TONI |

Sen zmorzył twą laleczkę,

więc główkę złóż

i oczka zmruż,

opowiem ci bajeczkę.

(z popularnej kołysanki)

SKRAWEK TRZECI

JA | Jest niecierpliwy. Daniel także był niecierpliwy, gdy zdejmował ze mnie bieliznę, a jego szorstkie ręce ślizgały się po moim ciele. Delikatne dłonie Huberta ślizgają się po powierzchni wykwintnego menu. Sałatka z wątróbką w malinowym sosie czy tagliatelle z kasztanami? Zastanawia się. Beszta kelnera, który przyniósł nie to wino, którego pragnął. Wreszcie zwraca się do mnie:

– Wspominałaś coś o dziadku. Czy to mieszkanie jeszcze istnieje?

– Nie – odpowiadam. – Matka sprzedała wszystko. Nie ma już nic.

– Szkoda – wzdycha. – Myślałem, że moglibyśmy tam pójść. Ceniłem profesora.

Zatapia widelec w przystawce.

– Czemu nic nie jesz? Nie smakuje ci?

Patrzy na mnie, pożera mnie wzrokiem, tak łapczywie jak swoje jedzenie. Dla mnie wszystko na stole jest niejadalne.

– Nie jestem głodna – mówię.

– Wszystkie kobiety są na diecie. Powinny jeść tylko truskawki i popijać je szampanem.

Śmieje się, aż pokazują mu się dołki w policzkach.

– Czy tego nie powiedział czasem Byron? – zgaduję.

– To całkiem prawdopodobne – cieszy się jak dziecko.

Przy daniu głównym Hubert staje się rozmowny. Mnoży anegdoty, by wreszcie przejść do rzeczy.

– Powiedz mi coś o sobie, Alicjo – prosi. – Umieram z ciekawości, kim naprawdę jesteś.

– Alicja to nie jest moje prawdziwe imię.

– A jakie? – pyta, nachylając się ku mnie.

– Sama nie wiem, Hubercie, nic już nie wiem.

Nagle słyszę, jak wyduszam z siebie z nieukrywanym wysiłkiem dwa proste słowa:

– Jestem mężatką.

– Brzmi interesująco – mówi i dotykamy się kieliszkami, odwlekając moment prawdziwego dotyku.

TY | Nie, to nieprawda. Dlaczego tak na mnie patrzysz? Czy ja cię zdradziłam? A co to w ogóle jest zdrada? Zawsze mi ich wypominałeś, tymczasem nie, słyszysz, nie! Czysta fizyczność dla mnie nie istnieje, liczy się tylko porozumienie duchowe. Rozumiesz? Wymawiasz ich imiona, obrzucasz mnie nimi jak kamieniami. Grzech? Ja takich pojęć nie używam. Tobie nie chodzi o prawdę, tylko o moją skruchę.

Moja wina nie polega na tym, że byłam ci niewierna. To byłoby zbyt proste, nie sądzisz? Nikt nie jest doskonały, jakże często mi to powtarzałeś. Powtórz to raz jeszcze. Uwierz w końcu, że nie jestem doskonała. Kupiliśmy obrus na naszą pierwszą, bawełnianą rocznicę ślubu. Na drugą, papierową, sprawiliśmy sobie wielki obraz. Innych rocznic nie będzie.

Nigdy nie podniosłeś na mnie głosu, nawet gdy cię prowokowałam. Nawet wtedy, gdy malutka Misia wyślizgnęła mi się z rąk. Uderzyła swoją kruchą czaszką o twardą podłogę. Być czy nie być? Oto jest pytanie dla pani Hamlet. Ty chciałeś jechać do szpitala, a ja powtarzałam, że nic się nie stało. Pobiegłeś do łazienki wymiotować. A ja byłam nieobecna, gdy słyszałam jej przerywany płacz.

Taki z ciebie mężczyzna idealny. Teraz krzycz!

Pragniesz, żebym wróciła. To niemożliwe. Odchodzi się nie po to, żeby wrócić. Odchodzi się po to, by stać się kimś innym. Odchodzi się po to, żeby się uwolnić. Teraz jestem już wolna, Danielu. Ty nadal pozostajesz na uwięzi.

ON | Kochanie, dlaczego? Co się właściwie stało? Nie odbierasz ode mnie telefonów ani poczty. Gdzie jesteś, co się z Tobą dzieje? Martwię się. Po raz pierwszy w życiu martwię się o kogoś, o coś… Stałaś się dla mnie ważna. Czy tym milczeniem dajesz mi lekcje jak jakiemuś sztubakowi? Za karę?

