Książkę dedykuję moim kochanym rodzicom
Bogusi i Krzysiowi,którzy zawsze mnie wspierają
i wierzą we mnie, nawet gdy ja przestaję.
Bez Was by się nie udało.
Dziękuję. Kocham Was.

I.

Nick powoli podniósł powieki. Do jego uszu zaczęły docierać gwar i muzyka płynąca z głośników. Uniósł głowę z barowej lady, rozglądając się niemrawo. Rękawem swojej mocno zużytej, wojskowej kurtki otarł resztki rozlanego drinka z policzka. Mrugnął kilka razy, próbując sobie przypomnieć, co tu właściwie robi. Barman zabrał leżącą obok niego szklankę i wytarł blat, na którym Nick dopiero co tak smacznie drzemał.

– Najlepsza whisky ze wszystkich planet świata, co, Nick? – zwrócił się do niego z uśmiechem.

– Nie wiem, czego ty tam dodajesz, Jim, ale jak Unia dobierze się do tej planety, to na pewno cię za to zamkną, dlatego wolę korzystać, póki mogę – odparł z przekąsem Nick, przecierając zaspane oczy i starając się skupić myśli.

– A niby czego galaktyczni mieliby szukać w tej dziurze?

– Dziura czy nie, prędzej czy później GUM spróbuje położyć łapska na każdej planecie, choćby składała się w stu procentach z pustyni. Długo tak spałem?

– Może z godzinę. Spokojnie, pilnowałem, nikt cię nie oskubał. Muszę dbać, żeby moi stali klienci mieli czym płacić.

Teraz Nick również się uśmiechnął. Z chaosu myśli w końcu zaczął mu się wyłaniać obraz sytuacji. Był tu umówiony ze swoim zleceniodawcą na dopięcie transakcji i jak zwykle przesadził z ognistą whisky Jima.

– Nie martw się, spłacę cię jeszcze dziś i kupię zapas tego cholerstwa na następną dekadę. Wchodził tu ktoś, kogo nie znasz?

– Ten w rogu siedzi tu z pół godziny i co chwilę na ciebie zerka. Nie zamówił nic do picia, a wiesz, że takim nie ufam. – Jim mrugnął do Nicka z szyderczym uśmiechem i pokazał palcem na stolik w ciemnym rogu sali.

Nick odwrócił się i spojrzał we wskazane miejsce. Siedziała tam zakapturzona postać, jednak po ledwie widocznych, ostrych rysach twarzy Nick szybko rozpoznał swojego zleceniodawcę.

– Dzięki, Jim. – Podniósł się i ruszył w stronę przybysza. Poprawił swoją pogniecioną kurtkę i usiadł przy krześle na wprost niego. – Spóźniłeś się, Tradit. Masz kasę?

Mężczyzna nazwany Traditem zdjął kaptur z głowy i wbił swój przenikliwy wzrok w Nicka. Przez chwilę się nie odzywał, jakby nad czymś się zastanawiał.

– Najpierw pokaż mi księżniczkę – odparł, wciąż patrząc prosto w oczy Nicka. Jego twarz nie zdradzała żadnych emocji.

– Księżniczkę? No, no, zapomniałeś wspomnieć, że przyjmując zlecenie, zadrę z królewskim rodem. Chyba będzie trzeba renegocjować naszą umowę. – Nick rozsiadł się wygodniej w fotelu, a na jego twarzy pojawił się lekki uśmiech. On też patrzył prosto w oczy Tradita, nie miał zamiaru dać mu się poczuć zbyt pewnie. Od początku podskórnie czuł, że musi mieć oko na tego typa. Widział, że teraz na jego spokojnej twarzy pojawił się ledwo widoczny grymas zniecierpliwienia.

– Renegocjować? Dostajesz tyle, że mógłbyś za to porwać wszystkie królewskie rody Sojuszu Niezależnych. A może po prostu dam znać Uzurpatorom, w jakiej to melinie mogą znaleźć swojego zbiegłego dowódcę?

Pięści Nicka zacisnęły się, a jego oczy zapłonęły. Musiał mocno nad sobą panować, bo wiedział, że opary ognistej whisky Jima nie są najlepszym doradcą, a w tej chwili miał ochotę złapać głowę Tradita i trzasnąć nią o stół. Nie spodziewał się, że zleceniodawca tak dobrze go rozpracował.

