Sylvia Bloch

Oddana innemu

Tę książkę dedykuję mojej rodzinie.

I

Siedziałam przy oknie w mojej ulubionej kafejce i czekałam na przyjaciółkę. Jak zawsze się spóźniała. Zamówiłam kawę i patrzyłam na ruchliwą ulicę Toronto. Na przejściu dla pieszych widziałam grupkę ludzi czekających na zielone światło, a wśród nich Roxanne. Kiedy sygnalizator zmienił swój kolor, ruszyła truchtem. Wpadła do środka zdyszana.

– Cześć. Przepraszam za spóźnienie. Musiałam wejść do apteki i, jak zwykle, była tam najdłuższa kolejka na świecie. – Rzuciła torebkę na siedzenie.

– W porządku. Przyzwyczaiłam się – dogryzłam jej.

– Ej! – Popatrzyła na mnie bykiem, po czym poszła złożyć zamówienie.

Czekałam na nią jeszcze moment, a gdy już była z powrotem, nie zdążyłam nawet powiedzieć słowa.

– Wiesz, że Matt zaprosił na swoją imprezę też Jacka? – powiedziała z filiżanką w dłoni.

Matt Connor był nowym kolegą mojego chłopaka. Pracował w firmie ojca, mieszkał w okazałym domu, a u jego boku co weekend była inna dziewczyna.

– Tak? – dziwiłam się. Początkowo na imprezę zaproszony był tylko Harry. Jack był jego przyjacielem, być może dlatego znalazł się na liście gości.

– Nie wiedziałam.

– Jack zapytał, czy mam ochotę pójść z nim – cieszyła się.

– To super. Wygląda na to, że jutro będziesz się bawić u tego, który od zawsze ci się podobał. – Upiłam łyk kawy.

– Nea, teraz musisz iść na tę imprezę. Nie mogę być sama. Nikogo tam nie znam. – Connor absolutnie nie był w kręgu naszych znajomych. Był osobą z wyższych sfer i zadawał się z samą śmietanką towarzyską.

– Rox, wiesz, że nie znoszę takich imprez.

– Wiem, dlatego twój chłopak prawie co weekend wychodzi sam, podczas gdy ty siedzisz w domu. Podziwiam cię. Wiesz, że ludzie zachowują się różnie po alkoholu, a, jak wiemy, Harry od niego nie stroni ostatnimi czasy. – Rzuciła mi wymowne spojrzenie.

– Jesteśmy razem ponad trzy lata. Bez wzajemnego zaufania pewnie nie bylibyśmy już parą.

– Teoretycznie tak.

– Praktycznie też – poprawiłam ją.

– Więc pójdziesz na tę imprezę? Proszę. – Dziewczyna złożyła ręce jak do modlitwy.

– Będą tam Harry i Jack. Nie będziesz sama. Poza tym poznasz nowych ludzi – odparłam.

– Chłopaki pewnie nie opuszczą siebie na krok. Nie zamierzam chodzić za nimi i być niczym piąte koło u wozu – powiedziała zniechęcona.

Ta dwójka trzymała się razem, odkąd pamiętam. Byli niemal nierozłączni. Jack, w przeciwieństwie do Harry’ego, nie miał dziewczyny. Śmiałyśmy się z Rox, że w jego życiu nie ma miejsca na kobietę, bo cały swój wolny czas poświęca przyjacielowi.

– Będzie tam masa ludzi. Na pewno kogoś poznasz i miło spędzisz czas – przekonywałam.

– Nie chcę nikogo poznawać. Chcę iść tam z tobą i świetnie się bawić. Nie pamiętam, kiedy ostatnio gdzieś razem wyskoczyłyśmy – marudziła.

Milczałam chwilę, zastanawiając się, jak wybrnąć z tej sytuacji. Lubiłam czasem wyjść w weekend z domu, ale teraz naprawdę nie miałam na to ochoty.

– Powiedziałam już Harry’emu, że z nim nie idę – dalej się wykręcałam.

– No to co? Powiesz mu, że zmieniłaś zdanie. Podobno kobiety cały czas to robią. – Uśmiechnęła się. – No to jak? Pójdziesz? Nie daj się prosić. – Zrobiła słodką minkę i oczy Shreka.

– Zgoda. Pójdę – uległam.

Ta pisnęła z radości i rzuciła mi się na szyję. Dokończyłyśmy kawę, a godzinę później podrzuciłam ją do jej mieszkania.

Gdy wróciłam do siebie, usłyszałam lejącą się w łazience wodę. Czyżby Harry już był w domu? Pracował w różnych godzinach. Był informatykiem. Dzisiaj zaczynał o dziewiątej, więc nie powinien wrócić wcześniej niż o piątej, a był dopiero kwadrans po pierwszej. Zdjęłam buty, położyłam torebkę na komodzie i podążyłam za dźwiękiem. Kabina była całkowicie zaparowana. Już miałam zawołać do niego, że jestem, ale w tym momencie zakręcił kran. Drzwi prysznica się uchyliły, wypuszczając kłęby pary ze środka, a moim oczom ukazała się klatka piersiowa z czerwono-bordowymi śladami.

– Boże, co ci się stało? – zapytałam, zasłaniając usta dłonią.

Podskoczył przestraszony, po czym głośno wypuścił powietrze.

– Cholera! Co ty tutaj robisz? Przestraszyłaś mnie. – Sięgnął po ręcznik.

Przyjrzałam się jego twarzy i zauważyłam lekkie zaczerwienienie koło wargi.

– Skończyłam dzisiaj wcześniej. Była awaria prądu na naszym piętrze – wyjaśniłam. – Biłeś się z kimś?

Podeszłam do niego i przyjrzałam się jego twarzy z bliska.

– Z nikim się nie biłem. Przewróciłem się na schodach w pracy – odpowiedział, wycierając się.

– Jak to? Przecież macie windę. Nigdy nie używasz schodów. – Coś mi podpowiadało, że kłamie.

– Tak, ale dzisiaj, jak na złość, się zepsuła, a… w recepcji były problemy z komputerem i musiałem parę razy tam schodzić. – Kiedy schylił się, żeby założyć bieliznę, syknął z bólu.

– Widział cię lekarz? – zapytałam, podając mu spodnie. – Te ślady na twoim ciele nie wyglądają dobrze.

– Kochanie, to nic takiego. Nie potrzebuję lekarza. Odpocznę i będzie w porządku. – Cmoknął mnie w usta, zapinając rozporek.

– Wizyta u lekarza na pewno ci nie zaszkodzi – nalegałam.

Powoli i ostrożnie zakładał koszulkę, stając do mnie tyłem i wpatrując się w lustro. Jego szczęka była napięta. Zaciskał zęby, aby nie dać po sobie poznać, że nawet to sprawia mu kłopot.

– Zapewniam cię, że wygląda to gorzej, niż jest w rzeczywistości. – Uśmiechnął się, łapiąc mój wzrok w zwierciadle. Przyglądałam mu się uważnie, sama nie wiedząc, co o tym wszystkim myśleć.

– Wiesz, że zawsze możesz być ze mną szczery, prawda? – upewniałam się.

Harry odwrócił się i stanął przede mną, kładąc dłonie na moich ramionach.

– Oczywiście, że tak, skarbie. – Pocałował mnie w czoło.

– Chciałam ci coś powiedzieć – zaczęłam. – Ja jednak pójdę z tobą w sobotę na imprezę do Matta.

Uniósł brew w zaskoczeniu.

– Skąd ta zmiana?

– Jack zapytał, czy Rox będzie mu towarzyszyć. Chciała, żebym też poszła, więc się zgodziłam – tłumaczyłam.

– Ostatnio mówiłaś, że masz parę rzeczy z pracy do nadrobienia i zamierzasz zająć się tym w weekend. Dasz radę to pogodzić? – Sięgnął po perfumy stojące na szafce.

– Nadrobię to w niedzielę – odpowiedziałam.

– Będzie dużo osób, których nie znasz. To całkiem inne towarzystwo, niż to, w którym się obracamy. Pewnie będą sztywni i nudni – informował, spryskując ciało pachnidłem.

