapominajmy o mnie, której koń odgryzł palec.

Bioenergoterapeuta stawiający horoskopy, do którego udałam się po tym niezwykłym wydarzeniu (tak, już można uznać, że mi lekko odbiło), ocenił, że to najdziwniejsza historia, jaką w życiu słyszał, i w dniu tegoż zdarzenia była silna koniunkcja z Marsem, co sugeruje, że koń oznacza niezałatwione sprawy z mężczyznami.

Mam niezałatwione sprawy z facetami, którzy najwyraźniej mogą chcieć mnie pożreć. Najwyraźniej mam problemy z facetami.

No jasne, że mam!

A która z nas ich nie ma?!

*

– Jak to się stało, że ty palec straciła? – spytał bioenergoterapeuta z silnym, śpiewnym akcentem. – Wypadek ty miała? Samochodowy?

– Nie. Koń mi zjadł – powiedziałam, wiedząc z doświadczenia, jakie wrażenie robi to na ludziach. – Myślał, że to marchewka.

– Ty wiesz, że to najdziwniejsza historia, jaką ja słyszał? Opowiedz ją mnie, dobrze? To mnie pomoże tobie pomóc.

*

W styczniowe przedpołudnie wybrałam się do pobliskiej stadniny koni, gdzie dołączyłam do grupy oglądającej stajnie i konie, które – dzięki uprzejmości instruktorów – mogliśmy głaskać do woli. Bezgranicznie oddałam się temu przyjemnemu zajęciu, drapiąc stojącego najbliżej mnie konia za uchem, a potem między oczami.

Ktoś stojący nieopodal krzyknął do mnie, odwróciłam się i bezwiednie przesunęłam rękę w dół po miękkim pysku konia. Po chwili, nadal stojąc tyłem, poczułam na palcach miękkie chrapy zwierzęcia i zdążyłam jedynie powiedzieć:

– Ojej, nie chcesz mnie przecież ugryźć? To nie marchewka. – Zaśmiałam się i niemal natychmiast poczułam opór, gdy chciałam cofnąć rękę, a następnie usłyszałam chrupnięcie kości.

Szarpnęłam się i po chwili z zaskoczeniem patrzyłam na zakrwawiony najmniejszy palec, na którym ewidentnie brakowało długiego paznokcia, który jeszcze chwilkę temu dumnie go zdobił. W osłupieniu przyglądałam się lecącej krwi. Kilka osób krzyknęło przerażonych, a grupa przesunęła się odruchowo bliżej ścian i zastygła nieruchomo. Zostałam sama pośrodku stajni.

– Chyba mam złamany palec i wyrwany paznokieć – zawyrokowałam w przestrzeń, a spod ściany dotarło do mnie jęknięcie kilku osób – Czy powinnam jechać na pogotowie? – zastanawiałam się głośno. Nie czułam bólu. – Chyba powinien zobaczyć to lekarz. Pewnie mnie wyśmieje, że z zerwanym paznokciem przyszłam...

Kałuża krwi powiększała się, a osoby stojące pod ścianą były coraz bardziej kredowobiałe. Pogłaskałam machinalnie konia stojącego obok. Grupa, widząc mój gest, struchlała.

– Pewnie się przestraszyłeś, co? Tego krzyku i teraz tej atmosfery strachu. No i zapach krwi – przemawiałam uspokajająco do zwierzęcia, czekając na panią, która jako jedyna przytomna poszła po apteczkę.

Miałam wrażenie, że wszystko dzieje się w zwolnionym tempie.

– Pojadę jednak na pogotowie – zdecydowałam, a grupa odetchnęła, że się mnie pozbędą. Zamówiłam taksówkę.

*

Skończyłam opowiadać stajenną historię, patrząc na brodatego mężczyznę siedzącego naprzeciwko mnie, który wpatrywał się we mnie intensywnie.

– Ty wiesz, że masz piękny głos? Ty śpiewasz. – Nie wiedziałam, czy pyta, czy oznajmia fakt, ale sam pomysł był tak niedorzeczny, że roześmiałam się głośno. – I ty śmiech też świetny masz. – Spojrzał na mnie ponownie, gdy gwałtownie przestałam się śmiać. – Ja cię zawstydzić nie chciał. Żona moja ma podobny głos. Jak go słyszę, to ciarki mnie idą. Za żoną ja tęsknię, bo za granicą ona jest, w naszym domu. A ty sprawiła, że trochę mi lepiej. Dziękuję ja tobie.

– To ja dziękuję. Nie sądziłam, że mam ładny głos, bo – jak na kobietę – mam niski głos...

– Seksowny – podsunął mi określenie, które nigdy nie przyszło mi na myśl w kontekście mojego głosu. Przez chwilę patrzył ma mnie w milczeniu. – Opowiedz coś jeszcze – poprosił.

– Ale co?

– No, czego ty się tak przejmujesz tym palcem?

Zapowietrzyłam się. Jak mam się nie przejmować tym, że nie mam palca?!

– Bo go nie mam! Nie ma kawałka mnie! – tłumaczyłam podniesionym głosem tę oczywistość.

– Ale to nie twoja wina, to wypadek był.

– Ale ja też wyraziłam na to zgodę... – mruknęłam niewyraźnie.

– Jak to?!

*

Zamówioną pod drzwi stajni taksówką dotarłam do szpitala na ostry dyżur, gdzie wyrwałam z letargu panią siedzącą w recepcji, informując, że ugryzł mnie koń. Pani wyraziła umiarkowane zainteresowanie i odesłała mnie pod gabinet lekarski. Zlustrowałam kolejkę (długą) i stojącego obok mnie chłopaka, któremu szlifierka zdarła skórę z dłoni. Niewzruszona wyjęłam z torebki książkę i zatopiłam się w lekturze, trzymając palec w górze, aby krew mniej leciała. Po chwili z gabinetu wychyliła się pielęgniarka z kwitkiem dla mnie, który okazał się skierowaniem na RTG. Podziękowałam z uśmiechem, poszłam zrobić zdjęcie i po niedługim czasie ponownie zajęłam miejsce pod gabinetem. Chłopak z dłonią częściowo obraną ze skóry nadal stał w kolejce.

„Rety, to czekanie zajmie mi duuużo czasu – pomyślałam przekonana, że ów pan jest najbardziej potrzebującym pomocy i kolejka się nie ruszy, dopóki jemu nie opatrzą ran. – Dobrze, że wzięłam książkę”.

Manewrując jedną ręką pomiędzy trzymaniem zdjęcia RTG a ponownym wyciąganiem książki z otchłani jak zawsze zagraconej torebki, już prawie oddałam się przyjemności czytania, gdy poczułam, że robi mi się nieco słabo i gorąco, a czas zwalnia coraz bardziej. Zanim zdążyłam skupić się na moim zastanawiającym samopoczuciu, na korytarzu zakotłowało się i szybkim krokiem nadeszło czterech młodych lekarzy w towarzystwie dwóch pielęgniarek. Za nimi truchcikiem nadbiegł kolejny lekarz z niepokojem na twarzy, że coś ciekawego go ominie.

– Oho, liczna ekipa! To kolejka się niechybnie ruszy – mruknęłam, patrząc ze współczuciem na chłopaka z ręką z zeszlifowaną skórą, który właśnie opowiadał swoją historię. Kiedy doszedł do momentu opisywania (szczegółowego) zdzierania skóry z dłoni, poczułam, że zdecydowanie robi mi się słabo. Z ulgą zobaczyłam, że otwierają się drzwi i wychyla się głowa pielęgniarki.

– Zapraszam... – zaczęła, a ja spojrzałam na chłopaka z nadzieją, że to jego wezmą i nie usłyszę dalszego ciągu jego historii – ...panią. – Wskazała na mnie.

– Słucham? – myślałam, że się przesłyszałam.

– Tak. Panią. Zapraszam. Proszę – powiedziała powoli, jakby to miało pomóc mi zrozumieć komunikat. Pomogło. Wstałam, łapiąc jednocześnie kurtkę, książkę, zdjęcie RTG i torebkę.

W gabinecie czekali na mnie lekarze, którzy, wietrząc sensację, wyrwali mi zdjęcie i przyglądali się mu w nabożnym skupieniu. Po dłuższej chwili, z wyraźną niechęcią, oderwali się od zdjęć. Otoczyli mnie, siedzącą na kozetce, z minami oczekującymi dalszych sensacji.

„Czym oni się tak podniecają? – zastanawiałam się. – Może to lekarze na stażu i w końcu dorwali się do żywych pacjentów?”

– Zaczyna boleć – wskazałam na palec, gdy zaczęli ściągać mi prowizoryczny opatrunek. Dostałam zastrzyk przeciwbólowy, osunęłam się na kozetce do pozycji półleżącej i już mogłam patrzeć na działania lekarskie z poczuciem, że to nie dzieje się mi, bo przestałam czuć cokolwiek.

Krew, nieograniczana już opatrunkiem, płynęła swobodnie.

– Może to jakoś zatamować? – zasugerowałam, dzięki czemu lekarze się ocknęli i zadysponowali zastrzyk u podstawy palca, który spowodował, że tkanki spuchły w okamgnieniu, blokując przepływ krwi. Patrzyłam oczarowana: kranik z krwią został zakręcony. – To tak na stałe?

– Nie, to minie – uspokoiła mnie pielęgniarka, oczyszczając ranę, na którą lekarze patrzyli zafascynowani.

Zaczęłam się niecierpliwić. „Co oni się tak gapią na ten palec? Nie widzieli zerwanego paznokcia i złamanego palca? Opatrzyć mi to i puścić do domu!” – zadysponowałam kategorycznie w myślach.

– Złamanie jest? – spytałam, chcąc przyspieszyć procedurę, nabierając jednocześnie podejrzeń, że lekarze ewidentnie nie wiedzą, co mają robić.

– Hm? – Jeden z lekarzy spojrzał na mnie nieprzytomnym wzrokiem. – Chyba tak – mruknął.