– Nie pogrywaj ze mną. Chyba że chcesz sprawdzić, czy dotrzesz do Uzurpatorów przed tym, jak mój blaster zrobi ci w głowie dziurę wielkości pięści? Pokaż mi moją forsę! – Nick gwałtownie pochylił się w stronę Tradita, a w tym samym czasie jego ręka powędrowała w okolice blastera schowanego w skórzanej kaburze przy spodniach. Gdyby nie to, że nie stać go było nawet na paliwo do statku, pewnie władowałby już w rozmówcę całą serię ze swojego ukochanego LB 9-16. Czuł, że serce wali mu coraz mocniej, ale starał się opanować emocje.

– Po co te nerwy, generale? Powiedz mi, gdzie ją masz, a zobaczysz swoją nagrodę. – Tradit zdawał się być zadowolony z tego, że wyprowadził Nicka z równowagi. Czuł, że skoro ten jeszcze nie dobył blastera, to ma nad nim psychologiczną przewagę. Jego powieki zdawały się być jak przyklejone i nie zamierzały nawet drgnąć, a co dopiero mrugnąć. Jedynie strużka potu powoli ściekająca po jego prawym policzku zdradzała świadomość tego, że jego rozmówca jest nieobliczalny. W końcu Nick wziął głęboki oddech i odparł przez zaciśnięte zęby:

– Jest na moim statku.

Nagle wszystko zaczęło się dziać w ułamkach sekund. Tradit dotknął klapy swojego płaszcza, którą lekko odchylił. Nick dostrzegł przyczepiony do niej komunikator. Chwycił za swój blaster, jednak zanim zdążył go wyciągnąć, zleceniodawca zdążył krzyknąć:

– Słyszeliście?! Fatila jest na jego stat… – Więcej słów już nie zdążyło wydobyć się z jego ust, bo promień wystrzelony z LB 9-16 przeleciał dokładnie przez jego gardło. Następny ugodził go w skroń, a jego twarz gruchnęła o stolik, przewracając go.

W następnym momencie Nick był już na nogach. Usłyszał otwierające się drzwi do baru. Skoczył za stół, który przewróciło cielsko Tradita, i ukrył się za nim – teraz tworzył idealną tarczę. Wypchnął zza swojej osłony leżącego obok, niewdzięcznego zleceniodawcę. W stronę jego ciała poleciał grad pocisków, na oko z mniej więcej z sześciu blasterów. Usłyszał głosy strzelających.

– Myślisz, że to on? Idź i sprawdź.

– Jeśli to on, to gdzie jest Tradit?

Teraz Nick dostrzegł, że po jego pierwszych strzałach Jim musiał przygasić światło, dzięki czemu napastnicy nie wiedzieli, do kogo strzelają. Usłyszał zmierzające w jego stronę kroki. Zamarł w bezruchu, starając się nie wydać z siebie jakiegokolwiek dźwięku. Kiedy wyczuł, że napastnik jest centymetry od jego kryjówki, zerwał się na równe nogi. Kątem oka zobaczył tylko szok na twarzy tamtego. Nie wahając się, przyłożył blaster do jego głowy i strzelił. Chwycił przeciwnika, zanim ten zdążył upaść, i trzymał go jako żywą tarczę. Pozostała szóstka strzelców przez kilka sekund zdawała się być zupełnie otumaniona tym, co zaszło. To wystarczyło, aby strzały Nicka dosięgły dwóch następnych. Pchnął ciało napastnika przed siebie i ruszył biegiem do barowej lady. Pozostali ocknęli się i zaczęli strzelać do niego raz za razem. Jednak ich strzały śmigały za plecami Nicka, co najwyżej muskając jego kurtkę i tworząc w niej nowe dziury. Kiedy tylko Nick dobiegł do baru, przeskoczył ladę i schował się za nią. Zobaczył przerażoną twarz Jima, który również się tam ukrywał.

– Wybacz, Jim, chyba kiepski ze mnie negocjator.

– Te… te… teraz to, ku… ku… kur… przesadziłeś!

