Dla Łucji, za wielkie wsparcie każdego dnia

i nieświadomą pomoc w odnalezieniu miłości.

Rozdział 1

Dzień był pochmurny. Od rana padało. Nie, w sumie nie padało… dziś lało. Właśnie wychodziłam z domu, żeby biec na kolejną rozmowę o pracę. Jak zawsze pędząc, rano nawet nie spojrzałam przez okno, więc musiałam szybko wrócić po parasol. Wiedziałam, że to nie wróży nic dobrego, jednak nie mogłam się poddać. Rachunki same się nie opłacą, a już nawet nie chciałam myśleć o ratach kredytu na mieszkanie, które bardzo szybko obniżały zaoszczędzone pieniądze.

Mimo fatalnej pogody, niewielkiego spóźnienia i nieprzystępnej miny sekretarki w recepcji wydawało mi się, że poszło mi lepiej niż zwykle. Wyszłam więc z uśmiechem na ustach i pozytywnymi myślami. Udałam się na szybkie zakupy; czymś trzeba wypełnić lodówkę, żeby było tam cokolwiek oprócz światła.

Dochodziłam już do swojego bloku. Przed klatką, jak co dzień, stała grupa facetów. Już kilka razy na nich wpadłam. Właśnie miałam skręcać, kiedy usłyszałam zatrzymywany z piskiem opon samochód i poczułam, jak część kałuży opada na mnie. Miałam zaplamioną marynarkę, spódnicę i mokre włosy. Czułam, jak narasta we mnie wściekłość; dobry humor i pozytywne nastawienie odpłynęły gdzieś daleko. Odwróciłam się na dość wysokim, lecz stabilnym obcasie w stronę sprawcy całego zdarzenia.

Nie był to młody gówniarz, który dopiero co odebrał prawo jazdy i chciał się popisać przed kolegami, czego się spodziewałam. Z eleganckiego samochodu wysiadał dobrze ubrany mężczyzna. Trudno mi było wtedy określić wiek, może był przed trzydziestką, może niewiele lat po. Na pewno mimo wściekłości zauważyłam, że był przystojny. Fakt ten nie powstrzymał mnie jednak od krzyków:

– Czy pan jest ślepy?! Tędy chodzą ludzie! A jakby były tu dzieci i któreś wybiegłoby na uliczkę?! Czy pan w ogóle myśli, kiedy prowadzi samochód?!

– Przepraszam, śpieszyłem się – odparł lekko znudzony.

– Nie da się nie zauważyć. Takim jak pan powinni zabierać prawo jazdy! – Byłam tak wściekła, że najchętniej zaczęłabym rzucać w niego zakupami, które miałam w ręku. Pohamowałam ten prostacki odruch, niestety języka już mi się nie udało.

– No przecież przeprosiłem. – Patrzył na mnie zdziwiony i urażony faktem, że nadal na niego krzyczę. Tak jakby był nie wiadomo kim i każdy powinien mu dziękować za jego uwagę albo przepraszać za zajęty czas. Tego było dla mnie za dużo, odwróciłam się i skierowałam do klatki. W międzyczasie powiedziałam głośno, co o nim myślałam:

– Palant.

Mężczyźni stojący pod blokiem czekali chyba na faceta, który zburzył spokój mojego dnia. Patrzyli na całą sytuację lekko osłupiali, ale za bardzo się tym nie przejęłam. Weszłam do mieszkania, rozebrałam się i rzuciłam na łóżko.

*

Przez kilka następnych dni myślałam, że mnie prześladuje. Gdy wychodziłam z bloku, stał z chłopakami albo opierał się o samochód. Zawsze z tym swoim ironicznym uśmiechem. Zastanawiałam się, czy nie powinnam się go bać, no ale co mógłby mi zrobić w miejscu publicznym.

Dostałam pracę, więc wreszcie nie będę siedzieć bezczynnie w domu. Mój umysł już nie musiał zajmować się myśleniem o środkach finansowych potrzebnych do życia – mógł spokojnie zająć się prześladującym mnie typem. Zaczynałam zauważać go wszędzie: pod budynkiem, gdzie pracowałam, w galerii handlowej, do której chodziłam, natknęłam się na niego nawet w klubie, w którym byłam z koleżankami.

Właśnie odwracałam się od baru, z piwem w jednej ręce i telefonem w drugiej. Chciałam poszukać wzrokiem koleżanek. Jedyne, co zdążyłam zrobić, to wpaść na niego i wylać większą zawartość kufla na czarną koszulę.

– Ty… – Spojrzał na mnie wściekły. Druga część jego wypowiedzi była raczej twierdzeniem niż pytaniem: – Zrobiłaś to specjalnie.

– Bo na pewno mam oczy z tyłu głowy i widziałam, że za mną stoisz – odparowałam. Wsunęłam lepki od piwa telefon do kieszeni i podniosłam wysoko głowę, szukając koleżanek. Starałam się, aby mój ton był lekceważący. – Taka karma, to pewnie za to ochlapanie.

– Masz świadomość, że ta koszula kosztowała tyle, ile ty zarabiasz przez rok?!

Zauważyłam, jak zaciska pięści i mruży oczy. Zrobiłam mały krok w tył, ale twardo patrzyłam mu w oczy.

– Skoro było cię na nią stać, to stać cię też na kupno nowej. Istnieje jeszcze takie urządzenie jak pralka. Wkłada się do niej brudne ubrania, włącza przycisk i potem wyjmuje czyste. Fajna rzecz, musisz kiedyś spróbować. – Uśmiechnęłam się sarkastycznie i chciałam odejść, jednak stanął przede mną jeden z jego kolegów. Spojrzałam pytająco na mojego prześladowcę.

– Puść ją, niech idzie – powiedział, po czym odwrócił się i odszedł.

*

Kilka dni później stałam w szlafroku przed lustrem, rozplątywałam grube wałki i próbowałam ułożyć jakoś włosy. Wcześniej zdążyłam się pomalować. Cały czas myślałam, w co mam się ubrać, próbując przekonać siebie, że mała czarna byłaby najlepsza. Włosy wylakierowałam i zostawiłam rozpuszczone. Idąc do szafy z ubraniami, wrzuciłam do torebki kilka wsuwek i kosmetyki do poprawy makijażu. Trzydzieści minut i sześć sukienek później byłam gotowa, ubrana w czerwoną dopasowaną sukienkę i wreszcie zadowolona z tego, co widzę w lustrze. Sukienka była elegancka, nie wyzywająca, a jednak przykuwała uwagę. W korytarzu włożyłam skórzaną kurtkę i wysokie szpilki. Pod blokiem czekała już na mnie moja koleżanka ze studiów, Klaudia, ze swoim mężem Pawłem. Wybieraliśmy się na imprezę Oli i Kamila, którą zorganizowaliśmy im jako ich wieczór panieńsko-kawalerski. Przedwstęp do wesela, które miało odbyć się za tydzień.

Gdy podjechaliśmy na miejsce, Ola czekała już na nas w wejściu. Wprowadziła nas do środka i pokazała stojącego w rogu sali Kamila. Ruszyliśmy w jego stronę, żeby się przywitać. Przechodziliśmy przez środek lokalu, wzrok około pięćdziesięciu osób był skupiony na nas. Nigdy takie sytuacje mi nie przeszkadzały, ale nie tego dnia. Kamil przesunął się w bok, kiedy nas zobaczył, a wtedy ja zobaczyłam go. Siedział rozparty na sofie i podniósł brwi, zaskoczony. Nie było możliwości, żebym zawróciła i wyszła, więc wzięłam się w garść. Na mojej twarzy szok zastąpił sztuczny uśmiech. Delikatnie rozpostarłam ręce, żeby przytulić Kamila. Gdy wszyscy się przywitali, przyszły małżonek mojej przyjaciółki dokonał prezentacji.

