–Tomek zostawił mnie dla jakiejś francuskiej lafiryndy… Czuję się tak okropnie oszukana. Za każdym razem, kiedy patrzę na swojego syna, to zanoszę się płaczem. Jestem samotną matką, myślałam, że nigdy mnie to nie spotka. Mam tylko Leona! Ojca i brata widuję w święta, mama nie żyje, a babcia Helcia nie wiadomo, jak długo jeszcze będzie na tym świecie! Jasne, że jesteś ty, no i nie wiem, co bym bez ciebie zrobiła, przecież dzwonię, to znaczy mam do kogo zwrócić się w rozpaczy, i dzięki Bogu, ale przecież ty też masz swoje życie i swoje problemy. Pewnie całą moją gorycz wyleję na biednego Leona, który wyrośnie na niedorajdę życiową, mieszkającą po czterdziestce z mamusią. Albo, co gorsze, ucieknie ode mnie, bo będzie miał mnie dość i też nie będę go widywać! Jak on mógł mi to zrobić! Zabiję go, przysięgam! A ją wytargam za kudły! Pamiętasz, jaki on był we mnie zakochany? Jakie to jest żałosne! A teraz to on mnie zostawia, i to przez Skype’a! Wyobrażasz to sobie?! JA OSZALEJĘ, JULKA! Mam wielką ochotę zdzielić go w mordę, a jego, do cholery jasnej, tu nie ma!!!

– Kochana, gdzie teraz jesteś?

– Jak to gdzie?! A gdzie ja mogę być?! W naszym domu! Nad moimi kochanymi teściami, w mordę jeża!!!

– A gdzie Leoś?

– Nie martw się, nie słyszy moich lamentów. Mama zabrała go do ciotki Gieni.

– Nie ruszaj się stamtąd. Przyjadę do ciebie z poprawiaczami humoru.

– Nic mi teraz nie pomoże!

– To znaczy, że nie napijesz się wina i nie zjesz twoich ulubionych lodów pistacjowych?

– Nie wiem, czy to jest dobry pomysł. Jeśli się napiję, to moja żałość sięgnie zenitu, a ja muszę zająć się synem, nie pamiętasz?

– Maju, ja wszystko ogarnę, zadzwonię do pani Lucyny, żeby została na noc u siostry, a ty możesz pogrążyć się, w czym tam będziesz chciała. Zobaczysz, że jeszcze kiedyś zaliczysz ten dzień do najszczęśliwszych w twoim życiu.

– Julka, nawet kiedy widzisz mnie w rozpaczy, musisz się tak zachowywać?! Tomek to nie jest licealna miłość, z którą można zerwać na przerwie w kiblu. Ja mam z nim syna i całe moje cholerne życie kręci się wokół tego mężczyzny.

– No właśnie już się nie kręci, i na twoje szczęście! Nareszcie zaczniesz żyć po swojemu! Przestań się mazać jak mała dziewczynka! Jak sama wspomniałaś, nie jesteśmy już w liceum, więc zachowuj się jak dorosły człowiek! To nie koniec świata! Jesteś silna i całe cudowne, pieprzone życie przed tobą! Będę za dwadzieścia minut, a ty masz się do tej pory ogarnąć!

No nieźle, ja tu potrzebuję ciepłych słów otuchy, a ta na mnie wrzeszczy i jeszcze każe mi się cieszyć. No, ale trzeba przyznać, że swoim krzykiem postawiła mnie do pionu. Jula ma na mnie dobry wpływ i chyba rozumie mnie lepiej niż ja siebie samą. Szkoda, że nie jest facetem. To jest myśl. Może zostanę lesbijką! Mamy dwudziesty pierwszy wiek, to już prawie na porządku dziennym. Gdybym wyprowadziła się do Poznania, Wrocławia albo innego dużego miasta, to Leon nie miałby się czego wstydzić. Tam homoseksualne pary nie są traktowane jak dziwolągi, ale czy Julka się zgodzi? Nie musimy uprawiać seksu. Chociaż gdybyśmy przez jakiś czas żyły w celibacie, to pewnie by się nam zachciało i pożądanie przyszłoby samo. O Jezusie Nazareński, ja nie muszę pić alkoholu, bo już zachowuję się jak po co najmniej dwóch drinkach.

Myślenie o przejściu na homoseksualizm zajęło mi dokładnie dwadzieścia minut. Do domu wpadła Jula. Weszła do pokoju, spojrzała na moje czerwone od płaczu oczy i zasmarkany nos, uśmiechnęła się i mocno mnie przytuliła. W takim układzie nie miałam wyjścia, rozpłakałam się jak bóbr (nie wiem, dlaczego używa się tego określenia – bobry przecież chyba nie płaczą). Poczułam, jakbym rozpadała się na milion małych kawałeczków, dopiero teraz, kiedy był przy mnie ktoś bliski. Dotarło do mnie, że Jula jest jedyną osobą, przy której nie boję się pokazać swoich prawdziwych uczuć. Zawsze mogło być gorzej, mogłam nie mieć nikogo. Ona czekała w milczeniu, aż ucichnę i sama się od niej odkleję. Wtedy spojrzałyśmy na siebie jeszcze raz. Ona też się popłakała! Nigdy nie widziałam, żeby Jula płakała! Jakie to dziwne. Swego czasu wypłakiwałam się w jej ramię dość często, ona nigdy. Zaczęłyśmy się śmiać.

