Prolog

Tamtej nocy wiatr wył niczym potępione dusze w najgłębszej czeluści piekła. Deszcz ostro zacinał o dachy budynków, a błyskawice siekły niebo. Niewielkie nadmorskie miasteczko z każdej strony atakowane było przez nieubłagane siły natury. Wydawałoby się, że w taką noc nikt nie opuści bezpiecznego schronienia.

A jednak jeśli byłoby się dobrym obserwatorem… i miało to szczęście, lub nieszczęście, mieszkać w pobliżu pewnego domu, mogłoby się w pewnej chwili zobaczyć, jak wychodzi z niego pewien mężczyzna z malującymi się na twarzy wściekłością i szaleństwem. Można by było również dostrzec w jego ramionach jakieś zawiniątko. A być może, gdyby nie ryk wiatru i uderzenia grzmotów, można by usłyszeć też płacz… płacz dziecka.

I gdyby nie odejść od okna, kiedy już ów mężczyzna zniknąłby nam z oczu, tylko poczekać, zobaczyłoby się, jak wraca i znów wchodzi do domu. I gdyby zaczekać jeszcze chwilę, ujrzałoby się wybiegającą z owego domu kobietę. I gdyby nie strugi deszczu lejące się z nieba, może dostrzegłoby się, że z jej oczu leją się strugi… łez. Zobaczyłoby się także, że ta kobieta zaczyna biec w tę samą stronę, w którą wcześniej szedł mężczyzna. A gdyby wyjść z domu i podążyć za nią, dotarłoby się w końcu na pewien klif. I gdyby przystanąć i obserwować kobietę z pewnej odległości, zobaczyłoby się, jak przystaje na skraju klifu, wznosi ręce i twarz ku niebu i wydaje z siebie mrożący krew w żyłach krzyk przepełniony bólem i rozpaczą… A następnie rzuca się w ciemne, wzburzone morze.

Tak mówiła pewna legenda…

Rozdział I

Często nazywamy coś zbiegiem okoliczności, lecz trudno powiedzieć, czy jest to właściwe określenie. Może istotnie życiem rządzą przypadki, ale równie prawdopodobna jest hipoteza mówiąca, że wszystko, co nas spotyka, jest od zarania dziejów gdzieś zapisane, postanowione i niezmienne. Tak czy owak, prawdopodobnie nigdy się tego nie dowiemy. Tak jak nie dowie się tego pewien piętnastoletni chłopak siedzący na parapecie swojego okna.

Doświadczył on rzeczy, która czy też była przypadkiem, czy postanowionym przez siły wyższe zdarzeniem, z pewnością była nieodwracalna i miała porwać za sobą ciąg zdarzeń. Ów chłopak nazywał się Dany i właśnie w ten późny, pochmurny poranek, siedząc na parapecie, myślał o wydarzeniach ostatniego czasu. Dziwne, minęło niewiele ponad trzy tygodnie, a on już prawie pogodził się ze śmiercią matki. Zawsze potrafił podchodzić ze swego rodzaju dystansem do złych wydarzeń. Przynajmniej tak twierdzili inni. On sam wiedział, że nie do końca tak jest. To nie był żaden dystans, a on sam nie był niezwykle twardą osobą, jakiej wrażenie mógł czasem sprawiać. Mocno przeżywał śmierć matki. Bardzo mocno, ale krótko. Sęk w tym, że kiedy Dany rozpaczał, to rozpaczał całym sercem, szczerze... ale jednak krótko. Pierwsze trzy dni były dla niego koszmarem, potem przeszedł w spokojny stan pogodzenia się z tym, czego nie dało się zmienić. Dalej czuł smutek, ale z każdym dniem odrobinkę mniejszy, choć tak naprawdę nie był pewny, czy ów smutek rzeczywiście znika, czy też ucieka w głębię jego podświadomości. Nie chciał jednak o tym myśleć. Nie tego dnia. Wiedział bowiem, że dziś ma się wszystko zmienić. Przyglądał się swojemu pokojowi, który miał niebawem pożegnać. Z niebieskich ścian zniknęły już liczne dyplomy, zdjęcia i plakaty, a rzeczy z szaf i biurka zostały spakowane. Widok tak pustego pokoju, przy akompaniamencie pochmurnej pogody, wprawiał Dany’ego w melancholię. Teraz mógł tylko czekać, aż przyjedzie nieznane auto z nieznanym człowiekiem w środku, który zabierze go do nieznanego domu, gdzie będzie miał spędzić resztę młodości, a może i nawet życia. Ta perspektywa budziła w nim mieszane uczucia. Nie wiedział, co to będą za ludzie, nie wiedział, co to będzie za miejsce. Właściwie wiedział tylko tyle, że gdziekolwiek trafi, będzie musiał tam zostać. Zdawał sobie sprawę z tego, że ciotka i wujek go nie chcą.

