Od autora

Ta książka nie jest utartym konwencjonalnym szlakiem, na który autor zabiera swych czytelników, by mogli przeżyć niesamowitą przygodę. Nie ma tu wytyczonych, wydreptanych szlaków ani logicznych powiązań wyznaczających kierunek marszu i jego cel.

Punkty orientacyjne są znikome i intuicyjne raczej, nie pomagają, a wręcz gmatwają uszeregowane wcześniej myśli i zdobytą na dany temat wiedzę. Nie jest intencją autora wyprowadzanie czytelnika z błędu, bycie jego przewodnikiem ani wybawcą, gdy się zgubi w drodze. Jeśli się zgubi, to nic złego, to i lepiej. Będzie miał czas, żeby się zatrzymać i odpocząć. Usiąść na trawce z boku i pomyśleć, co zrobił źle, co autor zrobił źle, że zapędził go w taką ślepą ulicę. I właściwie po co to zrobił? O co mu chodzi?

W życiu nie zawsze musi o coś chodzić i nie zawsze gra toczy się o coś. Nie próbujmy sobie wszystkiego za wszelką cenę tłumaczyć i wyjaśniać, szukać logicznych rozwiązań i klucza do zagadek. Cieszmy się tym, co mamy, pamiętając, że po coś to wszystko jest, ale jeśli koniecznie chcesz wiedzieć po co? …

Musisz wiedzieć, że nie będzie łatwo. Ani autor, ani nikt inny nie da ci jednoznacznej i ostatecznej odpowiedzi, nie ułatwi poznania prawdy.

Kiedy człowiek przychodzi na świat, gdzieś w przestworzach rozbłyska światło. W ogólnym zamieszaniu i przejęciu, bólu matki i krzyku jej nowo narodzonego dziecka nie zauważamy tego, nie zwracamy na to uwagi albo po prostu o tym nie wiemy. A tam, gdzieś wysoko nad chmurami i gwiazdami, zaczyna się dziać coś ważnego. Zbierają się anioły, aby dać radość i nieść dobrą nowinę, a najważniejszy pośród nich, Anioł Jasności, wręcza dziecku prezenty. To z nich rozwijają się później talenty i umiejętności mniejsze lub większe, pospolite i niezwykłe, dziwne i dziwaczne, skryte i jawne, wstydliwe i niezrozumiałe… To nieprawda, że przychodzimy na świat z niczym, czyści jak tabula rasa ! Tkwi w nas zalążek – chciałoby się wierzyć, że dobra.

***

Zoe miała wiele talentów, aż sama się dziwiła, że Anioł Jasności tak szczodrze ją nimi obdarował. Już w dzieciństwie wykazywała wyjątkowe zdolności plastyczne, z rękodziełem, a nawet gastrodziełem artystycznym włącznie. Najbardziej chyba lubiła haftować wielobarwne pawie podczas jazdy samochodem. Zdarzało jej się to prawie zawsze po przejechaniu już zaledwie pięciu kilometrów. Cierpiała bowiem na – wcale nierzadką u dzieci – chorobę lokomocyjną. Jej matka w podróży musiała być zawsze przygotowana i wozić ze sobą plastikowe worki, bo w każdej chwili Zoe bez ostrzeżenia mogła wystrzelić na nią albo na brata – a w najgorszym przypadku nawet na tapicerkę i deskę rozdzielczą samochodu – swoje jakże piękne, jak gdyby odręcznie malowane wymiociny. Pół biedy, kiedy była to tylko tapicerka samochodu ojca Zoe, gorzej gdy rodzina podróżowała taksówką. Wtedy to brat darł się wniebogłosy, że Zoe znów go obrzygała (czasem robiła to celowo, żeby się na nim odegrać). Matka skakała jak na gumie na przemian to do niego, żeby go wytrzeć, to do Zoe, żeby sprawdzić, jak się czuje (ta jak zwykle leżała z wywalonymi do góry gałkami ocznymi, biała jak trup, jakby życie z niej uszło). Ojciec w takich chwilach, najczęściej siedząc na przednim siedzeniu obok kierowcy, pęczniał jak popcorn i robił się coraz bardziej czerwony. Nic się nie odzywał, tylko gryzł z wściekłości górną wargę. Doskonale wiedział, że spontaniczny wybuch córki będzie go ekstra kosztować.

Ale Zoe naprawdę miała talent. Umiała pięknie haftować. Nie, wcale nie mam na myśli wspomnianych tu wcześniej haftów. Naprawdę ładnie wyszywała serwetki i obrusy, szydełkowała i robiła na drutach. Tego wszystkiego nauczyła ją matka. O, jakież jej matka robiła cudowne swetry! Nie, to nie były swetry. To były arcydzieła! To była sztuka! Nieraz w dorosłym życiu Zoe żałowała, że matki już przy niej nie ma. Byłaby chyba najmodniej ubraną kobietą, bo w modzie co jakiś czas dzianina i ręcznie dziergane wyroby z włóczki wracały do łask u projektantów. Tak czy owak, robótki ręczne stanowiły tylko ułamek procentowy zdolności, jakie nosiła w sobie mała Zoe. Najbardziej ze wszystkiego, to trzeba przyznać, Zoe lubiła rysować. Rysowała przecudnie i co popadnie. Najczęściej chwytała za gazety albo albumy z kolorowymi zdjęciami i kopiowała, dokładnie odwzorowując rzecz, na którą patrzy. Kiedyś tak wiernie odtworzyła portret Stalina, że kiedy weszła do pokoju, trzymając go oburącz w górze niczym transparent na pochodzie, ojciec zbladł i z wolna osunął się na fotel. Był tak przejęty, że na kilka sekund odebrało mu mowę.

– Jezus Maria! – ledwo wykrzesał z siebie, bo myślał, że ujrzał ducha, albo co gorsza, że Stalin zmartwychwstał, po czym przeżegnał się i ponownie zamarł.

Matka w tym czasie wbiegła do pokoju nerwowym krokiem, bo myślała, że coś mu się stało.

– Jezusie przenajświętszy… – zawtórowała. – Jak żywy! – orzekła.

Po tym to zdarzeniu ojciec uznał, że Zoe ma prawdziwy talent, którego nie można zmarnować. Dlatego postanowił zapisać córkę do szkoły plastycznej. Jak postanowił, tak też zrobił.

Równolegle na tym samym piętrze domu, w którym mieszkała Zoe, a który przypominał pudełko z przegródkami na przybory krawieckie, żyła inna rodzina, której mieszkanie jedną ścianą łączyło się i zarazem dzieliło z mieszkaniem matki i ojca Zoe. Mieli oni także córkę imieniem Klara, która była rówieśnicą Zoe. Dziewczynki, jakże odmienne od siebie w kwestii wyglądu i charakteru, różniły się od siebie także pod względem talentu. Klara, korpulentna i pyzowata, z jasnymi falowanymi włosami, dostała od Anioła Jasności dar muzyczny. Nikogo nie dziwiło, że dziecko zawodowej śpiewaczki operowej odziedziczyło po matce talent. Dziwiłoby, gdyby stało się inaczej. Tak więc na jednym piętrze szkaradnego, karykaturalnego domu, w którym mieszkały te dwie rodziny, rozkwitały dwa cud-talenty, niczym pąki kwiatów w zaczarowanym w ogrodzie.