– Idę tam dla mojej przyjaciółki. Nie bardzo interesuje mnie cała reszta.

– Myślę, że nie spodoba ci się tam – kontynuował.

Nie rozumiałam za bardzo, dlaczego tak mówi, skoro sam zdecydował się tam iść. Przyszła mi dziwna myśl do głowy.

– Chyba nie chcesz, abym szła z tobą – wypowiedziałam wprost swoje podejrzenie.

– Oczywiście, że chcę. Po prostu znam ciebie i uprzedzam, jak będzie. – Wrócił do mnie wzrokiem.

– Obiecałam Rox, więc nawet jeśli masz rację, to i tak nie ma już odwrotu – podsumowałam.

•

Przez trzy dni pozostałe do imprezy przyjaciółka w każdej wolnej chwili mówiła tylko o tym wydarzeniu. Byłyśmy w tym samym wieku, studiowałyśmy na tym samym uniwersytecie, tyle że inne kierunki. W przeciwieństwie do mnie ona była duszą towarzystwa i domyślałam się, że domówka u Matta, który należał do elity, była dla niej czymś znaczącym. Uwielbiała zakupy i wszystkie zabiegi związane z wyglądem, z przyjemnością odwiedzała fryzjera czy kosmetyczkę. Dla mnie najlepszą formą relaksu była sofa, koc i Netflix. Ewentualnie dobra książka. Na ogół do tego herbata albo lampka wina. Na samą myśl o tym, że mój czas wolny będzie wyglądał inaczej, traciłam dobry humor. Zastanawiam się, czy jest jeszcze jakaś szansa, żeby się z tego wykręcić. Niestety nie było.

•

Kiedy nadszedł wreszcie dzień imprezy, założyłam na siebie błękitną szyfonową sukienkę przed kolano. Piękna para, pomyślałam, widząc w lustrze siebie z przystojnym blondynem u boku, który wybrał koszulę o identycznym odcieniu co moja stylizacja. Przed blokiem czekała już na nas taksówka, a w niej Jack i Roxanne.

– Cześć! – usłyszałam przyjaciółkę, kiedy tylko otworzyłam drzwi samochodu.

– Cześć. – Ucałowałam szatynkę w policzek, gdy znalazłam się obok niej.

– Patrz na buty i zgadnij, od kogo są?! Od Jimmy’ego Choo! Były w zestawie! – uniosła małą błyszczącą torebkę. – Co prawda do końca roku nic już sobie nie kupię, bo wydałam dzisiaj tyle, że musiałam wspomóc się kartą na awaryjne sytuacje, ale sama wiesz, jak to jest, kiedy znajdziesz coś, co sprawia, że nie chcesz już nic innego, tylko właśnie to – mówiła podekscytowana.

– Ja nie pochwalę się świeżymi zdobyczami z przecen. Wszystko, co mam na sobie, jest z mojej szafy – stwierdziłam.

– Pewnie gdybym szła na imprezę z chłopakiem, to też nie miałabym na sobie nic nowego. – Zaśmiała się. – Skąd w ogóle znacie Matta? – rzuciła do chłopaków.

Dobre pytanie. Też byłam tego ciekawa. Czekałyśmy na odpowiedź. Przez chwilę panowała cisza. Jack i Harry byli wpatrzeni w szybę. Zastanawiałam się, czy w ogóle słyszeli pytanie.

– Ja poznałem go ostatnio. To znajomy Harry’ego. – odpowiedział Jack, jakby z wyrzutem.

Spojrzałam na mojego chłopaka. Teraz patrzył na przyjaciela i milczał.

– No to jak go poznałeś, kochanie? – dopytałam, nie słysząc odpowiedzi.

– Na jakiejś imprezie. – Harry ponownie skierował oczy w bok.

– Jakim cudem Matt Connor trafił na imprezę w naszych kręgach?! – wyrwała się Rox.

– To w sumie nie było na imprezie – zaprzeczył Harry.

Przeniosłam spojrzenie z przyjaciółki na chłopaka, jako że siedziałam między nimi.

– Przecież powiedziałeś, że poznałeś go na imprezie – dociekała.

– To było w jakimś pubie. Wyskoczyłem z chłopakami na piwo i… tam go zobaczyłem. Staliśmy chwilę przy barze. Zamieniliśmy słowo i tak jakoś wyszło.

– I wtedy zaprosił cię na imprezę? Po gadce przy barze? – dopytywała dalej.

– Nie. Widziałem go jeszcze w innym pubie, wpadłem też na niego na mieście. Zresztą, co to za różnica?! – Wydawał się rozdrażniony jej dociekaniem.

– Nie no, żadna. – Widząc jego irytację, dała spokój z dalszymi pytaniami.

Złapałam Harry’ego za dłoń. Była cała spocona, przy ustach trzymał zaciśniętą pięść.

– Wszystko w porządku? – zapytałam cicho.

– Tak – odpowiedział, po czym odwrócił się i posłał mi słaby uśmiech.

Coś go gnębiło, ale z jakiegoś powodu nie chciał się do tego przyznać. Nie zamierzałam naciskać. Uśmiechnęłam się również i pocieszająco pogładziłam jego rękę.

Resztę drogi przegadałam z przyjaciółką. Opowiadała o sprzeczce z mamą. Nie była to żadna nowość, bo często się kłóciły. Jej rodzicielka była elegancką i dystyngowaną kobietą. Córka absolutnie w niczym jej nie przypominała. Były skrajnie różne. Nic dziwnego, że ciągle dochodziło między nimi do konfliktów.

Następnym tematem był serial, jaki zaczęła oglądać. Też go śledziłam, więc w samochodzie rozgorzała dyskusja na ten temat. Chłopaki siedzieli cicho i nie odzywali się ani słowem. Myślę, że damskie towarzystwo ich przytłoczyło, zwłaszcza podekscytowanej Rox.

Zaczynałyśmy właśnie kolejny temat, kiedy taksówka się zatrzymała. Naszym oczom ukazał się dwupiętrowy luksusowy biały dom z wielkimi przeszkleniami. Na podjeździe, wyłożonym małą kostką brukową, stało już kilka lśniących i drogich samochodów. Wśród nich oczywiście sportowe porsche gospodarza. Trawnik dookoła był idealnie przystrzyżony. Włączono całe oświetlenie zewnętrzne, a z ogrodu za budynkiem wyłaniała się kolorowa poświata. Słychać było również muzykę i głosy ludzi.

– Wow! – zachwyciła się Roxanne.

Miałam ochotę powiedzieć to samo, bo faktycznie to, co zastaliśmy, robiło wrażenie. Co prawda cała nasza czwórka pochodziła z dobrze sytuowanych rodzin, jednak to było istne bogactwo.

Ruszyliśmy w kierunku drzwi wejściowych, które były szeroko otwarte. Właściciel nie czekał u progu i nie witał gości. Każdy wchodził jak do siebie. Wkroczyliśmy więc do szerokiego holu, dalej minęliśmy kuchnię i schody na górę. W końcu doszliśmy do salonu, skąd wychodziło się na taras, gdzie odbywało się przyjęcie. Ujrzeliśmy duży basen, a wokół niego rozproszonych ludzi z drinkami w rękach. Za nim ustawiono długi stół z najróżniejszymi przekąskami. Po prawej stronie znajdował się bar, a za nim barman. Po lewej stronie DJ puszczał muzykę. Kolorowe kule, porozstawiane razem z głośnikami, tworzyły iście imprezowy klimat. Część ludzi tańczyła, niektórzy rozmawiali, a jeszcze inni znajdowali się w domu. Widać było pary i singli. Wszyscy wyglądali jak wyjęci z magazynu mody albo jakiejś sesji zdjęciowej. Świetne ciuchy, idealne makijaże i ten bijący od nich blichtr. Czułam się odrobinę nieswojo. Nie znałam tutaj nikogo i rozumiałam teraz świetnie opory przyjaciółki przed przyjściem tutaj beze mnie.

– Chodźmy się czegoś napić – rzucił Jack.