– Wiesz, że to minie?

– Wiem, Julciu, wiem, ale to trochę potrwa…

Po wypiciu pierwszej butelki wina w końcu poczułam się zbyt zmęczona opłakiwaniem życia samotnej matki, jakie mnie czekało, a tak naprawdę wiodłam je prawie od początku, bo Tomka nigdy nie było. Dobrze wiedziałam, że to wszystko kiedyś minie, ale w danym momencie czułam się tak boleśnie rozczarowana. Co najlepsze, nie czułam tego względem Tomka, ale względem siebie. Podsumowałam wszystkie swoje wybory i decyzje, każda z nich okazała się błędna. Przerwane studia, ślub z mężczyzną, którego tak naprawdę nie kochałam, zamieszkanie z teściami, praca w ich piekarni. Całkowicie uzależniłam się od rodziny Kowalczyków. Przestałam siebie dostrzegać, stałam się częścią pewnej całości, tracąc swoją indywidualność, i to mnie w tym wszystkim zabolało najbardziej. Może mój rozwód byłby powodem do radości, gdybym aż tak bardzo nie była uzależniona od życia mojego męża. Ta myśl znowu wywołała we mnie rozpacz.

– Julka, co ja teraz zrobię?

– Wiem, że sytuacja wydaje ci się beznadziejna, ale tak nie jest, uwierz mi na słowo.

Nie uwierzyłam jej. Jednak świadomość, że mam przy sobie przyjaciółkę na dobre i złe, była zaskakująco pocieszająca. Jula była moim promykiem nadziei. Drogi wszechświecie, dziękuję ci za tego blond szałaputa.

*

Śniłam o tym, jak lecę na białym Pegazie, a pode mną widzę niekończące się połacie zieleni. Czułam orzeźwiający podmuch chłodnego wiatru na twarzy, niosący ze sobą zapach świeżej trawy. Miałam gołe stopy, byłam ubrana w powiewającą tunikę, dzięki czemu wyglądałam jak bogini. Słyszałam łopotanie skrzydeł mojego Pegaza i krzyczałam do niego: „Wyżej, wyżej!”. Posłuchał mnie i wzbił się ponad chmury, gdzie zapanowała błoga cisza. Całą sobą chłonęłam wspaniały widok skłębionych chmur, oświeconych promieniami słońca. Czułam się tak cudownie wolna. Moje ciało zaczęło się wybudzać, ale jeszcze przez chwilę świadomość znajdowała się w tym wspaniałym śnie. Mówiłam do siebie w myślach: „Nie, nie budź się jeszcze, tu jest tak cudownie”. Niestety rzeczywistość wydarła mnie ze snu. Pierwszą oznaką powrotu do swojego ciała był uporczywy ból głowy. Otworzyłam oczy i ogarnęłam wzrokiem swoją ciasną sypialnię, w której sypiałam już od sześciu lat, a teraz poczułam się w niej strasznie obco, wręcz niezręcznie. Teoretycznie miałam wkład finansowy w remont strychu, ale to w końcu dom rodziców Tomka. Co teraz? Mam tu sobie mieszkać, jakby nigdy nic się nie stało, a on będzie wpadać z nową rodziną na niedzielne obiadki? Dzięki Bogu zachciało mu się romansów na innym kontynencie, co oznacza, że te obiadki będą bardzo rzadko. Na szczęście Tomka dawno nie było w kraju i w zasadzie w naszej przestrzeni mieszkalnej jest mało jego rzeczy, które by mi o nim przypominały. Podniosłam się z łóżka, ale szybko usiadłam na nim z powrotem. Wypiłam z Julą za dużo wina. Właśnie, Julka, gdzie ona się podziała?! Na co odezwała się winowajczyni mojego bólu głowy, tak jakby czytała mi w myślach:

– Jestem w kuchni, robię ci pyszne śniadanie.

