Chcę podziękować zespołowi wydawnictwa

Novae Res za szansę, którą od nich

otrzymałam i dziękuję w szczególności

panu Sebastianowi, który przyczynił się do

ulepszenia książki oraz za wsparcie i opinie.

Pragnę też podziękować moim rodzicom

oraz niestety nieżyjącej już cioci Krystynie za

pomoc i dopingowanie mnie podczas tworzenia

książki. Dziękuję też moim czytelnikom. Piszę

dla Waszej rozrywki i uważam, że jest to dla

mnie wielki zaszczyt i przywilej. Mam nadzieję,

że czytając o przygodach Kary będziecie

czerpać wiele przyjemności, tak jak ja podczas

pisania tej książki.

Rozdział 1
Moja historia

Nigdy nie czułam się normalna, bo taka nie byłam. Jestem inna niż wszyscy, choć tak naprawdę nie wiem, kim jestem: czy bestią, czy istotą ludzką. Moja matka była człowiekiem, ojciec wampirem. Ja jestem jednym i drugim po trochu, ale tak naprawdę pragnę jednego – być sobą. Idąc przez życie, ciągle potykałam się lub kłamałam i przede wszystkim nie mogłam być tym, kim chciałam, czyli sobą. Po śmierci mojej mamy zaopiekowała się mną ciocia, która nie była świadoma, kim, a raczej czym jestem. Miałam też kuzynkę Tess.

Moje wampirze zdolności zaczęły się ujawniać w szkole średniej. Przerażało mnie to, ale wiedziałam, że nikomu nie mogę o tym powiedzieć. Nie zrozumieliby tego, nawet ja sama ledwo byłam w stanie to pojąć. Jedyną osobą, przed którą mogłam się otworzyć, była moja przyjaciółka Ashley. Moje życie było jednym wielkim kłamstwem, dopóki nie poznałam innych wampirów.

Dziś pierwszy dzień w nowej szkole, Mamo, a Ciebie przy mnie nie ma. Tak bardzo mi Ciebie brakuje. Znowu muszę iść i udawać kogoś, kim nie jestem, tak bardzo chciałabym się do Ciebie przytulić i poprosić o radę, ciocia Lana nie wie, czym jestem, Tess też nie. Nie mam nikogo, z kim mogłabym porozmawiać o swoich uczuciach. Wiem i pamiętam, co powiedziałaś mi w dniu swojej śmierci, że cała dobroć jest we mnie, tylko muszę ją wydobyć i panować nad emocjami. Od paru dni mam dziwne przeczucie, że ktoś mnie obserwuje, jakbym nie była sama. Nie wiem, może wariuję, a może to moje zmysły się wyostrzają. Tak bardzo za Tobą tęsknię. Pewnie wiedziałabyś, co się ze mną dzieje, i pomogłabyś mi. Idę, bo ciocia woła na śniadanie, a jeszcze muszę zapolować.

Kocham cię, Mamo.

Kara

– Kara i Tess, pośpieszcie się, bo spóźnicie się do szkoły!

Pobiegłam na dół i wbiegając do kuchni, podeszłam do cioci.

– Dzień dobry, ciociu, ja uciekam, do szkoły wezmę tylko pączka i znikam – powiedziałam i pocałowałam ją w policzek.

Wtedy do kuchni weszła Tess, jak zwykle wystrojona od stóp do głów, z błyszczykiem w ręce, kończąc makijaż.

– Puść ją, mamo, przynajmniej nie będę musiała z nią iść, bo byłoby mi wstyd!

– Tess, w tej chwili przeproś Karę! – krzyknęła niezadowolona ciocia.

– Nie mam za co, przecież mówię prawdę – żachnęła się Tess.

Odwróciłam się w stronę stojącej cioci i podeszłam do niej.

– Nie martw się, ciociu, jej musi wystarczyć wygląd i styl, a ja mam rozum, czyli to, czego jej brakuje. Pa – powiedziałam spokojnym, ale poważnym tonem.