– Mój kuzyn, Krzysztof Minier, to przyjaciółki Oli ze szkoły, Joanna i Klaudia, a to mąż Klaudii, Paweł. – Podaliśmy sobie ręce, Paweł poszedł rozstawić swoją konsolę, na tej imprezie miał być didżejem. Często zabawiał ludzi w płockich klubach, więc od razu powiedziałyśmy mu, że będzie dla nas grał. Podeszła do nas Ola z drinkami. Nie było innej możliwości, jak usiąść przy Krzysztofie.

– Asia, opowiadaj jak twoja praca. Ciężko jest? – zapytał Kamil.

– Zaczęłam od poniedziałku, jestem asystentką wiceprezesa. Szczerze mówiąc, jest nudno, szef jest często na spotkaniach. Czasem trzeba jakieś spotkanie umówić, stworzyć jakieś pismo, takie głupoty. Wiecie… jeżeli ja w ciągu pięciu dni w godzinach pracy napisałam prawie całą pracę licencjacką, to musiałam się wynudzić. – Roześmiałam się. Kątem oka widziałam, że cały czas Krzysiek nie spuszcza ze mnie wzroku. Klaudia za to poruszyła inną kwestię mojego nowego zajęcia.

– No, ale mogłabyś nas oświecić, jak wygląda twój szef. Przystojny? – Ola się zaśmiała i przytaknęła, że ją też to ciekawi. Kamil prychnął niby w złości, ale było widać, że jest rozbawiony.

– Dziewczyny, jest boski, po trzydziestce, bardzo charyzmatyczny. Wszystkie kobiety w biurze się za nim oglądają, no i wolny przede wszystkim, czego nie można powiedzieć o was – przypomniałam rozbawiona dziewczynom.

– E tam, męża można zawsze podtruć. – Przyszła żona śmiała się. – Prawda, kochanie?

– Tylko uważaj, kochanie, żeby twój przyszły mąż nie zrobił tego pierwszy. A teraz chodź, kobieto, zatańczyć, bo Paweł więcej dla nas nie zagra.

Klaudia wstała chwilę po nich i oznajmiła, że musi iść do łazienki. Chciałam za nią krzyczeć, żeby mnie nie zostawiała. Spojrzałam na mężczyznę, który siedział obok mnie. Byłam spięta, a cisza krępowała mnie jeszcze bardziej.

– No proszę, proszę, a już myślałem, że nic mnie dzisiaj nie zaskoczy. Ciebie się tu nie spodziewałem. Ale wiesz, jedno muszę ci powiedzieć, bardzo miły widok dla oka. – Mrugnął do mnie zawadiacko. Nie wiem, czy bardziej cieszyłam się z tego, że przerwał ciszę, czy wolałabym, żeby zniknął i w ogóle go nie było.

– A ja mam wrażenie, że gdzie bym się nie ruszyła, tam spotykam ciebie. Jeszcze trochę i przestanę wychodzić z domu – odparłam trochę zirytowana, a może tylko udawałam zirytowaną. Sama nie wiem, byłam trochę rozbawiona całą tą sytuacją.

– Nie myślisz, że może po prostu mnie do siebie przyciągasz? Skoro wierzysz w tę całą karmę, przyciąganie tego, co samemu się wytwarza, to może zasłużyłaś sobie na te spotkania. – Wypowiedział te słowa z nieukrywaną dumą, tak jakby zaszczytem było to, że mogę w ogóle z nim przez chwilę porozmawiać.

– Oj, skoro tak, to musiałam popełnić wiele grzechów, z których nie zdaję sobie sprawy. Bo ty zapewne jesteś za nie karą. Pytanie tylko, jak długa będzie ta kara – odpowiedziałam trochę z przekąsem. Ta wymiana zdań podobała mi się bardziej, niż chciałam się do tego przyznać.

– Skoro twierdzisz, że musiałaś być niegrzeczną dziewczynką, to chętnie zostanę na dłużej, lubię takie. – Patrzył prosto w moje oczy, jakby chciał mi przekazać, jakie niestosowne w tym momencie rzeczy mógłby ze mną zrobić. Dwuznaczność jego słów sprawiła, że zaczęłam się zastanawiać, w jakim kierunku zmierza ta rozmowa. Szybko otrząsnęłam się z moich myśli i doszłam do wniosku, że to pewnie tylko moja wyobraźnia odbiera to w ten sposób, bo od dłuższego czasu nie byłam w związku.

– Muszę cię rozczarować, na ogół jestem grzeczna. A to, co złe, robię nieświadomie. – Doszłam do wniosku, że trzeba go spławić, bo może nie skończyć się to najlepiej.

– Chętnie spróbuję to z ciebie wydobyć. – Uśmiechnął się lubieżnie, po czym wstał. – A teraz zatańcz ze mną.

Wstał, okrążył stolik i wyciągnął w moim kierunku rękę, lekko zirytowany, że musi czekać na moją reakcję.

– Nie zgodziłam się z tobą tańczyć, nawet nie zaczekałeś na moją odpowiedź. Skąd w ogóle pewność, że tańczę?

– Długo nie będę czekał, tylko po prostu cię wyciągnę na środek, za moment wszyscy będą na nas patrzeć. Znam cię niedługo, ale mam wrażenie, że zawsze musisz robić sceny. – Dla mnie jego słowa były jak skarcenie przez rodzica. Tak, byłam urażona tym, jak się do mnie odzywa, chciałam zachować się jak pięciolatka i tupnąć nogą na znak protestu. Jednak jedyne, co zrobiłam, to wstałam i podałam mu swoją dłoń.

Zbliżenie do niego spowodowało, że poczułam zapach jego perfum. Były idealne, na pewno z wyższej półki. Tańczył dobrze, ale możliwe, że to nie przez wrodzony talent, ale pewność siebie, dzięki której unosiła się wokół niego aura. Nie żebym wierzyła w takie rzeczy; mam na myśli to, że przyciągał spojrzenia chyba wszystkich, nie tylko kobiet, ale również mężczyzn. Nie wiem, czy chodziło o wzbudzany strach, zazdrość czy inne uczucia. Sama nie mogę określić, jakie emocje wzbudzał we mnie. Przy nim czułam się niezręcznie, bardziej zwracałam uwagę na to, jaki ruch wykonam i co powiem. Nie tak jak przy naszym pierwszym spotkaniu, kiedy mówiłam wszystko, co przyszło mi do głowy.

– Mogłabyś sprawić mi trochę przyjemności i się rozluźnić. – Ton jego głosu był rozkazujący. Spięłam się jeszcze bardziej. Nie miałam ochoty z nim rozmawiać, jedyne, czego chciałam w tamtej chwili, to żeby dał mi spokój. Jednak zebrałam się w sobie i wysyczałam mu do ucha:

– Nie będę ci sprawiać przyjemności, a rozluźnić się mogę, ale tylko wtedy, kiedy dasz mi spokój. Nie mam ochoty z tobą tańczyć, nie mam ochoty w ogóle dziś się bawić. Za każdym razem kiedy cię spotykam, działasz na mnie tak, że mój dobry nastrój się gdzieś ulatnia. Jak to robisz? To wrodzona czy nabyta umiejętność, że odstraszasz od siebie ludzi?

– Nie pozwalaj sobie za dużo. – Zatrzymał się w tańcu i patrzył na mnie teraz niewzruszony. W jego wzroku można było dostrzec wyższość, tak jakby uważał, że jest lepszy od wszystkich, którzy znajdują się wokół. Swoim spojrzeniem wręcz mnie miażdżył. Czułam się dużo niższa, niż byłam, nie pomagały nawet szpilki, które zazwyczaj dodawały mi pewności siebie. Zaskoczył mnie jednak drugą częścią swojej wypowiedzi, która jak zawsze nie była pytaniem. Miałam wrażenie, że stwierdza fakty, na które wymaga odpowiedzi, jeżeli w ogóle coś takiego jest możliwe. – Jesteś na imprezie, dlaczego nie miałabyś tańczyć. W jakim innym celu mogłabyś tu przyjść, jak nie po to, żeby się dobrze bawić.