– Cholerna litość – mruknął do siebie. – Niech sobie wsadzą te miłe słówka w…

Nie, nie powinien tak myśleć. Przecież starali się. Jednak nie mogli się nim zaopiekować, nie było ich na to stać. Wprowadzili się do tego domu tylko na te trzy tygodnie, ale na dłuższą metę by go nie utrzymali, a o gnieżdżeniu się w ich małym mieszkaniu nie było mowy. Poza tym, czego on mógł od nich oczekiwać? To nie byli jego prawdziwi krewni, tylko przyjaciele jego matki. Ojca nie znał i nie chciał lub nie zdążył o niego spytać. Właściwie był pewny, że pójdzie do domu dziecka, bo myślał, że nie ma już żadnej rodziny. Było więc dla niego wielkim zaskoczeniem, gdy dowiedział się, że ktoś sam się o niego upomniał, ktoś z jego dalszych krewnych, o których nigdy nie słyszał.

Jego rozmyślania przerwało pukanie do drzwi pokoju.

– Proszę – powiedział.

Rozumiał, co to oznacza. Do pokoju weszła wysoka kobieta o czarnych, spiętych w kucyk włosach i zmęczonych oczach. Była to ciotka Rozalinda.

– Dany, już czas. Przyjechał po ciebie pan Dowson – odezwała się dziwnym tonem, patrząc w podłogę.

– Hm… tak, wiem, domyśliłem się – mruknął Dany i spojrzał za okno.

Pod domem stała staromodna, ale zadbana, czarna limuzyna. Nagle zauważył, że ciotka go przytuliła. Poczuł się skrępowany, nie lubił takich scen. Spróbował jednak odwzajemnić uścisk.

– Przepraszam, że nie możemy… – Głos jej się załamał.

– Ehem… – odchrząknął. – Niech się ciocia nie przejmuje – powiedział. W tym momencie było mu głupio na wspomnienie tego, co jeszcze przed chwilą o niej myślał.

– Dobrze – odrzekła, odsuwając się od niego. – Chodźmy już – dodała i wyszła z pokoju, a Dany za nią.

Gdy schodził po schodach, uważnie się przyglądał tak dobrze znanym mu rzeczom, chcąc wszystko dokładnie zapamiętać. Wiedział, że szybko tu nie wróci. Może nigdy.

Weszli do jasnego salonu. Przy stole siedzieli wujek Jones i jakiś nieznany mężczyzna, pan Dowson, jak domyślił się Dany. Na oko miał trzydzieści pięć lat i był bardzo elegancko ubrany. Wyglądał na dość poważnego, wręcz surowego, ale gdy spojrzał na chłopca, uśmiechnął się i owo wrażenie zniknęło tak szybko, jak się pojawiło.

– No, więc wszystko jasne – zwrócił się do wujka, wstając od stołu.

Dany pomyślał rozeźlony, że dla niego nic nie jest jasne, bo ustalali wszystko bez niego, ale nic nie powiedział. Wujek też wstał, podał rękę mężczyźnie, po czym zwrócił się do Dany’ego.

– No, to trzymaj się chłopcze.

– Dzięki – mruknął Dany.

Nagle coś sobie uprzytomnił.

– Eee… gdzie są moje…

– Twoje bagaże są już w aucie – przerwał mu Dowson, po czym ruszył do drzwi, żegnając się jeszcze z ciotką.

– No, chodź, chłopcze – rzekł do Dany’ego, który uprzytomnił sobie, że nie ruszył się z miejsca. Poszedł więc za mężczyzną, nie odwracając się już za siebie.

Gdy wyszli z domu, Dany’ego uderzyła fala wilgoci: z nieba mżyło, a w powietrzu unosiła się lekka mgła.

– Psia pogoda – wymamrotał pod nosem.

– Istotnie – rzekł Dowson, co trochę zdziwiło chłopca. „Ten gość ma niezły słuch” – pomyślał. Jego nowy opiekun otworzył mu drzwi limuzyny i gdy Dany znalazł się w środku, wszedł tam za nim, co zresztą też go trochę zdziwiło, bo myślał, że mężczyzna zasiądzie na miejscu kierowcy. Tymczasem auto ruszyło.