Wyszłam przez tylne drzwi. Przeszłam przez ogród i pobiegłam w stronę lasu, by zapolować na jakiegoś zwierzaka. Musiałam napić się krwi, bo jedzenie ostatnio przestało mnie interesować. Po chwili upatrzyłam sobie dwa króliki, które pląsały między drzewami. Zaczęłam biec, aż w końcu je złapałam i po chwili wbiłam w ich miękkie futerko swoje ostre jak brzytwa kły. Gdy sączyłam krew, czułam się wspaniale; z jednej strony dawało mi to ogromną przyjemność, a z drugiej przerażało mnie. Od jakiegoś czasu mój apetyt rósł, lecz nie na jedzenie, ale na krew. Po skończonym śniadaniu w lesie ruszyłam szybko w stronę szkoły, gdzie przed wejściem do budynku czekała już na mnie Ashley. Podbiegłam do niej, po czym obie weszłyśmy do szkoły i idąc korytarzem, zaczęłyśmy rozmawiać:

– Jak tam po wakacjach? – zapytałam.

– Daj mi spokój, jeszcze jeden tydzień z babcią i bym zwariowała – odpowiedziała niezadowolona Ashley.

– Było aż tak źle?

– Nie, ale za długo, a poza tym tęskniłam za tobą i tym miasteczkiem – stwierdziła przyjaciółka.

– To miłe, ale mam problem… – zawiesiłam głos.

– Co się dzieje? Jesteś jakaś nieswoja – zaniepokoiła się.

– Albo moje moce wariują, albo ktoś mnie obserwuje – przyznałam.

– Jak to cię obserwuje? – zdziwiła się Ashley.

– Nie wiem, ale w lesie, kiedy polowałam, czułam czyjąś obecność.

– O Boże, to ten ktoś wie o tobie? – zapytała przestraszonym głosem.

– Tak, ale to nie jest człowiek. Przez chwilę myślałam, że to moja mama, ale po rozmowie z ciocią przekonałam się, że to nie jest możliwe.

– Więc kto to jest?

– Nie wiem, ale mam prośbę: uważaj na siebie!

– Dobrze, przecież mam od ciebie broszkę z werbeną w środku.

– Wiem, ale mimo wszystko miej oczy otwarte.

Po chwili, jak tak sobie rozmawiałyśmy przed klasą, podszedł do nas profesor Matt Ruben, mówiąc:

– Wiem, że pogaduszki są ważne, ale może zainteresowałyby się panie historią.

Bez słowa weszłyśmy za profesorem do klasy. Nie był to mój ulubiony przedmiot, ale miałam o czym myśleć, żeby te zajęcia szybko mi minęły. Jak zwykle usiadłam w trzecim rzędzie w środku, a Ashley w ostatnim po prawej stronie. Lekcja się zaczęła, ale po chwili do klasy weszła pani dyrektor Alice Szean, a za nią dziwny chłopak. Podeszła z nim do pana profesora i chwilę rozmawiała, po czym wyszła z sali. Pan Ruben wstał i zdjął swoje wielkie okulary, które miał zawieszone na nosie.

– To jest wasz nowy kolega z Seattle, pan Will Preston – powiedział, po czym wskazał miejsce za mną. – Proszę usiąść za panią Karą Harris.

Chłopak poszedł do swojej ławki. Poczułam coś dziwnego, nie wiedziałam, jak mam to opisać. Przez całą lekcję siedziałam sztywno. Nie wiem, czy on to zauważył. Nie mogłam myśleć o niczym innym, choć próbowałam skupić się na lekcji. W końcu doczekałam się dzwonka, wstałam szybko, odwracając się w jego stronę.

– Cześć, mam na imię Kara.

Wstał, podał mi rękę, patrząc na mnie swoimi wielkimi złotymi oczami, po czym powiedział:

– Cześć, miło mi. Przepraszam, ale już jestem spóźniony. Na razie.

Była to krótka wymiana zdań, a jednak nie mogłam wejrzeć w jego myśli ani wyczuć jego emocji, co u innych nie sprawiłoby mi trudności. Zdałam sobie sprawę, że musi być w nim coś niezwykłego; blokował mnie, a jak dotąd nikomu się to nie udało. Gdy tak patrzyłam, jak odchodzi, podeszła do mnie Ashley.

– Wszystko w porządku? – zapytała.

– Nie za bardzo – westchnęłam, po czym wykrzyknęłam: – On jest dziwny i skomplikowany!

– Jak to?

– Nie chciał ze mną rozmawiać, szybko się zwinął, a przede wszystkim nie mogłam czytać mu w myślach. Coś mnie blokowało!

– Może to jakiś wyjątek i jest w nim coś, co cię blokuje. – Ashley starała się znaleźć jakieś rozsądne wytłumaczenie.

– No i przez to jest strasznie interesujący!

– I przystojny! – dodała rozmarzonym głosem.

Wtedy, gdy Ashley wypowiedziała to słowo, wychodziła już z klasy, więc pobiegłam za nią.