– Właśnie, mówisz o dobrej zabawie, a wydaje mi się, że połączenie ciebie i mojej dobrej zabawy nie jest możliwe. Czemu po prostu nie dasz mi spokoju? Sala jest duża, możemy nie wchodzić sobie w drogę. Albo nie. Mam jeszcze lepszy pomysł: ja na dzisiejszy wieczór mam już dość jakiejkolwiek zabawy. Pójdę pożegnać się z moimi przyjaciółmi i wracam do domu. – Ruszyłam w kierunku przyszłych małżonków i naszych wspólnych znajomych, którzy siedzieli teraz przy stoliku. Czułam, że mój taneczny partner idzie za mną.

– Kochani, ja będę się zbierać do domu, źle się czuję już od rana i muszę się położyć. Przepraszam was, obiecuję, że na weselu zostanę dłużej. – Uśmiechnęłam się do nich przepraszająco i zaczęłam się przytulać na pożegnanie z każdym z osobna.

– No właśnie, zaskoczyłaś mnie, że tańczysz. Nie robiłaś tego chyba od wieków, ale partner trafił ci się przystojny, więc się nie dziwię. – Klaudia uśmiechnęła się do mnie. – Zadzwonię do ciebie jutro, Asiula, to pogadamy sobie dłużej i może umówimy się na jakieś zakupy albo na kawę.

– Bardzo chętnie. Jestem jak najbardziej za, a jeżeli chodzi o taniec, to nie zamierzam tego powtarzać. – Może nie zabrzmiało to zbyt miło, ale przestałam się tym przejmować. Kiedy wychodziłam, usłyszałam, jak Krzysztof też się żegna ze wszystkimi i twierdzi, że ma jeszcze coś pilnego do załatwienia.

Przed lokalem usiadłam na ławce, wyjęłam telefon i zadzwoniłam po taksówkę. Wreszcie mogłam odetchnąć; czułam się, jakbym wcześniej przez długą chwilę wstrzymywała powietrze. Myślałam, że moja wyobraźnia odmawia mi posłuszeństwa, bo wydawało mi się, że czuję perfumy osoby, której miałam dzisiaj wystarczająco dość. Jednak jak się okazało z moją głową i zmysłami było wszystko dobrze, tylko wymarzony święty spokój nie mógł nadejść.

– Chodź, odwiozę cię. – Patrzył na mnie, czekając, aż wstanę z ławki i pójdę za nim. Niedoczekanie, miałam wystarczająco powyżej uszu znoszenia jego osoby tego wieczoru.

– Czekam na taksówkę, możesz jechać, dam sobie radę. – Starałam się, żeby moje słowa były wypowiedziane całkowicie od niechcenia. Nic nie odpowiedział na to, że nie chcę z nim jechać. W środku mnie jakaś cząstka skakała z radości, że tym razem nie chce postawić na swoim. Powiedział tylko dwa wyrazy, które sprawiły, że mogłam pożegnać się z moim „duchowym spokojem” na pewien czas. Słowa, które były jednocześnie groźbą i obietnicą, a przynajmniej tak je odebrałam.

– Do zobaczenia.

Odszedł, a mnie ogarnęła pustka i niechciana myśl, która nachodziła mnie w różnych okolicznościach: „Znów jestem sama”.

Rozdział 2

Nadszedł kolejny dzień, wyczekiwana niedziela, dzień pełen lenistwa. Miałam zamiar spędzić ją w dresie, jedząc lody i oglądając telewizję. Wszystko byłoby dobrze, gdyby mojego planu nie zakłócił telefon. Otworzyłam oczy, rozejrzałam się po pokoju i sięgnęłam po niego, żeby sprawdzić godzinę – była dziewiąta trzydzieści. Już chciałam przekręcić się na drugi bok i spać dalej do południa, kiedy zaczął dzwonić. Przeklęłam kogoś za cholerne wyczucie czasu i nie patrząc na wyświetlacz, powiedziałam zaspanym, zachrypniętym głosem:

– Halo…

– Cześć, dzieciaku, śpisz jeszcze? Mówiłam ci, że będę dzwonić. Miałyśmy iść na kawę i zakupy. Pomyślałam jeszcze o kinie. Co ty na to? Zaraz zobaczę, co dziś grają. Wysłałam Pawła do jego mamy na obiad, więc mogłybyśmy zjeść coś wysokokalorycznego na mieście. A, i mogłybyśmy w ciągu dnia, może przed kinem, zafundować sobie kilka drinków. No, co nic nie mówisz? Nie mów, że jeszcze w łóżku leżysz. Wiesz, jakie jest słońce? Mogłybyśmy pojechać nad Wisłę. Ale w sumie wolałabym się trochę poopierdalać, a to już jest za dużo pomysłów jak na jeden dzień – wyrzucała z siebie słowa szybciej niż jakakolwiek maszyna. Leżałam z otwartymi ustami, czekając na jakąkolwiek lukę w jej wypowiedzi, która pozwoliłaby mi wtrącić chociaż drobną wypowiedź. W końcu nie wytrzymałam.

– Klaudia, zamknij się, proszę cię. Wiesz, ile potrafisz powiedzieć słów na minutę? Na pewno ponad przeciętną. Mogłabyś zatrudnić się w call center, a nie pracować jako księgowa. – Usłyszałam, jak prycha i wzdycha. Myślę, że była sfrustrowana tym, że jej przerwałam.

– Dobra, powiedz, co myślisz o moim planie dnia. Jeśli się zgadzasz, to będę u ciebie za godzinkę.

Przeliczyłam wszystkie za i przeciw. Zaokrąglając czas wszystkich swoich czynności porannych, odpowiedziałam:

– Zgodzę się, ale jeśli będziesz u mnie za półtorej godziny. W godzinę mogę nie zdążyć, a nie lubię, jak siedzisz i mnie poganiasz. – Mówiłam to, zrzucając z siebie pościel i wchodząc do łazienki, żeby zacząć się zbierać. Słyszałam jęk i mamrotanie Klaudii. Wydawało mi się, że było to coś w stylu: „Ile to można się szykować”.

– Dobra, niech ci będzie, to w takim razie przyjadę autobusem, nie będę brała samochodu, a od ciebie pojedziemy taksówką. Kupię wódkę po drodze, to wypijemy porannego drinka, więc zjedz chociaż kanapkę. Wczoraj się ze mną nie napiłaś, więc dziś to nadrobimy. – Wiedziałam, że się uśmiecha, sama też wyszczerzyłam się do lusterka. – Śpiesz się, do zobaczenia.

– No, bajo – odpowiedziałam.