Właściwie masz rację. Zasłużyłem sobie na to w pełni. Ufałaś mi przecież. Miałaś wszystkie uczucia wypisane na twarzy. Zniszczyłem coś, co było między nami ulotne i niewyrażalne. Twoje życie nie stało się jednak pożywką dla mojego talentu, jak wyraziłaś się ostatnio. To nieprawda albo… Nie do końca prawda. Proszę Cię, Alicjo, odezwij się. Muszę jak najszybciej Cię zobaczyć. Czy to marzenie ściętej głowy?

Opanowałem do perfekcji sztukę tracenia. Pamiętasz wiersz Elizabeth Bishop? W sztuce tracenia nie jest trudno dojść do wprawy; tak wiele rzeczy budzi w nas zaraz przeczucie straty, że kiedy się je traci – nie ma sprawy. Trać co dzień coś nowego. Przyjmij bez obawy straconą szansę, upływ chwili, zgubione klucze.

To najpiękniejszy wiersz na świecie. Nauczyłem się go na pamięć całe lata świetlne temu. Wyrecytuję ci cały, linijka po linijce, jeśli tylko dasz mi szansę.

Hubi

JA | Od zawsze wiedziałam, że to będzie pisarz. Pisarz – od dziecka to był dla mnie substytut Boga. Wszechwładnie zarządzał słowem, powoływał je nieustannie do życia. A na początku było SŁOWO, jak gdzieś napisano.

Później powiedział mi, że cierpię na kompleks ojca. Zabawiał się w psychoanalityka bez uprawnień. Z lubością babrał się w słowach, by dojść do sedna. Ale sedno w tym przypadku nie istnieje. To ślepa uliczka.

Tak więc mówił, że to wszystko przez zmarłego ojca. On, pisarz, stał się zastępczym wzorem tego, którego nie było. Nie było go, bo się zabił. Matka na wakacje wysyłała mnie do znienawidzonego przez siebie teścia. Podświadomie winiła go za śmierć męża. Nigdy nie lubiła intelektualistów, nie rozumiała ich. A dziadek miał intelekt wybitny. Ojciec mógłby mu dorównać, ale zwyciężyła jego neurotyczna natura.

Pisarz. Ojciec. Jedno i to samo. Mówiąc to, patrzy mi prosto w oczy i kołysze się na fotelu w przód i w tył, w przód i w tył... Wygląda, jakby cierpiał na chorobę sierocą. A sierotą jestem przecież ja. Nawet to moje sieroctwo sobie zawłaszczył.

Wybiegłam.

TY | Znaliśmy się od paru miesięcy, a ty nagle postanowiłeś sam wyjechać na wakacje. Do dziś nie wiem, gdzie wtedy byłeś i co robiłeś. Kiedy pojawiłeś się po paru dniach, a ja spytałam cię, czy mnie kochasz, odsunąłeś się ode mnie. Domyśliłam się, że to wszystko było wynikiem moich spotkań z Robertem. Poczułeś się zagrożony i pozornie ustąpiłeś mu pola. Wiedziałeś, że swoim zachowaniem spowodujesz, że zacznę mocniej cię pragnąć.

Robert uczył literatury w naszym liceum. Miał głębokie spojrzenie, a piękne grube loki okalały jego twarz. Wszystkie uczennice się w nim podkochiwały, a on był tego całkowicie świadom. Lubiłam go. Rozmowy z nim przy imbirowej herbacie dziwnie mnie uspokajały. Nie zrozumiałbyś tego, zaślepiony zazdrością o każdego, kto za bardzo się do mnie zbliży.

Nie wiem już, jak to się stało, że pewnej nocy Robert znalazł się w moim mieszkaniu. Całował mnie, a potem poczułam jego palce na swoich żebrach. Liczył je, zatrzymał się na dłużej w okolicach mojego pępka (tej „blizny po matce”, jak mówią feministki), powiedział: „Przepraszam”, a po chwili słyszałam tylko odgłos zamykanych drzwi.

A dalej majaczą mi przed oczami kiczowate marcepanowe figurki na torcie, powiewa biała jak beza lniana sukienka.

JA | Jestem w ciąży, ale to nie ciężar.

Jestem w pełni.

Jestem na księżycu.