Chłopak unikał mnie. Nie wiedziałam, co mam o tym myśleć, ale nie martwiło mnie to strasznie, ponieważ tuzin dziewczyn próbowało z nim porozmawiać i nic z tego nie było. Nawet Tess go nie zainteresowała. Cała szkoła plotkowała, a ja miałam ochotę stamtąd uciec.

Wychodząc ze szkoły, widziałyśmy z Ashley, jak po Willa podjechała czarna terenówka. Miałam dziwne wrażenie, że osoby siedzące w niej przypatrywały się nam. Po chwili samochód odjechał z Willem w środku.

***

Will, jadąc samochodem z bratem, był milczący.

– Jak tam w szkole? Nie mogę zrozumieć, czemu ciągle się w to bawisz? – spytał w końcu Olivier.

– Nieważne, jedź! – rozkazał Will.

– Chyba się domyślam, poznałem po oczach. To ta mała cię zauroczyła. Myślisz, że zrozumie, czym jesteś?

– Tego nie wiem, ale ona jest inna niż wszyscy.

– To znaczy jaka?

– Po prostu inna i zimna.

– Chyba nie myślisz, że jest jedną z nas?

– Nie wiem, kim albo czym jest, ale sprawdzę to.

– Nie możesz, braciszku, pakujesz się w kłopoty, a ta mała cię zgubi. Zobaczysz! – ostrzegł Olivier.

– Nie twoja sprawa! – uciął ostro Will.

– Okej, jak chcesz, ale moje zdanie znasz.

Przez resztę drogi bracia nie rozmawiali ze sobą. Kiedy podjechali pod dom, Will wysiadł z samochodu z dość wściekłą miną. Spostrzegła to Jane, obok której przeszedł bez słowa. Postanowiła się nie odzywać, by nie dolewać oliwy do ognia. Podeszła do Oliviera, pytając:

– O co wam znowu poszło?

– Nie pytaj, o co, ale o kogo.

– Widzę, że ją znalazł?

– Tak i pakuje się w kłopoty na własne życzenie. Nie wiem, czy ona zrozumie tę historię.

– Wiesz co, daj mu spokój, to jego wieczność. A teraz zajmij się mną – powiedziała zalotnie.

– Jak pani sobie życzy! – mrugnął do niej i usłużnie wysłuchał prośby ukochanej.

Olivier wziął Jane na ręce i całując, zaniósł ją do środka. Will stał na poddaszu w swoim pokoju, patrząc, jak się kochają, i pragnąc dla siebie tego samego. Pomyślał też o tym, że brat miał rację. Jak ma się do niej zbliżyć, a potem wyznać prawdę o niej i jej wampirzej rodzinie?

***

Siedziałam w kuchni z ciotką przygotowującą kolację i zaniepokojoną o moją kuzynkę, która nie wracała, a raczej spóźniała się już dwie godziny.

– Ciociu, nie martw się, da sobie radę! – starałam się ją pocieszyć.

– Tak, wiem, ale mogłaby uszanować chociaż godziny rodzinnych posiłków.

– Pewnie dobrze się bawi z dziewczynami i padł jej telefon.

– Ty jesteś niesamowita, wiesz? – powiedziała nagle ciotka.

Kręcąc się na kuchennym stołku, nagle zatrzymałam się i z przerażeniem na nią spojrzałam.

– Dlaczego? – zapytałam z lekką obawą.

Czekając na odpowiedź, zamarłam na chwilę. Pomyślałam, że wie, czym jestem, albo się domyśla.

– Bo choć Tess jest dla ciebie podła, ty ciągle jej bronisz i ją tłumaczysz. To jest w tobie niesamowite – stwierdziła.

Odetchnęłam z ulgą. Byłoby to straszne, gdyby ciotka dowiedziała się, kim, a raczej czym jestem. Spojrzałam na nią spokojnym już wzrokiem, mówiąc:

– Tak, wiem, że jest dla mnie paskudna, ale to przecież moja kuzynka i kocham ją mimo wszystko.

– Chciałabym, żeby Tess była choć trochę do ciebie podobna.

Wtedy do kuchni weszła rozbawiona Tess. Nie przejmowała się tym, że ciocia martwiła się o nią, kiedy nie odbierała telefonu ani nie dawała znaku życia. Miała gdzieś jej uczucia. Gdy ciotka zobaczyła ją śmiejącą się i nieprzejmującą się tym, co zrobiła, krzyknęła na nią:

– Gdzieś ty, do cholery, była!