Poczłapałam do łazienki, napuściłam wody do wanny i kiedy zamierzałam już udać się na jajecznicę Julki (bo tylko to potrafi ugotować), zobaczyłam na umywalce kubek, a w nim golarkę Tomka. Byłam pewna, że coś takiego doprowadzi mnie do płaczu. Najwidoczniej wypłakałam wszystkie łzy albo nocna terapia alkoholem i wymyślaniem wyzwisk na Tomka się powiodła. Zamiast zacząć łkać i wykrzykiwać pytanie: „Dlaczego mi to zrobiłeś?!”, chwyciłam golarkę, piankę do golenia, jego szczoteczkę do zębów, perfumy i zaniosłam do kosza na śmieci. Stwierdziłam jednak, że na tym nie koniec, i zaczęłam biegać po mieszkaniu, wywalać jego rzeczy z szaf i wrzucać do worka. Julka biegała za mną, krzycząc: „Tak trzymaj!”, i dorzucała do worka to, co wpadło jej pod rękę. Płyty z muzyką jazzową – wyobraź sobie, Majka, że już nigdy nie będziesz musiała słuchać tego rzępolenia. DVD z horrorami – nigdy więcej koszmarów nocnych. Brandy i inne koniaki – zawsze musiał udawać faceta z wyższych sfer, nawet przed sobą samym. Wszyscy pili wódkę, ale Panu Doktorowi przecież nie wypada! Tu Julka zaczęła naśladować Tomka pijącego brandy ze szklanki z grubego szkła. Wzięła łyk, zrobiła skwaszoną minę, jakby piła sok z cytryny, po czym szybko zatuszowała to uśmiechem, mówiąc: „Aaaa, pyszne, naprawdę, chłopaki, nie wiem, jak możecie nadal pić te tanie destylaty! Dawno już z tego wyrosłem, jestem poważniejszy od papieża, walę gorsze żarty niż policjant na emeryturze, a mój stolec pachnie fiołkami”. Obie się zaśmiałyśmy. Uwielbiam tę wariatkę między innymi za jej poczucie humoru. Za to wystąpienie Oskara by nie dostała, ale ta scena rozbawiła mnie do łez. Jeszcze trochę ich zostało i zdecydowanie milej było je zużyć w ten sposób, niż wylewać je z żalu.

– Nie powiesz mi, Majka, że chciałabyś spędzić życie z takim mężczyzną!

– Z takim na pewno nie!

– Ale Tomek właśnie tak się zachowywał. Jeśli jeszcze nie przejrzałaś na oczy, to zrobisz to za kilka miesięcy i przyznasz mi rację.

– Jula, ale to ojciec mojego syna. Leon go potrzebuje, ja sama też sobie nie poradzę.

– I tu jest pies pogrzebany!

– O co ci chodzi?

– Jak to o co? Kochana! Ty po prostu w siebie nie wierzysz i uzależniasz swój byt od innej osoby. Nie wiem, czy wiesz, ale od jakiegoś czasu radzisz sobie zupełnie sama! Może zasmuca cię ta informacja, bo wolałabyś dalej użalać się nad sobą, ha? Powiedz mi, kto dba o ten dom – ty czy Tomek?

– To, że posprzątam i ugotuję, akurat nie jest przedmiotem problemu.

– No dobrze, więc kto zajmuje się całą piekarnią?

– Nie jestem sama, mam teściów, a poza tym ona jeszcze tak dobrze nie prosperuje!

– Gdyby nie ty, to oni nigdy nie wpadliby na pomysł wskrzeszenia piekarenki po ojcu pana Romana. To ty to zainicjowałaś. Ty załatwiłaś wszystkie formalności, ty po nocach eksperymentowałaś z przepisami, i ty to teraz ciągniesz! Kiedy widziałaś choćby złotówkę od Tomka?

– Umowa była taka, że Tomek odkłada na budowę domu, a to, co ja zarobiłam, szło na codzienne wydatki!

– No tak, oczywiście, i jaką sytuację mamy teraz?

– …

– Powiem ci! Domu wspólnego nie ma i nie będzie, a on ma odłożoną niezłą sumkę, którą wyda na swoją nową lasencję. Ty nie masz nic, bo swoje zarobki wydałaś na rachunki, naprawy, Leona, codzienne życie i piekarnię, oczywiście!

– Jeśli w ten sposób chciałaś mnie pocieszyć, to jakoś kiepsko ci to idzie.

– Chcę ci tylko uświadomić, że stryszek i piekarnia w pełni ci się należą, a jeśli będziesz chciała to wszystko rzucić w pieruny, to nie musisz się bać, bo świetnie sobie sama poradzisz.

Usiadłam tam, gdzie stałam, czyli w korytarzu na podłodze. Ciężar jej słów był tak przytłaczający, że nie byłam w stanie się ruszyć. Poczułam się strasznie zmęczona. Kac plus silne emocje to wycieńczająca mieszanka. Julka miała rację, ale to sprawiło mi jeszcze większą przykrość, chociaż powinno mnie chyba uskrzydlić. Być z kimś, a tak naprawdę samemu. Z Tomkiem nigdy nie dzieliliśmy się obowiązkami, każdy miał inne obciążenia i druga osoba w ogóle w nie nie ingerowała, a to było smutne. Moimi uczuciami, problemami czy radościami też się z nim nie dzieliłam. Wiedziałam, że on nie jest w stanie mnie zrozumieć, a to było jeszcze smutniejsze.

Po chwili ciszy Julka odezwała się pierwsza.