– A paznokieć zerwany, tak? Ale odrośnie, prawda? Wie pan, potrzebuję go do kompletu – zażartowałam, wskazując na resztę moich długich pomalowanych paznokci. Lekarze uśmiechnęli się niewyraźnie, raczej dla towarzystwa, niż z przekonania. – Tyle krwi jest z zerwanego paznokcia? – dopytywałam sfrustrowana, że nic nie mówią i jeszcze enigmatycznie odpowiadają na moje pytania.

– Nie liczyłbym, że odrośnie – zaczął delikatnie jeden z lekarzy.

– Co?! – Uniosłam się na kozetce. – Jak to: nie odrośnie?! To jak będę paznokcie malowała? – W tym momencie uznałam to za największy problem.

– No... e... e... Nie ma z czego odrosnąć... – Lekarz nie wiedział, jak to powiedzieć, bo rozumiał, że ja nie zdaję sobie sprawy z tego, co się dzieje. – Nie ma dużej części palca.

– Co???

– Eeee... Nie zauważyła pani, że palec jest... eeee... – Szukał słowa, które będzie delikatne w brzmieniu. – Krótszy? – zakończył wyraźnie z siebie zadowolony. – Ale jeśli ma pani tę brakującą część, to przyszyjemy. – Spojrzał z nadzieją.

– Jak to nie ma?!?! Jak przyszyć?! – Mój głos stał się histerycznie wysoki, gdy spojrzałam na palec, który faktycznie był dziwnie krótki. Jak to się stało, że wcześniej tego nie dostrzegłam?! – Skąd mam go mieć?! Koń go zjadł!

Gdy usłyszałam własne słowa, poczułam, jak żołądek przewraca mi się na drugą stronę. Natomiast całe towarzystwo patrzyło na mnie, jakby z moich ust wyfrunął ptaszek. Oni koniecznie chcieli wiedzieć, jak to się stało, ja natomiast miałam inne pytanie: jak teraz, do cholery, będę malowała paznokcie?!

Lekarze, po zaspokojeniu swojej ciekawości (nigdy czegoś takiego nie widzieli i o czymś takim nie słyszeli), patrzyli na mnie, sondując mój obecny stan umysłowy i psychiczny.

– Jest jeszcze jedna sprawa... – zaczął jeden z nich. – Widzi pani... Nie ma części palca... A trzeba zszyć ranę...

– To proszę szyć – jęknęłam słabo, przytłoczona informacjami z ostatnich minut.

– Ale nie ma skóry – wypalił, a widząc moje przerażenie, uściślił: – Koń odgryzł zarówno skórę, jak i kość. Równiusieńko, idealnie. – W głosie miał, według mnie, zdecydowanie za dużo zachwytu. – Gdyby to był pies, to rana byłaby szarpana. A koń odgryzł tak, jakby gilotynką odciąć. Niesamowite! – Lekarz słabo skrywał euforię. Kolega zgromił go wzrokiem, przywołując do porządku, a ja powtarzałam sobie, że to nie dzieje się naprawdę, a już na pewno nie mi! – No i teraz nie ma skóry, aby zamknąć ranę na kikucie.

„KIKUT?!?!”

Jedynym rozwiązaniem było obcięcie kolejnego fragmentu kości bez naruszenia skóry, którą potem wykorzysta się do zaszycia na szczycie kikuta.

„KIKUTA!!”

– Wyraża pani zgodę na amputację kości w celu zamknięcia rany na kikucie?

– Nie. Nie! Jak może pan o to pytać? Nie wyrażam zgody na obcięcie kości. – Powoli wpadałam w histerię.

– Ale nie ma innego sposobu...

– No wiem – przyznałam po chwili, jakimś cudem spokojniejsza. – Ale nie dopuszczam takiej możliwości!

– To wyraża pani zgodę na amputację kości czy nie?

– Nie wierzę, że to się dzieje! To się dzieje naprawdę? Niech pan powie, że to się nie dzieje! – prosiłam.

– Dzieje się – przyznał smutno, odbierając mi nadzieję.

– Nie, nie, nie! – powtarzałam jak zaklęcie, które miało zmienić bieg wydarzeń.

I już po chwili – po wyrażeniu przeze mnie zgody – z przerażeniem patrzyłam, jak lekarz naciął skórę, odgiął ją, a następnie przyrządem przypominającym gilotynkę do przycinania paznokci, z cichym pstyk obciął mi kość. Dzięki zyskanej w ten sposób skórze kilkoma szwami zamknął ranę na kikucie.

– To nie dzieje się mnie, nie dzieje się mi – powtarzałam jak mantrę, patrząc na cały ten zabieg bez wzruszenia, jakby nie dotyczył mnie. – Obudzę się, zaraz się obudzę.

„Rany! – pomyślałam w nagłym (i chwilowym) przebłysku świadomości. – Przecież ja tu przyszłam, martwiąc się, jak szybko odrośnie mi paznokieć, a wychodzę bez palca, ze świadomością, że pozwoliłam obciąć sobie kość!”.

*

Kiedy zamilkłam, bioenergoterapeuta popadł w zamyślenie, delikatnie ciągnąc się za swoją gęstą brodę.

– I co cię gryzie? – spytał po dłuższej chwili.

„Koń!” – chciałam warknąć, bo nie rozumiałam, dlaczego on nie pojmuje mojej trudnej sytuacji.

– To, że wyraziłam zgodę, aby obcięli mi kolejną część palca. Musiałam wyrazić zgodę na okaleczenie się – powtórzyłam powoli, mając nadzieję, że może tym razem pojmie ogrom mojego nieszczęścia.

– Ale musiałaś. Trzeba ranę było zamknąć – tłumaczył mi jak dziecku.

– Ale ja... się boję... bo ja mam zapędy autodestrukcyjne. A jeśli ten koń i ta zgoda na obcięcie palca to jakieś podświadome działanie? Powinnam bać się siebie? – wydusiłam z siebie największy lęk, z którym zmagałam się od wypadku. Mężczyzna przyjrzał mi się uważnie.

– Ja nie myślę, że ty masz się bać czego. Nie siebie. Ale to może być znak taki, że ty powinna siebie polubić. Siebie, jaką jesteś. Bo przecież nadal ty sobą jesteś. A wypadek nic nie zmienił w tobie. Ty nadal jesteś ta sama świetna osoba. Ta sama kobieta z seksem w głosie. Ty dobrą głową masz z dobrymi myślami i ona też taka sama – jak sprzed wypadku. W tobie ja światło widzę i wielkie rzeczy. I wiem, że najlepsze rzeczy spotykać cię powinny.

– No tak, bo teraz już nic dziwniejszego mnie nie spotka. Przecież koń odgryzł mi palec – mówiąc to, uśmiechnęłam się.

– Ty masz mężczyznę? – spytał niespodziewanie.

– Nie.

– DLACZEGO? Niemożliwość! Nie wierzę. Kłamiesz mnie. – Był szczerze zaskoczony.

– Nie wiem, dlaczego. Nie mam.

– Ty list napiszesz – powiedział tonem nieznoszącym sprzeciwu. – Do wymarzonego mężczyzny. Ty pomyślisz dobrze i dokładnie, a potem napiszesz, jaki ma być. Ale pisać ty masz tak, jakbyś go już spotkała. Jaki wygląd ma, zachowuje się jak, co lubi. Wszystko piszesz, co ci przez głowę przejdzie. Im więcej szczegółów, tym lepiej będzie. I czytać ty to będziesz codziennie do poduszki. I przyjdzie on do ciebie – zapowiedział. – Bo być tak nie może, że ty taka dziewczyna, a bez mężczyzny. Taka strata. Taka strata...

*

List do wymarzonego mężczyzny.

Ty jesteś inny od poprzednich moich mężczyzn, prawda? W końcu dojrzałam i wiem, czego pragnę...

Pragnę Ciebie.

Gdy na Ciebie patrzę, to widzę, że...

Jesteś wysoki, abym mogła nosić szpilki i nadal być nieco niższą od Ciebie. Chcąc Cię pocałować, będę wspinać się lekko na palce, a ty będziesz pochylał głowę.

Twoje oczy uśmiechają się do mnie.

Masz uśmiech szczery i prawdziwy, który rozświetla Ci twarz.

Jesteś starszy od mnie. Wprawdzie romanse z młodszymi facetami były miłe, ale związku chcę z mężczyzną dojrzałym.

Masz piękne ciało, które mnie pociąga i które chcę dotykać. Wiesz, że Twoje ciało potrzebuje troski, aby było zdrowe jak najdłużej. Na szczęście dbasz o siebie rozsądnie, bez żadnych skrajności.

Poznając Cię bliżej wiem, że...

Jesteś inteligentny, oczytany i otwarty na ludzi. Twój umysł mnie fascynuje.

Masz pasję, która jest dla Ciebie ważna i którą będziesz chciał – i umiał – mnie zaciekawić, abym spędzała część naszego czasu, dzieląc ją z Tobą.

Lubisz to, co robisz. Praca sprawia Ci przyjemność (a przynajmniej przeważnie), może nawet jest Twoją pasją lub chciałbyś, aby była – chcesz przekształcić swoją pasję w pracę (poszukujesz swojej drogi).

Umiesz oddzielić pracę od życia prywatnego i cieszyć się wolnymi chwilami.

Umiesz radzić sobie ze stresem, wiesz, jak go rozładowywać – aktywnością sportową, medytacją, wolontariatem, spacerami – a nie kumulować.

Masz poczucie humoru i dystans do siebie – potrafisz śmiać się z samego siebie. Potrafisz mnie rozbawić.

Rozumiesz mnie, bo umiesz słuchać. Wiesz, że nie oczekuję od Ciebie, że domyślisz się, co czuję i myślę. Po prostu powiem Ci to. Jeśli mówię Ci, czego potrzebuję, to wiesz, że mówię serio i nie droczę się z Tobą, grając w grę „jeśli kobieta mówi: nie, to myśli: tak”. Rozumiesz, że mam wgląd w siebie i jeśli potrzebuję np. samotności, to dlatego, że chcę coś przemyśleć, a nie dlatego, że mam Cię dość czy przestałam Cię kochać.