– Świetny pomysł. Zamów od razu podwójnie, bo czuję, że trochę minie, zanim dam radę się wyluzować i świetnie bawić – dodała Rox.

Podeszliśmy we czwórkę do baru. Jack wybrał piwo, dla nas był szampan, a Harry poprosił o wodę, czym bardzo mnie zaskoczył. Zwykle nie odmawiał alkoholu. Ostatnio musiałam mu otwierać drzwi w środku nocy, bo nie był w stanie trafić kluczem w zamek. Przeczesywał tłum wzrokiem i pocierał kark dłonią. Był wyraźnie zdenerwowany.

– Dobrze się czujesz? – zapytałam, obejmując go w pasie.

– Tak. Rozglądam się za Mattem. Chciałem się z nim przywitać. – Upił łyk wody. – Pójdę go poszukać, zaraz wracam.

Chciałam zaproponować, że pójdę z nim, jednak nie zdążyłam odezwać się słowem, bo odszedł w ułamku sekundy. Zwróciłam się do przyjaciół:

– To ja proponuję toast, aby ten wieczór był dla nas udany. – Podniosłam kieliszek.

– Dla mnie on już jest udany. Sam fakt, że tutaj jestem, mi wystarczy – odpowiedziała przyjaciółka.

– Tak po prostu? – spojrzał na nią Jack.

– Tak, ale potrzebuję więcej szampana, jeśli tak ma pozostać. – Puściła mi oczko i opróżniła swój trunek do końca. – Zamówisz nam więcej? – Posłała mu uśmiech. Wziął od niej szkło i spojrzał na mnie.

– Ja jeszcze mam. – Uniosłam niemal pełną lampkę ku górze.

– Hej! Chyba nie chcesz mnie spowalniać? – powiedziała z wyrzutem.

Wiedziałam, co właśnie się zaczyna i chciałam tego uniknąć, a przede wszystkim oszczędzić tego Jackowi. Przyśpieszyłam więc odrobinę i chwilę później piłyśmy kolejną porcję alkoholu. Rox cały czas pokazywała mi w tłumie jakichś facetów, którzy wizualnie byli niczego sobie. Tak to jest przyjaźnić się z singielką.

Przyjaciel mojego chłopaka cały czas był obok nas, jednak absolutnie nie przyłączał się do dyskusji.

– A widzisz tamtego w białej koszuli, który właśnie wszedł? Ciacho z niego, ale… wygląda na sztywniaka. Ta blondynka, z którą przyszedł, pewnie też ma kij w tyłku.

Spojrzałam w kierunku nowo przybyłej pary i zobaczyłam bruneta z piękną kobietą. Był poważny i na pewno wyróżniał się w tłumie. Biła od niego siła i klasa. Dziewczyna trzymała go pod ramię, krocząc dumnie u jego boku. Po chwili zatrzymał ich jakiś mężczyzna, aby się przywitać. Kobiecie nie poświęcał zbyt wiele uwagi. Faceci rozmawiali ze sobą, a ona lustrowała otoczenie. Po chwili gość jakby wyczuł parę oczu na sobie i skierował wzrok w moją stronę. Akurat unosiłam szampana do ust, gdy nasze oczy się spotkały. Zamarłam z dłonią na wysokości piersi i spięłam się mimowolnie. Trwaliśmy tak kilka sekund, aż obróciłam się w stronę przyjaciółki.

– O cholera. Widziałaś to spojrzenie? – trajkotała.

– Widziałam. Wyczuł, że jakieś dwie kretynki się na niego patrzą i go obgadują. – Dopiłam trunek do końca. – Ktoś tu się chyba ociąga. – Uderzyłam pustym szkłem w do połowy pełny kieliszek Rox.

Wypiła całą resztę na raz i poprosiła Jacka o więcej. Ten, jak zwykle posłusznie, ruszył do baru. Nie chciałam stać w miejscu i już miałam zaproponować przyjaciółce wspólne pójście do bufetu, aby chociaż zobaczyć, co przygotowano do jedzenia, kiedy poczułam ciepłą dłoń na moich plecach.

– Już jestem, skarbie… – powiedział Harry.

Odwróciłam się i zobaczyłam znanego mi z widzenia organizatora imprezy.

– …poznaj Matta – dodał.

Chłopak posłał mi swój czarujący uśmiech, po czym wyciągnął do mnie rękę.

– Miło mi cię poznać.

– Wzajemnie. – Podałam mu swą dłoń.

W tym momencie wrócił do nas Jack i wręczył nam kolejną porcję szampana. Rox stała jak zahipnotyzowana i wpatrywała się w gospodarza domu.

– Witaj, Jack – przywitał się Connor, po czym skierował się do mojej przyjaciółki. – A to jest…?

– Roxanne – przedstawiła się.

Jack objął ją w pasie, co mnie odrobinę zaskoczyło.

– Przyszliśmy tutaj razem – dodał szybko.

– Ale nie jesteśmy parą – wcięła się natychmiast Roxanne, robiąc krok w bok i tym samym przysuwając się do mnie.

Zastanawiałam się, czy mnie coś ominęło. Jack nigdy nie wykazywał zainteresowania moją przyjaciółką. Może teraz nie chciał wypaść na niezdarę, który nie ma dziewczyny? Nie miałam pojęcia, o co tutaj chodziło.

Matt został z nami jeszcze przez chwilę, zachęcając do rozgoszczenia się i czucia swobodnie.

– Co to, do cholery, miało być?! – huknęła Rox na Jacka.

– Co takiego? – zapytał.

– „Przyszliśmy tutaj razem” – zacytowała – i objęcie mnie. Zrobiłeś to celowo, żebym nie miała u niego żadnych szans?! – ciągnęła oburzona.

– A on ci się podoba? – wydawał się zaskoczony.

– Matt Connor podoba się każdej – skwitowała.

– Tobie też? – zapytał mnie.

– Oczywiście, że nie – powiedziałam prawdę.

– Widzisz. Jednak nie każdej.

Roxanne skarciła go wymownym spojrzeniem.

– Zresztą… nieważne – rzucił niby od niechcenia. – W takim razie sorry.

Przyjaciółka stała odrobinę urażona, a Jack się ulotnił, jakby ta mała sprzeczka popsuła mu humor. Cała sytuacja wydawała się trochę niezrozumiała i zabawna.

Godzinę później kołysałam się w objęciach Harry’ego w rytm przyjemnej muzyki, która leciała z głośników. Roxanne oznajmiła mi, że nie będzie robić za przyzwoitkę i zostawiła nas samych. Tak więc tańczyliśmy i migdaliliśmy się do siebie. Czasami robiliśmy przerwę, żeby pójść do baru czy porozmawiać z kimś. Byłam zdziwiona, że znał tu tak dużo osób, podczas gdy ja prawie wszystkich, oprócz Matta, widziałam pierwszy raz w życiu. Rox właśnie z nim rozmawiała, używając całego swojego seksapilu, aby zrobić na nim wrażenie. Po jego minie widziałam, że chyba jej się to udaje. Rozejrzałam się za Jackiem. Sączył piwo przy barze z jakimś facetem.

– Kotku, muszę iść porozmawiać z paroma osobami. Opuszczę cię na chwilę – powiedziała moja druga połowa.

– Musisz? Może pójdę z tobą – zaproponowałam, nie chcąc zostawać bez niego.

– Będą gadki głównie o tym, co cię nie interesuje. Zanudzisz się na śmierć. Wkrótce do ciebie wrócę. – Cmoknął mnie w głowę i już chciał odejść, kiedy przyciągnęłam go i złączyłam nasze usta na dłużej.

– Teraz możesz iść – oznajmiłam po pocałunku.

Posłałam mu uśmiech i zostałam sama. Moja samotność nie trwała jednak długo. Po chwili u mojego boku znalazła się przyjaciółka.

– O mój Boże! Potrzebuję maski tlenowej. Rozmawiałam z Mattem i wyobraź sobie, że poprosił mnie o numer telefonu – prawie piszczała z ekscytacji. – Trzeba to opić, idziemy do baru. – Pociągnęła mnie w tamtym kierunku.