I wszystko byłoby dobrze. Żyliby zapewne w przyjaźni i zgodzie, długo i szczęśliwie. Kto wie, może nawet pobiliby w tym względzie rekord sąsiedzkiej życzliwości, gdyby nie jeden mały szkopuł. Między dziewczynkami, a raczej między ich rodzicami, rozpoczęła się rywalizacja i polemika na temat wyższości jednej sztuki pięknej nad drugą.

– Jakaż ta moja Klara jest zdolna! – mawiała często matka dziewczynki do matki Zoe. – Cały koncert Paganiniego umie już zagrać! A to przecież takie trudne. – Dumnie wypinała pierś, a trzeba przyznać, miała co wypinać, patrząc z góry na sąsiadkę.

Matka Zoe nie znała się na muzyce, ale nie chciała pozostawać dłużną, więc prostowała swą długą łabędzią szyję, tak odpowiadając:

– Może i umie zgrabnie przebierać palcami po strunach, ale nie potrafi tak jak moja córka ożywiać ludzi! – I zaraz pospieszała z wyjaśnieniem: – Wczoraj, niech pani sobie wyobrazi, droga sąsiadko, tak odmalowała portret Stalina, że mój stary o mało nie dostał zawału. Brakowało tylko, żeby się odezwał.

Sąsiadka z niedowierzania rozdziawiła usta.

– I co, powiedział coś? – dopytywała się.

– Kto? – Matka Zoe popatrzyła na nią lekko zdezorientowana. – A, tak… – szybko przywołała się do porządku – że ma talent! – Mówiąc to, patrzyła ze spokojem i niejakim triumfem w szeroko rozwarte oczy matki Klary.

Ta nic się nie odezwała. Pokiwała tylko głową i odeszła jak pies z podkulonym ogonem. Ten ogon to zawsze się za nią ciągnął. Czasami był o krok przed nią, czasami tuż za nią, ale od tamtej pory prawie zawsze nim merdała, kiedy tylko widziała matkę Zoe.

Najbardziej chyba talent Klary dawał się we znaki ojcu Zoe. Kiedy przychodził zmęczony z pracy i zalegał na kanapie przed telewizorem, Klara zaczynała ćwiczyć grę na skrzypcach. Jej rzępolenie było słychać w całym domu. Kiedy poduszka na uszach nie wystarczała, ojciec Zoe zaczynał tłuc się w ścianę kijem od miotły. Kiedy i to nie przynosiło oczekiwanego rezultatu, interweniował u drzwi sąsiadów, wieszając się na dzwonku, jak dzikie zwierzę, które dopiero co dopadło swej zdobyczy. Piana sama szła mu z pyska, a wraz z nią przekleństwa, które nie sposób powtórzyć. Matka Klary, na początku zaskoczona agresją sąsiadów, z czasem przestała reagować na ich prośby i interwencje.

– Imbecyle! – odcinała się krótko. – Banda niedouczonych wieśniaków! – I jak gdyby nigdy nic, kazała Klarze dalej pitolić na swych skrzypcach.

Mieszkańcy tego pitolenia mieli już dość, ale cóż mogli zrobić. Wielki rodzi się w bólach. Wszyscy mieli tego świadomość, podobnie jak tego, że jakoś ten poród będą musieli przyjąć.

***

Tymczasem zbliżała się prymicja księdza Bogdana. To wielkie wydarzenie dla nowo wyświęconego kapłana, ale także – jak się okazało – i dla jego rodzinnego domu. W całej kamienicy, w której urodził się przyszły kapłan, a w której żyły i mieszkały rodziny Zoe i Klary, rozpoczęły się wielkie przygotowania. Wszyscy katolicy zostali postawieni w stan podwyższonej gotowości. Jedne sąsiadki myły okna, inne zamiatały schody, znosiły kwiaty i gałęzie, aby udekorować nimi obejście. Jeszcze inne piekły ciasta, kroiły kiełbasy i robiły strojne iluminacje. Ludzie wtenczas prześcigali się w ofiarności i życzliwości. Takie to było święto! Nie przypominam sobie, aby kiedykolwiek przedtem taka euforia i zbiorowa histeria ogarnęła ludzi, no chyba że przyjeżdżał sam papież, ale to miało miejsce wiele lat później. Kumoszki więc zwierały swe szyki, pełne gotowości i poświęcenia, i jak to kumoszki, aby umilić sobie czas, w trakcie pracy plotkowały. Jedna drugą o coś zagaiła. Druga trzeciej coś powtórzyła. Tamta dodała i dalej przesłała. I tak robota sama rwała się w rękach, i ani się spostrzegły, jak już było zrobione, a potem to nawet było troszkę żal, że już wszystko gotowe. I tak sobie bajdurzyły, trzy po trzy plotły…

– A ten nasz Bogdan to przystojny ksiądz z niego będzie. – Jedna drugą zaczepi, niby to sprawdzić, co tamta o tym sądzi.

– Oj, przystojny, przystojny… – ta druga do tej pierwszej rzecze. – Patrzeć tylko, jak baby będą się za nim oglądać.

– Ej, głupiaś ty, Zośka! – któraś się obruszy i zacznie tamtą ni z gruszki, ni z pietruszki obtańcowywać. – Jakaś stara, takaś głupia! Przecież to ksiądz! – w końcu do tamtej powie.

– A boć to ksiądz, to nie można popatrzeć? – będzie się bronić zaatakowana i wierzgając nogami, śmiać się od ucha do ucha.

– Toć to ponoć były takie, co się oglądały, i matka przepędziła na cztery wiatry! – zaśmiała się tamta.

– No, właśnie – obudzi się ta, co się jeszcze nie odzywała i swoje trzy grosze wtrąci, bo musi – to mówią, że to żadne powołanie, tylko matka kazała, i już!

– Też to słyszałam – jakaś inna grzmotnie i zabierze głos niepytana. – Ludzie gadają, że matka zwęszyła interes, bo wiecie, kościoły to teraz bogate, dostają paczki z zagranicy.

– No, przecie tacy święci to oni nie są. Brat księdza, a dziecko nieślubne ma z jakąś lafiryndą!

Gadają, gadają i nie ustają w działaniu. I nawet przez myśl im nie przejdzie, że obgadywanie to trochę tak… nie po chrześcijańsku.