Kochasz mnie i umiesz to pokazywać gestem i słowem.

Lubisz mnie przytulać, mieć kontakt ze mną (całujesz mnie w czubek głowy, szyję, gdy przechodzisz obok, piszesz mi karteczki, które znajduję w kieszeniach).

Lubisz sprawiać mi przyjemności, np. zrobisz mi pyszną kawę czy herbatę z imbirem, masaż, zaplanujesz wycieczkę rowerową z piknikiem, ugotujesz coś specjalnie dla mnie...

Szanujesz moją prywatność; moje notesy, portfel, torebka, komórka, komputer są bezpieczne w twoim towarzystwie. Zawsze pytasz, czy możesz zajrzeć do nich. Dajesz mi tym samym poczucie bezpieczeństwa.

Twoje poczucie własnej wartości jest stabilne i wysokie na tyle, że nie musisz mnie kontrolować i zamykać w klatce, trzymać (się) mnie, aby czuć, że jestem z Tobą i dla Ciebie.

Masz dobry kontakt z najbliższymi – rodziną, przyjaciółmi. Wiesz, że są ważni w Twoim życiu, ale umiesz oddzielić ich życie od swojego. Nie porzucasz przyjaciół dla mnie. Twoi przyjaciele lubią mnie, a ja lubię ich.

Umiesz spędzać czas ze mną i beze mnie. Rozumiesz, akceptujesz i podzielasz moje zdanie, że możemy spędzać czas z przyjaciółmi, ze znajomymi lub sami.

Kiedy zaplanuję wieczór z przyjaciółkami, nalewasz nam wino, czarujesz moje przyjaciółki komplementami, całujesz mnie i idziesz zająć się sobą lub wychodzisz, np. z kumplami.

Nie boisz się swoich emocji. Umiesz/starasz się o nich mówić, nawet jeśli Ci trudno. Wiesz, że to ważne dla mnie, dla nas, dla budowania naszego związku.

Popierasz, akceptujesz i rozumiesz moje pasje, tak jak ja Twoje.

Lubisz i szanujesz ludzi, zwierzęta i przyrodę. Rozumiesz, że jesteśmy ze sobą związani i zależni od siebie.

Nie użyjesz moich emocji przeciwko mnie.

Jesteś lojalny, a moje uczucia są u Ciebie bezpieczne, nie dasz mi powodu do niepokoju i podejrzeń.

Kochasz moje ciało. Lubisz na nie patrzeć, dotykać, całować, pieścić.

Znasz moje ciało. Lubisz się ze mną kochać.

Lubisz mnie jako człowieka.

Uważasz, że jestem mądra, inteligentna, wspaniała, cudowna, jedyna, wyjątkowa, podniecająca i jestem TĄ KOBIETĄ, z którą chcesz dzielić życie.

Jesteś mężczyzną szczęśliwym, spełnionym, pełnym życia i pasji, ja jestem małym brakującym puzzelkiem, który dopełnia twoje życie, sprawia, że mozaika twojej codzienności jest kompletna. Beze mnie mozaika Twojego życia byłaby niepełna.

Po prostu kochasz mnie ;)

Witaj, mój wymarzony mężczyzno, cieszę się, że jesteś już ze mną... :)

Rozdział III

– OK, czyli jesteśmy umówieni na wspólne gotowanie. – Uśmiechnęłam się do słuchawki. – Do zobaczenia...

– Słodkich snów. Koniecznie o mnie pamiętaj! Obsadź mnie choć w jednym epizodzie...

– Pamiętam. – Uśmiech nie schodził z mojej twarzy. – Będziesz miał epizodzik w moim śnie... Niejeden... – Westchnęłam cicho.

– Hmm – usłyszałam cudowne mruczenie w słuchawce. – Super... Potem mi opowiesz.

– Nie ma takiej opcji – szybko pozbawiłam go nadziei, że przy najbliższej okazji usłyszy relację z jakiegokolwiek mojego snu na swój temat. Co to to nie! Jasne, że mogłabym, bo moje sny zawsze były interesujące – zarówno pod względem formy, jak i treści – a także bardzo plastyczne, no ale są granice... – To, że jesteś moim przyjacielem, nie oznacza, że opowiadam ci sny, zwłaszcza te o zabarwieniu...

W słuchawce usłyszałam westchnięcie z rozczarowania.

Oczywiście, że był osobą, której chciałam opowiadać sny zabarwione różnymi emocjami, ale jednocześnie był tą osobą, której nie mogłam ich opowiadać!

– Moje myśli nie pozwolą ci spać – usłyszałam na zakończenie zmysłowy głos.

W sumie to pewna niekonsekwencja, przyszło mi do głowy, kiedy już mogłam w miarę przytomnie pomyśleć: skoro miałam o nim śnić, to powinien dać mi zasnąć... A po takim zakończeniu rozmowy naprawdę trudno jest zasypiać! On czasami doprowadza mnie do rozpaczy...

*

Skończył jeść wspólnie przygotowaną kolację i popatrzył na mnie przez stół. Na chwilkę zaschło mi w gardle z wrażenia. Wzięłam głęboki oddech, czując w żołądku znajome łaskotanie.

„Nie wolno ci dopuścić do tego, aby motylki fruwały ci w brzuchu” – skarciłam siebie.

Popiłam wina, mając nadzieję, że zdradliwe motylki upiją się i nie będą w stanie wyczyniać harców w moim brzuchu.

Po winie motylki rzeczywiście jakby się uspokoiły.

„Ooo, widzicie? – Ucieszyłam się. – Wiem, co lubicie”. – uśmiechnęłam się do siebie, wyobrażając sobie, jak motylki zaniemogły po winie.

– Uśmiechasz się – usłyszałam mój ulubiony głos. – Powiedz coś dobrego...

– Nic nie powiem, dopóki nie usiądę wygodniej. Możemy? – Wskazałam głową wygodną kanapę stojącą nieopodal.

– Zawsze...

Odetchnęłam z ulgą i usiadłam, a właściwie na wpół położyłam się na kanapie.

– Cudownie – mruknęłam, przymykając oczy. – Jak było na spotkaniach? – spytałam, bo wcześniej nie było okazji, a marzył mi się balsam na przejedzony brzuszek, a jego głos idealnie nadawał się do tej roli. Streścił mi pokrótce wydarzenia z całego dnia, a ja siedziałam, słuchając go i delektując się jego głębokim głosem.

Dość szybko przestał mówić, co mnie dziwiło, bo lubił opowiadać.

Uniosłam powieki, aby zobaczyć, co się stało. Zobaczyłam, że siedzi blisko mnie, dużo bliżej, niż gdy siadaliśmy na kanapie kilkanaście minut wcześniej. Popatrzyłam w jego niesamowite oczy. Wyciągnął rękę w moją stronę, a ja czułam, jak ponownie zasycha mi w gardle. Jego palce dotknęły moich włosów, wzięły w posiadanie jeden z loczków i zaczęły się nim bawić. Patrzyłam w jego oczy, bojąc się poruszyć, bałam się, że choćby głębsze nabranie powietrza może zniszczyć tę chwilę. Bezwiednie wstrzymałam oddech.

– Niesamowite masz te loczki – usłyszałam jego cichy głos i poczułam, jak opite winem motylki ruszyły w tany.

„Cholerne motylki” – mruknęłam w duchu i uśmiechnęłam się, uświadamiając sobie, że oto przeżywam jedną z najbardziej romantycznych chwil mojego życia.

*

Zapukałam do drzwi jego mieszkania.

– Padam z nóg – poinformował mnie, kiedy tylko przekroczyłam próg i na dowód swojego złego samopoczucia poszedł do pokoju, gdzie zaległ ciężko na kanapie. – Bolą mnie wszystkie mięśnie. Nie żartuję.

– Czuję się zaszczycona, że wstałeś, aby otworzyć mi drzwi. – Powiesiłam torebkę w przedpokoju i jego śladem udałam się do pokoju. – Biedactwo – powiedziałam do jego pleców. – Jak mogłeś się tak zaprawić? Czyżby siłownia? Chyba za bardzo poszalałeś jak na pierwszy raz...

– Uhm – stęknął niewyraźnie.

– Nie wygląda to dobrze. A co konkretnie cię boli?

– Wszystko... – wymruczał, leżąc twarzą w oparciu kanapy.

– Och, to fatalnie. – Głos starałam się mieć pełen współczucia. Cierpiący mężczyźni są tacy rozbrajająco zabawni. – Ale wiesz... Są na takie bóle ludowe sposoby – powiedziałam znaczącym głosem. Nagle zainteresowany podniósł głowę.

– Taaaak? – mruknął swoim zmysłowym głosem, a ja w brzuchu poczułam znajome łaskotanie.

– Tak, tak... Ale ty chyba jesteś zbyt wykończony, nawet jak na ludowe sposoby... – odrzekłam.

– Na sposoby ludowe nigdy nie jestem za bardzo zmęczony. Nie ma takich ćwiczeń, które mogłyby pozbawić mnie chęci uczestnictwa w ludowych sposobach na wszelkie bóle... – zniżył znacząco głos, kończąc zdanie.

Uśmiechnęłam się szeroko. Uwielbiałam te nasze rozmowy z podtekstami.

– Uhm – moje mruknięcie miało zakończyć ten wątek rozmowy. – W roli gospodarza nie jesteś dziś zbyt pomocny, więc pozwolisz, że sama zrobię sobie herbatki.

Pomaszerowałam do kuchni. Po chwili wróciłam z parującym kubkiem. Usiadłam na krześle niedaleko jego głowy, która nadal – wraz z resztą ciała – leżała nieruchomo na kanapie.

– Nie zrozum mnie źle, ale mogę pomóc ci z tym bólem – powiedziałam spokojnym głosem, który wywołał gwałtowną reakcję.