Nick uśmiechnął się i wychylił się zza lady. Pociski latały tuż obok jego ucha, jednak jego strzały były bardziej precyzyjne. Strzelił cztery razy, a czterech napastników synchronicznie niczym grupa taneczna wywinęło salto w tył i zastygło na podłodze w bezruchu. Nick przeskoczył ladę i popędził w stronę wyjścia z baru. Za plecami usłyszał krzyki Jima:

– Jeszcze mi za to zapłacisz!

Wypadł przez drzwi i rozejrzał się. To miejsce było naprawdę totalną dziurą. Dookoła rozciągały się ruiny niegdyś nowoczesnego i tętniącego życiem miasta. Dostrzegł swój statek stojący kilkadziesiąt metrów dalej pod ledwo żarzącym się neonowym napisem – pozostałością po latach świetności metropolii. Kilka osób, najwyraźniej z grupy Tradita, kręciło się wokół jego lekkiej korwety – Celerensisa. Reszta musiała być już w środku. Nick poczuł skok adrenaliny, niczego na świecie nie kochał tak jak tego statku. Latał na nim od piętnastego roku życia i siedząc za jego sterami, zmienił losy wielu bitew. Zresztą odkąd uciekł z armii Uzurpatorów, stary dobry Celer też nieraz uratował mu życie. Najemnicy, którzy trzymali wartę na zewnątrz, dostrzegli Nicka. Jednemu udało się wbiec na pokład statku. Pozostali mieli mniej szczęścia. Próbowali wycelować broń w Nicka, jednak cała jego furia skupiła się na nich – LB 9-16 wydał z siebie głośną i chaotyczną symfonię zniszczenia. Przeciwnicy jeden po drugim osuwali się na ziemię, zanim zdążyli położyć palec na spuście, a Nick usłyszał zamieszanie na Celerensisie. Najemnik, któremu udało się wbiec na statek, musiał już zaalarmować pozostałych. Nick wycelował blaster w stronę kładki prowadzącej do wnętrza pojazdu i ruszył wolnym, zdecydowanym krokiem w tę stronę. Jeden z leżących na ziemi przeciwników resztką sił próbował wycelować swoją broń w Nicka, jednak ten błyskawicznie to dostrzegł i strzelił do niego pierwszy. Tym razem na tyle precyzyjnie, że napastnik już się nie podniósł. Chwilę później wejście do statku zaczęło się zamykać i włączyły się silniki Celerensisa. Nie wahając się, Nick ruszył biegiem w jego kierunku, jednak kiedy był już tuż obok, statek zaczął się unosić. W ostatnim momencie Nick chwycił się kładki i wspiął się do wnętrza pojazdu tuż przed zamknięciem drzwi. Wskoczył do środka, wpadł na jednego z najemników i przewrócił go na podłogę. Szybko wykorzystał przewagę, soczystym ciosem unieruchomił przeciwnika, po czym uchylił wejście do statku i wyrzucił go przez nie. Przez dłuższą chwilę stał w miejscu, nasłuchując, czy ktoś na Celerensisie zorientował się, że mają nieproszonego gościa. Nic nie usłyszał, więc zaczął po chichu skradać się w stronę kokpitu. Mijając pomieszczenie, w którym zamknął porwaną dziewczynę, usłyszał krzyki:

– Halo! Jest tam ktoś? Co się dzieje?

Minął drzwi i ruszył dalej, ale w tym momencie usłyszał zbliżające się kroki. Rozejrzał się, szybko wsunął się do jednego z tajnych schowków, w którym czasem szmuglował nielegalne towary. Kiedy usłyszał, że najemnik przeszedł obok jego kryjówki, wydostał się po cichu i poszedł za nim. Zbliżał się do niego krok po kroku, wstrzymując oddech. Nagle przeciwnik zorientował się, że ktoś za nim idzie. Było już jednak za późno. Nick, nie chcąc robić hałasu, zaplótł na jego szyi ciasny chwyt, który rozluźnił dopiero, kiedy ciało najemnika opadło bez ruchu. Wyciągnął z powrotem LB 9-16 i ruszył do kokpitu. Gdy wszedł, dwóch najemników siedzących przy sterach nawet się nie odwróciło. Najwyraźniej sądzili, że to któryś z nich.

– Coś się stało? – mruknął ze zniecierpliwieniem jeden z pilotujących Celerensisa.