– Maju, wiem, że ta cała sytuacja teraz cię przytłacza, ale jesteś silną kobietą i poradzisz sobie ze wszystkimi przeciwnościami. Niech ci się nie wydaje, że jesteś pozostawiona sama sobie, bo ja zawsze ci pomogę. Poza tym masz wspaniałego syna, a twoja rodzina, chociaż jest daleko, to wiesz, że możesz na nich liczyć. No i nie zapominaj o twojej babuni.

– Wiem, wiem, masz rację, ale nadal czuję się porzucona i zdradzona. To cholernie boli…

Julka wzięła mnie pod pachy jak małą dziewczynkę, postawiła do pionu i zaprowadziła do kuchni.

– Nie zabraniam ci cierpieć, wręcz przeciwnie. Przemiel przez siebie wszystkie negatywne emocje, aż pewnego dnia będziesz w stanie zostawić je za sobą i rozpocząć nowe życie. A teraz wcinaj moją jajecznicę – powiedziała i uśmiechnęła się szelmowsko.

– Wiesz co, Julka? Ty ciągle mnie zaskakujesz! Czasami zapominam, jaka ta moja głupkowata przyjaciółka jest mądra.

– Znasz mnie, czasami wykazuję się błyskotliwością. – Puściła do mnie oko. – No wcinaj, wcinaj!

Ponagliła mnie, machając drewnianą chochlą przed nosem.

Kiedy wychodziłam po kąpieli z łazienki, zobaczyłam Julę taszczącą worki z rzeczami Tomka w kierunku drzwi.

– Jula! Zostaw to, proszę, przecież ja tego nie wyrzucę.

– Nie trzęś tyłkiem, maleńka. Nie wyrzucam tego na śmietnik, tylko zanoszę pani Lucynie. Ty nie musisz tu trzymać jego rzeczy, ona na pewno to zrozumie. A tak w ogóle, rozmawiałaś z teściami?

– Rozmawiałam, ale oni nie wiedzieli, jak mają się zachować. Byli bardzo nieporadni. W zasadzie to ojciec siedział z zasmuconą miną i nic nie mówił, a mama powiedziała, że w ogóle nie rozumie Tomka i nie wie, jak on mógł się tak zachować. No i że jej wstyd za własnego syna i musi z nim porozmawiać. Żadnego „jak nam przykro” ani „możesz na nas liczyć”. Ostatecznie to on jest ich synem, a ja z dnia na dzień poczułam się tutaj jak niechciany gość.

– Oni na pewno byli zaskoczeni tym, co się stało, i nie wiedzieli, jak się zachować. Osobiście zawsze wydawało mi się, że ciebie lubią bardziej niż własnego syna… – Zmierzyłam ją wzrokiem. – Oj, nie rób takich min! Prawdę mówię!

Wyszła. Zostałam zupełnie sama. Miałam wrażenie, jakby ściany na mnie napierały, zrobiło się strasznie duszno, poczułam ucisk w piersi. Atak nerwicy. Miewałam je, kiedy mama była chora, i zaczynałam się zastanawiać, jak to będzie, kiedy ona umrze i zostaniemy sami. Przypominanie sobie tamtych chwil tylko pogarszało sytuację. Cała byłam już zlana zimnym potem. „Oddychaj głęboko, Majka” – powtarzałam do siebie w duchu. Na to najlepsze jest jakieś zajęcie, bezczynność tylko wzmaga lęki. Ubrałam się szybko, chociaż czułam się, jakbym miała sto lat, a każda część mojego ciała ważyła tonę. Zeszłam do piekarni. Na szczęście nie spotkałam teścia. Dzisiaj niedziela, chleb do wypieku na poniedziałek mieszamy dopiero na wieczór. Pracowałam ostatnio nad nowymi bułeczkami, więc wzięłam się do roboty. Ostatnie miały za dużo ziół i, co najgorsze, źle się wypiekły. Spieczone z wierzchu, a gumiaste w środku, ewidentnie złe proporcje składników. Zaczęłam analizować moje notatki, potem przygotowywać stanowisko i nawet nie wiem, kiedy bułki były już urobione, a ja zapomniałam o moim ataku. Praca jest najlepszym lekarstwem na stany lękowe. Muszę się ich wyzbyć! Nie chcę, żeby Leon oglądał mnie w takim stanie. Z taką matką sam nabawi się nerwicy. Zdarzyło ci się, Majka, ale koniec z tym! Weź się w garść! Jesteś już dorosłą kobietą, koniec z mazgajstwem! Żadnej żałoby po tym idiocie!

Nagle otworzyły się drzwi do piekarni i wychyliła się głowa ojca. Zobaczył mnie, chrząknął i powiedział:

– Dzień dobry, usłyszałem hałasy i przyszedłem zobaczyć, co się dzieje, ale tak myślałem, że to ty.

Okazało się, że jestem gorszym widokiem niż włamywacze.

– Przyszłam skorygować przepis na „bułki z ziółkiem”.