– Tak, widziałam was razem. Cieszę się, jednak pamiętaj o tym, jaki on jest. Nie wiem, czy kiedykolwiek łączyło go z jakąkolwiek dziewczyną coś więcej poza seksem – powiedziałam, gdy się zatrzymałyśmy.

– Szampan dla nas! – zawołała do barmana. – Kogo by to obchodziło? – dodała już ciszej do mnie. – Wiesz, ile dziewczyn chciałoby być przez niego wykorzystanych i porzuconych?

– I mam uwierzyć w to, że nagle masz ochotę zostać laską na jedną noc?

Barman postawił na barze nasze zamówienie.

– Och, Nea, nie chcę się tym teraz zajmować. Chcę się cieszyć chwilą i dobrze bawić. – Szturchnęła mnie w ramię.

Kwadrans później śmiałyśmy się do rozpuku, gdy Roxanne wspominała imprezę sprzed roku, na której tak się upiła, że zgubiła swoją kurtkę. Jakimś cudem wyszła w innej, co zauważyła dopiero na drugi dzień. Wypite procenty sprawiały, że cała ta opowieść stała się jeszcze zabawniejsza niż była w rzeczywistości.

Czasami wśród gości widziałam Harry’ego. Faktycznie chodził ciągle od jednej osoby do drugiej. Zauważyłam również, że rozmawiał nie tylko z chłopakami, ale i z dziewczynami. Nie byłam zazdrosna, jednak w jego zachowaniu było coś dziwnego. Nie wydawał się naturalny w tym wszystkim. Może moja obecność go krępowała? Kiedy Rox ponownie wspomniała o uzupełnieniu kieliszków, odmówiłam stanowczo. Nie chciałam się upić. W tym momencie zjawił się Matt i poprosił ją, aby poszła z nim, bo chciał ją z kimś poznać. Ta spojrzała na mnie, ale zanim zdążyła otworzyć usta, powiedziałam:

– Idź! Ja zamówię ci szampana.

Posłała mi buziaka i oddaliła się ze swoim obiektem westchnień. Idąc do baru, zobaczyłam swojego faceta, stojącego przy wyjściu z jakimś mężczyzną w garniturze. Widziałam wyraźnie twarz nieznajomego. Był śmiertelnie poważny i roztaczał wokół siebie złą aurę. Na sam jego widok pojawiła się na moim ciele gęsia skórka. Obserwowałam ich przez chwilę. Kiwnął głową w kierunku domu, nakazując tym gestem pójście do środka. Mój chłopak posłusznie to zrobił. Usłyszałam, jak barman stawia szkło na barze i rzuca krótkie: „proszę”. Oderwałam więc wzrok od dziwnej sytuacji, która przed chwilą się wydarzyła. Chwyciłam za kryształ i ruszyłam w miejsce, gdzie rozstałam się z przyjaciółką. Ciągle jednak patrzyłam w stronę domu, licząc, że coś dojrzę. Nagle na coś wpadałam, a raczej na kogoś. Przede mną stał brunet w białej koszuli, którego wcześniej Rox nazwała sztywniakiem. Jego prawe ramię było mokre od szampana, który niosłam w ręce.

– O Boże – zasłoniłam dłonią usta – przepraszam.

Twarz mężczyzny nie wyrażała żadnych emocji. Popatrzył na materiał, a potem na mnie, nie mówiąc ani słowa.

– Patrz, jak łazisz, niezdaro – rzuciła blondynka u jego boku. Była wściekła, tak jakby to ona ucierpiała.

– Nie chciałam, zagapiłam się. Przepraszam – tłumaczyłam się.

– W porządku – odezwał się wreszcie sam poszkodowany.

Nagle zjawiła się Roxanne.

– Co się dzieje? – zapytała mnie.

– Twoja ślepa koleżanka nie patrzy, jak chodzi – fuknęła ponownie partnerka bruneta.

– Nie ciebie pytam! – przyjaciółka odpowiedziała podobnym tonem.

– W takim razie zabieraj się stąd razem z tą…

– Licz się ze słowami! – Rox weszła jej w zdanie i dała krok naprzód.

Nigdy nie pozwalała pomiatać sobą ani osobami jej bliskimi. Zawsze stawała w ich obronie. Tak też było i tym razem. Najgorsze było to, że po alkoholu robiła się agresywna.

– Daj spokój, wszystko w porządku. Chodźmy. – Pociągnęłam ją za sobą.

Tuż przed odejściem zauważyłam, że mężczyzna, którego oblałam, stał z tą samą miną i ciągle się nam przyglądał. Poczułam się dziwnie. Wręcz się przestraszyłam. Już widziałam oczami wyobraźni, jak zaczyna mnie opieprzać za zniszczenie jego na pewno drogiej i markowej koszuli. Na szczęście nic takiego nie nastąpiło.

– Co za suka! – skomentowała Roxanne, kiedy się oddaliłyśmy. – Próbowałaś jej odbić faceta, że tak się zachowała czy co?

– Niosłam szampana i zamiast patrzeć przed siebie, zerkałam w bok. Wpadłam na sztywniaka, jak go wcześniej nazwałaś. – Podałam jej kieliszek. – Masz. Została jeszcze odrobina.

– To, że kogoś oblałaś, nie jest powodem do takiego zachowania. A co on na to? Mocno się wkurzył?

– Nie. W sumie nic nie powiedział.

– Nic? – powtórzyła zaskoczona.

– Stał tam, przyjął przeprosiny i nie odezwał się więcej ani słowem.

– Mógł chociaż… – Roxanne dalej coś mówiła, ale nie docierało do mnie żadne jej słowo, bo zaczęłam rozglądać się za Harrym. Minęło już trochę czasu, odkąd zniknął mi z oczu. Czułam w środku niepokój, a moja intuicja podpowiadała mi kłopoty. Rozglądałam się za Jackiem, jednak jego również nie mogłam namierzyć. Było zdecydowanie więcej ludzi, niż gdy przyszliśmy. Nic dziwnego, pora też była już późna. – …słuchasz mnie w ogóle?

– Tak, tak – skłamałam, odwracając się do niej.

– No i co byś zrobiła w takiej sytuacji?

– Yyy… nie wiem – improwizowałam.

– Wcale mnie nie słuchałaś – stwierdziła z wyrzutem.

– Przepraszam. Harry wszedł z jakimś mężczyzną do środka jakiś czas temu i do tej pory go nie ma. Martwię się.

– Daj spokój. Pewnie się zagadali. Jakby znikł z jakimś babsztylem, to rozumiałabym twoje obawy. Powinnaś się czegoś napić.

– Nie chcę. Chyba mam już dosyć zabawy na dzisiaj. Chcę wracać do domu. – Dobry nastrój mnie opuścił.

– Nie żartuj. Impreza się dopiero rozkręca.

W tym momencie usłyszałyśmy plusk wody. Spojrzałyśmy w tamtym kierunku. W basenie były dwie dziewczyny w ciuchach, zaraz dołączyło do nich kilku chłopaków. Wokół rozległy się krzyki i wiwaty. Potem co chwilę wskakiwały kolejne osoby.

– O tym właśnie mówiłam – dodała Rox.

Stałam z nią chwilę nieopodal baru, a moje obawy tylko się nasilały. Koło nas ponownie zjawił się Matt. Był już lekko wstawiony, podobnie zresztą jak moja przyjaciółka. Postanowiłam wykorzystać okazję. Zostawiłam ich, a sama ruszyłam na poszukiwania Harry’ego. Omiotłam wzrokiem raz jeszcze wszystkich gości na zewnątrz, aby upewnić się, czy nie dołączył przed chwilą. Nie było go tam, zatem skierowałam się do środka.