– Można tak powiedzieć – odrzekł Nick. Jednak nim najemnicy zdążyli się odwrócić, strzały z blastera przeszyły im potylice, a ich ciała zsunęły się z foteli. Statek zaczął wirować, jednak przygotowany na to Nick szybko chwycił za ster. Zawrócił „Celera” i po chwili posadził go znowu obok baru Jima. Odetchnął ciężko i oparł się w fotelu. Otarł pot, który pokrywał jego zmęczoną twarz. Tego dnia miał się w końcu odkuć, a niewiele brakowało, żeby zamiast tego stracił jedyne, co mu pozostało – życie i ukochany statek. Porwanie tej dziewczyny kosztowało go sporo czasu i wysiłku, a wszystko poszło na marne. Odkąd uciekł z armii Uzurpatorów, nigdy nie wiódł przesadnie dostatniego życia, ale kolejne zlecenia pozwalały mu wiązać koniec z końcem. Teraz był bez grosza, a do tego musiał zapłacić za naprawę szkód w barze, w którym najczęściej był werbowany i najczęściej przepijał swoją zapłatę.

Powoli podniósł się z fotela i podszedł do drzwi, za którymi zamknięta była, jak się przed momentem dowiedział, księżniczka Fatila. Stał tam, zastanawiając się dłuższą chwilę, po czym otworzył grodzie, jednocześnie trzymając w ręku blaster gotowy do użycia. Spojrzał na młodą, ciemnowłosą dziewczynę, która wbijała w niego swój przenikliwy wzrok.

– Czego ode mnie chcesz?! – krzyknęła stanowczo i bez cienia strachu, zanim zdążył cokolwiek powiedzieć.

– Cóż, właściwie już niczego – odparł z ponurym uśmiechem na twarzy.

– Niczego? – zapytała skonsternowana.

– Negocjacje z moim zleceniodawcą trochę się skomplikowały, a ty masz za ładną buźkę, żeby mierzyć do niej z blastera.

– Czyli? – Tym razem Fatila odpowiedziała prawie szeptem, jakby nie wierząc w to, co słyszy.

– Czyli zabieraj się z mojego statku.

– Żartujesz ze mnie? Porwałeś córkę przywódcy Sojuszu po to, żeby ją wypuścić?

– Zjeżdżaj, zanim się rozmyślę. W barze, obok którego stoimy, powinnaś znaleźć kogoś, kto odstawi cię do domu.

Fatila siedziała jeszcze przez chwilę, wpatrując się podejrzliwie w Nicka. Po chwili jakby się ocknęła, poderwała się i wybiegła. Nick uśmiechnął się pod nosem. Nie wiedział, czy robi dobrze, wypuszczając ją, ale jakoś nie mógł się powstrzymać. Sam również wyszedł ze statku, wiedział, że nie ma wyjścia – musi porozmawiać z Jimem. Ruszył wolnym krokiem w stronę baru, wszedł do środka i rozejrzał się. Część stolików leżała poprzewracana lub połamana, ściany i lada barowa były podziurawione strzałami z blasterów. Dookoła walało się szkło z potłuczonych szklanek i butelek. Jim stał plecami do niego, zmywając z podłogi smugi krwi. Kątem oka Nick dostrzegł, że przy jednym z nieuszkodzonych stolików siedzi Fatila, rozmawiając z jednym z przewoźników. Nie do końca pewny dlaczego, odetchnął z ulgą. Znał go i wiedział, że można mu ufać. Podszedł do Jima i poklepał go lekko w ramię. Ten jak wybudzony z transu wzdrygnął się i szybko obrócił w jego stronę. Kiedy spojrzał w twarz Nicka, jego źrenice się poszerzyły i niewiele się zastanawiając, wymierzył mu mocny cios pięścią w twarz. Widząc to, Nick nawet nie próbował się zasłaniać, wiedział, że na to zasłużył. Otarł ręką strużkę krwi, która zaczęła sączyć się z jego wargi, i ponownie spojrzał w oczy Jima. Płonął w nich ogień. Ręka Jima znowu uniosła się z pięścią zaciśniętą w gotowości do uderzenia, jednak tym razem barman westchnął ciężko i opuścił dłoń.