Wzięłam szybki prysznic. Przerzuciłam szafę do góry nogami, dochodząc do wniosku, że na pewno zaoszczędziłabym wiele czasu, gdybym kiedyś zrobiła w niej porządek. W końcu wybrałam letnią kremową sukienkę z dużym dekoltem na plecach, który odkrywał mój tatuaż. Z sentymentem zerknęłam na niego w lusterku. Wiedziałam, że kiedyś zrobię następny, ale szukałam czegoś odpowiedniego, czegoś, co będzie miało dla mnie większe znaczenie. Ten przedstawiał łapacz snów, miał chronić mnie i bliskich przed złymi rzeczami. Trochę się zamyśliłam, patrząc w lustro i wspominając okoliczności, kiedy to robiłam, ale po chwili tylko wzdrygnęłam się i zebrałam w sobie. Czasem tak jest, że nie chce się wracać do przeszłości, nawet do tych miłych wspomnień. Włosy związałam w kitkę, chyba zrobiłam to z lenistwa, bo nie chciało mi się ich suszyć i układać. Po nałożeniu lekkiego makijażu poszłam do kuchni zrobić sobie coś do jedzenia. Właśnie w tym pomieszczeniu zastała mnie Klaudia, która weszła z impetem do mojego mieszkania, aż podskoczyłam przy stole. Już chciałam się oburzona odezwać, kiedy oczywiście moja przyjaciółka weszła mi w słowo:

– Czy ty kiedykolwiek zamykasz te drzwi? Założę się, że całą noc były otwarte. Przecież wiesz, że śpisz jak zabita! Kiedyś cię okradną, sama będziesz sobie winna. Potem przyjdziesz do mnie z płaczem, a ja ci powiem: „A nie mówiłam”. Ech… co ja z tobą mam…

Patrzyłam na nią w szoku i zastanawiałam się, skąd w niej ta cała energia. Kiedy ja muszę codziennie zmusić się, żeby wstać z łóżka do pracy i budzik dzwoni mi sześć razy, ona jest na nogach, jeszcze zanim on w ogóle zadzwoni. Wzięłam głęboki wdech i powiedziałam:

– Musimy poważnie porozmawiać. Jeżeli masz problemy, możesz mi o tym powiedzieć. – Popatrzyła na mnie zaskoczona i potrząsnęła głową w geście niezrozumienia, więc kontynuowałam: – Narkotyki to nie rozwiązanie, dobrze o tym wiesz, przecież to jest fajne, ale na krótką metę, a potem jest tylko gorzej.

– Boże, ciebie to już całkiem popierdoliło. – Dziewczyna roześmiała się, a ja potrząsnęłam głową w geście bezradności. – Uwielbiam was wyprowadzać z równowagi moim świetnym humorem. Wyobraź sobie, że mojego Pawła najbardziej to wkurza, kiedy budzę go rano po ostrej imprezie i tak mu nadaję. Ciekawe, czemu jedzie wtedy zawsze do swojej mamy.

– No, to strasznie zastanawiające. – Nie wytrzymałam i parsknęłam śmiechem. – Wiesz, że jesteś czasem cholernie męcząca, ale w sumie to jeden z powodów, dla których cię cholernie lubię. – Podeszłam do niej, dałam jej buziaka w policzek i poszłam na korytarz włożyć buty.

– A ty wiesz, że czasem nadużywasz słowa „cholernie”? Przygotuj się do wyjścia, a ja zrobię nam po mocnym drinku i lecimy na podbój tego miasta.

*

Gdy dojechałyśmy do galerii, stwierdziłyśmy, że najpierw obejdziemy wszystkie sklepy, wybierzemy, co nam się podoba, pójdziemy coś zjeść, potem do kina na jakiś film o wyścigach samochodowych i na końcu wrócimy po wybrane ciuchy, żeby z nimi wszędzie nie biegać. Z zakupów byłam cholernie zadowolona. Doszłam do wniosku, że skoro mam nową pracę, a zostało mi jeszcze trochę zaoszczędzonych pieniędzy, to mogę wydać jakąś ich część na ubrania. Potrzebowałam eleganckich sukienek, jakiejś spódnicy, dwóch żakietów, no i może jakiejś koszulki, którą mogłabym włożyć do jeansów w wolne dni.

Wiedziałam, że ten dzień był za bardzo udany, żeby mógł się też tak skończyć. Już miałyśmy wychodzić z galerii i jechać do domu, gdy zobaczyłam go. Był ubrany w czarne spodnie i białą koszulę, której nie zapiął do końca. Był przystojny, nie mogłam zaprzeczać. Jednak w porę się otrząsnęłam odwróciłam głowę z myślą, że może pomysł udawania, że się go nie widzi, jest dobry i może on też nas nie zauważy. W moim planie nie zawarłam jednak jednej ważnej rzeczy, a mianowicie zapomniałam o Klaudii.

– Krzysztof! Cześć! – Stanęła i zaczęła do niego machać, przyciągając nie tylko jego uwagę, ale również osób znajdujących się w obrębie kilometra, bo na pewno ją słyszały. Krzysiek zaczął podchodzić do nas. Obok niego szła wysoka, szczupła blondynka, której wcześniej nie zauważyłam, a może po prostu nie przyszło mi do głowy, że może być z nim.

– No, witam, miło widzieć piękne panie. Widzę, że zakupy się udały. To jest Natalia. A to Klaudia i Joanna – przedstawił nas sobie.

Dziewczyna obrzuciła nas spojrzeniem i odwróciła głowę w drugą stronę, jakbyśmy nie były godne jej uwagi. Klaudia udała, że jej to nie przeszkadza i zaczęła zagadywać Krzyśka. Jego partnerka co chwilę patrzyła na zegarek, co było bardzo irytujące. Ja też chciałam być wtedy całkiem w innym miejscu, jednak nie okazywałam tego tak ostentacyjnie. W pewnym momencie dziewczyna wręcz uwiesiła się na ramieniu Krzyśka, na co on tylko wykonał pomruk niezadowolenia i delikatnie odsunął ją od siebie.

– Natalio, za chwilę – powiedział oschle.

– My już pójdziemy, śpieszycie się – odezwałam się pierwszy raz, od kiedy ich zobaczyłyśmy. Zrobiłam to szybko i zdecydowanie, żeby tylko Klaudia nie zdążyła niczego wtrącić. – Na razie.

– Cześć – powiedział do Klaudii i gdy już odchodziłam, znów się odezwał: – Asiu, do zobaczenia.

Spojrzałam na niego, potem na jego dziewczynę, w której oczach zobaczyłam zaskoczenie i złość. Nie odezwałam się, tylko poszłam przed siebie.

*

Wesele zbliżało się wielkimi krokami, a ja byłam coraz bardziej przerażona. Sukienkę wybrałam już dużo wcześniej, jednak kiedy o niej myślałam, miałam wątpliwości. Doszłam do wniosku, że muszę jeszcze raz przejść się po wszystkich sklepach. W ciągu dnia, kiedy podobno powinnam pracować, o moich rozterkach opowiedziałam koleżance. Poznałyśmy się w biurze, była asystentką prezesa. Od razu się dogadałyśmy i gdy naszych szefów nie było w pobliżu, ukrywałyśmy się w małej biurowej kuchni, popijając kawę. Łucja była bardzo szczupłą, wysoką brunetką. Do pracy zazwyczaj się nie malowała, jednak i tak przyciągała większość męskich spojrzeń. Nawet mój szef się za nią oglądał, gdy przechodziła korytarzem. Wydawało mi się, że nie zdaje sobie sprawy z tego, jak działa na mężczyzn, albo po prostu udaje, co mogło jeszcze bardziej ich przyciągać i kręcić, jak pogoń kotka za myszką, która ciągle im się gdzieś wymyka. Łucja miała już swojego kotka, który gdyby mógł, to chyba nie opuszczałby jej nawet na krok. Bardzo znany typ mężczyzn, który zrobi wszystko dla swojej kobiety. Wymarzony zięć dla każdej matki. Tylko pytanie, czy to może się nie znudzić. Od kiedy go poznałam, zastanawiałam się, jak długo wytrzyma, a potem zrozumiałam, taki facet zostanie ze swoją kobietą na zawsze i czego by nie zrobiła, on zawsze będzie dla niej oparciem. Szkoda tylko, że takim facetom daje się szansę na samym końcu, gdy wszyscy inni „źli chłopcy” zawiodą.