Powtarzałam to jak mantrę. A potem, widząc, jak mój brzuch powoli unosi się i opada, jak faluje bezwiednie, pomyślałam, że jesteś pasożytem w moim ciele. Gdy wyszłaś na świat, a ja w skurczach zwijającej się macicy, krwawiąc, wróciłam na ziemię, poczułam się oszukana. Oszukana reklamami kaszek i pieluch, gdzie matki i dzieci przytulają się do siebie w radosnej symbiozie. Matki, którym uśmiech nigdy nie odkleja się od twarzy. Niemowlęta, które słodko śpią.

Nie dla mnie dmuchane kolorowe baloniki i kinderbale. Nie dla mnie latawce i bańki mydlane. Nie dla mnie.

ON | Alicjo, piszę do Ciebie z zimnego Sztokholmu. Nie przyjechałem tu po nagrodę Nobla, jak możesz się zresztą domyślić, chociaż zwiedziłem miejsca, gdzie Wielcy są przyjmowani z należnymi im honorami. Można tutaj nawet, niedaleko ratusza, zjeść obiad, jaki jedzą po Noblu, tyle że to kosztuje majątek. Niestety, nie stać mnie. Może kiedyś zjem go za darmo? Chociaż perliczek i sorbetów nie znoszę, a to było w ich ostatnim ohydnym menu.

Noc na promie minęła mi na piciu i rzyganiu. Dopadła mnie wsrętna choroba morska. W dodatku był piękny sztorm (myślałem, że dziesiątka, ale okazało się, że ósemka) i przez chwilę śmierć taka wydawała mi się czymś romantycznym. Pamiętaj jednak, że byłem bardzo chory i pijany. W dodatku zupełnie sam. W królewskim i aż do przesady ekologicznym Sztokholmie zrobiłem się natychmiast nerwowy. Ta Wenecja Północy jest nie dla mnie. Może dlatego postanowiłem tu skończyć moją POWIEŚĆ?

Nie zapomniałem o Twojej córeczce. Kupiłem Jej dość brzydką, szmacianą lalkę Pippi Langstrumpf. Spodoba Jej się. Sprzedają je tutaj niemal na każdym rogu. To niemal ich symbol narodowy, tak jak nasza lala krakowianka.

Twój Hubi

PS Nie wiem, czy wiesz, że słynna Astrid Lindgren oddała swoje pierwsze dziecko. Ale to był chyba syn…

TY | Twój dotyk parzy.

Moje ciało jest jak wosk.

Rozgrzane przelej przez dziurkę od klucza.

Zobacz, jaką wróżbę Ci przynoszę.

było ich tylu ach och a w dole mojego brzucha toczy się kolejna miesięczna wojna każdy z nich zatknął flagę na kopcach z moich piersi lecz ty zwyciężyłeś wszystkich mój rycerzu bez zbroi bo czy wiesz jaka to różnica zakochać się a kochać?

SKRAWEK CZWARTY

LIST PIERWSZY | Kochana Mamo, dziękuję za paczkę wypełnioną prezentami i Twój list. Cieszę się bardzo, że niedługo przyjedziesz. Posprzątam swój pokój, żebym mogła Cię pięknie ugościć. Moje lale ubiorę w najlepsze sukienki. Tatuś mówi, że i tak pewnie do nas nie przyjedziesz, ale ja wierzę, że Cię zobaczę. Nie mogę się już doczekać. Tęsknię za Tobą strasznie. Ostatnio widziałam Cię parę miesięcy temu, a to dla mnie cała wieczność! Wiem, że jesteś zajęta, że często dzwonisz i piszesz, ale to nie to samo, gdy Jesteś.

Ja czuję się dobrze, nie martw się. Czasami boli mnie trochę głowa i to wszystko. Przyzwyczaiłam się. Wizyty w szpitalu są krótkie.

Czekam na Ciebie, Mamo. Tatuś też czeka, chociaż mówi, że wcale nie.

Michasia

Najukochańsza Córeczko, przepraszam Cię, że nie mogłam przyjechać. Obiecuję, że wynagrodzę Ci to przy najbliższej okazji. Pójdziemy na ogromne zakupy, a potem do kawiarni na pyszny deser. Może pojedziemy do zoo? Czy wolisz kino? Spędzimy czas tak, jak będziesz chciała.

Bądź dzielną dziewczynką. Kocham Cię i mocno przytulam.

Mama

REDAKCJA: Małgorzata Nowak

KOREKTA: Olga Rudnicka

OKŁADKA: Jarosław Bialik

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: InkPad.pl

© Marta Haba i Novae Res s.c. 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-7942-757-4

NOVAE RES – WYDAWNICTWO INNOWACYJNE

al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.