– Mmm, czyżbyś coś sugerowała...? – Spojrzał na mnie z błyskiem w oku.

– Chciałbyś... – Zaśmiałam się. – Masaż ci proponuję. Jak te przećwiczone mięśnie ci się zastaną, to jutro się nie ruszysz, właściwie nie ruszysz się już za kilka godzin. A masaż pomoże zakwasom się rozejść. Nie jestem może wykwalifikowaną siłą fachową, ale robiłam to już kilka razy...

– Nie wątpię... – wtrącił z uśmiechem.

– ...i nie ma obawy, krzywdy ci nie zrobię – skończyłam zdanie, ignorując jego wtrącenie.

Wahał się przez chwilkę, ale ból był chyba dość silny, bo się zgodził.

– Plecy i ramiona – mruknął. – Tylko nie pastw się zbyt mocno i nie połam mnie bardziej...

– Bardziej już się nie da... – zauważyłam, patrząc jak z trudem wstaje. – Następnym razem po prostu postaraj się nie doprowadzić do takiego stanu, dobra? – Odwróciłam wzrok, kiedy ściągał koszulkę, bo bałam się reakcji motylków w brzuchu. – Gdzie masz oliwkę? – Zdecydowanie wolałam wyjść z pokoju i wrócić dopiero, kiedy będzie już leżał twarzą do dołu. – Zamknę okno, aby cię nie przewiało, tak na wszelki wypadek.

Z prawdziwą przyjemnością dotknęłam jego nagiej skóry i przeciągnęłam palcami po całej długości pleców. Czułam, że jest skrępowany tą sytuacją bardziej niż ja. Aby nie potęgować jego stresu, rozpoczęłam niezobowiązującą rozmowę na tematy ogólne. Po chwili wtrąciłam jednak niespodziewanie:

– Czy miałbyś coś przeciwko, abym usiadła na tobie? Wiesz, okrakiem, bo wtedy miałabym jednakowy ucisk na całe twoje plecy, a siedząc tu, z boku, trochę mi niewygodnie – spytałam i poczułam, jak lekko się napiął, a potem coś mruknął. Nie usłyszałam co, więc uznałam, że się zgodził. – Dzięki. – Przełożyłam nogę przez jego plecy i umościłam się wygodnie w miejscu, gdzie plecy łączą się z pośladkami. – Nie jestem za ciężka? – zatroskałam się, ale nie usłyszałam odpowiedzi poza kolejnym niewyraźnym mruknięciem, które tym razem pozwoliłam sobie interpretować jako zaprzeczenie.

Powróciłam do przerwanego masowania obolałych pleców i do rozmowy, bo pod palcami poczułam, że rozluźniające się mięśnie znowu się napięły. „Dziwne i zaskakujące” – uznałam w duchu.

Po kilku minutach masażu zrobiło mi się gorąco, a okna były pozamykane. Nie chciałam stresować go kolejnym pytaniem, więc nie pytając, czy miałby coś przeciwko, zdjęłam bluzkę. Doszłam do wniosku, że przecież i tak tego nie widzi, zatem nie będzie mu to przeszkadzało. Zresztą jak skończę masaż, to zdążę założyć ją z powrotem, zanim on się odwróci. Bez bluzki było mi zdecydowanie wygodniej i masaż trwał już bez zakłóceń. Mięśnie pod moimi palcami rozluźniały się.

– No, to wracając do tematu kobiet, który zacząłeś – co z tym ideałem? – spytałam, podtrzymując konwersację toczącą się wokół tematów damsko-męskich.

– Nie mam ideału, bo nie ma ideału... Zresztą ja nie szukam, bo jak... Kto by tam na mnie patrzył... – usłyszałam ponownie znane mi zdanie.

Sapnęłam niezadowolona z jego odpowiedzi.

– Powiedz mi, czy ty traktujesz mnie jak kobietę? – spytałam z innej beczki.

– Co?

– Pytam, bo jestem ciekawa, czy gdybym chciała wygłosić jakąś opinię, to potraktujesz ją jako opinię kobiety czy jako twojego przyjaciela? – uściśliłam pytanie. Milczał. Poczułam się lekko zawiedziona, że nie usłyszałam, iż jestem według niego kobietą. Ale sama chciałam być przyjacielem, co niechybnie łączyło się ze statusem aseksualnej osoby. Trudno, sama chciałam... – Więc chwilowo załóżmy, że jestem dla ciebie kobietą, choćby istotą aseksualną... – Wzięłam oddech przed dalszą przemową i usłyszałam prychnięcie w poduszkę, którą miał pod twarzą. – Słuchaj, naprawdę chciałabym coś powiedzieć i byłabym wdzięczna, gdybyś mnie posłuchał, bo nie będę powtarzać... Odwróć się na chwilkę w moją stronę – poprosiłam, unosząc się lekko znad jego ciała, aby mógł spojrzeć na mnie.

Odwrócił się i zamarł, patrząc na mnie – siedzącą teraz na jego kolanach. Byłam przejęta tym, co chcę powiedzieć i myślałam, że on czeka z podobnym przejęciem na to, co ja powiem. Jego minę przyjęłam jako wyczekiwanie na moje słowa.

– Jesteś cudownym facetem, naprawdę. Dobrze wiesz, że kobiety cię lubią. Nie patrz na mnie, jakbyś mi nie wierzył, a ja opowiadałabym ci bajki. Wiesz doskonale, że mam rację. – Nie wyglądał na przekonanego. – No dobrze, więc powiem ci, jak myślą kobiety podobne do mnie. Powiem ci, jak ja myślę – uściśliłam. – Kobiety w większości zakochują się umysłem. To mózg mówi nam, co czujemy do faceta. A na mózg mają wpływ zmysły, jest ich sześć...

– Pięć – poprawił odruchowo.

– Jak mówię, że sześć, to sześć – upierałam się. – Szósty to zmysł poczucia humoru, nie słyszałeś? Zmysł słuchu mówi nam, że masz niesamowity i zmysłowy głos, z którego doskonale zdajesz sobie sprawę, bo pracowałeś w radiu. Zmysł wzroku widzi twoje oczy, które – kiedy na nas patrzysz – powodują, że czujemy się najpiękniejsze, niezwykłe i jedyne. Przy okazji masz zniewalający uśmiech. Nie wiem, jaką masz siłę w oczach i uśmiechu, ale energia, która w nich tkwi, jest zaraźliwa i fascynująca. Jesteś bardzo inteligentnym facetem, a my uwielbiamy inteligentnych facetów. Na dodatek masz pasje i realizujesz je, co daje gwarancję, że nie można się z tobą nudzić. Masz też fanatyczne poczucie humoru. To wszystko sprawia, że mózg rozsyła po naszych ciałach impulsy powodujące mięknięcie kolan i ruchy tych cholernych motylków w brzuchu! – Zabrakło mi powietrza i skończyłam mówić. Patrzył na mnie bez ruchu.

– A reszta? – spytał lekko zachrypniętym głosem.

– Jaka reszta?

– Pozostałe zmysły... – uściślił.

– Eeee, w tej kwestii nie mogę się wypowiedzieć, bo nie sprawdziłam. Nie wiem na przykład, jak smakujesz... – Zanim dokończyłam to zdanie, dotarło do mnie, jak dwuznacznie musiało ono zabrzmieć. Nabrałam powietrza i zaczęłam szybko następne zdanie, aby choć trochę zatrzeć niefortunne wrażenie poprzedniego. – Eeee, no więc... to w zasadzie wszystko, co chciałam powiedzieć. I mam nadzieję, że weźmiesz to sobie do serca. Kobiety tak myślą i w ten sposób się zakochują. I dlatego nie chcę słyszeć, że nikt na ciebie nie patrzy, bo... ten... no... – zaplątałam się, odetchnęłam i postanowiłam zakończyć na tym swoją kwestię. – No, to już wypowiedziałam się jako kobieta, istota aseksualna... – Zachichotałam nieco nerwowo, prostując się i dopiero w tym momencie przypomniałam sobie, że nie mam bluzki! To dlatego on miał taką minę! A ja myślałam, że moja przemowa go tak ujęła treścią i pasją, że tkwił w bezruchu.

Zauważył moje zmieszanie, kiedy zorientowałam się, że nie mam bluzki i szeroki uśmiech zawitał na jego twarzy.

– Przepraszam... Ja ... Zdjęłam ją, bo było mi gorąco. – Gorączkowo szukałam bluzki wokół siebie. – Miałam ją założyć, zanim skończę masaż. Nie chciałam... – Czułam, jak policzki mnie palą.

– Nie przepraszaj... nigdy... A zwłaszcza za takie rzeczy... – Uśmiechnął się jednym z TYCH uśmiechów. – I doprawdy nie wiem, skąd to przekonanie, że jesteś dla mnie aseksualna...

Wyciągnął rękę w moją stronę. Objął mój kark, przesuwając palcami po jego powierzchni jakby grał na instrumencie, co spowodowało wprost piorunującą reakcję mojego ciała. Delikatnie przyciągnął mnie do siebie, jednocześnie unosząc się. Spotkaliśmy się w połowie odległości między naszymi twarzami. Spojrzał mi w oczy, a potem wzrok przeniósł na usta i wydawało mi się, że wieki trwało, zanim dotknął ich swoimi ustami.

– Cholerne motylki – szepnęłam. Moje wargi były już tak blisko jego ust, że poczułam, jak się uśmiecha.

Miękkie, zmysłowe i delikatne... Tak... To mógłby powiedzieć zmysł dotyku o tym, co poczuł...

*

Umówiliśmy się pewnego wieczoru na maraton filmowy przy winie.

Obejrzeliśmy trzy filmy i niespodziewanie zrobiło się bardzo późno. Z przerażeniem spojrzałam na zegar tykający na ścianie.

– Nie, nie, nie, to niemożliwe. To straszne, jak jest późno! – Zerknęłam na siedzącego obok mężczyznę. – Nigdzie nie idę. Nie mam siły. – Na potwierdzenie swoich słów położyłam się na kanapie, na której siedzieliśmy.