Razem z koleżanką z pracy wybrałyśmy się do galerii handlowej. Dopiero po czasie zrozumiałam, że to był mój największy błąd zabierać ją na zakupy. Dogadywałyśmy się tak dobrze, dlatego że byłyśmy całkiem inne. Dwa przeciwieństwa. Jej podobały się sukienki, których ja bym nigdy nie włożyła, mnie takie, które nie były w jej stylu, do kompromisu dochodziłyśmy tylko przy klasycznej, eleganckiej małej czarnej.

– Myślę, że jednak włożę tę, którą już kupiłam. W tych sklepach i tak nie ma nic nowego, zresztą jak zawsze, kiedy się czegoś szuka. – Byłam już całkowicie rozczarowana.

– Wyglądasz w tej swojej sukience świetnie, więc to nie jest zły pomysł, ale jeszcze możesz przyjść tu w tygodniu. Zostały co prawda cztery dni, ale może coś znajdziesz w ostatniej chwili. – W pewien sposób udało jej się mnie pocieszyć.

– Nie wiem, w ogóle nie mam ochoty iść na to wesele. Chodź, pójdziemy na kawę i jakąś kremówkę, to zdradzę ci czemu.

Kiedy skończyłam swoją opowieść o Krzyśku, usłyszałam coś, czego mogłam się po niej spodziewać:

– Prawie jak historia z jakiegoś filmu. To może być początek dobrego romansu.

– Słyszysz się? Chyba sobie ze mnie żartujesz w tym momencie. Ja ci opowiadam, jak facet mnie bardzo irytuje, a ty wyskakujesz mi z tekstem, że mogłabym mieć z nim romans?! – Byłam zbulwersowana samą insynuacją.

– Przecież sama powiedziałaś, że jest przystojny. Nic nie stoi na przeszkodzie, żebyś sprawdziła, czy w łóżku też jest taki jak w tańcu. – Mrugnęła do mnie porozumiewawczo.

– Przystojny jest, ale charakter ma okropny. Powtarzam o–kro–pny. Wręcz nie da się go znieść. Myślę, że jego wielkie ego mogłoby zarwać moje wygodne łóżko, więc takie zabawy nie wchodzą w grę. – Moja odpowiedź była bardzo stanowcza.

– A ty mi w ogóle nie powiedziałaś, z kim idziesz na to wesele. Przystojny? Skąd go wzięłaś?

– Skąd go wzięłam? – Roześmiałam się na głos, co przyciągnęło spojrzenia kilku mężczyzn, którzy w swoim spojrzeniu nie kryli zainteresowania. Łucja uśmiechnęła się tylko i uniosła brwi zaciekawiona. – Dobre pytanie, znamy się od dawna, bardzo przystojny. Wyprzedzę następne pytania, jesteśmy dla siebie jak rodzeństwo. Zawsze dobrze się razem bawiliśmy, mam jeszcze żałobę, ale już w ten weekend, TEN… zmusił mnie wręcz do tańczenia. Myślę, że nie stanie się nic strasznego, jeżeli kilka razy sobie zatańczę na weselu.

– Oj, twój dziadek na pewno chciałby, żebyś się dobrze bawiła. A zresztą poznałam ostatnio twoją babcię. Domyślam się, że jak z nią porozmawiasz i powiesz, że nie masz w planach tańczenia, to sama cię zaprowadzi na to wesele i wyciągnie na środek parkietu. Albo zmusi wszystkich facetów na sali, żeby z tobą tańczyli. – Nie wytrzymałam i parsknęłam śmiechem. Tak, moja babcia byłaby do tego zdolna.

– Dobra, chodź, wariatko, będziemy się zbierać, bo twój chłopaczek się ciebie nie doczeka i zaraz zacznie wydzwaniać, a mnie pewnie zemdli od tej waszej słodyczy.

*

Byliśmy w drodze. Ja wściekła, to chyba ostatnio norma, on mnie tylko uspokajał.

– Przecież to nic złego, że nie zdążyliśmy do kościoła. Nie ominęło nas tak dużo, zresztą pewnie i tak nic ciekawego się nie działo. – Uśmiechał się do mnie tak szczerze, że nie sposób byłoby tego nie odwzajemnić.

– Wiem, co robisz. – Pogroziłam mu palcem.

– No, co? – Poruszył ramionami, zrobił minę niewiniątka i uśmiechnął się uroczo.

– Dobrze wiesz co. Ech, co ja bym bez ciebie zrobiła?

– Wybuchłabyś z tej złości pewnie. – Mrugnął do mnie. – Jesteś ostatnio strasznie sfrustrowana, o co chodzi, mała? To przez tę nową pracę?

– Nie, w pracy jest okej. Opowiem ci może po weselu, jak wcześniej nie wybuchnę. Będzie tam facet, który strasznie działa mi na nerwy. Można powiedzieć, że mam na niego alergię.

– A czasem ci się nie podoba? – Zaśmiał się z mojej miny. – Oj, dobra. Widzę, że nie, ale wiesz kto się czubi, ten się lubi. No, mała, spokojnie, patrzysz, jakbyś chciała mnie zabić. Pokażesz mi go, a ja zrobię z nim porządek. A poza tym jak chcesz, to mogę udawać twojego ukochanego. Pamiętasz, kiedyś nawet całowanie wychodziło nam dobrze. Ludzie w to wierzyli.

– He, he, he, pamiętam, kochanie, pamiętam. – Wspominając stare, dobre czasy, zapomniałam o powodzie mojego zdenerwowania. – Powiem, jeżeli zajdzie potrzeba naszego bliższego kontaktu.

– Dobra. Jesteśmy na miejscu. Jeżeli to w ogóle tu.

Rozejrzałam się wokół i pokiwałam głową na znak, że dobrze trafiliśmy.

Mariusz, mój partner, wyszedł szybko, żeby okrążyć samochód i otworzyć mi drzwi. W trakcie wkładał marynarkę. Skierowaliśmy się do wejścia na salę. W biegu poprawiałam swoją niebieską sukienkę, która była dość obcisła, z przodu dekolt był pod samą szyją, tył zaś wycięty do tego stopnia, że nie mogłam włożyć żadnego zapinanego stanika. Jedyne, na co mogłam sobie pozwolić, to stanik przyklejany. W duchu modliłam się, żeby tylko go nie zgubić. Na plecach miałam również łańcuszek, który wpadał pod sukienkę, na stopach zaś dwunastocentymetrowe szpilki, od których bolały mnie nogi, a jeszcze nawet przyjęcie weselne dobrze się nie zaczęło.

Gdy pojawiliśmy się na sali, stukot moich obcasów sprawił, że wszystkie spojrzenia skupiły się na nas. Lekko podenerwowana chwyciłam Mariusza za rękę. Podeszliśmy do stolika państwa młodych, którzy już do nas wstawali. Złożyliśmy życzenia, daliśmy prezent i kwiaty. Oczywiście nie obyło się bez komentarzy ze strony Oli, która spodziewała się, że się spóźnię – podobno jak zawsze i wszędzie. Pokierowali nas do stołu, gdzie było przygotowane dla nas miejsce, zresztą bardzo blisko stołu młodej pary. Kiedy usiedliśmy, obok siebie miałam Klaudię i Pawła, za to naprzeciwko Krzyśka i Natalię. Widząc spojrzenie Klaudii, musiałam coś powiedzieć:

– Hej. Tak, tak, wiem, zawsze się spóźniam. Moja fryzjerka miała opóźnienie, Mariusz miał niewyprasowane ubranie, w ogóle wszystko było nie tak, jak sobie zaplanowałam.

– Do tego musiałem jeździć szukać dla niej rajstop, bo przecież nie pomyślała o tym, że jeszcze w domu mogą się podrzeć – dopowiedział za mnie Mariusz. Paweł pokiwał głową, jakby doskonale rozumiał tę okropną sytuację, w której znalazł się mój partner. Prychnęłam tylko na znak sprzeciwu, jednak moja przyjaciółka musiała dodać parę swoich myśli.