Tess podeszła do kuchennego blatu i powiedziała ze złością w głosie:

– A co, martwiłaś się?! Niepotrzebnie! Przecież to Kara jest twoim oczkiem w głowie, więc do czego ja ci jestem potrzebna!

– Nawet nie wiesz, co mówisz! Masz szlaban na dwa tygodnie i marsz do swojego pokoju!

– Jak chcesz.

Odwróciła się i poszła do siebie, a ciocia zaczęła popłakiwać, mówiąc:

– Jeśli jesteś głodna, to dokończ robić kolację. Ja straciłam apetyt. Idę do siebie, dobranoc.

– Dobrze, ciociu, pochowam wszystko. Dobranoc!

Gdy ciotka wyszła, a ja upewniłam się, że już nikogo nie ma na dole, zaczęłam w bardzo szybkim, wręcz nieludzkim tempie sprzątać kuchnię. Gdy skończyłam, też poszłam do siebie. Wchodząc do swojego pokoju, przebrałam się w dres, w którym spałam, i włączyłam cicho muzykę, po czym wzięłam leżący na biurku pamiętnik. Wyglądał jak stara księga; był czarny, obity złotymi zdobieniami i przewiązany złotą wstążką. Poszłam z nim w stronę łóżka. Będąc w pozycji półsiedzącej, zaczęłam pisać kolejny list do mamy.

Mamo, w szkole zdarzyło się coś dziwnego. Do naszej klasy dołączył nowy chłopak. Było w nim coś nietypowego, coś niebezpiecznego. Budził jednak moje zaufanie. Był dość wysoki, wysportowany, miał blond włosy kręcone do ramion, oczy prawie złote. Był bardzo przystojny, ale też na swój sposób dziwny. Coś blokowało moje zdolności, nie mogłam przeczytać jego myśli ani wyczuć jego emocji. Ale przecież to i tak wydaje mi się nieważne, nie mogłabym się do niego zbliżyć. Nie zrozumiałby, kim, a raczej czym jestem, nie zaakceptowałby prawdy. Do tego wszystkiego ciocia znów miała spięcie z Tess. Mimo że płynie w nas ta sama krew, jesteśmy od siebie całkowicie różne. Tak bardzo za Tobą tęsknię, nic o Tobie nie wiem, poza tym, co opowiadała mi ciocia. Kładę się spać, mam nadzieję, że jutro będzie lepiej.

Kocham cię, Mamo!

Kara

Po napisaniu kolejnego listu do mamy położyłam pamiętnik na stoliku nocnym po prawej stronie łóżka. Kładąc się spać, zgasiłam lampkę nocną stojącą na tym samym stoliku i zasnęłam. Miałam dziwny sen. Byłam w ciemnym lesie i błąkając się po nim, nagle usłyszałam głos wołający moje imię. Postanowiłam, że poszukam tego kogoś, kto woła mnie wręcz rozpaczliwym tonem. Gdy byłam blisko, zobaczyłam niewyraźną postać kobiety. Gdy zbliżyłam się do niej, krzyknęła:

– Pomóż mi, proszę!

Gdy już miałam spytać, w czym mam jej pomóc, obudziłam się i rozejrzałam po pokoju. Spoglądając przez okno, zobaczyłam, że jest jasno. Wstałam i podchodząc do biurka, spojrzałam na zegarek. Była szósta rano. Postanowiłam, że się ubiorę i pójdę zapolować. Włożyłam czarny dres i adidasy tego samego koloru, po czym naciągnęłam na głowę czapkę i zeszłam na dół. Było tam tak cicho i spokojnie, wszyscy jeszcze spali. Wzięłam klucze wiszące na haczyku przy drzwiach i wyszłam. Pobiegłam do lasu. Nie wiedziałam, co się ze mną dzieje, ponieważ od pewnego czasu mój głód ciągle rósł. Żeby nie myśleć o ludzkiej krwi, musiałam polować dwa razy tyle. Przerażało mnie to, bo nie miałam z kim o tym porozmawiać, kogo się poradzić. Gdy znalazłam się w lesie, wypatrując zwierzyny i polując na nią, zobaczyłam dość dużego wilka. Miał srebrno-białą sierść, a w świetle słońca wydawało się, że cała błyszczy. Pomyślałam , że to piękne stworzenie i szkoda mi go, ale zew krwi był silniejszy, więc w nadarzającej się chwili ruszyłam za nim w pogoń. Gdy tylko mnie usłyszał, rzucił się do ucieczki. Spodobało mi się to, ponieważ polowanie mam we krwi. Po chwili jednak, gdy pędziłam, co sił w nogach, nie mogłam się nawet do niego zbliżyć. Był równie szybki, a nawet wydawało mi się, że szybszy niż ja. Po dłuższej chwili zobaczyłam coś, co mną wstrząsnęło. Wilk zaczął przemieniać się w równie piękną kobietę. Stała i patrzyła na mnie. Miała blond włosy do ramion, bladą cerę i przepiękne oczy. Byłam bardzo zaskoczona tym, co zobaczyłam, ale mimo wszystko podeszłam do niej.