– Wiedziałem, że goszcząc tu takie kreatury jak ty, w końcu się doczekam – warknął gorzko Jim.

– Przecież wiesz, że nie chciałem. Broniłem się.

– Broniłeś się czy nie, zdemolowałeś mi pół baru. Nigdy nie byłeś zbyt roztropny w doborze klientów.

– W półświatku ciężko szukać mężów zaufania – odparł Nick, tym razem z lekkim uśmiechem i trochę większą pewnością siebie.

– Mam tego dość. Nie chcę cię tu więcej widzieć. Od pół roku i tak nie zapłaciłeś mi ani grosza! – Jim prawie krzyczał.

– Daj mi ostatnią szansę. Coś mi się trafi, to oddam ci z nawiązką za wszystkie straty. Zobaczysz.

– Masz czas do końca dnia. Tyle mogę dla ciebie zrobić. Jeżeli nikt cię nie zatrudni, nie masz tu wstępu. Nie dbam nawet o to, czy masz na paliwo do swojego cholernego statku. Masz się tu więcej nie zjawiać.

Nick nie miał zamiaru dyskutować. Kiwnął ze zrozumieniem głową i poszedł znaleźć wolny stolik. Usiadł i rozejrzał się po barze. Wiele osób musiało go opuścić po strzelaninie, która się rozpętała. Zobaczył, że jego była zakładniczka pośpiesznie wychodzi. Tuż przed drzwiami rzuciła mu jeszcze groźne spojrzenie. Nick tylko się uśmiechnął i mrugnął do niej. Rozglądał się za kimś, kto mógłby potrzebować jego usług. Widział jednak tylko stałych bywalców, którzy byli już w takim stanie, że kilka trupów na podłodze nie zdołało popsuć ich nastroju. Siedział tak i rozmyślał nad tym, co ze sobą zrobić. Nigdy nie rozważał powrotu do armii Uzurpatorów, ale sytuacja nigdy nie była tak tragiczna. Nie miał pojęcia, jak zareagowałby jego ojciec. Z jednej strony, zanim uciekł, był czczony jak bohater, bo uratował losy tak wielu bitew. Jednak od kilku lat był dezerterem, który uciekł i opuścił swoich ludzi na polu walki. Wcale nie chciał wracać, nigdy nie czuł, że to jego wojna. Co by powiedział ojciec, gdyby się dowiedział, że miał w rękach księżniczkę z Sojuszu Niezależnych i puścił ją wolno, zamiast przywieźć do bazy głównej Uzurpatorów? Pogrążony w myślach, nawet nie zauważył, kiedy podszedł do niego wysoki, zakapturzony nieznajomy. Długa, czarna szata zakrywała go całego. Zatrzymał się przy stoliku Nicka i stał przez chwilę w milczeniu. Następnie bez słowa usiadł naprzeciwko niego. Normalnie oburzyłaby go śmiałość nieznajomego, jednak był tak zrezygnowany, że nawet go to zaciekawiło. Siedzieli tak przez jakiś czas w milczeniu.

– Witaj, Nick, w końcu się spotykamy – wychrypiał powoli, niskim, męskim głosem tajemniczy przybysz.

– Znamy się?

– Wierzę, że się poznamy. – Nieznajomy zsunął kaptur, który odsłonił dostojną twarz około czterdziestoletniego mężczyzny, jednak zmęczenie i kępy siwych włosów sprawiały, że wyglądał na co najmniej pięćdziesiąt lat.

– Skoro tak, to może się przedstawisz, bo widzę, że ja już nie muszę – odparł Nick z nutą ironii, a jednocześnie zaciekawienia. Było w tej twarzy coś zarówno niepokojącego, jak i sugerującego, że jest to osoba godna zaufania.

– Nazywam się Destin i to na razie będzie musiało ci wystarczyć. Potrzebuję ciebie, a właściwie twoich umiejętności.

– To znaczy?

Destin przez chwilę uważnie się w niego wpatrywał.

– Będziesz musiał kogoś dla mnie wykraść – powiedział spokojnie, jakby nie było w tym nic dziwnego.

– Wykraść? Dopiero co kogoś wykradłem i nie wyszło mi to na dobre.