– To nie jedź, możesz zostać – powiedział tak po prostu, a zabrzmiało jakby wybuchła bomba. Wypiłam zbyt dużo wina, więc stałam się odważna. W miarę trzeźwo pomyślałam, że u przyjaciół można nocować.

– Super, to zostaję, jeśli naprawdę nie masz nic przeciwko. Naprawdę jestem wykończona. I marzę o spaniu. Masz jakieś dwa prześcieradła? – Zdecydowałam się szybko, zanim racjonalna część mnie każe mi zbierać się i iść spać do własnego łóżka. Powrót do domu zabrałby mi sporo czasu, poza tym nocą bałam się wracać komunikacją miejską. Nie miałam szans położyć się spać w ciągu najbliższych trzech godzin. A zegar tykał, zabierając mi kolejne cenne minuty snu.

– Dwa prześcieradła?

– No, na jednym będę spała, a drugim chciałabym się przykryć, bo na dworze jest gorąco. Poduszki nie używam. Aha, i gdybyś był tak miły i użyczył mi swojego T-shirta jako szlafroka, byłabym wdzięczna.

– Dlaczego szlafroka, a nie koszuli nocnej? – spytał bezwiednie, wstając z kanapy, aby poszukać potrzebnych mi rzeczy.

– Koszulki potrzebuję na przejście z łazienki do pokoju, aby ciebie nie gorszyć. A śpię nago – powiedziałam.

W pokoju zapadła cisza, a on zatrzymał się z ręką na klamce. Patrzył na mnie zaskoczony.

– Nago, jasne... Czemu nie... Ja... Eee... – Nadal stał w pół kroku. – Ach, szedłem po coś... – Zanim wyszedł, zmierzył mnie wzrokiem, westchnął i zamknął za sobą drzwi.

Wzięłam rekordowo szybki prysznic. Mój tymczasowy szlafrok, czyli jego T-shirt, okazał się nieco za duży, więc ze zbędnego materiału zawiązałam z boku węzeł. Spojrzałam w lustro. Wyszła mi całkiem zgrabna mini; uśmiechnęłam się do siebie.

Spotkałam go na korytarzu. Obrzucił mój strój uważnym spojrzeniem.

– Ty wyglądasz zdecydowanie lepiej w tym T-shircie niż ja – uznał po chwili.

– Wiem. – Uśmiechnęłam się. – I całkiem zgrabna sukienka mi wyszła, prawda? – Obróciłam się powoli, aby pokazać wszystkie walory sukienki, włącznie z tym, jak po zawiązaniu supła z boku materiał bardzo ładnie opiął się na pośladkach pozbawionych bielizny. Odkaszlnął, a potem mruknął coś o później porze.

– To kolorowych snów – pożegnałam się krótko i pomaszerowałam do pokoju.

Zostawiłam uchylone drzwi, bo nie lubiłam spać przy zamkniętych.

Słyszałam, jak woda pod prysznicem przestała szumieć i otwierają się drzwi łazienki.

Usłyszałam kroki na korytarzu prowadzącym do mojego pokoju. Zatrzymał się przed drzwiami, ale nie wszedł. Cofnął się i po chwili dobiegł mnie dźwięk otwieranych drzwi jego pokoju.

Przeciągnęłam się rozkosznie, czując na swoim nagim ciele miłe w dotyku i chłodne prześcieradła. Prześcieradła miały srebrzysty odcień, który nadawał im wpadający przez okno księżyc.

Już prawie zasypiałam, kiedy usłyszałam szelest otwieranych drzwi i kroki na korytarzu. Po chwili poczułam delikatny powiew powietrza; drzwi otworzyły się i stanął w nich on.

Spod przymkniętych powiek widziałam zarys sylwetki. Leżałam na boku, ułożona w pozycji embrionalnej, a prześcieradło miękko otaczało moje ciało. Poczułam nagłą ochotę pokazania się mężczyźnie stojącemu w drzwiach. Przez przypadek, oczywiście...

Westchnęłam cicho, jakby przez sen, i przytrzymując stopą okrywające mnie prześcieradło, wyprostowałam się. Ruch ten spowodował, że prześcieradła zabrakło dla górnej części mojego ciała. Zatrzymało się według planu, dokładnie na biodrach. Resztę ciała, przeciągając jakby w rozkosznym śnie, obróciłam na bok, pozwalając, aby załamania linii nagiego ciała oświetlił księżyc.

Efekt był chyba zbliżony do zamierzonego, bo usłyszałam odgłos gwałtownie wciąganego powietrza. Uśmiechnęłam się z satysfakcją.

Chciałam zobaczyć wyraz jego twarzy, ale poświata księżyca nie docierała do miejsca, w którym stał. Byłam również ciekawa, co teraz zrobi? Zostanie czy pójdzie do swojego pokoju?

*

Dłuższą chwilę stał bez ruchu, a potem usłyszałam kroki wewnątrz pokoju. Z wrażenia przestałam oddychać. Poczułam, jak zbliża się do mojego posłania, które umościłam sobie na podłodze.

Pochylił się nade mną.

Czułam tuż nad sobą jego zapach.

Dotknął moich włosów, które posłusznie odsłoniły linię szyi i ramion.

Zbliżył dłoń do mojego ciała i zatrzymał ją kilka milimetrów nad nim. Mimo że mnie nie dotykał, czułam jego ciepło na mojej nagiej skórze owianej chłodem nocy.

Dłoń przesunęła się wzdłuż szyi, ramion, łuku talii i bioder, zatrzymując się na granicy prześcieradła.

Każdy centymetr mojego ciała, nad którym przesunęła się jego dłoń, wydawał mi się podłączony do generatora impulsów elektrycznych.

Jak można, nie dotykając kobiety, doprowadzić ją do szału?

Chciałam się poruszyć, co spowodowałoby zetknięcie się jego dłoni i mojej skóry, a z drugiej strony ta pieszczota, której w zasadzie nie było, była tak cudowna i rozkoszna. Chciałam, aby to trwało...

I wtedy dotarł z powrotem do moich ramion i odsunął dłoń.

Przestraszyłam się, że mnie zostawi.

Zaryzykowałam poruszenie się. Odwróciłam się w jego stronę. Jego twarz była tak niespodziewanie blisko mojej.

– Witaj – powiedziałam cicho i zanim wybrzmiała ostatnia głoska, poczułam jego usta na swoich.

– Nie mogłem spać – wymruczał w moje usta. – A ty wyglądasz tak pięknie...

Objęłam rękoma jego szyję, pieszcząc kark. Przesunęłam dłonie na ramiona i – ku mojemu zaskoczeniu – nadal dotykałam nagiej skóry! Zaciekawiona, kontynuowałam wędrówkę dłoni w dół jego ciała. Dotarłam do pasa i gdy palce zsunęły się na pośladki, zamruczałam mile zaskoczona.

– Mrrrr... Ty też śpisz nago? – Oderwałam się na chwilkę od jego ust.

– Tak sobie pomyślałem... Jak będziesz spała, to i tak nie zauważysz, czy mam piżamę czy nie... Ale miałem nadzieję, że nie będziesz spała... A jeśli nie będziesz spała, to szkoda czasu na zdejmowanie rzeczy...

– Jakiś ty praktyczny. – Zaśmiałam się cicho, oddając swoje usta i ciało we władanie jego dłoni, ust i ciała.

*

Wszedł do kawiarni i odszukał mnie wzrokiem wśród siedzących przy stolikach. Udawałam, że go nie widzę. Właściwie nie musiałam patrzeć, aby wiedzieć, że jest blisko. Czułam jego zapach, kiedy się zbliżał. Wciągnęłam zapach, rozkoszując się nim chwilkę, zanim uniosłam wzrok i uśmiechnęłam się na powitanie.

– Cześć, co robisz? – Przez moje ramię zajrzał na papiery leżące na stoliku obok filiżanki z kawą. Gwałtownie zasłoniłam ręką kartki, jakimś cudem nie rozlewając kawy i jednocześnie oddając mu powitalnego buziaka. W policzek, oczywiście.

– Piszę sobie – mruknęłam, starając się, aby zabrzmiało to jak najmniej wyraźnie i nie zachęciło do rozwijania tego wątku.

– Czyżby w końcu coś o mnie? – Niestety, zainteresował się.

– Mhm... – kolejne niezachęcające mruknięcie.

– Piszesz o mnie? Naprawdę? – Ucieszył się. Przesunął się z krzesłem w moją stronę, próbując czytać mi przez ramię.

– Nie, nie, nie – zaprotestowałam, zbierając kartki ze stolika. – Nie chcę, abyś to czytał czy widział. Nie zdążyłam schować notatek. – Spojrzałam na zegarek. – Przyszedłeś przed czasem – zabrzmiało to jak wyrzut.

– Następnym razem się spóźnię – zaśmiał się i poszedł zamówić kawę.

Po chwili wrócił, przyglądając mi się z uśmiechem.

– Czy opisałaś jakiś epizodzik ze mną w roli głównej? – Kiwnął głową w stronę, gdzie przed chwilką leżały kartki. Uniósł znacząco brwi i zabawnie nimi poruszył. Brwi przestały jednak zabawnie się poruszać i uniosły się zaskoczone, gdy zobaczył, że spuściłam wzrok i mruknęłam kolejną niewyraźną odpowiedź. Usiadł, przyglądając mi się ciekawie. – Wiesz, że koniecznie muszę to przeczytać. Koniecznie – podkreślił z uśmiechem, widząc moje zmieszanie.

– Ładna dziś pogoda – powiedziałam, aby dać zdecydowanie do zrozumienia, że temat interesujących go kartek i ich zawartości został definitywnie zakończony. – Czytałam dziś o fajnych doświadczeniach psychologicznych – jak tworzy się więź między ludźmi, która przekształca się w zakochanie, związek czy przyjaźń. W warunkach laboratoryjnych można prześledzić, jak tworzą się związki, to znaczy, jak się zaczynają. Jak tworzy się więź i fascynacja. Niesamowite, prawda?

