1

–Skoro nie można się cofnąć, trzeba znaleźć najlepszy sposób, by pójść naprzód – powiedział cicho Viggo.

– Nie unikniemy tego, co los przed nami postawił – rzekła chrapliwym głosem Betseda. – W takich czasach żyjemy. Musimy się z tym zmierzyć.

– Co to za siła? – zapytał mężczyzna.

– Nie wiem. Nie rozpoznaję jej. To jakaś pierwotna magia. – Starucha odwróciła się od lśniącej kuli i spojrzała w niewielkie okienko. – Szybko się przejaśnia – powiedziała zamyślona. – Ten dzień przyniesie zmianę.

– Obudzę Tessę – rzekł Viggo, podnosząc się z drewnianej ławy. – Nasi synowie powinni wkrótce wrócić.

Powietrze rozdarł głuchy dźwięk grzmotu, ostatni ślad oddalającej się burzy.

Budził się brzask. Nad horyzontem niebo oblało się różowym rumieńcem. Na jego tle rysowało się kilka postrzępionych, szarawych obłoków. Tam, gdzie nie dotarł jeszcze blask jutrzenki, niebo było nadal przesłonięte cieniem nocy. Nad majaczącą w oddali ścianą lasu migotały ostatnie gwiazdy. Środkiem otwartej przestrzeni, ograniczonej z trzech stron wysokimi zaroślami, poruszały się cicho dwie postacie. Wysoki, szczupły mężczyzna ubrany był w prosty, brunatny kaftan i wąskie spodnie. Tylko bogato zdobiony pas i opaska ściągająca długie do ramion włosy przełamywały prostotę stroju. Za pasem zatknięty miał zielony przedmiot, kształtu rękojeści, na plecach niósł przytroczony niewielki pakunek. Poruszał się lekko i sprężyście, czujnie rozglądał się wokół i co chwila wyciągał rękę w stronę idącego za nim chłopca, wstrzymując go gestem dłoni i zastygając na moment w pełnym oczekiwania bezruchu, po czym ruszał ostrożnie dalej. Chłopiec miał około dziesięciu lat, jasną, zwichrzoną czuprynę i strój podobny do ubioru swego przewodnika. Rozglądał się ciekawie i niechętnie przystawał na znak mężczyzny, niecierpliwie przestępując z nogi na nogę. W końcu przyspieszył kroku, zrównał się ze swym towarzyszem i szepnął:

– Kenril, jak to ma wyglądać?

– Ciiii, zielona poświata, mówiłem ci – odparł cicho mężczyzna.

– A nie jest już trochę za jasno na szukanie? – zapytał chłopiec nieco głośniej.

– No dobra, mały mądralo, zmęczyłeś się? Zróbmy postój, rzeczywiście robi się widno. Podejdźmy do granicy lasu. – Mówiąc to, Kenril skierował się w stronę majaczących w oddali po prawej stronie drzew.

Pod wysokim, rozłożystym drzewem położył zdjęty z pleców pakunek i rozejrzał się dokoła. Drzewo było ogromne, do objęcia pnia potrzebnych byłoby dwóch dorosłych mężczyzn. Kora popękała w wielu miejscach; fioletoworude konary zwisały na tyle nisko, że wyciągnąwszy rękę, Kenril mógł dotknąć długich, ciemnozielonych, skręconych liści. Cały las w zasięgu wzroku składał się z podobnych drzew, gdzieniegdzie między nimi strzelały w niebo wysmukłe, wiotkie drzewa o białej korze. Poszycie było tu raczej skąpe i nie ograniczało widoczności. Liście delikatnie poruszane powiewem wiatru lekko szumiały nad ich głowami.

Chłopiec usiadł na mchu pod drzewem i oparł głowę o pień. Kenril stał jeszcze jakiś czas, spoglądając na wschód, gdzie różowa plama rozlewała się na coraz większym obszarze nieba, po czym podszedł do pakunku pozostawionego pod drzewem i wyjął z niego bukłak z wodą wraz z małym zawiniątkiem. Kucnął obok chłopca i podał mu wyjęty z zawiniątka placek.

– Spisałeś się, Marvin, jak na pierwszą nocną wartę, naprawdę nieźle.

Chłopiec popatrzył na niego roześmianymi oczami, mrugnął, po czym wskazał na niebo:

– Ostatnia widoczna gwiazda to Gerion?

– Tak. – Kenril również spojrzał w górę. – Zawsze pierwsza się pojawia, ostatnia znika. W naszej galaktyce są miliardy gwiazd, miliardy galaktyk we wszechświecie i w każdym wycinku nieba taka sama gęstość materii.