– Tak, ja już wiem, co wy robiliście. Było tak ostro i w pośpiechu, że aż się rajstopy porwały, ale, Mariuszu, w sumie ci się nie dziwię; wygląda tak, że nawet mój mąż nie spuszczał z niej wzroku, jak wchodziła. – Ja się lekko zaczerwieniłam, Mariusz już zdążył poznać poczucie humoru mojej przyjaciółki, więc tylko pokręcił głową w rozbawieniu, szanowny małżonek zaczął się nieudolnie tłumaczyć, a Krzysztof nie spuszczał ze mnie wzroku, jakby czekał na jakąś reakcję z mojej strony, która potwierdzałaby słowa Klaudii.

– Zgłodniałam. Jak nałożę sobie to coś – udałam, że nie słyszałam, co powiedziała, chociaż nie było możliwości, żeby tego nie słyszeć, i zwróciłam się do mojego partnera, wskazując widelcem na jakąś potrawę – i jak nie będzie mi smakowało, a ty nałożysz sobie to – wskazałam na coś innego – to się ze mną zamienisz?

– Jasne, maleńka, jak zawsze. – Uśmiechnął się do mnie, co od razu odwzajemniłam. Krzysiek jeszcze bardziej intensywnie zaczął mi się przyglądać.

Wieczór mijał naprawdę miło, wszyscy dobrze się bawili. Mariusz i Paweł wypili już sporo, wyszli się przewietrzyć, Natalia wyszła do łazienki, a Klaudia spojrzała na mnie, uśmiechając się szeroko, mrugając do mnie i odchodząc, gdzieś w swoją stronę. Zespół zaczął grać Lecz tylko na chwilę Czerwonych Gitar.

– Zatańcz ze mną. – Krzysiek patrzył na mnie tak, że nie mogłam odmówić. Hipnotyzował spojrzeniem. – Proszę.

– Dobrze, zatańczmy. – Wyszliśmy na środek, kołysząc się lekko.

– Jesteś z nim szczęśliwa? – W pewnej chwili nie wiedziałam, o kogo mu chodzi. – Uśmiechasz się do niego tak, jakby był jedynym facetem na świecie.

– To tylko przyjaciel. – Sama nie wiedziałam, czy naprawdę to powiedziałam. Tylko przyjaciel? Jeden z najlepszych przyjaciół, jakich może mieć człowiek, a ja powiedziałam, że to tylko przyjaciel. Nie wiem, czemu tak bardzo chciałam, żeby nie myślał, że mam faceta. Wtedy jeszcze nie chciałam przyznać przed sobą, że naprawdę mnie pociąga.

– To dobrze. Chciałbym, żebyś kiedyś patrzyła tak na mnie. – Zalała mnie fala gorąca, jednak szybko spadł na mnie zimny prysznic. – Chociaż nie, nie chciałbym. Ty będziesz na mnie patrzyła z pożądaniem. Będziesz chciała, żebym porwał twoje rajstopy, jak nie wszystkie części twojej garderoby. – Zatrzęsłam się ze złości. – Spokojnie, kochanie, już niedługo.

Piosenka się skończyła, a ja odskoczyłam od niego, jakby parzył, i szybko skierowałam się do stolika. Musiałam napić się czegoś zimnego. Ten człowiek doprowadzał mnie do szaleństwa.

Rozdział 3

Niedzielny poranek miał być czasem dla mnie, a raczej czasem mojego lenistwa. Zamierzałam przespać pół dnia, jednak tak jak tydzień wcześniej na zamiarach się skończyło. Parę minut po godzinie dziewiątej zadzwoniła moja mama z pytaniem, jak było. Byłam tak wściekła, że prawie udusiłam ją na odległość. Wykrzyczałam się, na co ona tylko się roześmiała i powiedziała, że zadzwoni, jak będę w lepszym humorze. Mimo zakończonej rozmowy nie mogłam zasnąć, poprzewracałam się z boku na bok i w końcu z wielkim ociąganiem wypełzłam z łóżka. Szybki prysznic i mocna kawa pomogły mi się obudzić, jednak moje reakcje i tak były opóźnione. Właśnie wpatrywałam się w przestrzeń i pewnie robiłabym to przez resztę dnia, gdyby nie nachalne dobijanie się do moich drzwi. Wstałam z jękiem i poszłam otworzyć. Przede mną stał nie kto inny jak… mój szef.

– Dzień dobry. – Byłam w tak dużym szoku, gdy go zobaczyłam, aż zdziwiłam się, że w ogóle dałam radę coś z siebie wydusić. – Coś się stało?

– Widzę, że miałaś ciężką noc, wyglądasz strasznie. – Opierał się nonszalancko o ścianę i patrzył na mnie z wielkim uśmiechem. Wiem, że mój rozciągnięty dres i włosy sterczące na wszystkie strony nie sprawiają, że wyglądam jak bogini seksu, no ale bez przesady, mógł zachować to dla siebie i tak nie czułam się dobrze. – Przyszedłem omówić z tobą dokumenty. Nie będzie mnie w poniedziałek i wtorek w biurze. Mam nagły wyjazd rodzinny.

– Wejdź, nie będziemy przeglądać dokumentów w drzwiach. Napijesz się czegoś? Kawy, herbaty? Jestem po weselu, stąd ten wygląd. Przepraszam za bałagan. – Szłam do salonu i rozglądałam się, czy jest coś, co powinnam sprzątnąć. Na szczęście panował względny porządek. Damian, mój szef, usiadł na kanapie i rozglądał się ciekawie po mieszkaniu, przez dłuższy czas przyglądając się zdjęciom.

– Możesz zrobić mi kawę, ale tylko jeżeli to nie problem i jeśli napijesz się ze mną.

Skinęłam lekko głową. Tak, kawa to zdecydowanie dobry pomysł, już druga, ale może pozwoli mi bardziej się skupić. Moja koncentracja raczej nie chciała uczestniczyć dziś w moim życiu. Może jeszcze spała.

– Zajmiesz mój gabinet przez ten czas, kiedy mnie nie będzie. W poniedziałek przyjmiesz dwóch nowych klientów, ich dokumenty są w tej teczce. Postaraj się jeszcze dziś z nimi zapoznać, wstępną ofertę dla nich znajdziesz w moim laptopie. Hasło dostępu znasz. Dasz sobie z nimi radę, jeżeli tylko nie ubierzesz się jak dziś – powiedział ze śmiechem, jeszcze raz mierząc mnie od góry do dołu.

– To nie jest śmieszne. Mam dzień wolny, następnym razem będę ściemniała, że mnie nie ma domu – udałam oburzoną, ale po chwili już śmiałam się razem z nim. – Mogłeś zadzwonić i uprzedzić, wtedy włożyłabym coś normalnego.

– Nic nie szkodzi, lubię zaskakiwać swoich pracowników, ich reakcje mówią o nich więcej niż wypowiadane słowa. Dobrze, że masz do siebie dystans i się nie obrażasz. Wiem, że dasz sobie radę, a teraz przejdźmy dalej do pracy. Będziesz musiała dokończyć raport za ostatni miesiąc i przedstawić go na zebraniu w poniedziałek po południu. – Moje oczy były wielkości pięciozłotówek; byłam dwa razy na takim zebraniu tylko i wyłącznie jako asystentka, a teraz mam przedstawiać raport. Tego gościa porąbało. Chyba domyślił się, że patrzę na niego jak na idiotę, bo powiedział: – Do raportu trzeba dodać ostatnie dane, które otrzymasz w poniedziałek od Derskiego, gdyby zapomniał, nękaj go telefonami od jedenastej. We wtorek powinienem wrócić koło godziny dziewiętnastej, gdybyś mogła na mnie zaczekać, byłoby świetnie. Omówilibyśmy wszystko, co się działo pod moją nieobecność.