W salonie znajdowała się rozproszona grupka osób. Jedni stali i rozmawiali, inni siedzieli na kremowej skórzanej sofie. Zajrzałam do kuchni oraz pozostałych pomieszczeń na dole, jednak nigdzie go nie znalazłam. Zostało mi tylko piętro. Nie widziałam, żeby ktokolwiek tam szedł i nie wiedziałam, czy nie narażę się tym gospodarzowi, lecz nie miałam wyboru. Ruszyłam w kierunku schodów i po chwili zamarłam. Zobaczyłam u ich szczytu faceta w garniturze razem z dwoma postawnymi mężczyznami. Schodził, poprawiając marynarkę. Kiedy był w połowie drogi, jego wzrok spoczął na mnie. Nie zatrzymując się, puścił mi oczko i skierował się prosto do wyjścia. Znów poczułam, że całe moje ciało pokryła gęsia skórka.

Weszłam na schody i powoli pięłam się ku górze, bojąc się dowiedzieć, co się tam wydarzyło. Zaglądałam do pomieszczeń, które okazywały się głównie sypialniami. Za kolejnymi drzwiami zobaczyłam domową siłownię, a w niej Harry’ego. Siedział na podłodze. Łokcie miał oparte na kolanach, a głowę spuszczoną między ramionami. W dłoni trzymał białą materiałową chusteczkę, która była poplamiona na czerwono. Przed nim, z rękoma w kieszeniach, stał mężczyzna, którego jakiś czasu temu oblałam szampanem. Był tyłem do mnie.

– Popełniłeś największy błąd z możliwych – powiedział. – Nie wykaraskasz się z tego. Dlaczego, do cholery, mnie nie posłuchałeś?!

– Coś wymyślę – mruknął mój chłopak, nie podnosząc głowy.

Stałam w drzwiach oniemiała, zastanawiając się, o co w tym wszystkim chodzi. Liczyłam, że z tej rozmowy czegoś się dowiem.

– Nie zdobędziesz takiej sumy do poniedziałku. Gdybyś mógł to zrobić, nie byłoby nas tutaj teraz. Meksykanin tego tak nie zostawi. On cię zabije, wiesz o tym.

– Co?! – odezwałam się, ujawniając tym samym swoją obecność.

II

Obydwie twarze zwróciły się w moim kierunku. Nie mogłam uwierzyć w to, co słyszałam. Harry miał widoczne ślady pobicia, a jego koszula poplamiona była krwią. Brunet przyglądał mi się tak samo intensywnie, jak wcześniej przy basenie. Ruszyłam szybko do Harry’ego i uklęknęłam przed nim.

– Nie powinnaś była tu przychodzić – powiedział cicho.

– Co się tutaj dzieje? O czym on mówi? Dlaczego jesteś pobity? – dopytywałam, przyglądając się jego posiniaczonej twarzy. Nie odpowiadał. Nie patrzył na mnie. Nie spojrzał mi w oczy nawet, kiedy o to poprosiłam. Bałam się coraz bardziej. – Powiedz coś – nalegałam.

W moich oczach zbierały się łzy.

– Mam kłopoty. Mam poważne kłopoty. – Odchylił głowę do tyłu i spojrzał w sufit.

– Jakie kłopoty? Powiedz mi. Poradzimy sobie z tym, rozwiążemy je razem – uspokajałam go i zarazem siebie.

– Nie ma już żadnego wyjścia. – Po jego twarzy popłynęły łzy.

Był całkowicie załamany. Ten widok rozdzierał mi serce.

– Nie ma sytuacji bez wyjścia. Pozwól sobie pomóc. – Złapałam go za dłonie. – Wszyscy popełniamy błędy. Naprawimy to. Zrobię wszystko, co w mojej mocy, ale muszę wiedzieć, o co chodzi.

– Skarbie, tak bardzo cię kocham… Obiecaj, że mi to wybaczysz. – Przysunął się do mnie i spojrzał mi głęboko w oczy.

– Ale co takiego mam ci wybaczyć? – Byłam zdezorientowana.

– Mam dług u niebezpiecznych ludzi – wyznał.

– Spłacimy go. Mam oszczędności. – Poczułam ulgę na myśl, że mamy rozwiązanie.

– Ten dług jest większy niż twoje oszczędności. Dużo większy. A czas mam tylko do poniedziałku. Nie zdobędę takiej sumy. – Spojrzał za mnie na nieznajomego. – Ian, błagam. Pożycz mi te pieniądze. Oddam ci wszystko, przysięgam.

Również zerknęłam przez ramię na mężczyznę, który ciągle stał w tym samym miejscu, w tej samej pozycji i z tym samym wyrazem twarzy. Zastanawiałam się, co on ma z tym wszystkim wspólnego. Skąd się znają i jaką rolę odgrywa w tym całym zamieszaniu? Z tego, co usłyszałam, rozumiałam, że chodzi o dużą kwotę i najwyraźniej on taką dysponuje.

– Nie – odpowiedział niemal od razu. – To niczego nie zmieni. Nie skończysz z tym, a sytuacja się powtórzy.

– Skończę. Obiecuję! – zapewnił go gorliwie.

– Twoje obietnice nic dla mnie nie znaczą, a na pewno nie są warte stu tysięcy – odpowiedział chłodno.

– Stu tysięcy? – powtórzyłam. – Jesteś komuś winny sto tysięcy? – Wróciłam wzrokiem do Harry’ego. Moje oczy były wielkie wskutek szoku, jakiego doznałam. Nie mogłam w to uwierzyć. Jakim cudem mógł być winny komuś aż tyle?

– Przepraszam, Nea, tak bardzo cię przepraszam. – Po jego polikach płynęły łzy. – Do cholery, Ian! Pomóż mi! Tylko ty możesz to zrobić!

– To bez sensu – skwitował.

– Kurwa! Mam klęczeć przed tobą? Będę. Mam lizać ci buty? Będę. Czego chcesz w zamian? Oddam ci wszystko, co mam! – krzyczał.

Poczułam ukłucie w serce, widząc rozpacz ukochanego. Te słowa najwyraźniej ruszyły bruneta. W jego wyrazie twarzy coś się zmieniło. Spojrzał na mnie i zatrzymał wzrok na dłużej. Intensywność, z jaką to zrobił, podpowiadała mi, że to nie będzie nic miłego.

– W porządku. Chcesz oddać mi wszystko, co masz, w zamian za spłacenie długu? – upewnił się.

– Wszystko – potwierdził z ulgą w głosie.

– Oddaj mi ją. Jedna noc z nią. Dzisiejsza – oznajmił zwyczajnie, jakbyśmy mówili o pogodzie za oknem.

– Słucham?! – podniosłam głos oburzona.

– Pojebało cię! – zareagował natychmiast Harry. – Wolę umrzeć.

Mężczyzna wzruszył obojętnie ramionami i wyszedł. Przyszło mi do głowy, że jego propozycja wcale nie była na poważnie. Celowo zażądał czegoś, co było nierealne, aby umyć od tego ręce. Zostaliśmy w pokoju sami, a powietrze wokół zgęstniało i stało się ciężkie. Napełniało płuca, ale zamiast dawać tlen, przyniosło ucisk. Harry spuścił głowę i zaczął szlochać. Miałam wrażenie, że to sen. Przecież to nie może dziać się naprawdę. To nie jest możliwe.

– Nie wierzę w to wszystko – wydusiłam z trudem.

– Wracaj do domu i się spakuj. Wyjedź. Nie mów nikomu dokąd. – Podniósł zapłakaną twarz. – Spróbuję jeszcze raz go przekonać, ale jeśli mi się nie uda…

– Harry! – zastopowałam go. – O czym ty mówisz?! Nie zamierzam nigdzie wyjeżdżać!

– Musisz! Nie wiem, czy tu będziesz bezpieczna!

– Co to za dług? Skąd on się wziął? Kim był ten mężczyzna i dlaczego mówił, że sytuacja się powtórzy? Możesz mi to wytłumaczyć? – domagałam się wyjaśnień.

– Ja… pożyczyłem od nich kasę. Nie oddałem jej, a odsetki narastały. Ian kiedyś mi pomógł w podobnej sytuacji – tłumaczył pośpiesznie.

– W podobnej sytuacji? Dlaczego w ogóle musiałeś od kogokolwiek coś pożyczać? – nie rozumiałam.