– Tak – kiwnął głową, przełykając łyk kawy. Byłam mu wdzięczna, że zmieniliśmy temat. – Jak to się robi?

– Naukowcy twierdzą, że to trwa jakieś trzy godziny. Dawali uczestnikom zadania do wykonania. Nie podali wszystkich, ale kilka z nich to między innymi opowiedzenie o swojej rodzinie, o dzieciństwie, patrzenie na siebie bez słowa trzy minuty i podzielenie się sekretem, którego nie wyjawili innym. To wytworzyło między nimi więź, właściwie nawet rodzaj intymności, porozumienia. Czuli, że znają się od dawna i mogą sobie ufać. Nawet po upływie kilkunastu tygodni nadal mówili, że są sobie bliscy. Jakie to proste, prawda? – Słuchał mnie, kiwając głową. – Cieszę się, że podoba ci się ten eksperyment. Bo pomyślałam, że możemy wykorzystać jeden element tego eksperymentu.

Zamiast oczekiwanego entuzjazmu, usłyszałam kaszel jako efekt zachłyśnięcia się kawą. Chyba nie był zachwycony moim pomysłem.

– Proszę?

– No wiesz, budowanie więzi – uściśliłam. – Nie chcesz mi się zwierzać, więc pomyślałam, że tak będzie prościej. Nie chcę cię naciągać na opowieści o rodzicach i dzieciństwie, nie przesadzajmy. Kiedyś sam mi powiesz. Ale może opowiemy sobie o jakimś sekrecie? Proszę... – poprosiłam, widząc jego sceptyczną minę. – Zrób to dla mnie. Może w końcu poczuję, że mi ufasz i naprawdę chcesz, abym była twoim przyjacielem.

Zanim zdążyłam dodać kolejne zdanie, wypowiedział je za mnie w takim samym brzmieniu, jak ja chciałam je powiedzieć.

– Ty pierwsza... – Wykonał zapraszający gest.

– Ale... ja... ja się wstydam majestatu – spróbowałam się wykręcić, wykorzystując cytat, który lubił. Nie udało się, nie tym razem... – Ale wiesz, to nie ta pora, za widno na dworze i nieodpowiedni płyn w naczyniach. – Spojrzałam na kawę.

– Sama chciałaś – przypomniał. – Jak ty to sobie wyobrażałaś?

– Ty miałeś powiedzieć pierwszy, a potem ja dopiłabym kawę i uznała, że czas na nas, bo okrutnie się zasiedzieliśmy i opowiem ci następnym razem jakąś tajemnicę – wyznałam zaczepnie. – Opowiedziałabym ci coś o tym, że budowanie przyjaźni musi trwać, bla, bla, bla... i ciąg dalszy w kolejnym odcinku.

– Spryciula – mruknął z uśmiechem. – Ale umowa jest taka – albo mówisz pierwsza, albo wymiany zwierzeń nie będzie.

Widziałam, że pomysł zaczyna mu się podobać.

– Ale nie wykorzystasz mojego wybiegu, aby nie powiedzieć mi swojego sekretu? Pamiętaj, że to byłby plagiat, a takowym się brzydzimy, no i przede wszystkim... – zwolniłam tempo mówienia, aby było poważniej i bardziej uroczyście. – Ufam ci. – Dla lepszego efektu spojrzałam mu głęboko w oczy. Nie dał się na to nabrać, bo we wpływaniu i oddziaływaniu na ludzi był dużo lepszy ode mnie.

*

– To było dawno temu...

– Historie z dzieciństwa chyba się nie liczą – wtrącił się w moje powierzanie tajemnic. – Nie myśl, że wykręcisz się opowiadaniem, jak wyrywałaś muchom nóżki.

– Nigdy nie wyrywałam nóżek muchom! Ty mały sadysto! – oburzyłam się. – W nastrój cię wprowadzałam...

– Hmmm – zamruczał. – W nastrój?

– Proszę nie przerywać, bo się zamknę w sobie i nic nie opowiem... Chyba że wolisz opowiadania o nastrojach i wprowadzaniu w nie? – zakończyłam znaczącym głosem, co spotkało się z entuzjastycznym kiwaniem głową. – To może tym razem pozostańmy przy sekretach? – wycofałam się szybko, bo choć droczenie się z nim było bardzo miłe, to jednak wymagało ode mnie sporej samokontroli, aby nie powiedzieć za dużo...

– Już milczę, mów, mów...

– Dawno, dawno temu zadzwoniła do mnie koleżanka i konspiracyjnym, nieznoszącym sprzeciwu głosem poleciła przyjść do siebie wieczorową porą. Zaintrygowana jej tajemniczym głosem poszłam do niej. Siedziała na podłodze, a obok stało kilka butelek piwa. „Co się stało?”, zaniepokoiłam się, bo koleżanka mało i bardzo rzadko piła alkohol. Bez słowa podała mi jedno piwo, sobie otworzyła drugie, a na każdą moją próbę dostania odpowiedzi na moje pytanie, czy coś stało, mówiła, że mam pić. Przestałam pytać, o co chodzi, uznając, że w końcu i tak się wyda, bo przecież w jakimś celu mnie zaprosiła. Nadejdzie moment, że nie wytrzyma i sama mi powie, o co chodzi. Rozmowa toczyła się na tematy ogólne. Koleżanka otworzyła drugą kolejkę. Dopiero kończąc swoje drugie piwo, głęboko odetchnęła i z trudem zaczęła mówić: „Słuchaj... Bo jest taki problem... To znaczy sprawa taka... Bo ja chciałam... zapytać... bo ...chciałam prosić cię... taka nietypowa prośba...”. To troszkę trwało, ale zgadnij, o co chodziło?

– Skąd mam to wiedzieć?

– Koleżanka postanowiła dać swojemu facetowi oryginalny prezent na rocznicę poznania. Przeczytała w kolorowej gazecie artykuł na temat seksu...

– Zaprosiła cię do trójkąta? – Widziałam, jak powiększają mu się oczy. Puknęłam się w czoło, znacząco patrząc na niego.

– Oszalałeś? – zapytałam diagnostycznie. – Nie, ale w zasadzie dużo się nie pomyliłeś... – zawiesiłam głos.

– Coś ty? Mów, mów!

– Może mała przerwa? – zaproponowałam. – Może słuchacz ma dość opowieści, skoro na początku tak się wtrącał? – droczyłam się z nim.

– Jaka przerwa? Nikt nigdzie nie idzie, mów mi tu zaraz! – Uniósł się. Widziałam, że go zaintrygowałam.

– Koleżanka przeczytała w gazecie artykuł na temat seksu francuskiego. Wydał jej się szalenie ciekawy, zwłaszcza że obok umieszczono opinię kilku mężczyzn, że bardzo to lubią i jest super. Był tylko jeden szkopuł, w artykule nie było zdjęć ani instruktażu jak to się robi... – zawiesiłam głos.

– I??? – popędzał mnie.

– A jak myślisz? Na czym polegała prośba koleżanki? – spytałam, chcąc, aby spróbował domyślić się końca historii. Widziałam, jak po głowie skakały mu różne pomysły, ale jakoś nie dał się namówić do wypowiedzenia ich na głos.

– Nie wiem... Chciała, abyś wypożyczyła jej film z instruktażem? – zaryzykował.

– No, prawie. – Zaśmiałam się. – Ja miałam jej udzielić instruktażu...

– Żartujesz? – upewnił się, patrząc na mnie powiększającymi się w miarę upływu czasu oczami. – Fantastyczna prośba! I co dalej?

– No a co miałam zrobić? Patrzyła na mnie wzrokiem osoby w potrzebie. Miała taki głos, że wiedziałam, że jak ja nie powiem, o co chodzi z seksem francuskim, to nikt jej nie powie, bo nikogo więcej nie zapyta. Byłam jej ostatnią deską ratunku... – wyjaśniłam dramatyzm sytuacji, tłumiąc śmiech. – Po kolejnym wypitym piwie udzieliłam jej instruktażu...

– Ale jak? Jakiego instruktażu? Jak to zrobiłaś? – zasypał mnie niecierpliwymi pytaniami.

– Mój drogi, to już materiał na inną historyjkę. Może opowiem ci ją, jak usłyszę twoją tajemnicę. Powiem tylko tyle, że instruktaż nie był tylko teoretyczny... – zawiesiłam znacząco głos.

– Nie możesz teraz przerwać historyjki! Chcę znać szczegóły instruktażu! To nie fair! – zaprotestował gwałtownie.

Niestety, ani on nie dowiedział się szczegółów instruktażu, ani ja nie poznałam jego sekretu, bo zadzwonił jego telefon i musiał iść.

– Bardzo wygodny okazał się ten telefon, nieprawdaż? Zwłaszcza że miałeś zacząć opowiadać... – zauważyłam, gdy wychodził, a na jego twarzy pojawił się uśmiech. Wrrrr... Ale nie umiałam się na niego złościć, gdy tak się uśmiechał.

Rozdział IV

Przez niemal miesiąc się nie widzieliśmy. I nadal nie chciał mnie widzieć...

Jak to możliwe, że za mną nie tęsknił? Nie chciał mnie zobaczyć? Dotknąć, porozmawiać, pośmiać się, kochać się ze mną? Tak mało znaczę w jego życiu?

Przez ten czas – pełen wachlarz emocji. Najpierw było we mnie niedowierzanie, potem smutek, spadek poczucia własnej atrakcyjności (bo skoro nie chciał mnie widzieć, to może nie jestem taka fajna, jak sądziłam...?), a potem złość (jak to, nie chcesz mnie widzieć?!).

Co dziwne, nadal rozmawialiśmy ze sobą wieczorami, choć rozmowy te były krótsze, dużo krótsze, żeby nie powiedzieć, że drastycznie krótsze. Średnia czasu spadła z godziny do kilkunastu minut... Czekałam, kiedy postanowi przeprowadzić ze mną ROZMOWĘ, bo wszystko zmierzało w tym kierunku. Ewidentnie się odsuwał. Nie chciał już być ze mną. Dlaczego? Przecież jest nam ze sobą dobrze.