Rodziny Klary i Zoe też chciały pomóc i pokazać się z jak najlepszej strony. Bo o to w tym wszystkim chodziło, żeby siebie pokazać… no i parafię przed biskupem, rzecz jasna. Dziewczynkom przypadł udział w przygotowaniu oprawy artystycznej prymicji. Zadaniem Zoe było namalować Jezusa Miłosiernego, który miał mieć lekko uniesione, otwarte dłonie, jakby czyniąc gest ofiarowania, chciał powiedzieć: „Oto posyłam wam swojego sługę, kapłana”. Z tych dłoni miała bić jasność, symbolizująca uświęcenie stanu kapłaństwa. Klara natomiast miała zaśpiewać „Sanctus” zaraz po zakończeniu mszy, ale tuż przed uroczystym błogosławieństwem. To tyle w skrócie.

Zoe zabrała się ochoczo do pracy, gdyż czasu było niewiele. Wizerunek Jezusa miał być duży, co najmniej na dwa metry, aby umieszczony przy ołtarzu, był widoczny dla wszystkich zgromadzonych w kościele. W tym celu Zoe musiała usunąć ze swojego pokoju wszystkie meble, aby mogła rozłożyć na podłodze karton o odpowiednich wymiarach. Na nim kazała położyć się ojcu, aby mogła obrysować jego sylwetkę, jako że był najwyższy w rodzinie. Potem zabrała się do malowania twarzy. I tu miała dylemat. Nie wiedziała, czy twarz Jezusa ma mieć rysy ojca, który wprawdzie budzi respekt, ale nie jest miłosierny, czy może ma przypominać twarz matki, która niczym anioł rozsiewała wkoło miłość i dobroć? A może brata, który czasami przybierał pozę niewiniątka? A może ciotki Berty, która jest surowa, aczkolwiek sprawiedliwa, za zło karze, a za dobro wynagradza? A może wuja, babki, sąsiada? … Przed oczami Zoe przesuwały się teraz liczne twarze ludzi, których w życiu poznała, i żadna z nich nie przypominała twarzy Chrystusa i do niej nie pasowała. Ostatecznie Zoe, jak wielki mistrz Leonardo, postanowiła w twarzy ojca zmienić oczy i zastąpić je spojrzeniem matki – głębokim, dalekim i tajemniczym. Ponadto wyrzuciła jego usta, gdyż nie pasowały do reszty – były, jak twierdziła, wiecznie rozwrzeszczane, a rozgadana gęba nie przystoi Jezusowi.

Kiedy dokończyła dzieła, Zoe pomyślała o włosach i tu przyszedł jej do głowy szalony pomysł. Chciała, żeby jej Jezus był jak najbardziej realny, bo tylko ktoś taki, myślała, może przemówić do serc tłumu. Tylko z kimś takim ludzie się identyfikują. Dlatego od razu pomyślała o Ryśku. Rysiek był synem sąsiadki z trzeciego piętra. Był anarchistą i nosił długie napuszone włosy; czasami spinał je w kucyk. Chłopak bardzo lubił Zoe, a nawet skrycie się w niej podkochiwał, czego Zoe była świadoma, dlatego postanowiła to teraz wykorzystać. W tym celu udała się do niego i próbowała go przekonać, aby poświęcił swoją czuprynę na zbożny cel. Rysiek miał w dupie taki cel i nie poświęciłby jej nawet dla samego diabła ani dla sztuki, o której Zoe też coś wspominała… Ale dla Zoe… dla niej samej, dla kobiety, którą kochał… czego by facet nie zrobił? Wystarczyło tylko spojrzeć w jej głębokie szmaragdowe oczy. Poczuć fiołkowy zapach jej młodego ciała. Dotknąć opuszkami palców jej lśniących hebanowych włosów. Zbliżyć usta do jej delikatnych… gdyby tylko na to pozwoliła. Gdyby tylko zechciała… A tego dnia właśnie pozwoliła. W kilkanaście minut później Zoe schodziła schodami z trzeciego piętra, niosąc pod pachą zapakowane w szarą papierową torbę włosy Ryśka. Natychmiast przykleiła je na butaprenie wokół namalowanej wcześniej twarzy Jezusa. Twarz ożyła i nabrała innego wymiaru. Powiedzieć 3D to za mało! To było 4D, a nawet 6xD! To było deliryczne, drażniąco demoniczne, dziwaczne, dosięgające dna, do dupy nie wspomnę!

Uporawszy się z twarzą Jezusa, Zoe zabrała się za malowanie dłoni. Dłonie to zaraz po twarzy najważniejsza i najtrudniejsza część portretu. Nie jest łatwo oddać ich naturalnej cielesności i wykształconego piękna. Wiedzieli o tym i Rafaello, i Michał Anioł. Ale oni byli wielkimi mistrzami, a Zoe stała dopiero na początku swej artystycznej drogi. Drogi, która czasami bywa jak droga Chrystusa przez mękę. Palce ciągle jej się plątały. Raz było ich na obrazie za dużo, to znów za mało. Raz były za długie, to znów za krótkie. Innym razem zbyt pulchne albo za smukłe. Ostatecznie Zoe zamiast dłoni zdecydowała się umieścić tablicę z napisem „Jesus Nazarenus Rex Iudaeorum”, bez ręki. Kiedy skończyła, zawołała rodziców. Ci pochylili się nad wizerunkiem świętym i spojrzeli po sobie. Żadne z nich nie ośmieliło się wypowiedzieć słowa. Stali tak w milczeniu, gapiąc się w podłogę, na której rozpostarty był On. Leżał, jak z krzyża zdjęty.

– Dobra! – w końcu ojciec odezwał się pierwszy, unikając wzroku Zoe.

Matka tylko przełknęła ślinę.

– Musimy iść po sąsiadów – zawołała. – Niech nam pomogą wynieść go stąd!

Przyszli. Stanęli w drzwiach i zastygli. Najpierw długo patrzyli na Niego, potem na Zoe. Potem znów na Niego.

– Kurwa, co to jest?! – zaklął jeden z przybyłych, chwiejąc się lekko na nogach.

Reszta zaczęła go uciszać.

Zoe rzuciła pełne nienawiści spojrzenie. Gdyby mogła, natychmiast zabiłaby go tym spojrzeniem.

– Nie czas na pogawędki! – wtrącił szybko ojciec, chcąc uniknąć dalszej konfrontacji, która i tak była nieunikniona. – Bierzmy się do roboty!