– Ach, tak. To jak się upieką, przynieś je na drugie śniadanie. Lucyna dzwoniła, że będą około jedenastej w domu. Gienia z Ryśkiem będą na obiedzie.

No cudnie, tego mi jeszcze brakowało, wścibskiej ciotki Genowefy. Nie mogła przepuścić takiej okazji, żeby popatrzeć na moje cierpienie. Dowiedziała się, że jej ukochany Tomeczek puścił mnie kantem, to od razu przybiegnie. Pewnie chce się trochę nade mną popastwić. Zawsze uważała, że nie jestem dobrą partią dla jej chrześniaka. Jak mama mogła mi to zrobić i zaprosić ją na obiad?

– Przykro mi, ale ja dzisiaj zabieram Leona na karuzelę do Poznania, więc obiad zjemy gdzieś po drodze.

Teść zrobił lekko zasmuconą minę. Dobrze wiedział, że nie mam ochoty na park rozrywki, ale chyba domyślał się, że na niedzielne obiadki z rodziną męża, który mnie zdradził, ochoty nie mam w ogóle.

– Jak wolisz.

– Tato. – Kilka lat już zwracam się do teściów per mama i tata, ale teraz czuję się jak idiotka, kiedy mam tak do nich mówić. Chyba nie mam już prawa. – Czy mama mówiła coś Leonowi?

– Nie wiem, Maju, ale wątpię. Tylko nie spiesz się z tym za bardzo. Może Tomek przejrzy na oczy i zmieni zdanie.

Krew się we mnie zagotowała.

– Czy tata myśli, że Tomek nadal jest nastolatkiem, który nie może zdecydować, czego chce od życia? Nawet gdyby był na tyle głupi, żeby żonglować moimi uczuciami, to ja po czymś takim nigdy bym do niego nie wróciła! On już zdecydował, a mi pozostaje się tylko do tego jakoś dopasować. Jeśli sytuacja jest dla was niezręczna, to mogę się wyprowadzić do babci Heli jeszcze w tym tygodniu! – wykrzyczałam mu to i wyszłam, trzaskając za sobą drzwiami.

Z tego wszystkiego zapomniałam, że zostawiłam bułki w piecu, ale nie zamierzałam po nie wracać. Mam w nosie ten cały galimatias. Julka ma rację! Czas zacząć żyć po swojemu. Chociaż tatę potraktowałam chyba za surowo. Pierwszy raz słyszał, jak podnoszę głos, nigdy nie widział mnie takiej wzburzonej i chyba dlatego nie był w stanie wykrztusić słowa. Zrobiło mi się głupio. Co ja teraz mam zrobić? Udawać, że nic się nie stało, iść z przeprosinami czy rzeczywiście wyprowadzić się do babci albo Julki?

Zdecydowałam na razie nic nie robić. Przecież w sytuacji, w której się znalazłam, mam prawo być zła i czasami dać upust emocjom. No, może źle je skierowałam, w końcu tata nie jest winien temu, że jego syn to skończona kanalia.