„I to wszystko? Tak po prostu? Już opuściłem dom, w którym mieszkałem szesnaście lat?” – pomyślał Dany i nagle na sercu zrobiło mu się jakoś ciężej. Spojrzał za szybę, ale jego dom zniknął już za rogiem. Zwalczył w sobie głupią chęć rozpłakania się jak małe dziecko i rozejrzał się po wnętrzu auta. Było w nim przestronnie. Urządzono je staromodnie, ale luksusowo. Siedzenia obszyte były czarną skórą, a z boku stał barek z napojami. Trwała grobowa cisza, zdenerwowało to Dany’ego. Nadal nic nie wiedział. Co ten cały Dowson sobie wyobraża?

– Przepraszam, czy dowiem się w końcu czegoś? – spytał niecierpliwie i niezbyt grzecznie.

Dowson się uśmiechnął.

– Czekałem, aż zapytasz – powiedział. – Nazywam się Elderey Dowson, pomagam twojej nowej opiekunce, pannie Elizabeth Duan, w różnych rzeczach, między innymi, jak w tym wypadku, w sprawach adopcji.

„Więc on nie jest nikim z mojej rodziny” – pomyślał Dany. Nadal jednak brakowało mu informacji.

– Dokąd jedziemy?

– Domyślam się, że pytasz o nazwę miejscowości, ale raczej jej nie znasz. Nazywa się Folkestone – odparł Dowson.

– Hm… – mruknął Dany z niejasnym wrażeniem, że jednak słyszał już kiedyś tę nazwę. Zmarszczył czoło, próbując sobie przypomnieć, skąd ją kojarzy.

– Ach! Już wiem, to miejscowość nad morzem! – powiedział zadowolony, że sobie przypomniał. Jego matka kiedyś o niej wspominała, choć nie mógł sobie przypomnieć, w jakim dokładnie kontekście. Po chwili jednak spochmurniał.

– Po sezonie nie jest tam chyba zbyt ciekawie? – spytał, tracąc entuzjazm. Był przyzwyczajony do dużych miast, od urodzenia mieszkał w Londynie.

– W istocie. W okresie letnim zjeżdżają się turyści i jest sporo atrakcji, ale przez resztę roku wieje nudą – odrzekł Dowson obojętnie. Po chwili zapytał: – Lubisz morze?

– Raczej tak – odpowiedział bez zastanowienia Dany.

– Więc szybko ci zbrzydnie. Pomijając okres letni, pogoda zazwyczaj jest kiepska. Dużo wiatru i deszczu.

– Londyn też nie słynie z upałów – odparł chłopiec. – Poza tym raczej nie będę zbyt często zapuszczał się w pobliże morza.

Dowson, słysząc to, uśmiechnął się.

– Z tym akurat możesz mieć pewien problem.

– Co ma pan na myśli? – spytał zdziwiony.

– Bo widzisz, Dany, nasz dom mieści się niemal na klifie – powiedział i uśmiechnął się na widok jego miny. – No, przynajmniej bardzo blisko. Jeśli wyjdzie się z domu od tyłu, wystarczy chwila, aby się na nim znaleźć. Fale morza nieustannie się o niego rozbijają, nie jest tam zbyt bezpiecznie. W każdym razie bądź przygotowany na to, że ryk morza będzie towarzyszył ci bardzo często.

Dany tego się nie spodziewał.

„Zapowiada się ciekawie” – pomyślał z ironią.

– Bądź gotowy na jeszcze wiele zaskoczeń – rzekł tajemniczo Dowson.

– A mianowicie? – zainteresował się chłopiec.

– Tłumaczenie ci tego nie należy do moich obowiązków – odpowiedział nieodgadnionym tonem.

Zaciekawienie Dany’ego ustąpiło miejsca niepokojowi. „Cholera jasna, dokąd ja jadę?” – pomyślał. Zaczęło mu się to zupełnie nie podobać. Został wysłany do jakichś ludzi, bo nawet nie mógł mieć pewności, że to naprawdę jego krewni, na dodatek nic mu o nich nie powiedziano. Ani o nich, ani o miejscu, do którego jedzie. Dopiero teraz zaczyna się wszystkiego dowiadywać. Teraz, kiedy już nie może się nie zgodzić na zamieszkanie z nimi. Nie dano mu żadnego wyboru, stwierdził rozzłoszczony.

– Chyba jesteś zmęczony – powiedział nagle Dowson.

– Nie – odparł szorstko Dany. – Długo dziś spałem. – Mówiąc to, poczuł się jednak dziwnie senny. „To pewnie z nadmiaru emocji” – tłumaczył sobie. Oparł głowę o szybę auta i przyglądał się spływającym smugom deszczu. „Jak łzy” – pomyślał sennie. „Gdy pada deszcz, to znaczy, że aniołowie płaczą, bo ludzie są dla siebie źli”. Tak, to słowa jego matki, tak mu mówiła, gdy był mały. Pozwolił myślom płynąć swobodnie. Poczuł, że powieki całkiem mu opadają, a potem była już tylko jasność, anioły i jego matka płacząca wraz z nimi.