– Wyjaśnię ci wszystko, ale nie teraz. Nie mamy czasu. Błagam cię, Nea. – Złapał mnie za ramiona i potrząsnął lekko. – Spakuj się i wyjedź. Nie informuj o tym nikogo.

Powaga, z jaką to mówił, zmroziła mi krew w żyłach. Cofnęłam się o krok, nie przestając na niego patrzeć. Przypomniało mi się, jak zobaczyłam go w łazience. Mówił, że spadł ze schodów w pracy. Teraz wiedziałam na pewno, że to było kłamstwo. To ci ludzie go tak urządzili. Przetwarzałam informacje, które dotarły do mnie w ostatnich minutach. „Nie zdobędziesz takiej sumy do poniedziałku… On cię zabije, wiesz o tym… Obiecaj, że mi to wybaczysz”. Negatywne uczucia przybierały na sile z każdą sekundą, zaczynałam czuć powagę sytuacji. Wszystko, co dzisiaj zjadłam, podeszło mi do gardła.

– O mój Boże – wyrwało mi się.

– Skarbie… – Harry przytulił mnie mocno do siebie, po czym raz za razem zaczął szeptać do ucha przeprosiny. Czułam się jak w filmie o gangsterskich porachunkach. Tylko że to nie był film, a życie mojego chłopaka naprawdę było w niebezpieczeństwie. Nigdy bym sobie nie wybaczyła, gdyby coś się mu stało.

– Spędzę z nim tę noc – powiedziałam, patrząc w jeden punkt na ścianie.

– Nie! Nie możesz! Nie zgadzam się! – zaprotestował, odsuwając się ode mnie.

– Zamierzasz uciekać?! Chcesz, żebym ja też uciekała?! Ile to będzie trwało?! Czy kiedyś będziemy bezpieczni?! – zapytałam z wyrzutem.

Harry złapał dłońmi swoje blond włosy i pociągnął za nie.

– Wymyślę coś.

Obydwoje wiedzieliśmy, że to puste słowa. Ciągle biłam się z myślami. Tak bardzo nie chciałam tego robić, ale nasz los był w moich rękach.

– Nie ma innego wyjścia. Nie mamy nawet zbyt wiele czasu. – Po moich policzkach popłynęły słone krople.

– Nie możesz się poświęcić. Co będzie z nami? – Był zrezygnowany.

Otarłam łzy i wzięłam jego twarz w dłonie.

– To nie będzie nic znaczyć. Kochamy się. Nic tego nie zmieni, prawda? – Patrzyłam mu prosto w oczy.

Nie odpowiadał, analizując moje słowa.

– Znienawidzisz mnie po tym. – Jego dolna warga zadrżała.

– Nie jestem w stanie cię znienawidzić. – Znów poczułam pieczenie pod powiekami.

– Przepraszam, tak bardzo cię przepraszam – szlochał. – Żałuje wszystkiego, co…

– Ciii… – Przyłożyłam swoje czoło do jego. Starałam się go uspokoić, pomimo że sama zaczynałam czuć coraz większy niepokój.

– Wróć do domu. Ja wkrótce tam przyjadę – próbowałam dodać mu otuchy, choć wypełniały mnie mieszane uczucia.

Marzyłam o tym, aby się sprzeciwił. Żeby kategoryczni mi tego zabronił. Żeby nawet postawił na szali nasz związek, byleby tylko mnie zatrzymać. Ale nic takiego nie nastąpiło. Pokiwał przytakująco głową, niezdolny wydobyć z zaciśniętych ust słowa. Moje serce przeszył ból rozczarowania. Chciałam usłyszeć, że obrobi bank albo okradnie jubilera, zrobi cokolwiek, aby nie pozwolić mi na takie poświęcenie.

– Dziękuję – wyszeptał po prostu.

Ogromna gula ściskała moje gardło. Poddał się, gdy ja nadal jeszcze walczyłam. Pocałowałam go, zanim wątpliwości, jakie mną targały, sprawiłyby, że się wycofam. Ruszyłam do drzwi, otworzyłam je, ale zatrzymałam się, dając mu ostatnią szansę na zatrzymanie mnie. On jednak nawet na mnie nie patrzył. Na drżących nogach opuściłam pokój, zostawiając go samego na podłodze.

Gdy doszłam do schodów, złapałam się mocno balustrady. Obraz rozmywał się od łez wypełniających moje oczy. Coś powstrzymywało mnie przed zrobieniem tego, na co się zgodziłam. Odwróciłam się i patrzyłam na drzwi w oddali, czekając, aż się otworzą i Harry wybiegnie za mną, zablokuje mi drogę, nie pozwoli mi wyjść, urządzi awanturę, obojętnie co. Czas leciał, ale nic takiego nie nastąpiło. To był koniec moich złudzeń. Zeszłam na dół i rozejrzałam się dookoła w poszukiwaniu mężczyzny, z którym miałam spędzić noc. Wychodził akurat, kierując się w stronę parkingu. Powoli ruszyłam za nim. Nie chciałam zdążyć. Liczyłam, że odjedzie i będzie za późno na przyjęcie jego propozycji. Tylko co by to zmieniło? Problem nie mógł sam zniknąć, a czasu nie było zbyt wiele. „Mam dług u niebezpiecznych ludzi… Wracaj do domu i się spakuj. Wyjedź. Nie mów nikomu dokąd… Nie wiem, czy będziesz bezpieczna”. Przypomniałam sobie wszystkie słowa, jakie padły na górze. Przyśpieszyłam kroku, jednak byłam za wolna na wysokich obcasach. Po chwili już biegłam po bruku.

– Zaczekaj! – zawołałam, gdy brunet zamierzał wsiąść do samochodu. – Spędzę z tobą noc, a ty w zamian spłacisz dług.

Patrzył na mnie i intensywnie nad czymś myślał. Rozmyślił się? Powie, że już za późno? Że jego propozycja jest już nieaktualna? Czekałam na wyrok z jego ust. W moim mocno bijącym sercu zakiełkowała nadzieja.

– Wsiadaj – polecił, zajmując miejsce za kierownicą. Ostatnia iskierka nadziei zgasła.

Pół godziny później wysiadałam z czarnego lexusa przed ogromnym wieżowcem w centrum Toronto. Całą drogę pokonaliśmy w milczeniu. Miałam ochotę mu wygarnąć, co myślę o nim i o jego zachowaniu, jednak odpuściłam. Co to miało za znaczenie? Pewnie góra pieniędzy, jaką posiada, zmieniła jego serce w kamień i uważa, że wszystko może kupić, łącznie z ludźmi. Podążałam za nim w kierunku windy. W środku znajdował się panel z cyframi i literami. Mężczyzna wbił na nim kod i machina ruszyła, zawożąc nas na samą górę. Gdy metalowe drzwi się rozsunęły, przeszłam holem prosto do salonu, skąd można było wejść do dalszych pomieszczeń. Moim oczom ukazało się bogato, choć minimalistycznie urządzone wnętrze. Nie było tu zbyt wielu mebli ani zbędnych dodatków. Nie widziałam również rzeczy osobistych, a jedynymi elementami dekoracyjnymi były duże zielone rośliny w donicach. Ciężko było sobie wyobrazić, że ktoś tu mieszka.

W kuchni czarny kamienny blat połyskiwał czystością w przyciemnionym świetle halogenów, które oświetlały cały apartament. Nieopodal na podwyższeniu przy ścianie znajdował się podłużny półokrągły stół jadalniany, a nad nim futurystyczna lampa. Kawałek dalej zauważyłam prowadzące na górę schody, które tworzyły iluzję zawieszonych w powietrzu. W salonie, oprócz dużej sofy i stolika przy niej, był tylko telewizor. Okna na wprost mnie wypełniały całą ścianę – od sufitu aż do podłogi, ukazując nowoczesne budynki oraz jezioro Ontario. Błyszcząca drewniana podłoga dopełniała całości. Rzuciłam torebkę na sofę i odwróciłam się do mężczyzny, który mnie tu sprowadził. Buzowały we mnie skrajne emocje. Byłam cholernie zła na Harry’ego, byłam zła na faceta stojącego przede mną, byłam zła na siebie.