Poszłam na górę i zrobiłam się na bóstwo. Odświętny ciuch to może przesada, ale zrobiłam sobie makijaż, a od dawna się nie malowałam. Kiedy spojrzałam w lustro, poczułam się, jakbym patrzyła na obcą osobę. Ani nie było mi z tym dobrze, ani źle. Dość mocno zaznaczyłam oczy i pomalowałam usta na czerwono. Byłam bardzo zdziwiona, kiedy odnalazłam tę pomadkę w łazienkowej szafce. Kupiłam ją kilka lat temu, kiedy szliśmy na ślub znajomego z roku Tomka. Powiedział mi wtedy, żebym się wystroiła, bo chciałby, żeby każdy facet na weselu zazdrościł mu jego kobiety. Oczywiście był bardzo kokieteryjny, kiedy to mówił i ucałował mnie w czoło. Potraktowałam to jako komplement i byłam zachwycona, że podobam się swojemu facetowi. Jemu chyba było obojętne, czy tą kobietą obok niego jestem ja, czy po prostu jakaś wystrojona dziunia, która przy okazji wykaże się erudycją, żeby męska część publiczności żałowała, że nie jest na jego miejscu. Tomek bardzo chciał być we wszystkim najlepszy i zawsze do tego dążył. Pomimo swojego samozaparcia i sumienności nigdy nie osiągnął pierwszego miejsca na swoim roku. Był jednak w pierwszej dziesiątce. Moim zdaniem brakowało mu powołania, które w takim zawodzie jak weterynarz jest niezbędne. Tomasz podchodził do zwierząt raczej przedmiotowo, no i sam wyznał mi to, kiedy zapytałam się go, dlaczego wybrał taki kierunek. Powiedział mi, że jest to dla niego wyzwanie i nie trzeba lubić wszystkich pacjentów, żeby ratować im życie. Na koniec wypowiedzi oczywiście zaśmiał się nonszalancko. Nigdy mi się do tego nie przyznał, ale całkiem niedawno dowiedziałam się od jego mamy, że Tomek zdawał na medycynę, ale się nie dostał. Weterynaria była jego drugim wyborem. Osobiście dziwiłam się, dlaczego nie poszedł na prawo, przecież to też elitarny kierunek, a w dodatku nie brudziłby sobie rąk, no i blichtru też by mu pewnie nie zabrakło. Tomek był jednak zafascynowany biologią. Przynajmniej to nie było udawane. Jeśli pomimo jego starań nie mógł być najlepszy, to musiał sobie jakoś to zrekompensować. Dlatego na swoją partnerkę wybrał najładniejszą dziewczynę z Akademii Rolniczej. Sama tego nie wymyśliłam, mianowicie powiedział mi o tym Numero Uno, czyli najlepszy student z roku, rywal i jednocześnie jeden z kumpli Tomka, Nikodem. Pomadkę i seksowną modrą sukienkę kupiłam na ślub Numero Dos, czyli Błażeja. Na tej imprezie Nikodem mnie podrywał, z czego Tomasz był szczególnie zadowolony. Partnerka Nikodema trochę mniej, a ja czułam się okropnie zażenowana. Według mnie wyglądałam trochę zbyt krzykliwie, a nie wypadało przecież przyćmić panny młodej. Tomasz mówił, że to nie moja wina, że Pan Bóg obdarował mnie taką urodą, więc nie mam się czego wstydzić, a wręcz przeciwnie, powinnam ją eksponować. Ten to miał gadane, a ja leciałam na te tanie teksty. Mogłam mu wtedy powiedzieć, że skoro Bóg chce, żeby cały świat widział, jaka jestem piękna, to powinnam postawić na środku Starego Rynku rurkę z podestem i tańczyć na niej półnaga. Ciekawe, czy wówczas też byłby zadowolony. Kiedy sobie to wszystko przypomniałam, to zmazałam pomadkę z ust i wyrzuciłam ją do śmietnika. Usłyszałam samochód wjeżdżający na podwórko. Szopkę czas zacząć. Jeszcze krótka afirmacja przed wyjściem. Spojrzałam na swoje odpicowane odbicie i powiedziałam na głos: „Jesteś silną dziewczynką”. Tfuu, jeszcze raz! „Jesteś silną kobietą, Maju, co cię nie zabije, to cię wzmocni, radzisz sobie ze swoim życiem”. To ostatnie powiedziałam zupełnie bez przekonania.

Kiedy schodziłam po schodach, które z powodu braku miejsca są na zewnątrz budynku, ciocia Gienia z gracją słonia wysiadała z samochodu. Przysięgłabym, że kiedy mnie zobaczyła, to najpierw się wrednie uśmiechnęła, a potem przybrała zatroskany wyraz twarzy. Ciotka przypominała mi perliczkę. Miała małe stópki, które musiały utrzymać ciężar sporego kawałka mięsa z olbrzymim biustem w pstrokatej kiecce. Zwieńczeniem tego wszystkiego była nieproporcjonalnie mała główka z wytrzeszczem oczu. I do tego to wieczne trajkotanie.

Leon wskoczył na mnie z piskiem.

– Mamo, widziałem małe owieczki, a jedną małą kózkę karmiłem z butelki, bo straciła mamę i nie miała co jeść! Ciocia pozwoliła mi nadać jej imię. Nazwałem ją Wacek, bo to właściwie mały koziołek. Chciałem go wziąć do domu na przechowanie, bo on taki samotny bez tej mamy, ale babcia mi nie pozwoliła.

– Miałeś dużo wrażeń, chodź do środka, wszystko mi opowiesz.

– Cudowne dziecko, ale takie hałaśliwe. Za bardzo mu pobłażasz. Przez to twoje wychowanie będzie miał problemy w szkole.

– Witaj, ciociu – powiedziałam, zaciskając zęby. – Leon nie zawsze się tak zachowuje, ale kiedy rozpierają go emocje, to ja nie będę go w tym stopować.

– To niedobrze, dziecko, to bardzo niedobrze. Wejdzie ci na głowę, zobaczysz.

Postanowiłam nie kontynuować tej bezproduktywnej wymiany opinii na temat wychowania dzieci. Jeden syn ciotki Genowefy siedzi pod sklepem i pije piwo całymi dniami. A drugi wyszedł na ludzi tylko i wyłącznie dlatego, że dość wcześnie zakochał się w odpowiedniej dziewczynie, która popracowała nad jego charakterem, i dzięki niej wpływ cioci Gieni na synka zmalał prawie do zera.

Zwróciłam się do teściowej. Ta dopiero miała zatroskaną minę.

– Dziękuję, mamo, że zajęłaś się Leonem. Dzisiaj nie będzie nas na obiedzie. Jedziemy do wesołego miasteczka.

– Naprawdę, mamo? W dechę! A możemy zabrać Sebastiana?