Przebudzenie Dany’ego było niezbyt delikatne. Śniło mu się, że spada, i w momencie zetknięcia z ziemią otworzył oczy, spazmatycznie wciągając powietrze w płuca.

– Dobrze, że już nie śpisz. Jesteśmy na miejscu – usłyszał czyjś głos i spłynęła na niego fala wspomnień.

Zauważył, że auto stoi. Jeszcze nigdy nie przespał całej podróży, nie budząc się ani razu.

– No, czas wysiadać. Ale zanim to zrobimy, chcę się ciebie o coś zapytać.

Znowu ten głos, ach tak, to Dowson.

– O co chodzi? – spytał sennie.

– Pamiętasz, jak mówiłem ci, że masz przygotować się na jeszcze wiele zaskoczeń?

Coś przemknęło Dany’emu przez głowę, więc odpowiedział:

– Tak, chyba tak.

– To dobrze – rzekł krótko Dowson i otworzył drzwi auta. Do środka wtargnęła fala zimnego powietrza i Dany dopiero teraz zorientował się, że leje jak z cebra.

Czuł się, jakby dopiero przed chwilą wsiadł do tego auta, jednak cieszył się, że całą podróż przespał.

Z niechęcią wyszedł za Dowsonem i nagle stanął jak wryty.

Znalazł się przed wielkim domem z szarej, na swój sposób eleganckiej, cegły. Miał on duże okna, które otaczały liczne podniszczone płaskorzeźby. Dany jednak z całą pewnością na widok tego budynku nie pomyślał o domu. Pierwsze skojarzenie, jakie przyszło mu na myśl, to stare, nawiedzone zamczysko.

– Robi wrażenie, prawda? – spytał Dowson z nutą dumy w głosie. – Nic się nie martw, nie cofnęliśmy się o sto lat, możesz spokojnie liczyć na kablówkę i internet – powiedział, śmiejąc się.

Dany nic nie odrzekł.

Nagle ozdobne drzwi domu otworzyły się i wyszedł z niego niski, starszy mężczyzna, znacznie mniej elegancko ubrany niż Dowson. Widząc przybyłych, uśmiechnął się i podbiegł do auta.

– Witam, panie Elderley! – powiedział z ożywieniem. Dany przez chwilę zastanawiał się, do kogo mówi, ale potem uprzytomnił sobie, że to imię Dowsona. – No i oczywiście panicz Dany! Witamy, witamy – dodał, co trochę zaskoczyło chłopca. Dziwnie się czuł, gdy osoby, których nie znał, okazywały się znać jego.

– Ee… dzień dobry – odpowiedział jednak.

– No, to ja wezmę bagaże, a wy wejdźcie – rzekł mężczyzna i Dany dopiero wtedy uświadomił sobie, że stoją w deszczu.

– Dziękuję, Edwardzie. Elizabeth jest w salonie? – spytał Dowson.

– Tak, tak, już czeka.

Dowson ruszył ku drzwiom, a Dany za nim. Gdy znaleźli się w środku, mimowolnie odetchnął z ulgą. Zaczynał się już bowiem, mimo słów Dowsona, bać, że w środku naprawdę zastanie ponure, średniowieczne wnętrze.

Mimo że przedpokój, a raczej hol, był doprawdy wielki i staroświecki, a na ścianach wisiały liczne obrazy, wiekowe gobeliny oraz staromodne kinkiety, było tam w miarę normalnie. Pomijając umieszczone na samym środku wielkie marmurowe schody. Dany nie miał pojęcia, po co są takie szerokie. Było też sporo drzwi do różnych pomieszczeń, a zza jednych z nich dobiegał dźwięk telewizora. Właśnie tam się skierowali.

Weszli do przestronnego pokoju, który o dziwo z miejsca przypadł Dany’emu do gustu.

Przy samym oknie stał fortepian, było też trochę ciekawych posągów oraz biblioteczki z licznymi książkami, no i naturalnie obrazy. Światło w pokoju było słabe, ale przytulną atmosferę dawał palący się kominek, nad którym wisiał wielki telewizor plazmowy niepasujący do całości. Na umeblowanie składały się głównie dobrze zachowane i zapewne cenne antyki, które, jak by nie było, posiadały swój urok.