Mężczyźni wolno dźwignęli ciało i unieśli je do góry. Byli zdziwieni, że niby papierowe, a sobie trochę waży, nawet sporo. Potem wyprowadzili wizerunek Jezusa na ulicę. Od razu zebrał się tłum gapiów. Było wśród nich wielkie poruszenie. Jedni szemrali między sobą, śmiali się i szydzili. Inni klękali i robili znak krzyża. Przybierali różne pozy i gesty, a żaden nie pozostawał obojętny. Każdy widział w Jezusie kogoś innego. Ojciec matkę, matka syna, syn żonę, żona kochanka, kochanek sąsiadkę, sąsiadka znajomego, ktoś inny przyjaciela, ojca, nauczyciela i Ducha Świętego. Byli też tacy, co widzieli nawet samego diabła przyobleczonego w skórę człowieka. Osobliwy to był Jezus. Obliczem pełnym majestatu w rockandrollowych włosach przypominał raczej groteskową postać z filmików Monty Pythona, a nie Jezusa, Syna Bożego. Płynął teraz nad głowami przechodniów, niesiony przez ostatniego z ostatnich Samarytanina i w zamyśleniu tylko patrzył, patrzył… I dziwił się tak samo jak ci, co wokół niego byli zebrani. I pewnie tak jak i oni zaśmiałby się, a potem nad nimi zapłakał, tylko z jakichś powodów nie chciał tego uczynić.

To wtedy chyba po raz pierwszy Zoe pomyślała, że nie jest jednoznaczna, a każdy widzi to, co chce w niej zobaczyć. Wszystko zaś zależy od stanu naszego ducha. Zoe było trochę przykro, że jej obraz nie wzbudzał ogólnie pojętego podziwu, na jaki była przygotowana. Zamiast tego kąsała ją sprzeczność myśli i uczuć, niezrozumiałość, niepewność i zazdrość. Nie to co Klara – myślała – jej głos anielski wielbiły tłumy. Nawet grzesznicy w piekle, kiedy śpiewała „Sanctus, Sanctus, Sanctus, Dominus Deus Sabaoth…”, potrafili wznieść się na chwilę do nieba, a święci ronili łzy wzruszenia. I wtedy to, podczas mszy prymicyjnej księdza Bogdana, kiedy Klara na cześć i chwałę Pana wzbijała swój sopran wysoko w przestworza, niczym Koreańczycy swą rakietę Unha-3, dumnie spoglądając, jak z oczu im znika, stała się rzecz niebywała. Jej głos zaczął słabnąć i drżeć, jakby na pokładzie zabrakło paliwa albo nastąpiła jakaś awaria. Potem było tylko gorzej. Dźwięki wysypywały się z jej gardzieli niczym z rozstrojonego rezonansowego pudła. Były chrapliwe i urywane. Spadały prosto jak Ikarowe marzenia zmierzające do samounicestwienia. Wszyscy zebrani w kościele zamarli i spojrzeli po sobie. Tylko Zoe nieśmiało wzniosła swe oczy do góry.

– To chyba cud! – wyrwało jej się cicho na usta jak szept, który tylko On jest w stanie usłyszeć.

„A jednak! Bóg jest sprawiedliwy!” – pomyślała i zaraz jej dusza zaczęła w skrytości wielbić Pana, dziękując mu za okazaną łaskę i przychylność. W tej jednej chwili, religijnego uniesienia i uwielbienia, pękła w niej jakaś zapadka i żarliwie modląc się, przyrzekała swojemu dobrodziejowi dozgonną wdzięczność i miłość. W swych panieńskich ślubach zapędzała się tak daleko, że była w stanie obiecać mu niemal wszystko, nawet swoją duchową i cielesną czystość aż do dnia swego ślubu, co też zresztą zrobiła. Oczywiście, jak to w życiu bywa z obietnicami złożonymi tak naprędce, nie dotrzymała z nich ani słowa. I nie był to pierwszy raz, kiedy nie wytrwała w swoim wcześniej powziętym postanowieniu.

Tymczasem na twarzy Klary rysowało się na przemian zdziwienie i rozpacz. Nie mogła wydobyć z siebie głosu. Jej wywracające się do góry gałki oczne mówiły chyba wszystko. To był koniec. Zoe zerknęła ukradkiem na matkę Klary. Jej mina przypominała kota, któremu ktoś stanął na ogon. Była wściekła. Nie mogła zrozumieć, co się stało. Na pewno cicho klęła pod nosem, odchodząc od zmysłów i czci. Ale tak to już bywa, że w tej samej chwili jedni, jak Zoe, wielbią Pana i śpiewają mu „Hosanna in excelsis Deo”, inni złorzeczą przeciw niemu i bluźnią!

Klara odchorowała swoje wystąpienie. Wypiła za dużo surowych jaj – pomyślała Zoe – które miały zapobiec ochrypnięciu i nadać czystość barwie jej głosu. Zamiast tego piała jak kogut, ale nie zniechęciła się chwilową niedyspozycją i niepowodzeniem. Dążyła wprost do wytyczonego celu. I tego chyba Zoe najbardziej jej zazdrościła. Nie muzycznego talentu, który wypracowała sobie godzinami prób i zmagań z własną niedoskonałością, ale wytrwałości.

Klara szła pewnie wyznaczoną ścieżką, nie oddalając się zbytnio od głównego szlaku. Zoe, wręcz przeciwnie, co chwila zbaczała ze swojej trasy, zapędzając się w coraz to inne, w coraz to gęstsze zakamarki życiowej dżungli. Kiedy Klara zdobywała muzyczne szlify i doskonaliła swój talent, Zoe w tym czasie studiowała malarstwo, architekturę, językoznawstwo, filmoznawstwo, filozofię, psychologię, socjologię, marketing, human resources, baby nurses, adolescencję, indolencję, marzycielstwo, włóczęgostwo, księgarstwo i gwiazdorstwo i żadnego z tych kierunków nie ukończyła szczęśliwie. Bo wciąż pochłaniały ją inne sprawy. Nowe projekty, rodzące się przyjaźnie i zainteresowania oraz miejsca, które chciała poznać, a w których jeszcze nie była. Podczas gdy Klara świadomie rezygnowała z miłości, poświęcając się muzyce, Zoe co tydzień potrafiła zakochiwać się w kim innym i nie mogąc z tego powodu spać po nocach, wzdychała i wyła z tęsknoty do księżyca, jak jakiś wampir albo wilkołak.

Ta dziewczyna działała impulsywnie. Wszystko ją wiecznie zadziwiało i fascynowało. Przeskakiwała z kwiatka na kwiatek, nie mogąc usiedzieć w jednym miejscu. Gnała na oślep, rzucając się w wir życia. Z zapamiętaniem oddawała się coraz to nowym czynnościom po to tylko, żeby za chwilę coś w sobie i innych zmieniać i pędzić dalej z taką samą siłą i determinacją jak przedtem, lecz w zgoła przeciwną stronę.

Taka już była. Ciekawa życia i niekonsekwentna. Ta niekonsekwencja ją w końcu zgubiła, ale gdyby Zoe była wytrwała, gdyby była kim nie była, to byłaby innym człowiekiem. Musiałaby się narodzić na nowo i wieść inne życie. Nie byłaby już Zoe, przegraną romantyczką, zmarnowanym talentem, skończoną idiotką, tylko kimś zupełnie innym, jakąś tam Zosią Samosią, Marysią czy Krysią.