Panicznie bałam się tej rozmowy, choć wiedziałam, że nadchodzi. Z trudem przychodziła mi myśl, że będę musiała żyć bez jego obecności w mojej codzienności. Tak dobrze się z Nim czułam. Kochałam go.

Odzyskiwane z trudem poczucie własnej wartości i wrodzone poczucie humoru przygotowywały się do bitwy o samą siebie i zastanawiały się, jak on to zaplanuje... A dni mijały i nic się nie działo. Kiedy zbliżał się weekend, czekałam, czy zaproponuje, że przyjedzie do mnie. To było oczywiste. Przecież aby mnie rzucić, musi przyjechać. Tylko wtedy będzie mógł po skończonej rozmowie wsiąść do auta i odjechać. Jeśli ja, niezmotoryzowana, pojechałabym do Niego, generowałoby to niezręczną sytuację nocowania u Niego po rozmowie (!) lub odwożenia mnie do domu (wspólne ponad kilkadziesiąt kilometrów w jednym aucie po rozmowie!). Byłam przekonana, że rozważył te opcje. Kolejne weekendy zbliżały się i mijały, a On nie chciał przyjechać ani mnie zaprosić do siebie... I po kolejnym weekendzie naszła mnie niepokojąca myśl – a jeśli On planuje zerwać ze mną przez telefon?! Miałoby to sens, bo wtedy skończyłby rozmowę jak zawsze: „muszę już lecieć” – a ja nie mogłabym nic więcej powiedzieć, chyba że do sygnału w słuchawce...

„Nie – pomyślałam – nie zrobiłby mi tego... Przecież z poprzednią dziewczyną rozstawał się osobiście. Wiem, bo po rozmowie z nią, przyjechał spotkać się ze mną... (!) A jeśli teraz nie chce Mu się przyjeżdżać? Bo tak mało dla niego znaczę ja i te wspólne kilkanaście miesięcy?!

O niedoczekanie, żebyś rzucał mnie przez telefon – pomyślałam z nagłą energią i postanowiłam, że telefonicznie nie pozwolę zakończyć Mu tej relacji.

Zasługuję na odrobinę wysiłku! Pofatyguj się zerwać ze mną!”

*

Po chwili dotarło jednak do mnie, że podejrzenie o zerwaniu telefonicznym nie było pozbawione podstaw. Przecież już próbował zrobić mi to kilka razy; przypomniałam sobie to, co usilnie starałam się wyprzeć z pamięci. Dzwonił do mnie, mówiąc, że nic z tego naszego układu nie będzie, że to nie ma sensu, że On mnie krzywdzi, bo ma trudności z zaangażowaniem się... A ja przekonywałam Go, że mi nie przeszkadza Jego brak zaangażowania, że On daje mi tyle szczęścia, uwagi, uczucia, których nie dostawałam od facetów, którzy twierdzili, że są we mnie zakochani na zabój. Skoro nie angażując się, potrafił mnie tak uszczęśliwić, to dla mnie ten układ jest jak najbardziej akceptowalny.

Dawał się przekonać po długiej rozmowie, zbyt długiej rozmowie...

Po każdej takiej sytuacji (a każda miała podobny przebieg) odkładałam telefon i wybuchałam płaczem. To była kilkugodzinna rozpacz do utraty tchu, wycia z bólu, który rozsadzał mi wnętrze; do koszmarnego bólu głowy i oczu tak zapuchniętych, że nie mogłam ich otworzyć. Następnego dnia, patrząc na siebie w lustrze, rezygnowałam z opuszczania mieszkania i nakładając kompresy na oczy, mruczałam pod nosem, że jestem za stara na takie wybuchy płaczu. Gdzie te czasy, kiedy po wypłakiwaniu oczu, nawet przez kilka godzin, rano wstawałam jak nowa?

I po każdej takiej rozmowie z Nim czułam się kobietą o mniejszej wartości.

Przecież musiałam go przekonywać, aby chciał być ze mną! Nie zasługiwałam na to, aby chciał być ze mną tak po prostu??

*

Aż pewnego wieczora przyszedł SMS: „Może spotkanie na odreagowanie stresów? ;)”. Niemal się wzruszyłam: martwił się, że żyję w stresie. Ucieszyłam się, że może jeszcze tym razem nie zamierza ze mną zerwać. Odpisałam, że chętnie się z Nim zobaczę; „Sobota czy niedziela?” – dopisałam.

Do tej pory odpowiadał: „Najszybciej, jak tylko możesz”, co uskrzydlało mnie do tego stopnia, że potrafiłam wszystkie zadania wykonać błyskawicznie (coachowie od zarządzania czasem byliby ze mnie dumni). Teraz odpowiedź nie nadeszła od razu, co dało mi czas do kolejnych rozmyślań. Stwierdziłam, że jeśli napisze, że mam przyjechać w sobotę, będzie to oznaczać, że chce ze mną spędzić czas i brakuje mu mnie, a jeśli mam pojawić się w niedzielę, to... nie zależy Mu na mnie, a te kilka godzin niedzielnych to raczej będzie odrobienie pańszczyzny. Przecież kiedyś trzeba odhaczyć spotkanie ze mną, dla spokojności sumienia...

Komórka zabrzęczała, sygnalizując nadejście SMS-a: „Niedziela”, krótki komunikat.

Wzięłam głęboki oddech, aby powstrzymać łzy.

Zdecydowanie dojrzałam do rozmowy. Nie chciałam podczas kolejnych mijających dni zastanawiać się, dlaczego nie chce się ze mną spotykać, a przed weekendami i z każdym telefonem drżeć ze strachu, czy nadszedł już czas, kiedy to będzie chciał ze mną zerwać. Musimy porozmawiać o tym, co się dzieje między nami. I domyślając się jego zdania, które wygłaszał podczas tych nieszczęsnych rozmów, kiedy niezmiennie próbował pozbyć się mnie ze swojego życia oraz patrząc na to, jak odsuwał się przez ostatni miesiąc – mogłam przewidzieć zakończenie tej rozmowy.

Włączyłam komputer, sprawdziłam połączenia na niedzielę, zaznaczając opcję „powrót tego samego dnia”.

*

W noc poprzedzającą wyjazd do Niego właściwie nie spałam.

Wstałam na długo przed budzikiem, poruszając się po zaspanym mieszkaniu. Pijąc poranną herbatę, wiedziałam, że będzie to bardzo ciężki dzień. W związku z tym postanowiłam cieszyć się każdą jego chwilą, bo to będzie ostatni raz, kiedy Go zobaczę. Ostatni raz, kiedy zobaczę mężczyznę, którego kocham...

Dla poprawy nastroju zrobiłam staranny makijaż, wyciągnęłam z szafy ulubioną sukienkę i szykowanie się zakończyłam rozpyleniem wokół siebie perfum.

Wsiadałam do pociągu. „Po raz ostatni jadę w tym kierunku” – przemknęło mi przez myśl i poczułam, że chcę nacieszyć się tą podróżą. Zerknęłam na zegarek i wysiadłam na kolejnej stacji, przy której znajdowała się moja ulubiona kawiarnia, otwarta na szczęście nawet w nieprzyzwoicie wczesne niedzielne poranki.

Wymiana uśmiechów z panią za barem i przepyszna kawa poprawiły mi nastrój na tyle, że do kolejnego pociągu, jadącego w Jego kierunku, wsiadłam już gotowa na ciąg dalszy podróży i jej następstwa.

*

Zgodnie z tradycją, gdy wysiadam z pociągu, nie było Go na peronie. Spotykaliśmy się, gdy wychodziłam z budynku dworca. Moją twarz rozświetlił uśmiech. Tak bardzo ucieszyłam się, że Go widzę po tak długim czasie. Serce ścisnęła mi tęsknota, a ramiona pragnęły Go objąć i wtulić się w Niego.

Zdawkowe muśnięcie policzka na powitanie sprowadziło mnie szybko z obłoków marzeń na ziemię i przypomniało, po co przyjechałam.

Kilka pierwszych godzin spotkania minęło jak zawsze, było cudownie i zabawnie. Spojrzałam na zegarek, który bezlitośnie odmierzał czas do powrotnego pociągu, a potem na Niego i poczułam, że chcę spędzić z Nim tę noc, ostatnią noc. Co prawda rano nie porozmawiamy i znowu będę w punkcie wyjścia... No, ale porozmawiać możemy następnym razem, tłumaczyłam sobie, ale wcale nie poczułam się lepiej na myśl o przedłużaniu tej sytuacji.

– Za dwie godziny mam pociąg – powiedziałam i miałam nieśmiałą nadzieję, że będzie chciał, abym została. Nic nie powiedział. Odetchnęłam głęboko dla powstrzymania łez i dodania sobie odwagi. – A zanim wyjadę, myślę, że powinniśmy porozmawiać...

*

Usłyszałam po raz kolejny to samo. Nie umie i nie chce się zaangażować, co powoduje, że czuje się winny.

– A zastanawiałeś się, dlaczego nie możesz mnie pokochać? Co jest ze mną nie tak? Pytam, bo może mam jakieś rażące wady, które odrzucają ode mnie facetów. Tak na przyszłość może mi się ta wiedza przydać – spytałam, bo naprawdę chciałam wiedzieć, skoro już wiadome było, że widzimy się po raz ostatni. Długo milczał. – No nie wiem, jestem za mało inteligentna? – podrzuciłam. Pokręcił głową, przyglądając mi się. Nadal milczał, a ja czułam, że nie mogę oprzeć się pokusie pochwalenia samej siebie. Jeśli tego nie zrobię, wyjadę z przekonaniem, że jestem beznadziejna. – Jestem inteligentna, wykształcona, mam poczucie humoru – zaczęłam wyliczankę. – Mam dystans do siebie, jestem szczupła, dbam o siebie i ćwiczę, co powoduje, że mam piękne ciało i świetny tyłek. – Gdy to usłyszał, usta Mu drgnęły w uśmiechu i lekko skinął głową dla potwierdzenia moich słów. – Dobrze się ze mną gada, śmieje i seks jest świetny. Umiem nieźle gotować, piec pyszne ciasta, a twoja rodzina mnie lubi. To co jest nie tak?