– Witaj, Elizabeth, wszystko załatwione – usłyszał głos Dowsona i dopiero teraz zwrócił uwagę na kobietę siedzącą w fotelu na środku pokoju. Na oko była w wieku około trzydziestu paru lat. Miała kasztanowe, lśniące włosy, sięgające za ramiona i piękne zielone oczy, które znacznie ją odmładzały. Ubrana była w prostą, elegancką, kremową sukienkę sięgającą kolan.

– Dziękuję ci, Elderley – powiedziała, uśmiechając się. – Strasznie długo wam to zajęło.

– Tak, warunki na drogach były kiepskie – odparł dziwnie i ku zaskoczeniu Dany’ego oboje się roześmiali. – No cóż, myślę, że teraz zostawię was samych – dodał i wyszedł, nie odezwawszy się do chłopca ani słowem. Niejaka Elizabeth skierowała wzrok na Dany’ego.

– Dlaczego jeszcze stoisz? – zagadnęła przyjaznym, choć jakby nieco spiętym tonem. – Siadaj. – Wskazała na sofę naprzeciw niej.

– A, tak… – wybełkotał Dany.

Gdy usiadł, zwróciła się do niego.

– No dobrze, mamy sporo do omówienia – zaczęła rzeczowo. – Nawet więcej niż sporo – dodała jakby sama do siebie. – Przede wszystkim bardzo mi przykro z powodu śmierci Victorii.

Dany na te słowa poczuł ukłucie niespodziewanego bólu. Postanowił jak najszybciej odejść od tematu śmierci swojej matki. Zdziwił się, że ta kobieta nazwała ją po imieniu, jakby ją znała. Postanowił jednak tego nie dociekać.

– Chciałbym spytać… – zaczął, ale nie zdążył dokończyć, ponieważ nagle wydarzyło się coś, co go zupełnie zbiło z tropu.

Drzwi otworzyły się z impetem i do pokoju wpadła średniego wzrostu dziewczyna o jasnych włosach, a zaraz za nią dość przystojny, wysoki chłopak, którego włosy miały lekko miedziany odcień. W następnej chwili chłopak rozłożył dłonie, z których wydobyło się coś, co przypominało zjawisko pioruna kulistego, i trafiło, ku zaskoczeniu i przerażeniu Dany’ego, wprost w dziewczynę. Ta zaś padła na podłogę, złapała się za brzuch, poczerwieniała i zaczęła wydawać z siebie odgłosy, które Dany w normalnych okolicznościach uznałby za nieopanowany śmiech.

– No! Znowu wygrałem! – oznajmił z triumfem chłopak, lecz gdy nagle spojrzał na opiekunkę Dany’ego, a potem na niego samego, z jego twarzy zniknął uśmiech, ustępując miejsca przerażeniu.

– Mamo… nie wiedziałem, nie wiedzieliśmy…

Elizabeth wstała z wyraźnie wściekłą miną, machnęła ręką i śmiech dziewczyny ustał. Dany obserwował tę scenę, wbijając się w fotel i nawet nie zdając sobie sprawy z tego, że ma rozwarte usta. Blondwłosa dziewczyna wstała z podłogi, spojrzała na matkę, po czym przeniosła wzrok na Dany’ego. Uśmiechnęła się szeroko, mimo oburzonego spojrzenia Elizabeth i zwróciła się do gościa, przemawiając szybko głosem, który, gdyby Dany nie widział jego właścicielki, określiłby jako należący do małej dziewczynki.

– Przepraszam, że cię wystraszyliśmy.

Dany wstał powoli, robiąc to nie do końca świadomie. Spojrzał na brzuch dziewczyny, w który jeszcze przed chwilą oberwała tym… czymś. Zauważyła jego wzrok i roześmiała się, co Dany w tym momencie uznał za przejaw jakiejś psychozy.

– To był tylko czar rozśmieszający! Mama chyba ci jeszcze nie powiedziała, że jesteś czarodziejem? – zagadnęła, uśmiechając się.

Dany patrzył na tę biedną, chorą dziewczynę z przerażeniem. Chciał wybiec z tego domu wariatów, ale gdy zrobił pierwszy krok, nogi odmówiły mu posłuszeństwa.

Stracił przytomność.

REDAKCJA: Małgorzata Nowak

KOREKTA: Aneta Wiszniewska

OKŁADKA: Wiola Pierzgalska

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: InkPad.pl

© Laura Łabno i Novae Res s.c. 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-7942-573-0

NOVAE RES – WYDAWNICTWO INNOWACYJNE

al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.

Publikacja dofinansowana ze środków gminy Bytom przez

II Liceum Ogólnokształcące im. Stefana Żeromskiego w Bytomiu.