– Nie będzie problemu, tylko powiedz, co zrobimy, jeżeli coś spieprzę. Co jeśli ci nowi klienci nie będą chcieli z nami współpracować, bo powiem coś głupiego? – Od razu miałam w głowie tysiące scenariuszy, na których końcu pakowałam rzeczy z biurka i znów byłam bez pracy.

– To znajdziemy nowych. Spokojnie, nie są tak ważni, żebyś musiała się nimi przejmować. Zawsze zastępował mnie Michał. – Michał Korucki był drugim prezesem firmy Koszucki & Korucki, to jego asystentką była Łucja. – Wspólnie doszliśmy do wniosku, że trzeba dać szansę komuś nowemu. Zresztą i tak jesteś wtajemniczona we wszystkie sprawy firmy. Myślimy o rozwinięciu działalności, będziemy potrzebować większej liczby dobrych doradców. Pomyśl o tym i przygotuj się do tych rozmów. Będę się już zbierał. Wierzę w ciebie. – Miał minę starszego brata, który chce dodać otuchy przed ważnym egzaminem, jakby nie przyjmował do wiadomości, że jego małej siostrzyczce może się coś nie udać.

Gdy byliśmy przy drzwiach, pożegnaliśmy się. Zostałam sama ze stertą papierów, potwornym bólem głowy i chęcią jedynie położenia się spać. Jednak ani sen, ani przygotowanie się do pracy nie było mi dane, odległy był nawet święty spokój. Znów ktoś zaczął dobijać się do drzwi. Myślałam, że to Damian zapomniał mi jeszcze o czymś powiedzieć. Otworzyłam je, nie patrząc przez wizjer. Moje zaskoczenie było tak duże, że gdyby nie śmiech przybysza, moja szczęka uderzyłaby o podłogę.

– Co TY tutaj robisz? – Zdołałam z siebie wydusić.

– Ślicznie wyglądasz, kochanie.

Po co pytałam, mogłam się spodziewać, że nie uzyskam odpowiedzi. Nie patrząc na moją reakcję, wyminął mnie i wszedł do środka. Skierował się od razu do salonu i rozsiadł się na fotelu, czekając, aż zbiorę się w jedną całość i przyjdę za nim.

– Tak, czuj się jak u siebie w domu, tak jakbym cię tu zaprosiła. – Ironia aż wypływała z wypowiadanych słów.

– Oj, maleńka, wiem, że cieszysz się na mój widok. Naprawdę fajne wdzianko. Nie zaproponujesz mi czegoś do picia, hmm… najlepsze będzie piwo.

– Chyba sobie żartujesz. Jakbyś nie zauważył, jestem zajęta. – Wskazałam ręką na stertę dokumentów. On tylko poruszył ramieniem, jakby to go w ogóle nie obchodziło.

– Zajmiesz się tym później, a teraz ubierz się w coś… innego. Wyjdziemy gdzieś.

– Nigdzie z TOBĄ nie idę. – Akcent na jego osobę padł bardzo dobitnie, co chyba mu się nie spodobało. Wstał i zrobił krok w moją stronę. Zmarszczył brwi.

– Jeżeli chcesz, mogę cię nawet wynieść. W tym stroju. – Skrzywił się lekko. – Znów robisz sceny. Bądź grzeczną dziewczynką i posłuchaj chociaż raz bez kłótni.

– Słuchaj, nie będziesz mi mówił, co mam robić. Powiedziałam, że nigdzie nie idę, to znaczy, że nie idę. A ty opanuj swoje tarzanie odruchy i daj mi spokój. – Widziałam złość, która wkrada się na jego przystojną twarz, a za moment zmienia się w cwany uśmiech, wskazujący na to, że już coś wymyślił.

– Mam lepszy pomysł – powiedział niskim głosem, zbliżając się do mnie. Moje ciało przeszedł dreszcz. – Mogę pomóc ci zmienić ubranie, tylko to zajmie nam więcej czasu. – Gdy był już blisko mnie, uniosłam rękę w geście obronnym.

– Dość. Wygrałeś. Przebiorę się. – Popatrzył na mnie z wyższością i wrócił na fotel. Idąc się ubrać, za plecami usłyszałam: – Zawsze wygrywam, sama się o tym przekonasz.

Ubierałam się powoli, chciałam mu zrobić na złość. Zachowywałam się jak dziecko, nie myślałam rozsądnie. Irytował mnie tak bardzo, że miałam ochotę krzyczeć, tupać i walić w ścianę, ile tylko miałam siły. A wszystko ze złości na jednego debila. Nie wiedziałam, dokąd chce mnie zabrać, co się równało z niewiedzą dotyczącą stroju. Doszłam do wniosku, że postawię na coś, w czym będę czuła się wygodnie. Był czerwiec, lecz nie było na dworze za gorąco. Włożyłam więc jasne jeansowe rurki, białą bluzkę z nadrukiem i krótkim rękawem. Rzęsy pomalowałam tuszem, umyłam zęby i poprawiłam włosy.

Moja dzisiejsza udręka, siedziała na fotelu, oglądając telewizję. Nogi miał założone na stolik przed sobą, trzymał je na firmowych dokumentach. Stałam z otwartymi oczami, nie wiedząc, czy chcę mu w ogóle przeszkadzać. Może gdybym udawała, że mnie nie ma, zapomniałby, po co tu przyszedł, i miałabym spokój.

– Długo ci to zajęło, miałaś się tylko przebrać. Już miałem po ciebie iść – powiedział, nawet na mnie nie patrząc, i nie ruszył się o milimetr. Odzyskałam głos.

– Zabierz nogi z mojego stolika. Zniszczysz mi dokumenty.

– Skarbie, nie unoś się tak. – Wstał i skierował się do wyjścia. – No, na co czekasz? Wkładaj buty i chodź, nie będę marnował czasu.

Włożyłam balerinki i wzięłam torebkę. Zamknęłam drzwi i zeszłam przed blok. Stał i czekał przed samochodem. Na twarzy miał grymas niezadowolenia. Nie miałam pojęcia, czy chodziło mu o mój strój, czekanie, czy o coś innego. Nie wiem, czy sam to rozumiał. Wsiadłam do auta, ruszyliśmy. Nie jechaliśmy długo. Byliśmy poza miastem i kierowaliśmy się w stronę najbliższego jeziora. Często tu przyjeżdżałam z koleżankami. Jednak Krzysztof zajechał z drugiej strony Grabiny. Zaparkował pod drzewem i wyszedł z samochodu. Poszłam za jego przykładem, oparłam się o maskę i rozejrzałam. Ogarnął mnie spokój, odetchnęłam świeżym powietrzem. Piękny krajobraz może sprawić wiele, nawet potrafi przywrócić humor.

– Masz piękny uśmiech. – Jego głos wybudził mnie z transu. Mimika mojej twarzy pewnie przywołała wyraz niezadowolenia. Nie lubiłam takich tekstów. Wydawały mi się oklepane i nic nieznaczące. Nie wnosiły nic do mojego życia, znałam swoją wartość. Nie uważałam się za piękność, ale wiedziałam, że nie jestem brzydka. Wolałam usłyszeć taki komplement, kiedy naprawdę starałam się, żeby dobrze wyglądać. – Nie zachowuj się tak, jakbym wyrządził ci nie wiadomo jaką krzywdę. Zabrałem cię tu, bo potrzebowałem odpocząć. Mogłabyś chociaż przez chwilę udawać, że ci się podoba.