– Czego się napijesz? – zapytał.

– Daruj sobie uprzejmości. Zróbmy, co mamy zrobić. Chcę wracać do domu – powiedziałam.

Mężczyzna zbliżył się do mnie. Zatrzymał się tuż przede mną i przyglądał tak samo, jak wcześniej. W mieszkaniu panował półmrok, ale udało mi się dostrzec niebieską barwę jego oczu.

Wyciągnął dłoń i przejechał palcem po moim policzku. Wzdrygnęłam się na ten dotyk i odchyliłam twarz, uciekając przed jego pieszczotą.

– Gdybym nie widziała cię z twoją dziewczyną, to pomyślałabym, że nie widziałeś nigdy kobiety na oczy – skomentowałam złośliwie jego zachowanie.

– Sandra nie jest moją dziewczyną – odpowiedział spokojnie, podczas gdy ja byłam coraz bardziej zdenerwowana.

– Zróbmy to. Chcę mieć to już za sobą. – Sięgnęłam do zamka sukienki.

– Zaczekaj. – Mężczyzna chwycił moją dłoń. – Najpierw interesy, później przyjemności. – Wyciągnął telefon.

Podeszłam do okna, skupiając swój wzrok na panoramie za nim. Moje ręce drżały z nerwów. Starałam się nie myśleć o tym wszystkim, co się dzieje, wyłączyć uczucia i emocje. Na tę jedną chwilę chciałam stać się maszyną, która wykona swoje zadanie i będzie mogła wrócić do domu. Przed oczami miałam pobitą twarz Harry’ego. Jego smutne zapłakane oczy prześladowały mnie, odkąd zostawiłam go samego na podłodze w tamtym pokoju. Miałam ochotę odwrócić się i wyjść. Zostawić tu tego egoistycznego dupka i czym prędzej znaleźć się obok mężczyzny, którego kochałam. Jednak nie mogłam. Musiałam zapewnić mu bezpieczeństwo, jakkolwiek absurdalnie to teraz brzmiało. Zastanawiałam się, jak to wpłynie na nas i nasz związek.

– Hej, tu Ian. Przekaż swojemu szefowi, że jutro dostanie pieniądze, które jest mu winny chłopak – rzucił do słuchawki. – Nie. Myślę, że już zrozumiał swój błąd i nie popełni go znowu.

Dźwięk jego kroków uświadomił mi, że rozmowa została zakończona. Stałam nadal przy oknie, bojąc się na niego spojrzeć. Przymknęłam oczy, czując, że zatrzymał się za mną. Zapewne czekał, aż się odwrócę. Nie zrobiłam tego. Stres tak mnie sparaliżował, że nie byłam w stanie się ruszyć. Poczułam, jak przerzuca wszystkie moje włosy przez ramię. Złapał końcówkę suwaka i powoli przeciągnął go w dół. Wsunął dłonie pod materiał i przejechał nimi od moich pleców aż do ramion. Kiedy tam dotarł, zsunął z nich błękitny szyfon, a sukienka upadła wokół moich stóp, ukazując koronkową bieliznę w identycznym kolorze. Czułam piekące łzy pod powiekami, jednak nie pozwoliłam im popłynąć. Powtarzałam sobie w myślach, że to tylko seks, nic nieznaczące zbliżenie fizyczne. Zadrżałam ze strachu przed tym, co nieuchronnie się zbliżało.

– Nie skrzywdzę cię, obiecuję – wyszeptał mi do ucha, jakby wyczuł moje emocje.

Jego usta musnęły moją szyję. Powoli przechodził pocałunkami w dół. Poczułam ciepłe wargi na swoich plecach. Był coraz niżej, aż ukucnął za mną i całował moje pośladki przez materiał majtek, dłońmi błądząc po całych nogach. Zrobiło mi się gorąco. Po chwili, krocząc tą samą ścieżką pocałunków, wrócił do mojej szyi i ponownie skupił się na niej. Odpiął mi stanik, pozbył się go i objął mnie ręką w pasie, przyciskając do siebie. Czułam jego erekcję na pośladkach. Jego lewa dłoń spoczęła na moim brzuchu, a prawa na biodrze. Był delikatny i czuły. Całkowicie mnie tym zaskoczył. Nie tego się spodziewałam. I wcale nie tego chciałam. Nie tego, ponieważ przez to strach słabł, a zastępowało go pożądanie, które się we mnie budziło.

Ian przesunął dłoń z biodra na pośladek i wsunął palec pod krawędź koronki. Poruszał nim nieśpiesznie w górę i w dół, gładząc mnie w ten sposób. Zacisnęłam oczy, chcąc wyrwać się duchem z tej sytuacji i odłączyć się od ciała, które czuło przyjemność z dotyku, jaki otrzymywało. Nie mogłam się temu poddać, a czułam, że wbrew mojej woli tak się może stać.

Dłoń z brzucha przesunęła się na pierś, a druga wysunęła się spod majtek i spoczęła luźno na materiale. Powoli zmierzał po nim do przodu. Kiedy minął biodro i nie zatrzymał się, śledząc dalej ścieżkę koronki, poczułam ucisk w dole brzucha. Ciepłe palce spoczęły na mojej kobiecości, ogrzewając ją. Poczułam, że moje nogi zaczynają robić się jak z waty. Oparłam dłonie o zimną szybę, żeby nie dotknąć nimi mężczyzny. Jego pieszczoty działały na mnie, mimo że się przed tym broniłam. Nie chciałam sobie pozwolić na zbliżenie się do niego chociażby o milimetr. Nie chciałam odwzajemnić dotyku.

Robił wszystko subtelnie, nie spiesząc się i zyskując tym samym coraz większą uległość mojego ciała. Gładził intymne miejsce, które robiło się coraz bardziej wilgotne z podniecenia. Nie udało mi się odpłynąć myślami gdzieś daleko, więc otworzyłam oczy, aby skupić się na jakimś konkretnym punkcie za oknem. Usta Iana przestały obsypywać moją szyję pocałunkami i nasze oczy spotkały w odbiciu szyby. Powinnam przerwać kontakt wzrokowy, ale nie zrobiłam tego. Czułam, jak jego ręka powoli przesuwa się na podbrzusze, a potem wsuwa leniwie za bieliznę od góry i dotyka tam, gdzie pragnęłam tego najbardziej. Moje wargi lekko się rozchyliły. Zjechał palcami niżej i poczuł charakterystyczną wilgoć. Choć milczał, jego oczy mówiły mi, że świetnie zdaje sobie sprawę z tego, co powoduje swoimi poczynaniami. Mogłam zaprzeczać wszystkiemu, ale na palcach, które właśnie mnie pieściły, był niezbity dowód tego, jak bardzo byłam podniecona. Był przystojny i atrakcyjny. Miał nienaganną sylwetkę i zdecydowanie umiał zadbać o kobietę. Trudno było się temu oprzeć. Wyciągnął dłoń i oblizał palce. Przyglądałam się temu, co robi, chociaż wiedziałam, że nie powinnam. Ten lubieżny czyn podsycił ogień w moim ciele, utrudniając mi panowanie nad sobą. Kiedy skończył, przysunął rękę do moich ust, czekając, aż zrobię to samo. W odbiciu ciągle patrzyliśmy na siebie. Gdy nie wykonałam żadnego ruchu, delikatnie przejechał opuszkami po wargach. To było podniecające, a on o tym doskonale wiedział. Dlatego to robił. Dlatego powtarzał tę czynność. Po chwili naparł nimi, próbując wsunąć mi je do ust. Uchyliłam zamknięte dotąd wargi. Grałam w jego grę. Kontrolował sytuację, a ja się temu poddawałam.

Kiedy odsunął rękę od ust, z powrotem wsunął ją pod bieliznę. Poczułam w sobie palec, a potem dwa. Przeszył mnie dreszcz, w efekcie czego pochyliłam się lekko do przodu, a moje pośladki naparły na jego krocze. Stałam tak wypięta, a on pieprzył mnie ręką. Jego lewa dłoń obejmowała moją pierś. Moje wilgotne dłonie ślizgały się na szybie, o którą się wspierałam.

