Okładka

Strona tytułowa

AGNIESZKA MONIKA POLAK

MIMO WSZYSTKO

Strona redakcyjna

Redakcja: Zuzanna Gościcka-Miotk

Okładka: Marcin Bondarowicz

Skład: Monika Burakiewicz

© Agnieszka Monika Polak i Novae Res s.c. 2014

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-7722-314-7

NOVAE RES — WYDAWNICTWO INNOWACYJNE

al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.

Konwersja do formatu EPUB/MOBI:

Legimi Sp. z o.o. | Legimi.com

Pamięci mojej Mamy – poświęcam.

TELEFON

Pewnego lutowego ranka w sobotę obudziłam się z samego rana, chociaż mogłam pospać dłużej. Przecież był weekend, wymarzone wolne. Zegara biologicznego nie da się jednak oszukać, tyka sobie systematycznie i nie pytając o zgodę, w odpowiednim momencie włącza budzik.

Nie mogę tylko zrozumieć jednego: dlaczego budząc się według tego samego zegara, jak trzeba wstawać do pracy, człowiek ledwie zwleka się z łóżka, a kiedy może pospać, wyskakuje z pościeli rześki jak skowronek?

Tak chyba musi być.

Otóż tego ranka wzięłam do ręki kolejną książkę i zagłębiłam się w jej treść. Czytałam ją już kilka dni w tak zwanym międzyczasie: po przyjściu z pracy w ramach poobiedniej sjesty, czasami zamiast latania z odkurzaczem lub tuż przed snem. W końcu udało mi się ją skończyć.

Było, o ile dobrze pamiętam, chyba około jedenastej.

Zamknęłam tę książkę, odłożyłam ją na półkę i chwyciłam za telefon.

– Witaj! – powiedziałam, usłyszawszy w słuchawce głos Ewy.

– A witaj, witaj, dobra kobieto – odpowiedziała. – Co tam słychać u ciebie, rybko? – zapytała.

– W zasadzie nic specjalnego. Cały czas się kuruję i nie mogę dojść do siebie. To przeziębienie dało mi się ostro we znaki. Najpierw trzymałam się dzielnie, kiedy wszyscy w domu po kolei chorowali, a teraz przyszła kryska na Matyska. Dzisiaj postanowiłam chwycić się typowych „babcinych” sposobów, bo lekarstwa nie pomagają.

– Co ty powiesz? Naprawdę?

– Kaszel i łaskotanie w gardle, szumy w oskrzelach – ot, taki standard. Jak co roku zresztą. Ale co tam? dam radę. Zaraz poproszę Darka, żeby postawił mi bańki.

– A potrafi? – zapytała.

– Nie wiem, ale jak nie potrafi, to się nauczy – zaśmiałam się. – Zdolny jest i wierzę w niego – powiedziałam i przeszłam do meritum: – Wiesz co, Ewo? Nie dzwonię po to, aby narzekać na zdrowie, tylko w zupełnie innej sprawie. W życiu nie zgadniesz jakiej.

– No dawaj – ponaglała. – O co chodzi?

– Pamiętasz, jak byłam u ciebie ostatnio w ubiegłym roku? Dużo rozmawiałyśmy, opowiadałaś mi te swoje życiowe przygody…

– No, pamiętam, rozmawiałyśmy wtedy bardzo dużo, ale co to ma wspólnego z dzisiejszym telefonem, bo nie rozumiem…

– Pamiętasz, jak w którymś momencie powiedziałam ci, że masz tak barwne życie i tak sobie świetnie dajesz radę z tym wszystkim, co cię spotyka, że o tobie to trzeba by książkę napisać?

– Aaaa, no tak, pamiętam ten moment, zresztą nie ty jedna mi to mówisz – dodała ze śmiechem.

– Ja natomiast pamiętam, co wtedy odpowiedziałaś. Przypomnieć ci?

– Nie trzeba. Pamiętam, co powiedziałam, chyba coś w stylu: „Tylko gdzie znaleźć osobę, która zechce to wszystko połączyć i sklecić coś z tego mojego chaotycznego opowiadania?”.

– Otóż to – potwierdziłam i dodałam: – Znalazła się taka osoba!

– Kto to taki?

– Ja – odpowiedziałam krótko. – Zgadzasz się? Chcesz podzielić się swoimi losami z innymi?

Chwila ciszy. Czekam, aż się odezwie, ale w głowie mam już tytuł i zakończenie.

Jej odpowiedź to tylko formalność.

– Tak, chcę – zdecydowała po chwili.

ZACZĘŁO SIĘ OD WARKOCZA

Znamy się już ponad dwadzieścia lat, a dopiero dzisiaj zaczęłam się zastanawiać, jak to się stało, że zostałyśmy przyjaciółkami. Dzieli nas niemała różnica wieku, bo wynosząca aż szesnaście lat. Dzisiaj, kiedy obie jesteśmy już dojrzałymi kobietami, to nie ma znaczenia, ale wtedy… Chyba jednak też nie miało.

Ja byłam grzeczną, miłą nastolatką, zawsze uśmiechniętą. Nie miałam czasu na rozrywki, ganianie na dyskoteki ani, jak to się mówi, chodzenie z chłopakami, bo mój czas był wypełniony po brzegi nauką i grą. Nie, nie, nie byłam kujonem, lecz kończyłam równolegle dwie szkoły – podstawową i muzyczną. Najpierw w zakresie podstawowym, a potem średnim. I chyba przez to, a raczej dzięki temu prawdopodobnie byłam dojrzalsza i wrażliwsza niż moje rówieśniczki. Dlatego mogłam tak doskonale porozumieć się z Ewą.

Słowa „wrażliwsza” nie użyłam bez powodu i nie zrobiłam tego po to, by się w jakiś sposób wywyższyć. Daleka jestem od tego. Była to połowa lat osiemdziesiątych i ani w szkole, ani tym bardziej w mediach nie było programów na temat integracji z osobami niepełnosprawnymi, do których należy Ewa. Moje rówieśniczki miały inne zainteresowania, z pewnością nie kręciła ich rozmowa ze starszymi kobietami, a kalekimi – tym bardziej. Nie chciałabym wyjść na megalomankę, tak po prostu było.

Mieszkałyśmy w jednym bloku, dzieliły nas dwie klatki. Kilka razy dziennie przechodziłam pod oknami Ewy, targając ze sobą skrzypce czy torbę na ramię. Ponieważ mieszkała na parterze, mogła mnie dokładnie obserwować. I na co patrzyła? Na mój piękny, to są jej słowa, blond warkocz i skrzypce. Jedno i drugie mam do tej pory. Tamten warkocz leży sobie gdzieś między apaszkami, a na skrzypcach grywam do tej pory, teraz już dla przyjemności – bo kiedyś to chyba ku udręce sąsiadów. Byli bardzo wyrozumiali, ja natomiast uprzejma i chyba też wyrozumiała – ostatnie dźwięki wydobywały się z instrumentu o dwudziestej drugiej. Nie zaczynałam też grać przed ósmą rano.

Ewa była już mężatką, z kolei ja wchodziłam powoli w dorosłe życie. I to chyba dzięki Jurkowi, jej mężowi, poznałyśmy się bliżej i trzymamy się razem do dziś.

A życie plecie swoje historie, tak jak ja kiedyś zaplatałam swój warkocz.