– Kim, a raczej czym ty jesteś? – zapytałam niepewnie.

– O to samo mogłabym spytać. Jesteś niesamowicie szybka, blada cera i czerwone oczy, no i polowałaś na mnie. Już wiem!

– Tak, doprawdy? To kim jestem według ciebie?

– Wampirem, a raczej istotą zrodzoną z człowieka i wampira. Mam rację?

– Tak, ale nadal nie powiedziałaś, kim ty jesteś.

– Jestem wilkołakiem, pół wilkiem, pół człowiekiem, podobnie jak ty, a jednak dużo nas różni.

– Sporo wiesz na temat wampirów?

– Tak! Powinnaś coś usłyszeć. Nasze gatunki różnią się od siebie od stuleci i są do siebie wrogo nastawione. Ja jednak jestem inna. Pokochałam wampira i nie mam nic przeciwko waszemu gatunkowi.

– Rozumiem, ale powiedz mi: kochasz pewnego wampira, czyli jest tu jakiś?

– I tak za dużo ci powiedziałam.

– Ale tak szczerze mówiąc, nic mi nie powiedziałaś.

– I niech tak zostanie! Muszę już iść.

– Poczekaj, proszę!

– Tak, słucham!

– Źle zaczęłyśmy, ja mam na imię Kara, a ty?

– Jestem Jane. Miło mi, ale naprawdę muszę już iść!

– Zobaczę cię jeszcze?

– Tego nie wiem, może. Na razie – pożegnała się.

Zmieniła się z powrotem w wilczycę i uciekła w głąb lasu, zostawiając mnie samą z pytaniami, które chciałam jej zadać. Po chwili stania i patrzenia na drzewa spojrzałam na zegarek. Było już przed ósmą, więc pobiegłam z powrotem w stronę domu, ponieważ ciocia już wstała. Biegłam, jak najszybciej mogłam. Nie chciałam jej dokładać zmartwień jak moja kuzynka Tess.

Rozdział 2
Wagary

Jane, będąc blisko domu, przeistoczyła się w człowieka i dość nerwowym krokiem weszła do środka. Wiedziała, że braciom nie spodoba się to, że rozmawiała z Karą. Poszła do salonu i siadając na sofie, myślała, jak im to powiedzieć. Po chwili dołączył do niej Olivier z bratem. Will siadł na fotelu stojącym przed stolikiem ze szkła, a tuż za stolikiem stała duża sofa, na której siedziała Jane. Olivier natomiast usiadł obok niej.

– Coś się stało, że masz taką dziwną minę? – zapytał.

– Tak, coś się wydarzyło i mam nadzieję, że nie będziecie źli. Po prostu nie miałam wyjścia.

Popatrzyli na nią dość gniewnym wzrokiem.

– Co konkretnie zrobiłaś? – zapytał Will zmartwionym głosem.

Jane wstała i chodząc tuż przed kominkiem, zaczęła opowiadać:

– No więc dziś rano poszłam pobiegać do lasu. Wstałam bardzo wcześnie i biegałam w postaci wilczej, i gdy przystanęłam, by troszkę odsapnąć, coś się na mnie rzuciło, więc zaczęłam uciekać.

Nagle Olivier przerwał jej opowieść, podchodząc i przytulając ją do siebie.

– Kochanie, nic ci nie jest? – zaniepokoił się.

– Na szczęście nie, ale biegając w lesie jako wilk, zostałam zaatakowana przez pół wampira, pół człowieka. Była to Kara i co najważniejsze, goniła mnie tak zażarcie, że czułam, jak jej apetyt rośnie.

Will wstał i podszedł do niej, mówiąc:

– Cieszę się, że nic ci się nie stało. Ale uciekłaś jej, prawda?

– No i tu mamy mały problem.

Gdy tylko wspomniała, że jest mały problem, obaj szybko podeszli, patrząc na Jane z przerażeniem i czekając na dalszy ciąg opowieści.