– Zadzwonię do jego mamy i się zapytam. Może pojadą z nami całą rodziną.

Ostatecznie nawet miałam ochotę na jakieś niewtajemniczone w moje problemy towarzystwo. Przynajmniej nie będę się użalać nad swoim życiem.

– Jesteś pewna, Maju, że nie chcesz zostać na obiedzie? – Teściowa pytała raczej z dobrego serca, ale ciociunia mrugała już swoimi małymi, wyłupiastymi oczkami. Przyjechała na show, a tu z przedstawienia nici. Nie dam jej tej satysfakcji, co to to nie!

– Nie martw się, mamo, zjemy coś na mieście.

Widać było po jej minie, że nie chodziło jej o pominięcie bitek z kopytkami, których i tak nigdy nie jadam, ale o to, że zachowuję się, jakby nic się nie wydarzyło. Męczennicy z siebie robić nie będę, przynajmniej nie na oczach innych! Nie biorę oczywiście pod uwagę oczu Julki.

Kiedy wchodziliśmy z Leonem na górę, udało mi się tylko usłyszeć, jak Gienia mówi do swojej siostry:

– Ty się tak, Lusiu, martwiłaś o nią, a popatrz, jaka z życia zadowolona. Widziałaś, jaka wypindrzona?! Może to ona pierwsza sobie kogoś przygruchała.

Teściowa w odpowiedzi tylko ciężko westchnęła. Weszły do domu, więc nie słyszałam, czy dalej byłam obiektem ich rozmowy. Mama często odwiedzała siostrę, bo ta mieszkała w ich rodzinnym domu, do którego ona żywiła wielki sentyment. Jednak dobrze wiedziała, że Gienia należy do grona kąśliwych bab, i często kłóciły się z powodu jej wścibstwa i ciętego języka, więc nagabywaniem teściowej przez jej wredną siostrzyczkę zbytnio się nie martwiłam. Co nie oznacza, że ja mam obowiązek znosić jej docinki.

Wykonałam telefon do Tereski, mamy Sebastiana, okazało się, że z miłą chęcią dołączą do naszej wyprawy. Początek zapowiadał się nieźle, kiedy dotarliśmy na miejsce, dzieciaki dostały szału. Chciały jeździć na dosłownie wszystkim, a im bardziej niebezpiecznie, tym lepiej. Atmosfera była sielska – słońce, śmiech dzieci, pyszne lody. Kiedy myślałam sobie w duchu, że obecność rodziny Nowickich jest dla mnie zbawienna, a oni nawet o tym nie wiedzą, to Tercia zapytała, co słychać u Tomka i czy nie jest mi samej ciężko. Byłam w szoku, bo ani chwili nie zawahałam się przed skłamaniem jej, że świetnie sobie radzę.

– Tomasz ma dużo pracy. – Może nie do końca w zawodzie, bo przecież nowe miłości zajmują wiele czasu. – Jedynie Leonowi brak taty.

Co nie było do końca prawdą, ponieważ Leon w żaden sposób nie okazywał nadmiernej tęsknoty za ojcem. Zdałam sobie z tego sprawę dopiero podczas tej rozmowy z Tereską. Tomka nie było już prawie rok, do Polski wpadł tylko raz, na cztery tygodnie. Leon rozmawia z nim przez Skype’a, kiedy ma na to ochotę, czyli rzadko, raz czy dwa razy w tygodniu. Czasami mówi, że chciałby, żeby tata tu był, bo naprawiłby mu koparkę albo zoperowaliby razem Ritę, jego drewnianą małpkę, która rozkłada się na milion małych części. Wówczas mówię, że odbyłam mały kurs weterynaryjny, więc mogłabym zrobić Ricie przeszczep wątroby albo zoperować przepuklinę.

Reszta dnia była jednak przyjemna. Naśmiałyśmy się z naszych dzieciaków, które były do pewnego czasu niezmordowane, i myślałam, że już nigdy stamtąd nie wyjdziemy. W końcu głód dał o sobie znać. Pojechaliśmy na obiad do jednej z moich ulubionych knajp z czasów studenckich. Kiedy siadłam przy stoliku, pomyślałam sobie, że studia pamiętam jak przez mgłę. Wydaje mi się, jakby to wszystko wydarzyło się w innym wcieleniu.