Zoe i Klara, pomimo tego, że były rówieśnicami i mieszkały w tym samym domu, spotykały się ze sobą bardzo rzadko, a z czasem przestały się widywać prawie w ogóle. Wiecznie się mijały i gnały w przeciwną stronę. Tak wtedy myślała Zoe, ale to nie była prawda. Po wielu latach zrozumiała to, że obie dążyły do tego samego celu. Tak jak każdy – chciały być po prostu szczęśliwe! Klara w końcu wyjechała za granicę robić karierę wielkiej śpiewaczki. Zoe została w rodzinnym domu i wkrótce… zakochała się. Ale tak już na dobre. Na całe życie!

Ach, co to była za miłość! Zoe skakała z radości i szczęścia, ale z dystynkcją i gracją, jak dzika koziczka hasająca wysoko w górach. Czasem spłoszona uciekała. To znów wracała, ale zawsze ostrożna i nieokiełznana, aż do chwili, kiedy poznała Joego. Wtedy to wpadła po uszy w sidła uczucia, o którym kiedyś jako nastolatka tylko marzyła, cierpliwie czekając jego nadejścia. Teraz poddała mu się całkowicie. Poluzowała pasy bezpieczeństwa. Opuściła flagi do połowy masztu i nie broniła się już, jak zwykła to robić za każdym razem, kiedy spotykała intrygującego faceta. W końcu uwolniła więzy najśmielszych fantazji i po raz pierwszy w życiu pozwoliła biec chwili, nie starając się nią kierować.

Co ma być, to będzie – powtarzała w myślach, oddając się dzikiej żądzy i słodkiemu zmysłowemu podnieceniu, które to doprowadzało ją do szczytowania, a jej duszę zanosiło wysoko do nieba.

Przeskakiwała więc z chmury na chmurkę z dziecinną igraszką, śmiejąc się i klaszcząc w dłonie. Bujała w obłokach długo, niczym fantom starając się nie spaść i nie patrzeć w dół na ziemię. Czasami była jak ptak. Czasami jak strojny motyl. Leciała z wiatrem i pod wiatr, lecz zawsze zapatrzona w stronę Joego. Myślała tak jak on. Mówiła tak jak on. Czytała to co on. Śmiała się jak on. Lubiła to co on, i nienawidziła tak jak on. Czyż można było kochać więcej?

Zoe, to trzeba powiedzieć jasno, była zahipnotyzowana. To Joe ją zaczarował i zmienił nie do poznania! Nie chciała już, jak dawniej, pędzić w nieznane. Gonić to tu, to tam. Zamiast tego pragnęła być przy nim. Nie marzyła już o podróżach i o podboju świata. Wystarczało jej jedynie zdobyć jego serce. Nie cieszyły jej już nowe przygody i wyzwania. Radość dawał jej on sam i jego obecność przy niej. Patrzyła na niego jak na Cary Granta z romansidła wszech czasów „An affair to remember”. Widziała w nim oczy tamtego. To samo spojrzenie pełne ciepła, podziwu i miłości. Co on w niej widział? Nie wiedziała, ale dreszczyk emocji wstrząsał jej ciałem na wspomnienie wszystkich tych romantic moments w muzyce, której słuchała, i filmach, które oglądała, a które sprawiały, że płakała jak bóbr z chusteczką przyklejoną przy nosie. Taka z nich była piękna para: Joe i Zoe! Zoe i Joe! Ach, dlaczegoż pierwsze spojrzenie nie trwa wiecznie, a pocałunki tracą swą moc zaraz po pierwszej spędzonej ze sobą nocy? Dlaczego z czasem zaczynają smakować inaczej?

***

Zoe była podekscytowana. Czekała teraz na swoją przyjaciółkę w uroczej knajpce Carpe Diem na rogu ulicy Villa i Vista. Miała jej do zakomunikowania wspaniałą nowinę i nie mogła już doczekać się jej przybycia. Przez telefon nie chciała nic zdradzać, bo to miała być niespodzianka. Czekała na tę chwilę długo. Można powiedzieć – całe swoje życie. A teraz… nadszedł kelner i uśmiechnął się do niej nieznacznie.

– Czym mogę służyć? – zapytał.

Zoe popatrzyła na niego, odwzajemniając uśmiech. Już miała coś powiedzieć, lecz powstrzymała się, bo właśnie dostrzegła w głębi sali Bonę. Pomachała przyjaciółce na powitanie. Ta zaczęła iść w jej kierunku. Kelner stał i czekał. Nie okazywał swojego zniecierpliwienia, tylko nucił sobie coś pod nosem. Potem zaczął skrobać się po głowie, następnie za uchem, dalej zaczął schodzić palcami niżej i niżej… W końcu zaczął bazgrolić coś nogą po podłodze, jak zawstydzone dziecko, któremu zabrakło odwagi. Następnie podniósł rękę i już miał jej palec wskazujący wsadzić sobie do… (wiadomo gdzie), gdy w tym momencie Zoe spojrzała na niego karcącym wzrokiem. Zarumienił się jak prawiczek.

– Może… Może przyjdę później – powiedział niepewnie – skoro nie jest pani jeszcze zdecydowana.

– Świetnie! – odparła Zoe, zamykając przed nim wielką à la carte.

Tymczasem Bona dobiła do stolika. „Psiapsiółki” rozpoczęły powitanie w iście cheerleaderskim stylu, od wyrzutu w górę swoich rąk i głośnych okrzyków szczęścia, zadziwiająco przypominających odgłosy orgazmu. Następnie, obejmując się czule, cmoknęły się w policzki, najpierw w prawy potem w lewy.

– Kopę lat!

– Trochę upłynęło…

Po odbyciu rytualnego przywitania Zoe zaproponowała Bonie, żeby ta usiadła.

– Co słychać? – padło pytanie.

Zoe nie mogła już dłużej się powstrzymać. Wzięła głęboki wdech i przybrawszy pozę najszczęśliwszego na świecie dziecka wykrzyczała:

– WY-CHO-DZĘ ZA MĄŻ! – Myślała, że komunikuje to tylko przyjaciółce, ale usłyszała ją cała sala.

Goście przy sąsiednich stolikach spojrzeli na nią z lekkim uśmieszkiem, a potem zgodnie zawtórowali:

– Gratulujemy!

Zoe dopiero teraz spostrzegła, że przygląda się jej wiele par oczu. Wśród klientów Carpe Diem byli emeryci, którzy gawędzili sobie przy kawce, karmiące matki, młodzież sącząca alkohol i paląca trawkę oraz dzieci, które nieustannie goniły między stolikami.