– Oprzyj się o mnie – polecił, a ja posłusznie wykonałam jego polecenie, nie mając siły sama ustać na nogach. Przymknęłam oczy, owiana zapachem męskich perfum. Wskutek ciągłej przyjemności, jakiej doznawałam, mój oddech stał się szybszy. Wiedziałam, że wkrótce nadejdzie spełnienie, którego potrzebuję.

– Nie tak szybko, to jeszcze nie koniec – szepnął.

Po tych słowach zniknęło przyjemne wypełnienie pomiędzy moimi udami. Otworzyłam oczy, a Ian gwałtownie odwrócił mnie twarzą do siebie i naparł na mnie, zmuszając tym samym do wykonania kroku w tył. Poczułam zimne szkło na skórze, które przyjemnie chłodziło rozpalone ciało. Kąciki jego ust powędrowały w górę, gdy zauważył moje zdezorientowanie. Pierwszy raz widziałam jego uśmiech. Był ładny.

Ściągnął koszulę, ukazując idealną klatkę piersiową. Miałam ochotę jej dotknąć. W ostatniej chwili nad sobą zapanowałam i przycisnęłam dłonie do szyby. Popatrzył na moje usta, które były niebezpiecznie blisko jego. Cały czas miałam na nogach szpilki, przez co byłam tylko odrobinę od niego niższa. Ścisnął moje pośladki i zbliżył swoją twarz do mojej. Pocałował mnie w usta, po czym ugryzł lekko dolną wargę. Kiedy się odsunął, oblizałam miejsce ugryzienia. Wtedy ponownie zobaczyłam lekki uśmiech na jego twarzy. Pochylił się i zajął szyją. Zrobił to samo, co przed chwilą z ustami – najpierw pocałował, po czym delikatnie wbił w nią zęby. Lekki ból załagodził ponownym pocałunkiem w to samo miejsce. Walczyłam cały czas ze sobą, aby go nie dotknąć. Kontynuował swoją pieszczotę, a jego ugryzienia były coraz silniejsze. W pewnym momencie syknęłam z bólu, a wtedy oprócz ust poczułam język.

– Ciężko mi nad sobą panować przy tobie – wychrypiał, zniżając się do mojej piersi i biorąc ją do ust.

Druga pierś spoczywała w jego dłoni, a kciuk drażnił sutek. Byłam tak mokra, że czułam swoje soki na udach. Przymknęłam oczy, gdy Ian zaprzestał pieszczoty i pocałunkami kreślił ścieżkę coraz niżej. Pojawiło się charakterystyczne pulsowanie wewnątrz mojej kobiecości. Zsunął ze mnie majtki, pocałował mój wzgórek łonowy, a drugą ręką błądził po nodze, aż w końcu zarzucił sobie ją na ramię. Przeszedł odrobinę niżej i zaczął lizać moją cipkę. Robił to spokojnie, nie omijając żadnego miejsca. Penetrował każdy zakamarek. Zagryzłam wargę, aby powstrzymać jęk. Kiedy przyśpieszył i drażnił łechtaczkę, nie wytrzymałam i złapałam go za włosy. Dyszałam i pojękiwałam z nim między nogami. Kiedy czułam, że nadchodzi spełnienie, odsunął się gwałtownie. Podniósł się, opuścił spodnie i bokserki, założył prezerwatywę. Chwycił mnie za uda i uniósł nad ziemię, przyciskając do szyby. Objęłam go za szyję i wpatrywałam się w niego. Nie wykonał żadnego ruchu. Przeszło mi przez myśl, że może się rozmyślił, ale on wtedy sięgnął dłonią między nas i na nowo zaczął drażnić moją łechtaczkę, a fala zbliżającego się spełnienia powróciła.

– Dojdziesz tylko ze mną w sobie – oznajmił. – Nie wezmę cię wbrew twojej woli. Dlatego masz wybór. Możesz wyjść, dług jest spłacony. Albo możesz dojść. Musisz mi powiedzieć, jaka jest twoja decyzja – dokończył, nadal mnie pieszcząc.

Przez to, co wyczyniał swoimi palcami, z ledwością zrozumiałam, co do mnie mówił. Zdębiałam. Kilka szybszych ruchów i dojdę. Właśnie tego w tej chwili potrzebowałam. Tymczasem musiałam zdecydować. Podniecona, marząca o orgazmie miałam wybrać między rozkoszą a wiernością. Rozum i serce podpowiadały to drugie, ale ciało krzyczało i błagało o to pierwsze: o dojście w ramionach mężczyzny, który teraz przypiera mnie nagą do okna i oddycha tak samo ciężko jak ja.

– Jedno słowo, a przyniosę nam obojgu ukojenie. Musisz mi powiedzieć, czego chcesz – wysapał, gdy nie odpowiedziałam.

Biłam się z myślami. Kim będę, jeśli się zgodzę, jeśli ulegnę i w takiej chwili pokieruję się własną potrzebą? To wszystko i tak zaszło już za daleko. Powinnam się wycofać czym prędzej, nie zastanawiając się ani przez moment. Powinnam ocalić resztki godności i nie niszczyć tego, co jest między mną a Harrym. Usta Iana przywarły do moich, a jego język wsunął się do środka. Potrzebowałam tego. Pragnęłam spełnienia, które było na wyciągnięcie ręki.

– Nikt się o niczym nie dowie. Masz moje słowo. Muszę to tylko usłyszeć – zapewnił pomiędzy pocałunkami.

Chciałam tego bez wątpienia. Nie wiem, jakim cudem do tej pory zdołałam się powstrzymać przed wypowiedzeniem tego. Pulsowanie między udami przybrało na sile. Jęknęłam głośno, a wtedy mój kochanek zabrał dłoń.

– Nie zrobię nic wbrew twojej woli… – wyszeptał.

Wtedy przed oczami stanęła mi sytuacja, w której Harry pozwolił mi na spędzenie nocy z innym. Nie zatrzymał, nie próbował od tego odwieść. Oddał mnie tak po prostu, bez walki. Poczułam znowu dłoń na mojej wrażliwej i nabrzmiałej łechtaczce.

– Zgadzam się – wyszeptałam.

Wtedy Ian jednym płynnym ruchem wsunął się we mnie. Poruszał się pewnie, skradając mi w tym czasie pocałunki. Po raz kolejny tej nocy poczułam, że orgazm powraca, ale teraz wiedziałam, że już nie zawróci. Zaczęłam się zaciskać na penisie nieznajomego, który wchodził we mnie coraz szybciej. Moje wilgotne ciało jeździło po szybie, do której byłam przyparta. Nasze usta raz po raz się od siebie odrywały, żeby zaczerpnąć powietrza, które z trudem łapaliśmy. Poczułam, jak spełnienie przeszywa mnie na wskroś, a usta, niezdolne milczeć przy tak silnym doznaniu, wypuszczają z siebie dźwięki rozkoszy. Po kilku mocnych pchnięciach mężczyzna również doszedł. Całkowicie wykończona i bez sił zawisłam na nim, opierając swoją głowę o jego ramię. Zamknęłam oczy. Po chwili poczułam, jak przemieszcza się ze mną na rękach w inne miejsce. Ukołysana, zapadłam w sen.

III

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji

Oddana innemu

ISBN: 978-83-8313-842-8

© Sylvia Bloch i Wydawnictwo Novae Res 2024

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody Wydawnictwa Novae Res.

REDAKCJA: Maria Bickmann-Dębińska

KOREKTA: Agnieszka Łoza

OKŁADKA: Izabela Surdykowska-Jurek

Wydawnictwo Novae Res należy do grupy wydawniczej Zaczytani.

Grupa Zaczytani sp. z o.o.

ul. Świętojańska 9/4, 81-368 Gdynia

tel.: 58 716 78 59, e-mail: sekretariat@novaeres.pl

http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest na stronie zaczytani.pl.

Opracowanie ebooka
Katarzyna Rek