– Nie da się ukryć. – Kąciki ust Destina rozchyliły się w czymś na kształt uśmiechu. Rozejrzał się wymownie po barze, po czym kontynuował: – Dlatego nie masz wyjścia i potrzebujesz tej roboty.

Nick nie odpowiedział, bił się z myślami, jednak nie odrywał wzroku od rozmówcy. Po chwili Destin powoli podniósł się z krzesła i odszedł bez słowa. Przez chwilę Nick chciał się poderwać z miejsca i ruszyć za nim, jednak się powstrzymał. Nie ustalili żadnych szczegółów, a od razu zdradziłby, jak bardzo jest zdesperowany. Zamiast tego rozsiadł się wygodnie na swoim miejscu. Myślał, że jego nowy znajomy opuści bar, jednak stało się coś innego. Podszedł do Jima, a po chwili ten wlał mu dwie spore szklanki swojej whisky. Destin wrócił do stołu i postawił jedną ze szklanek przed Nickiem.

– Co powiesz na zaliczkę? Spłacę twój dług u Jima.

Nick spojrzał na niego podejrzliwie. Zastanawiało go, kim jest ten facet i skąd tak dużo o nim wie, ale w tym momencie siła jego argumentów była silniejsza od ciekawości.

– A gdybym był zainteresowany, to kogo i skąd miałbym wykraść?

Destin nachylił głowę w stronę Nicka. Gestem dłoni zasugerował mu, aby zrobił to samo, a gdy uznał, że ich twarze są wystarczająco blisko, wyszeptał:

– Jego imię nie ma znaczenia, po ponad dwudziestu latach możliwe, że sam go nie pamięta. Jeśli się zgodzisz, podam ci numer więźnia.

– Więźnia? – zapytał Nick, głosem zdecydowanie zbyt podniesionym jak na szept.

– Ciszej! Tak, więźnia. Nie byle jakiego, bo więźnia Unii Międzyplanetarnej. – Destin powiedział to ze spokojem i utkwił wzrok w Nicku.

– Kpisz sobie ze mnie, tak? Więźnia GUM? Stamtąd nie da się nikogo wykraść. Nikt stamtąd nie uciekł.

– Właśnie dlatego potrzebuję ciebie. – Destin wciąż miał minę tak spokojną, jakby rozmawiał o pogodzie.

Nick zastanawiał się, czy ten facet mówi poważnie, czy to jakiś dowcip.

– A czy ja wyglądam na cudotwórcę? – odparł po chwili. Z jednej strony klient w takim momencie wydawał się darem od losu. Jednak z drugiej strony wiedział, że tak naprawdę jest to misja samobójcza. Spotkał w życiu kilka osób, które siedziały w Tribullakor. Były wrakami, cieniami ludzi. Bardzo dobrze pamiętał ich matowe oczy, które zdawały się tylko czekać na śmierć, a także to, jak opowiadali mu o zabezpieczeniach i o terrorze strażników, którzy każdego dnia doskonale dbali o to, by w każdym z więźniów zabić choćby resztki nadziei.

– Jeżeli jesteś tym Nickiem, którego szukam, to można tak powiedzieć. – Destin wciąż mówił z dużą pewnością siebie.

– To jest samobójstwo – odpowiedział bez wahania Nick, chyba bardziej po to, żeby przekonać samego siebie.

– A jeżeli zapłacę ci milion?

– To będzie wyjątkowo drogocenne samobójstwo. – Nick przychylił szklankę whisky i wypił całą zawartość jednym haustem Poczuł przyjemne palenie w gardle. Kąciki ust lekko mu się uniosły w zawadiackim uśmiechu, a w jego czarnych jak węgiel oczach pojawił się tajemniczy blask. Rozparł się wygodnie na krześle i skinął porozumiewawczo głową.

II.

Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej

Nick Primeon

Wydanie pierwsze

ISBN: 978-83-8147-985-1

© Marek Szymański i Wydawnictwo Novae Res 2020

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt

jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu

wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

Redakcja: Wioletta Cyrulik

Korekta: Kinga Dolczewska

Okładka: Grzegorz Araszewski

Wydawnictwo Novae Res

ul. Świętojańska 9/4, 81-368 Gdynia

tel.: 58 716 78 59, e-mail: sekretariat@novaeres.pl

http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Katarzyna Rek