„Co za zbieranina!” – w pierwszej chwili pomyślała Zoe, bo była zaskoczona, że tak niewielka knajpka może sprostać oczekiwaniom tak wielu rozbieżnym gustom. Mimo to zdobyła się na wypowiedzenie jedynie słowa „Dziękuję”. Zaraz potem usiadła speszona, dodając pospiesznie:

– …Ale jestem taka szczęśliwa! – Spojrzała na przyjaciółkę.

– Winszuję! – rzuciła w jej stronę ta z dziwnym grymasem na ustach.

Było w jej oczach coś, czego Zoe nie mogła rozszyfrować. Czyżby to zazdrość? Nie, to nie możliwe – pomyślała. Znała Bonę dobrze i nie wierzyła, żeby ta mogła jej zazdrościć.

– Jesteś pewna, że wiesz, co robisz? – zapytała całkiem poważnie Bona.

– Co za pytanie?

– Jak długo znasz Joego? – nie odpuszczała tamta.

– Co to, przesłuchanie? – Pytania przyjaciółki sprawiły, że Zoe czuła się źle i mimowolnie zaczęła się denerwować. Nie wiedziała, do czego ta zmierza, ale do czegokolwiek zmierzała, z całą pewnością nie podobało się to Zoe. – Wystarczająco długo – odpowiedziała w końcu tonem, jakby była trochę urażona, sięgając po papierosa. – Poza tym… – dodała już wyraźnie zirytowana – o co ci, kurwa, chodzi?! Chcesz mi spierdolić wesele czy życie?!

– O-ooo! … O, to właśnie idzie! – odparła tamta, strosząc się jak kogut do walki. – Chcę ci je uratować – powiedziała – i zaoszczędzić niepotrzebnych rozczarowań!

Zoe przyjrzała się uważniej przyjaciółce. Była ubrana w sukienkę z Vera Mody w czarno-białe prążki, która dobrze komponowała się z jej krótkimi czarnymi włosami. Miała mocny, ekstrawagancki makijaż podkreślający jej ciemne brwi i oczy oraz duże wydatne usta pomalowane czerwoną kredką. Wyglądała seksownie i bardzo modnie, jak z żurnala zdjęta. W życiu była kobietą sukcesu, cokolwiek miałoby to znaczyć, energiczną i pewną siebie, choć teraz przypominała kogoś zupełnie innego, raczej jakąś rozchwianą emocjonalnie, zgorzkniałą starą pannę.

Zoe spokojnie chwyciła dłonie przyjaciółki, próbując zajrzeć głęboko w jej serce.

– Co się dzieje? – spytała zaniepokojona.

Bona spuściła wzrok.

– Andrzej… – urwała. – Andrzej odszedł – zakomunikowała, a potem roztrzęsła się i rozpłakała.

– No tak. Tego się można było spodziewać – powiedziała Zoe i sama nie wiedziała, czy miała na myśli to, że Andrzej odszedł, czy to, że coś popsuło jej imprezę!

Zoe nie wiedziała, jak się zachować. Czy powinna teraz przytulić przyjaciółkę do siebie i pogrążyć się razem z nią w rozpaczy, okazując w ten sposób solidarność w jej smutku, czy wręcz przeciwnie, powinna była ją pocieszać i udzielać rad w stylu: Nie martw się! On nie jest tego wart! Zapomnisz! … Zoe miała to poczucie dyskomfortu, jakie zawsze towarzyszy człowiekowi, gdy staje w obliczu cudzej tragedii. Niby rozumie, co się stało i jest nawet w stanie wyobrazić sobie ogrom cudzego nieszczęścia, jednak nigdy nie będzie możliwe, aby w danej chwili mógł znaleźć się w skórze innego człowieka i spojrzeć na świat jego oczyma. Zoe wyciągnęła z torebki chusteczkę i podała ją przyjaciółce.

– Masz! – powiedziała. – Płacz, jeśli tylko to ci w czymś pomoże. – I choć sama uważała, że żaden mężczyzna nie jest wart tego, aby ronić po nim łzy, to tak naprawdę nie znała Andrzeja, a więc nie mogła go osądzać.

Bona przyjęła z ulgą pomoc przyjaciółki. Rozpostarła białą chusteczkę i bezdźwięcznie wysmarkała w nią nos.

– Przepraszam – powiedziała cicho zza zapłakanych oczu.

– Za co? – spytała niewinnie Zoe.

– Za to, że spieprzyłam ci wieczór.

Zoe uniosła lekko do góry brwi i z pewną dozą sarkazmu powiedziała:

– Fakt! Twoje nowiny zachwiały moim poczuciem szczęścia. Ale to nie znaczy, że do końca wieczoru mamy się zamartwiać i płakać!

Bona uśmiechnęła się nieznacznie.

– Masz rację – powiedziała. – To jest twój wieczór. Bawmy się zatem!

Zoe przywołała wzrokiem kelnera.

– Proszę nam podać najlepszego szampana! – zażądała.

Potem razem z Boni przyrzekły sobie nie wspominać już więcej Andrzeja, który to od tej pory stał się persona non grata na ich małym przyjęciu, na którym chciały zatracić się w lekkości tego bytu, cieszyć się i śmiać bez pamięci, a nade wszystko poddać się tej ulotnej chwili, kiedy to uwolnione endorfiny wprawdzie zwodzą nas i mamią, lecz ponad wszelką wątpliwość sprawiają, że czujemy się szczęśliwi. Wierzymy, że możemy wszystko, jak bogowie, którym dano nadprzyrodzone moce. Jednak, wbrew pozorom, Zoe nie była typem człowieka zdolnym iść na całość, zatracić się do nieprzytomności. Nigdy nie upiła się tak, aby nie mogła pamiętać, co wydarzyło się poprzedniego dnia. Nigdy też nie zrobiła niczego głupiego, czego musiałaby później żałować. Jej szaleństwa zawsze mieściły się w granicach dopuszczalnej przyzwoitości. Śmiała się teraz wraz z Boni i wygłupiała, ale dobrze wiedziała, że kiedy stąd wyjdzie, będzie rozważna i odpowiedzialna i jak zawsze wszystko będzie brała do siebie. Są ludzie, których życie przypomina jedną wiecznie otwartą ranę. I to wcale nie chodzi o to, że przeżyli jakąś osobistą traumę. Dla jednych taką traumą jest śmierć, dla innych wręcz przeciwnie – jest nią życie, które całe jest nieustannym borykaniem się z cierpieniem i bólem. Zmaganie się z samym sobą i z tym otaczającym nas dziwolągo-wato-twórczym światem!

Zoe sączyła teraz bąbelki białego wina, przysłuchując się uważnie dowcipom opowiadanym przez Boni. Była spokojna i opanowana, a jej początkowa egzaltacja i podniecenie ustąpiły miejsca odprężeniu; jej serce biło miarowo. Była zakochana, to pewne, i – jak mniemała – szczęśliwa. Chciała zarazić swym szczęściem cały świat, lecz czy zdoła tego dokonać? Prawie zawsze jest tak, że to innym udaje się je zburzyć i zarazić nas swoją nienawiścią. Czy to znaczy, że jest aż tak kruche?