– Nie muszę udawać. Jest tu bardzo ładnie. Nie znoszę po prostu oklepanych i tandetnych tekstów, które można powiedzieć każdemu. Wytłumacz mi coś, bo tego nie rozumiem. Może nie jestem na tyle bystra, żeby to pojąć. Mówisz, że chciałeś odpocząć, więc czemu nie zabrałeś tu kogoś, z kim lubisz spędzać czas? Nie wiem, na przykład Natalii? – Miałam dość niejasnych sytuacji. Ten człowiek wprowadzał do mojego życia zamęt.

– To proste, nie lubię spędzać czasu z Natalią. A reszcie ekipy przydzieliłem już zadania na dziś. Sam miałem chwilę wolnego, więc postanowiłem spędzić ją z tobą. – Znów zaczynał. Tak jakby uważał się za króla i władcę tego świata, jakby traktował ludzi jak poddanych. Co, do cholery, znaczyło, że przydzielił im zadania? A ja pewnie powinnam być zaszczycona faktem, że pan postanowił obdarzyć mnie chwilą cennego czasu. Coś innego jednak bardziej przykuło moją uwagę.

– Jak możesz nie lubić spędzać czasu ze swoją dziewczyną?

– Czekaj, nigdy nie mówiłem, że to moja dziewczyna. – Oparł się tak samo jak ja o maskę samochodu, zdecydowanie za blisko.

– Ona o tym wie? To znaczy, czy wie, że uważasz, że nie jest twoją dziewczyną? Bo z tego, co wywnioskowałam na weselu, ma oczekiwania na jakiś stały związek.

– Spotykam się z nią, kiedy mam ochotę. A czego ona oczekuje, nie wiem. Nie interesuje mnie to. – No i wszystko było jasne. Jak można być takim dupkiem? Wybełkotałam pod nosem jakieś przezwisko i liczyłam na to, że nie usłyszy.

Pomyliłam się.

– Słucham. Powtórz.

– Powiedziałam, że rozumiem waszą relację.

– Powiedzmy, że ci wierzę. Ale zapamiętaj sobie, że następnym razem będę bardziej dociekliwy. Chodź, usiądziemy nad jeziorem. – Nawet na mnie nie zaczekał, nie spojrzał, czy za nim idę. Usiadłam obok niego, zadarłam głowę do góry, próbując patrzeć w słońce. Było cudownie, prawie jak w filmie. Woda, plaża, słońce i ON, całkiem przystojny facet. Tylko raczej jego to bardzo chętnie bym z tego mojego filmu wycięła. To olbrzymie ego i wredny charakter zmieniały mój cały scenariusz i dosłownie zasłaniały wielkie, ciepłe słońce. A jego ogólna postać sprowadzała mnie na ziemię ze świata „bujania w obłokach” z prędkością światła.

– Kolejny oklepany tekst, ale bardzo mnie ciekawi, o czym myślisz. – Musiał się odezwać. I do tego tak niskim głosem, że przeszły mnie dreszcze.

– Szczerze? Zastanawiam się, jak można być tak wielkim dupkiem, jakim jesteś ty? – Moja mina mówiła sama za siebie: „Chciałeś to masz, nie musiałeś pytać”. Jednak jego reakcja mnie zaskoczyła, nie zezłościł się, czego się spodziewałam. On po prostu się roześmiał, tak jakbym powiedziała naprawdę dobry kawał.

– Oj, skarbie, wiesz, że będę musiał ci jakoś odpłacić za to obrażanie mnie. Sama będziesz sobie winna. Na razie masz szczęście, mam dobry humor. – Popatrzył na mnie z uśmiechem. Nie był to naturalny uśmiech, raczej wyuczony.

Pozycję siedzącą zastąpił leżącą, zamknął oczy i zasłonił je ręką. Mogłam mu się teraz dobrze przyjrzeć. Był dobrze zbudowany, przez czarną koszulkę było widać zarysowane mięśnie, na twarzy miał zarost, który dodawał mu ostrości, do tego był bardzo seksowny. Zaczął dzwonić jego telefon, wyciągał go z kieszeni jedną ręką, cały czas leżąc bez zmian. Nawet nie spojrzał na wyświetlacz, tylko przyłożył go do ucha.

– Mów. – Ton głosu był tak surowy, że gdy tylko powiedział to jedno słowo, przeszedł mnie dreszcz. – Jak to nie dojechał? Kurwa. – Wstał i odszedł kawałek, jednak mogłam nadal słyszeć jego głos. – Mieliście zająć się tylko tą jedną rzeczą. Pilnować tylko tego cholernego samochodu. A i tak spierdoliliście całą sprawę. Czy zdajesz sobie sprawę, ile ten transport był wart? – Cisza, ktoś po drugiej stronie pewnie nieźle się tłumaczył. – Znaleźliście chociaż tego gościa, który może wiedzieć, gdzie to zginęło? – Znów cisza. Krzysiek stał tyłem do mnie, nie mogłam widzieć jego twarzy, może to i lepiej. Sam ton jego głosu mnie przerażał. – Odwiozę Joannę i zaraz tam będę. – Rozłączył się, telefon schował do kieszeni. Jednak zanim się odwrócił, odetchnął głęboko parę razy. Zapewne chciał się choć trochę uspokoić. – Musimy wracać.

Podszedł do mnie, wyciągnął w moim kierunku rękę, żeby pomóc mi wstać. Nie potknęłam się i nie wpadłam w jego ramiona, jak to zazwyczaj w takich momentach dzieje się na filmach. Stałam naprzeciwko niego, byłam podenerwowana jego krzykiem, mimo że nie był skierowany do mnie. Lekko podniosłam głowę, żeby spojrzeć na jego twarz. Nie było po nim widać zdenerwowania ani żadnych innych emocji. Patrzył tylko na mnie tak intensywnie, że przez chwilę nie mogłam oderwać od niego oczu. Musiałam się otrząsnąć.

– Wszystko w porządku?

– Nie. – Tego się nie spodziewałam. Myślałam, że przytaknie, tak po prostu, żebym się odczepiła. – Nic nie jest w porządku, a teraz chodź, odwiozę cię do mieszkania. – Położył rękę na moim ramieniu i delikatnie przysunął mnie do siebie. Nie opierałam się, szłam przy nim do samochodu. Otworzył mi drzwi, poczekał, aż wsiądę, po czym obszedł auto i usiadł za kierownicą.

Podczas drogi powrotnej nie odzywaliśmy się do siebie. Analizowałam w głowie jego rozmowę telefoniczną. Odtwarzałam ją jak jakieś nagranie. Przychodziło mi tysiąc różnych pomysłów. Byłam pewna tylko tego, że Krzysztof zajmuje się czymś nielegalnym. Mimo że nie padło to jednoznacznie w rozmowie, takie odniosłam wrażenie.

– Pozwolisz, że nie będę cię odprowadzał do drzwi, następnym razem to zrobię. – Po raz kolejny dzisiejszego dnia z rozmyśleń wyrwał mnie jego głos. Rozejrzałam się i zorientowałam, że jesteśmy na moim osiedlu. – Może nawet następnym razem pocałuję cię na pożegnanie. – Musiał zakończyć to spotkanie w typowy dla siebie sposób.

Nie powiedziałam ani słowa, wysiadłam, trzasnęłam drzwiami, może odrobinę za mocno. Otworzył szybę i krzyknął jeszcze za mną:

– Do zobaczenia niedługo.

Moment życia

Wydanie pierwsze, ISBN 978-83-7942-794-9

© Joanna Zawadzka i Novae Res s.c. 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

Redakcja: Joanna Grubba

Korekta: Alicja Maszkowska

Okładka: Paulina Radomska-Skierkowska

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad.pl

Novae Res – Wydawnictwo Innowacyjne

al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.