– Nie mogłam jej zgubić, była prawie tak samo szybka jak ja. I strasznie zawzięta. Po dłuższej gonitwie po lesie ze zmęczenia zmieniłam się na jej oczach.

Kiedy do nich dotarło, co zrobiła, krzyknęli jednym głosem:

– Ty chyba oszalałaś!!!

Olivier zaczął chodzić po pokoju bardzo nerwowym krokiem, mamrocząc coś pod nosem, Will natomiast podszedł i spytał:

– Powiedz mi, co jej dokładnie powiedziałaś?

– Powiedziałam, że wilkołaki i wampiry są rywalami od stuleci, ale ja nie jestem ich wrogiem i że jednego z nich kocham, no i że rozpoznałam w niej wampirze zdolności.

– Czy coś jeszcze jej powiedziałaś?

– Tak, że ja jestem pół wilkiem, pół człowiekiem jak ona, ale że różnimy się od siebie bardzo. Zadawała mi jakieś pytania, ale nie odpowiadałam na nie.

– To znaczy jakie?

– Pytała, czy skoro kocham wampira, to jakiś się tu znajduje.

– I co jej odpowiedziałaś?

– Że muszę uciekać, bo jestem spóźniona, po czym pobiegłam, zmieniając się w wilka, a ona stała i patrzyła, jak się oddalam. Nie musicie się mną przejmować, po prostu na razie nie będę się z wami pokazywać.

– Mam to gdzieś, czy ona pozna prawdę. Nie mam zamiaru się ukrywać, a mój braciszek to skończony idiota, że z nią tak pogrywa – powiedział Olivier surowym i lekceważącym tonem.

– Oli, nie mów tak do brata!

– Jesteś idiotą, skoro sądzisz, że już powinna poznać prawdę! – wtrącił gniewnie Will, po czym powiedział z wściekłością w głosie: – To ją zniszczy, a ja ją kocham!

– Jak dowie się prawdy i nie zaakceptuje jej, to ją zabiję!

Will nie wytrzymał napięcia. Jego twarz zmieniła się i z całą wściekłością rzucił się na Oliviera, który na skutek uderzenia znalazł się po drugiej stronie pokoju. Po chwili, gdy wstał, postanowił utemperować brata i gdy już biegł w jego stronę, na drodze stanęła mu Jane.

– Skończcie w tej chwili! – uspokajała ich. – To nie pora na walkę. Jesteście, do cholery, braćmi.

Po skończeniu zdania zapłakana pobiegła do sypialni. Will i Olivier skończyli kłótnię i każdy poszedł w swoją stronę.

***

Po powrocie z lasu ubrałam się i poszłam po Ashley. Gdy już byłam pod jej domem i widziałam, jak wychodzi do szkoły, podbiegłam do niej.

– Cześć, mam do ciebie pytanie. Nie musisz się zgadzać, jak nie chcesz – zaczęłam.

– Najpierw zapytaj, a potem się zobaczy.

– Nie idę dziś do szkoły i chciałam zapytać, czy nie poszłabyś ze mną na wagary. Wiem, że nie powinnam cię namawiać, ale dziś nie mogę tam iść.

– Dobrze, zostanę z tobą. Ale to nie za duże miasto, mieszkamy przecież w hrabstwie Braxton County w zachodniej Virginii. Gdzie możemy się ukryć na sześć godzin?

– Znam takie jedno miejsce. Przygotowałam dla ciebie prowiant. Muszę opowiedzieć ci parę ważnych rzeczy o mnie.

– Dobrze, a więc gdzie idziemy?

– Do lasu. Mam tam taki fajny zakątek.

Na twarzy Ashley pojawił się strach. Wiedziałam, że się boi, wyczułam jej uczucia względem tego pomysłu i gdy szłyśmy w stronę lasu, obawy te zaczęły się nasilać.

– Co ci jest? – zapytałam w końcu, nie wytrzymując tego napięcia i strachu Ashley.

– Mnie nic, a czemu pytasz? – Ashley starała się ukryć obawy.

Wtedy stanęłam z nią przed wejściem do lasu, popatrzyłam jej głęboko w oczy i powiedziałam:

– Nie udawaj, wyczułam twój strach i obawę przed wejściem do lasu. Dowiem się, dlaczego się tak boisz i czego się obawiasz?

– To nic takiego, po prostu wczoraj mówili o tym w telewizji. Nie oglądasz wiadomości?