Zoe nie myślała teraz o tym. Była zadowolona i upatrywała nawet swoje małe zwycięstwo w tym, że udało jej się wyrwać przyjaciółkę z ramion rozpaczy. I choć dobrze wiedziała, że ten stan względnego spokoju i pozorowanego zadowolenia, w jakim obecnie znajdowała się Boni, nie będzie trwał wiecznie, to mimo wszystko wierzyła, że należała jej się chwila wytchnienia i zapomnienia o Andrzeju, o ile potrafiła zapomnieć. Zoe wiedziała również ponad wszelką wątpliwość, że w życiu czasem warto jest spaść na samo dno i stracić wszystko, aby potem od dna móc się odbić, umieć spojrzeć sobie w oczy i wybaczyć, potem patrzeć tak, patrzeć prosto w przyszłość, umieć patrzeć na świat bez obaw i lęku.

– Wiesz co, Zoe? – spytała nagle Boni, poważniejąc nieco i patrząc na przyjaciółkę lekko podpitym wzrokiem.

– Co, Boni?

– Wiesz, co jest najgorsze?

Zoe zrobiła taki gest, jakby nie wiedziała.

– Nie porażka jest najgorsza! – wydeklamowała Boni, unosząc w górę kieliszek szampana i zwilżając w nim swoje usta. – Przy sprzyjających okolicznościach i niewielkiej pomocy możesz się z niej wykaraskać – dodała, odstawiając kieliszek na miejsce. Była już lekko wstawiona. – Nie rozczarowanie! – kontynuowała, bawiąc się nóżką od kieliszka, obracając ją raz w jedną, raz w drugą stronę. – Nawet nie samotność! – wyznała szczerze. – Z czasem możesz do niej przywyknąć i nauczyć się obcowania z samą sobą. Najgorsze jest to… – Boni zaczęła i raptownie przerwała, zatapiając wzrok w musującym winie – …że musisz wszystko zaczynać od nowa! I boisz się, że nie dasz sobie rady albo że nie starczy ci sił, że braknie czasu…

Ucichła, a jej wargi zaczęły dziwnie dygotać. Potem, starając się opanować, uniosła pewnie wzrok.

– I nie masz żadnej pewności, że droga, którą obierzesz, jest tą właściwą, która została ci zapisana gdzieś wysoko w gwiazdach.

Tu zamilkła na dłuższą chwilę.

Zoe patrzyła teraz na jej kruczoczarne włosy z opadającą na jedną stronę grzywką. Na jej oczy błędnie krążące po sali. Na jej usta smutne (a przecież miały się dobrze bawić!). Na jej palce dłoni nerwowo chodzące, jakby nie mogły przestać i się zatrzymać. Nie dziwiły jej wyznania przyjaciółki. Dobrze wiedziała, że targały nią wielkie emocje, z którymi nie mogła się uporać. „Ale to minie – mówiła. – To minie… – powtarzała sobie. – Wszystko kiedyś mija, bo nic nie trwa wiecznie!”. Było jej żal Boni, ale nie mogła nic zrobić. To jeden z tych stanów, których nie lubiła najbardziej, kiedy musisz czekać i pozwolić działać czasowi.

Tymczasem Boni wzniosła toast na cześć Zoe i Joego.

– Wasze zdrowie! – powiedziała. – Wszystkiego najlepszego!

– Dziękuję – odparła Zoe wyraźnie zadowolona.

Potem jej wzrok powędrował gdzieś daleko, poza obręb najbliższych stolików. Tam, w oddali, zatrzymał się nagle, bo spostrzegł stojącego przy drzwiach kawiarni małego umorusanego chłopca. Miał nie więcej niż pięć, może sześć lat. Był odziany w za dużą rozpiętą do połowy koszulkę z poobrywanymi guzikami oraz w przykrótkie spodnie przepasane w pasie kawałkiem jakiegoś łachmana. Stał tak boso, z dużymi, czarnymi oczami wlepionymi w Zoe. W dłoni trzymał plastikowy kubek, w którym pobrzękiwały monety. Poczuła się dziwnie, jakby czegoś od niej chciał, a ona nie miała ochoty mu tego dać. Zaraz pojawił się przy nim kelner i przegonił chłopaka, a ona wciąż patrzyła w tamtą stronę i nie mogła zapomnieć tych wielkich smutnych oczu. Poczuła jakąś zadrę w sercu. Tak jakby ktoś usilnie nie zezwalał jej na szczęście. Nie pozwalał jej się cieszyć. Patrzyła wciąż przed siebie, staczając w myślach zapaśniczą walkę.

– Nie dam się – powiedziała w końcu cicho przez zaciśnięte zęby. Potem pewniej i dobitniej powtórzyła: – Nie dam się! – A potem: – Właśnie że będę się bawić i śmiać! Będę skakać i tańczyć! Będę szczęśliwa! – wykrzyczała i z miejsca zaczęła kołysać biodrami w takt muzyki, jakby miała zamiar poderwać się do lotu. Wiła się w tańcu jak wąż, płynąc tak nad głowami gapiów.

Boni, widząc to, podjęła za przyjaciółką trop.

Wtem z rytmu pubowej atmosfery wyrwał je odgłos głuchego uderzenia w szybę.

– Co się stało?! – Niemal jednocześnie wzdrygnęły ramionami.

Zoe obróciła wolno głowę i spojrzała tam, gdzie utkwiony był wzrok Boni. Na wielkiej witrynowej szybie niemal rozjeżdżała się twarz jakiegoś człowieka. Była przytrzymywana i przyduszana przez ręce umięśnionego policjanta, który stał za nim w rozkroku i pałował go gdzie popadnie. Po plecach, po nogach, po pierwsze, po brzytwie, po drugie, po goleniach, po dupie, po głowie, po moim trupie!

– Co się dzieje?! – po kafejce przeszedł szmer niepokoju.

Gdzieś pojawił się kelner w białej marynarce i zaczął wyjaśniać zainteresowanym, co ma miejsce.

– Na placu Bohaterów Getta odbywa się marsz „Wolności” – powiedział spokojnie słuchany przez wszystkich. Był trochę nawet dumny (bo w centrum zainteresowania), że posiadał tak cenne informacje, którymi mógł podzielić się z innymi. Po jego słowach połowa gości wyszła z lokalu na ulicę popatrzeć, co się tam dzieje. Druga połowa zatopiła swoje myśli w piwie, uznając, że to ich nie dotyczy. Zoe straciła ochotę na celebrowanie swojego szczęścia.

– Chodźmy stąd! – powiedziała do przyjaciółki.