Tercia na pożegnanie powiedziała, że nie spodziewała się aż tak miłej atmosfery i ma nadzieję, że częściej będziemy organizować takie wypady. Co prawda, to prawda. Już nie pamiętam, kiedy ot tak, dla rozrywki byłam w Poznaniu, i to jeszcze ze znajomymi, którzy nie należeli do ekipy Tomka lub jego rodziny. Uświadomiłam sobie, że nie mam grupy swoich własnych znajomych. Ci wszyscy, którzy u nas bywali, teraz pewnie się nie pokażą, a żebym ja miała ochotę na ich towarzystwo, to też nie powiem. Oprócz Julki mam jedną kumpelę z czasów studenckich, ale ona siedzi w Wielkiej Brytanii. Oprócz tego jakieś pobieżne znajomości, głównie dzięki temu, że Leon chodzi do szkoły i mam wspólne tematy z innymi mamusiami bądź tatusiami. Ponadto wielu z nich chodziło ze mną do podstawówki albo do liceum. Kiedy wyjechałam na studia, to kontakt się urwał. Mam nowe postanowienie, chociaż do Nowego Roku daleko, aby odnowić dawne znajomości. Czy ktokolwiek będzie chciał mieć do czynienia z rozwódką? Wiem, że jest dwudziesty pierwszy wiek, ale na wsi czas trochę stoi w miejscu. Ludzie może i znają się teraz na wszystkich rozporządzeniach unijnych, nowoczesnych metodach hodowli i uprawy, ale system wartości i postrzegania relacji międzyludzkich nadal jest trochę skostniały. Czy będę teraz wyrzutkiem? Rozwódka z dzieckiem to coś gorszego niż samotna kobieta z bękartem czy może lepszego? Trudno powiedzieć. Muszę zapytać babci Helci. Chyba wstąpię do niej na herbatkę z konfiturą. Ona jest ewenementem na skalę wsi Chojnówka i nie tylko. Pomimo swoich siedemdziesięciu siedmiu lat ma bardzo nowoczesne poglądy. Podejrzewam, że za młodu była takim samym szałaputem, jakim jest moja Juleczka. Dlatego obie tak kocham!

Dzisiaj już za późno na odwiedziny u babci Helci, poza tym nie chcę, żeby Leon był przy tej rozmowie. Babcia na pewno doradzi mi, jak mam wdrożyć syna w plan „Rozwód rodziców”.

Jakie to okropne! Leon będzie miał rozbitą rodzinę. Jak do tego doszło? Może nie dobraliśmy się idealnie, ale kiedy byliśmy we trójkę, wydawało mi się, że jest tak, jak być powinno. Tomasz był czułym i cierpliwym ojcem. Nie spędzał dużo czasu z Leosiem, bo przecież studiował ciężki kierunek. Potem praktyka, a później praca w dwóch różnych klinikach. I to w Poznaniu, podczas gdy my cały czas mieszkaliśmy w Chojnówce. Kiedy w końcu pojawiał się w domu, to cały swój czas poświęcał synowi. Fakt, dla siebie nie mieliśmy czasu już w ogóle. Co najgorsze, to nawet nam to nie przeszkadzało. Dlaczego? Bo osobno było nam dobrze. Nie mamy wspólnych zainteresowań. Ja wolę muzykę tak zwaną popularną, on instrumentalny jazz. Ja lubię spędzać wakacje na pieszych wycieczkach w górach, on na Mazurach, żeglując. W telewizji Tomek oglądał tylko horrory i programy naukowe, ja dramaty i programy kulinarne. Moje ulubione danie to pierogi ruskie ze stuprocentową śmietaną, on lubi foie gras w sosie malinowym. Może zagalopowałam się z tym wyliczaniem różnic. To, że wolę ciasto z białej mąki, wypełnione ziemniaczano-serowym farszem, od gęsiej wątróbki, nie jest powodem do rozwodu. Trzeba jednak przyznać, że sporo się od siebie różnimy i chcemy prowadzić odmienny tryb życia. Nie ma się co dziwić, że Tomek zamienił wiejską kurę domową na wyrafinowaną, obytą na salonach francuską piękność. Teoretycznie dziewuchy nie widziałam na oczy, ale znając mojego męża, to brzydka nie jest.

– Mamo, o czym tak myślisz?

– O niczym, Leoś, na drodze się skupiam.

– Jesteś pewna?

– Jestem, a co?

– No bo właśnie nasz dom minęłaś i nawet nie zauważyłaś.

W mordę jeża, rzeczywiście.

– Kochanie, przepraszam, myślałam o tym, czy by nie wpaść do babci Helci, ale jest już późno, więc odwiedzimy ją innym razem.

– Czyli jednak myślałaś.

– Co myślałam?!

– No, żeby do babci wpaść. I minęłaś dom. A jak się spytałem, o czym myślisz, to powiedziałaś, że o niczym!

– Matko Chrystusowa! Dzieci to każdego szczegółu się czepiają! Ty, Leon, mi tutaj nie cwaniacz! Żebyś taki skupiony był na tym, co mówię, kiedy cię proszę, żebyś już z podwórka na obiad przyszedł albo swój pokój posprzątał.

Ponownie niezamężna

Wydanie pierwsze, ISBN: 978-83-8083-182-7

© Agata Bogońska i Wydawnictwo Novae Res 2016

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

REDAKCJA: Kinga Ochojska

KOREKTA: Katarzyna Kusojć

OKŁADKA: Paulina Radomska-Skierkowska

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: InkPad.pl

NOVAE RES – WYDAWNICTWO INNOWACYJNE

al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.