– Nie, wczoraj nie oglądałam, co było takiego strasznego? – Ktoś poza granicą Virginii włamał się do szpitala i okradł tamtejszy zapas krwi, po czym policja z naszego miasteczka znalazła parę opakowań tej krwi u nas w lasach.

– To nie byłam ja!

– Wiem, że nie ty, ale to chyba oznacza jedno: że jest tu ktoś podobny do ciebie lub jest tu inny wampir!

– O tym też chcę z tobą pogadać.

– Czy ty wiesz, kim on jest?

– Nie, to bardziej skomplikowana historia. Opowiem ci, jak dojdziemy na miejsce. A poza tym nic ci przy mnie nie grozi. Wiem, jak walczyć, i wiem, jak zabić wampira. Więc przestań się martwić!

– Dobrze, zaufam ci!

Po krótkiej rozmowie weszłyśmy w głąb lasu. Idąc do mojego miejsca, zastanawiałam się, jak mam jej o tym wszystkim powiedzieć. Ona i tak ledwo radzi sobie z tym, co wie o mnie. Postanowiłam jednak, że nie złamię danej jej kiedyś obietnicy i będę z nią szczera.

***

Will poszedł do szkoły i siedząc na zajęciach, nie widział ani Kary, ani Ashley. Zaczął denerwować się groźbą brata, więc zaraz po lekcji poszedł do pani profesor, która miała pod opieką jego klasę, by zwolniła go z reszty zajęć, ponieważ źle się czuje. Dochodząc do jej gabinetu, zapukał, po czym usłyszał:

– Proszę wejść!

Will wszedł do środka i choć źle mu było z tym, że musi kłamać, powiedział:

– Dzień dobry, pani profesor.

– Słucham, co cię do mnie sprowadza?

– Przyszedłem zapytać, czy byłaby pani tak łaskawa i zwolniłaby mnie pani dziś do domu.

– A dlaczego chcesz się zwolnić?

– Ponieważ bardzo źle się czuję i nie wysiedzę następnych pięciu godzin w szkole.

– Czy mam po kogoś zadzwonić, żeby cię odebrał? Bo samego cię nie puszczę.

– Tak, proszę zadzwonić do narzeczonej brata, ponieważ brat wyjechał w interesach i ona się mną opiekuje.

– Dobrze. Podaj mi numer i poczekaj na korytarzu.

– Pani Jane Quinn, numer to 455-456-098 – podyktował, a następnie wyszedł z gabinetu.

Czekając na wieści od pani Smit, myślał tylko o jednym: czy Kara jest bezpieczna i czy brat nie spełnił swoich gróźb wobec niej. Na samą myśl nie mógł pohamować instynktu, chciał wyjść ze szkoły i iść jej szukać. Po krótkiej chwili wychowawczyni wyszła na korytarz, mówiąc:

– Pani Jane Quinn już po pana jedzie. Woli pan poczekać tutaj czy na zewnątrz?

– Wolałbym na zewnątrz, na powietrzu.

– Dobrze, czy mam z panem wysłać kogoś, czy da pan radę?

– Dam radę i dziękuję oraz przepraszam za kłopot.

– Nie ma za co, proszę się szybko wyleczyć i wracać do nas, a teraz przeproszę pana i pójdę do pokoju nauczycieli, by ich poinformować o pańskim zwolnieniu.

Po tych słowach Will wyszedł szybko z budynku szkoły, siadając na ławce przed wejściem oraz martwiąc się coraz bardziej o bezpieczeństwo Kary i Ashley. Zdał sobie sprawę z tego, że Oliviera nie ma w domu. Miał tylko nadzieję, że Jane wie coś o jego zniknięciu. Siedział przed szkołą, myśląc, że zaraz oszaleje z niepokoju. Wtedy nagle pod szkołę podjechała swoim samochodem zmartwiona Jane. Otwierając okno w drzwiach od strony pasażera, krzyknęła do czekającego na nią Willa:

– Już jestem!

Wstał i pobiegł w stronę samochodu. Wsiadając do niego, nie przywitał się z Jane, tylko dość gniewnym tonem powiedział:

– Zawieź mnie szybko do domu!

– Ale Will, co się stało?

– Ze mną w porządku, ale gdzie jest Olivier?

– Wyjechał poza miasto. Nie mówił konkretnie gdzie. Co się dzieje? – zaniepokoiła się jeszcze bardziej.

– Kara zniknęła! – wykrzyknął pełen złości.

– Jak to zniknęła?! Wytłumacz mi to! I co ma z tym wspólnego twój brat?