Nadal milczał.

– Nie wiem – odezwał się w końcu. – To wszystko, co powiedziałaś, to szczera prawda.

– Wiem – wtrąciłam swoje trzy grosze dla potrzymania swojego poczucia wartości, które, byłam tego pewna, bardzo utraci po zakończeniu rozmowy z Nim.

– Zrozum – odezwał się po kolejnej porcji milczenia. – Nie jestem pozbawiony empatii – tłumaczył mi. – A to, że ty mnie darzysz uczuciem innym niż ja ciebie... – starannie dobierał słowa, aby tylko nie użyć słowa „kochać”, jakby bał się jego brzmienia.

– Że ja cię kocham, a ty mnie nie – wyręczyłam Go, bo sprawiał wrażenie, że rozmowa sprawia mu trudność.

– No właśnie – przytaknął. – I to nie jest do końca fair... Zresztą będąc z tobą, ograniczam sobie możliwość poznania kogoś, kogo mógłbym w końcu pokochać, bo wiesz, pokazując się z tobą, daję sygnał, że jestem zajęty, a ja przecież chcę kogoś znaleźć...

– Kogoś, kogo w końcu pokochasz – podsumowałam z niezamierzoną ironią. Spojrzałam na Niego w milczeniu. W tym momencie nadal czułam, że Go kocham. Nie umiałam czuć nic innego, choć wiedziałam, że to koniec. Westchnęłam cicho.

– Widzisz, okazuje się, że jestem idealna... ale nie dla ciebie. I nigdy nie będę kobietą, którą pokochasz, prawda? – Nie musiał nic mówić, znałam odpowiedź na to pytanie, choć oddałabym wiele, aby być w błędzie. Pochyliłam się delikatnie w Jego stronę i musnęłam Jego usta. Czułam, jak próbuje pogłębić pocałunek, ale odsunęłam się. – Kocham cię. I życzę ci, abyś znalazł kobietę, którą pokochasz. – Udało mi się to jakimś cudem powiedzieć, choć czułam, że serce zaraz mi pęknie, a łzy wydostaną się spod powiek, gdzie zbierały się już od dłuższego czasu. Chrząknęłam i spojrzałam na zegarek. – O, muszę już iść, zaraz mam pociąg...

– Ale... Nie idź... Porozmawiamy jeszcze... – Spojrzał na mnie smutno.

– Będzie lepiej, jak już pójdę. Nie chcę jechać następnym pociągiem po nocy. Zresztą chyba wyjaśniliśmy sobie wszystko – mówiłam pozornie spokojnie, marząc jednocześnie, aby wyjść, bo czułam, że lada chwila przestanę nad sobą panować. Nie sądziłam, że ta rozmowa będzie mnie kosztowała tyle emocji. Emocji, które domagały się uwolnienia. Natychmiast!

Nie pamiętam drogi na dworzec, kupowania biletu i zajmowania miejsca. Ostatkiem sił i przytomności zajęłam miejsce w kącie przedziału, wyjęłam z torebki słuchawki, które wetknęłam w uszy, i poczułam, jak łzy – już poza moją kontrolą – spływają mi po policzkach. Odwróciłam głowę, pozwalając im płynąć, świadoma, że w oświetlonym przedziale pełnym ludzi rozmazuje mi się makijaż, a oczy zaczynają puchnąć.

Nie obchodziło mnie to.

Nie kochał mnie i nigdy nie pokocha.

Ograniczam jego szanse na znalezienie szczęścia.

Muszę nauczyć się żyć bez niego. „Jak?!” – krzyczało we mnie wszystko. „Tak, jak żyłaś, zanim go poznałaś” – odrzekł głos rozsądku, który natychmiast został utopiony w wodospadzie spływających łez.

*

Dlaczego weekendy są tak cholernie trudne?

Czy dlatego, że przez ostatnie kilkanaście miesięcy niemal każdy weekend spędzałam z Nim?...

Zadaję sobie te pytania, stojąc w kuchni i robiąc sobie kolejną kanapkę z pieczywa ryżowego, którą zagryzam garścią łuskanego słonecznika.

„Przecież nawet nie jestem głodna” – uświadamiam sobie, słysząc własne chrupanie. I mimo że wiem, że nie powinnam jeść, bo nie jestem głodna, jem dalej kanapkę i chrupię słonecznik.

Czuję, jak narasta we mnie niechęć do samej siebie. Nie potrafię zapanować nad sobą. Jestem beznadziejna, oskarżam siebie, czując się coraz gorzej. Gdzie się podziała ta opanowana i zdyscyplinowana dziewczyna (no, już kobieta), która potrafiła kontrolować wszystko? A zwłaszcza jedzenie. I to dawało jej zawsze poczucie bezpieczeństwa.

Z przerażającą mnie fascynacją obserwuję i słucham sama siebie. Czuję, że już nie lubię się za to, że jem, a jednak jednocześnie daję sobie przyzwolenie. Inaczej nie potrafię wyrazić tego bólu, który jest we mnie. Próbuję go „zajeść”, choć dobrze wiem, że to nic nie da.

Tak bardzo tęsknię za Nim. Za Jego obecnością, głosem, ciałem, śmiechem...

Wiem, że minęły trzy tygodnie i to z jednej strony mało i mam prawo do żałoby po czymś, co było (i jest) dla mnie tak ważne, a z drugiej strony to już niemal miesiąc i może czas ruszyć dalej...

Ale ja nadal łapię się na tym, że kolekcjonuję historyjki, aby Mu je opowiedzieć, kiedy będziemy rozmawiali. I bardzo, bardzo chcę Mu to wszystko opowiedzieć... I nie umiem.

Tak, wiem, że rozmawialiśmy o tym i ustaliliśmy, że lubimy ze sobą rozmawiać i oboje chcemy tego nadal.

Ale jak mam wbić się w rolę przyjaciółki, skoro powiedziałam Mu, że go kocham, a On nie czuje tego samego...?

Jak mam rozmawiać z Nim, czując lęk przed tym, że w każdej chwili może powiedzieć mi, że kogoś poznał i w końcu się zakochał. I jest taki szczęśliwy. Ale nie ze mną.

Wiem, że umiem być wspaniałym przyjacielem dla facetów, bo już kilka razy mi się to zdarzyło. Ale nie wiem, czy potrafię być nim teraz dla Niego.

Czy minęło wystarczająco dużo czasu?

*

Każde wspomnienie o Nim zalewa mnie falą wybuchowego koktajlu emocji – miłości, czułości, pożądania, smutku, rozpaczy, tęsknoty i niewyobrażalnego bólu po uświadomieniu sobie, że już Go nie ma w moim życiu. Najtrudniejsze jest to, że te wspomnienia przychodzą w najmniej odpowiednim momencie, pod wpływem myśli, czyjegoś słowa, dźwięku, zapachu, miejsca, a pojawiając się, odbierają mi dech w piersiach, powodują ból głowy i wyczerpują emocjonalnie, mimo że trwają ułamek sekundy.

*

Codziennie wieczorem zapalam świeczuszkę z dobrą intencją. Najczęściej brzmi ona – wszystko to, co najlepsze dla mnie.

Wczoraj miałam zdecydowany spadek formy psychicznej.

O czym marzyłam? Aby zatęsknił za mną. Tak bardzo chciałabym wiedzieć, że za mną tęskni. A jednocześnie miałam świadomość, że nie zatęskni prawdopodobnie nigdy. Bo pewnie poczuł ulgę, że pozbył się mnie ze swojego życia.

I tak, kocham Go i życzę Mu szczęścia, bo przecież chcę, aby osoba, którą kocham, była szczęśliwa. Cóż, skoro nie chce, czy nie może, być szczęśliwy ze mną, to niech chociaż będzie szczęśliwy beze mnie...

Ale wczoraj rozpaczliwie chciałam, aby zatęsknił i aby był szczęśliwy, ale tylko ze mną. A skoro nie ze mną, to z nikim!

I tę rozpacz przelałam na intencję i z nią zapaliłam świeczkę świadoma, że nie tak powinna ona brzmieć, ale przez tę krótką chwilę słabości miałam to w nosie. Cierpiałam i chciałam to wyrazić!

Wstałam rano i ze zdziwieniem zobaczyłam, że świeczka nie spaliła się w tej intencji. Co dziwniejsze, nie zgasła, o nie – ona się wylała... Nie wiem, jak to zrobiła, bo była osadzona w uchwycie na tealighty i nie miała prawa sama z siebie ustawić się nagle pod kątem 30 stopni i wylać wosk. A tak ją zastałam rano...

Co o tym myśleć...?

*

Kto był taki mądry i twierdzi, że w bólu i rozpaczy najlepiej się tworzy?

Słyszałam to wczoraj w radiu w audycji na temat powstawania wierszy, książek, muzyki, piosenek. Kiedy jesteśmy zrozpaczeni, szukamy ujścia dla naszych emocji.

Dlaczego wobec tego ja tak nie potrafię? Dlaczego nie umiem pisać, skoro termin oddania tekstu mnie goni? Dlaczego nie mogę się wypłakać i choć w ten sposób dać upust emocjom?

Skoro już okazuje się, że nie mam talentu do pisania, to może chociaż do płakania?

Wsłuchuję się w swój organizm... Nic. Nie uda się nawet łzy uronić...

„Cholera! Jeśli nie będziesz puszczać tych emocji, to dochodzenie do siebie będzie trwało wieczność!” – krzyczę bezgłośnie sama na siebie i dla większego efektu trzaskam drzwiami do łazienki.

Od razu lepiej.