W chwilę później obie opuszczały lokal, kierując swe kroki w stronę wyjścia. Najpierw szła Boni, tuż za nią kroczyła Zoe. Ta ostatnia ledwo postawiła swą drugą stopę na czerwonym dywanie rozpostartym tuż przed knajpą, gdy wtem poczuła na swojej głowie i plecach dziwne rozchodzące się ciepło. Równocześnie jej uszu dobiegł złowróżbny dźwięk: pac! Aż bała się dotknąć palcami włosów, lecz zrobiła to w końcu. W tym momencie usłyszała bezlitosny, głośny śmiech Boni.

– Ha-ha-ha, ha-ha-ha, ha-aaaa…

Było jasne, że oberwała od gołębia, który obsrał ją z góry na dół.

– A niech to szlag! – wyrwało się Zoe.

– To na szczęście! – chichotała Boni, nie mogąc się powstrzymać.

– Ładne mi szczęście! – żachnęła się Zoe. – Całą bluzkę mam upierdoloną!

Spod pomnika Przyjaźni na placu Bohaterów Getta dobiegało dudnienie bębnów i urywane ostre charczenie wydobywające się z megafonów. Ledwo można było rozpoznać jakieś słowa. Zoe i Boni, zaciekawione niecodzienną sytuacją, postanowiły podejść bliżej. Już z dala dostrzegły bojówki policji szykujące się do rozgromienia manifestacji. Wśród jej uczestników byli młodzi ludzie poprzebierani na kolorowo – stanu wolnego i pary jednej płci. Byli też prokuratorzy i adwokaci, urzędnicy i masturbanci, politycy i alkoholicy, degeneraci i dewianci – ręka w rękę szli oni ze skazańcami, krzycząc: „Wolność kocham i szanuję! W niewolę oddać się nie umiem!”. Zoe dostrzegła też napisy wznoszone przez tłum na transparentach: „Precz z prawdą!”, „Prawda zabija!”, „NIE dla normalności!”, „NIE dla zwyczajności!”, „NIE dla przeciętności i bylejakości życia!”. Były też inne hasła pojawiające się to tu, to tam: „Wolnoć, Tomku, w swoim domku!”, „Niech żyje Kubuś Puchatek!”, „Co ma wisieć, niech lepiej utonie!”.

Zoe i Boni przystanęły na chwilę, aby przyjrzeć się uważniej manifestacji. Choć nie miały zamiaru brać w niej udziału, to jednak ciekawość w nich zwyciężyła, nie pozwalając odejść. W miarę upływu czasu tłum rósł i przybierał na sile. Zaczęły pojawiać się coraz to nowe grupy społeczne i przedstawiciele innych zawodów. Związkowcy i robotnicy skandowali: „Pogrzebcie nas żywcem, a zwłoki spalcie!”. Pielęgniarki i lekarze wysunęli na czoło baner: „Nie płaczcie nad nami, lecz nad sobą płaczcie!”. Wtem Boni się ożywiła i pociągnęła za rękaw Zoe, szepcząc jej coś do ucha.

– Spójrz! O, tam! Tam! … – pokazywała teraz podniecona palcem.

Zoe spojrzała we wskazanym przez nią kierunku. Na małej czworokątnej tabliczce widniał napis: „Carla Bruni na prezydenta!”. Obie spojrzały po sobie i uśmiechnęły się lekko, a Boni nawet klasnęła z zachwytu w dłonie. Potem przyjechali przedstawiciele straży pożarnej i włączyli syrenę.

– Ogłaszam alarm dla miasta! – rozległ się z głośnika głos zagłuszany przez przeraźliwe wycie syreny.

– Do schronu! – rzucił ktoś naprędce i zaczął uciekać.

– Zaczyna robić się gorąco – zauważyła Zoe.

– E, gdzie tam! – nie zrozumiała aluzji Boni.

– Lepiej spływajmy stąd, zanim spłuczą nas strażackie sikawki! – powiedziała Zoe i zaczęła pospiesznie oddalać się w kierunku ulicy Spokojnej.

Tuż za nią, dotrzymując jej kroku, podążała Boni.

Zanim zdążyły opuścić plac, Zoe dostrzegła w tłumie szczupłą sylwetkę jakiegoś wyrostka, który celował kamieniem w kordon policji.

– Szybciej, Boni! – ponaglała Zoe – zaraz się zacznie regularna bitwa!

Boni chwiała się na swych wysokich obcasach, jakby miała zaraz upaść, lecz starała się nie zgubić pędzącej przed nią Zoe. Wtem usłyszała świst przelatującej koło jej ucha kauczukowej kulki.

– Zoe, uważaj! – krzyknęła Boni do przyjaciółki.

Ta obejrzała się tylko i zaczęła jeszcze szybciej przebierać nogami.

– Na miłość boską, spierdalajmy stąd! – powiedziała w odwecie.

Po tych słowach poczuła silny ból w łydce. Zaskowyczała, zachwiała się i upadła.

– Zoe! Zoe! Nic ci nie jest?! – Boni dobiegła do niej i dopytywała.

Spojrzała na ranę. Cała łydka była rozwalona, krew lała się strumieniami, a zwinięta w kłębek Zoe wyła po części z bólu, po części z wściekłości.

– Ale oberwałaś! – Boni pokiwała głową z niedowierzaniem. – Trzeba założyć opaskę uciskową, żeby zatamować krwotok! – powiedziała fachowo, jak ktoś, kto wie, co należy robić.

Zoe popatrzyła na przyjaciółkę proszącym o miłosierdzie wzrokiem.

– Masz jakiś pomysł? – ledwo wymamrotała.

Boni spojrzała na jej apaszkę zawiązaną wokół szyi.

– Mogę? – spytała.

Zoe lekko się zawahała, ale ostatecznie podała apaszkę swojej wybawczyni. Ta zawiązała ją na udzie powyżej kolana.

– Gotowe! – powiedziała. – Masz szczęście!

– Szczęście? – Zoe popatrzyła na przyjaciółkę zdziwiona. – I to ma być szczęście?! – Była wyraźnie poirytowana.

– No, tak – odparła krótko Boni, wzruszając ramionami. – Mogłaś przecież oberwać w głowę albo w oko! – rzekła bez zająknięcia.

Zoe popatrzyła na jej szczupłą, dziecięcą postać i nie mogła nie przyznać jej racji.

– Nawet w najbardziej niedorzecznym nieszczęściu zawsze, kurwa, jest jakieś zafajdane szczęście!

REDAKCJA: Paweł Pomianek

KOREKTA: Alicja Maszkowska

OKŁADKA: Paulina Radomska-Skierkowska

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: InkPad.pl

© Sława Chrobak i Novae Res s.c. 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-7942-557-0

NOVAE RES – WYDAWNICTWO INNOWACYJNE

al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.