– Nie wiem, ale martwię się tym. Kary nie ma w szkole, a jej kuzynka mówi, że miała być dzisiaj i nic o tym nie wie, że Kara miała zostać w domu.

– OK, ale co z tym wszystkim ma wspólnego twój brat?

– On jej groził, a wiesz, że czasami jest nieobliczalny!

– To kompletne bzdury! – zaoponowała gwałtownie. – On by nie mógł jej nic zrobić, a przynajmniej nie bez mojej wiedzy! Jeśli cię to uspokoi, zadzwoń do niego!

Will zabrał telefon Jane i zaczął dzwonić do brata. Po chwili usłyszał jego głos w słuchawce:

– Tak, słucham, Jane?

– Z tej strony Will, gdzie ty jesteś, do cholery?

– A co, braciszek się stęsknił?

– Nie udawaj! Gdzie jesteś, do cholery?

– Byłem poza miastem, zaraz będę pod domem. A o co ci chodzi i dlaczego dzwonisz z telefonu Jane?

– Kara zniknęła i myślałem, że to twoja sprawka!

– Nie, niestety nie, ale to dobrze się składa, mamy problem z głowy!

– Nie mów tak! – wykrzyknął Will, po czym zagroził: – Jeśli dowiem się, że to jednak ty, zabiję cię!

Will rozłączył się i oddając telefon jadącej Jane, powiedział już spokojniejszym tonem:

– Przepraszam cię, czy mogłabyś się tu zatrzymać? Idę jej szukać!

– To nie jest dobry pomysł!

– Dlaczego tak uważasz?

– A co jej powiesz, jeśli ją znajdziesz i wszystko będzie w porządku, bo są to zwykłe wagary?

– Nie wiem, coś wymyślę!

– Moim zdaniem popełniasz błąd. Pozwól, że odwiozę cię do domu i sama pójdę jej szukać, my się już poznałyśmy!

– Ale ja nie wiem, czy usiedzę, czekając na wieści od ciebie.

– Będziesz musiał. Nie rób głupich ruchów, bo ją wystraszysz. Przecież rozmawiałeś z nią tylko raz, jeśli można nazwać to rozmową!

– Masz rację – dał za wygraną. – Dzięki i przepraszam za emocje.

– Nie ma sprawy – uśmiechnęła się. – Ciężko się żyje z Prestonami, ale jednego z nich kocham nad życie, a drugiego traktuję jak brata.

– To miłe, dzięki!

– Ty nawet nie wiesz, jak jesteś czasami podobny do Oliviera!

Jane podjechała pod dom, gdzie na parkingu stał już samochód Oliviera. Wysiedli z auta i poszli do środka. W salonie siedział już, czekając na nich i pijąc whisky, Olivier. Jane podeszła do niego i pocałowała go w policzek.

– To ja się zbieram! – rzekła.

Olivier wstał i dość zdziwionym głosem spytał:

– A ty gdzie się wybierasz?

– Idę do lasu szukać Kary i Ashley jako wilk.

– Chyba sobie żartujesz?! – wykrzyknął zagniewany Olivier.

– Nie. Tak ustaliłam z twoim bratem.

– A on nie potrafi sam załatwiać takich rzeczy?

Wtedy do rozmowy wtrącił się Will, podchodząc do nich bliżej:

– Mogę iść sam, ale to właśnie Jane nie chce, bym szedł.

– Nie wysługuj się nią do załatwiania swoich spraw! Ona jest moja! Pamiętaj o tym, smarkaczu!

– Pamiętam, nie bój się!

Jane nie wytrzymała, mówiąc, a raczej krzycząc:

– Przestańcie obaj! Idę, bo tego chcę i też dlatego, że Kara mnie poznała, więc to najlepsze wyjście z tej sytuacji!

Olivier obrócił się do niej.

– Dobrze, ale idę z tobą! – powiedział stanowczym tonem.

By nie przeciągać tej kłótni, Jane zgodziła się na warunek Oliviera, po czym oboje poszli na poszukiwania. Will zaś postanowił czatować pod domem Kary, by upewnić się, że wróci cała i zdrowa.

REDAKCJA: Joanna Grubba

KOREKTA: Beata Gorgoń-Borek

OKŁADKA: Wiola Pierzgalska

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: InkPad.pl

© Anna Stuczeń i Novae Res s.c. 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgodywydawnictwa Novae Res.

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-7942-607-2

NOVAE RES – WYDAWNICTWO INNOWACYJNE

al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.