– Skąd to wiesz? – zapytał chłopiec.

– Z ksiąg. Wkrótce też zaczniesz je studiować.

– Jak to się dzieje? Gdzie to się kończy? – Marvin spojrzał na starszego brata wyczekująco.

– Nie wiem – odrzekł Kenril – myślę, że nie kończy się, ale wówczas nasz świat jest iluzją.

– Iluzją?

– Złudzeniem, czymś, co nie jest prawdziwe.

– A virion jest prawdziwy?

– Virion tak. – Roześmiał się Kenril. – Jest wręcz namacalny, kiedyś, gdy znajdziesz się w pobliżu tej energii, przekonasz się. Pamiętasz zasady?

– Pamiętam, mam się schować za ciebie i skupiać myśli na energii lazurowego kryształu. A właściwie dlaczego musimy likwidować virion?

– Żeby jego ciemna energia nie rozprzestrzeniła się w naszej krainie. Obezwładniał ludzkie umysły, odciągał od Źródła, sprawiał, że całe plemiona obierały błędną drogę, drogę ku zagładzie.

– Nie widzieli zielonej poświaty? – zapytał Marvin z pełnymi ustami, żując ostatni kawałek placka.

– Rudolf mówi, że zamknęli się na Źródło i nie wyczuwali energii, virionu też nie, dlatego byli bezbronni. No, ruszamy z powrotem, o tej porze virion już się raczej nie ujawni.

Kenril wstał i założył plecak na ramiona. Odgarnął włosy z czoła i spojrzał w stronę brata. W tej samej chwili na gałęzi nad nimi usiadł mały turkusowy ptaszek. W powietrzu rozbrzmiał słodki trel. Kenril schylił głowę i uważnie rozglądał się pod drzewem:

– Tam, gdzie pojawia się złotlik, zazwyczaj rośnie trójsił; warto się rozejrzeć – powiedział do brata.

Nagle schylił się i urwał niewielką roślinkę z mięsistymi listkami w kolorze indygo.

– Jest, zobacz, to magiczna roślina, leczy wiele chorób. – To mówiąc, włożył roślinkę do sakiewki przymocowanej do pasa i ruszył w drogę powrotną. Marvin pomaszerował za bratem, pogwizdując z cicha, wiernie odtwarzał ptasi trel, który przed chwilą słyszeli.

Posuwali się naprzód brzegiem lasu, ścieżka w tym miejscu była przestronna, porośnięta po brzegach niskimi krzewami. Po prawej ręce mieli rozległą polanę, zakończoną gęstwiną wysokich zarośli. Przed nimi dróżka zakręcała szerokim zakosem i znikała im z oczu. Po przejściu kilku kroków Kenril nagle stanął gwałtownie i stanowczym gestem zatrzymał brata. Spojrzał na Marvina krótko, przelotnie, ale chłopcu to wystarczyło, żeby z szaroniebieskich oczu brata wyczytać zagrożenie. Postąpił krok do tyłu i stanął za Kenrilem, mrużąc oczy i szepcząc niewyraźne słowa. Mężczyzna w tym czasie posuwał się powolnym, pewnym krokiem w kierunku zakrętu, wyjmując zza pasa zielony przedmiot. Nagle zatrzymał się, miękko i zwinnie rozstawił nogi i wyciągnął przed siebie trzymaną oburącz rzecz. W tej samej chwili po prawej stronie, kilka metrów od nich, tuż nad ziemią pojawiło się nikłe, zielonkawe światełko i w głowie Marvina rozległo się cichutkie dzwonienie, raz senne i mdlące, za chwilę porywające i kuszące czystością dźwięku. Chłopiec zaczął mrugać szybko oczyma i wciągać gwałtownie powietrze, szepcząc przy tym:

– Extervis mimetau, extervis taome.

W powietrzu rozległ się cichy świst i jasny, srebrzysty strumień z trzymanego przez Kenrila przedmiotu przebił przestrzeń, trafiając w środek zielonej poświaty. Rozległ się głośny syk i zapadła dźwięcząca w uszach cisza. Zielonkawe światło zniknęło i Marvin poczuł, jak sylwetka jego brata rozluźnia się, usłyszał ciche westchnienie, sam już nie wiedział, czy padło ono z jego ust, czy z ust Kenrila.

– O rany, co to było? To virion? – Marvin usłyszał swój własny głos jakby przez mgłę.

– Gratuluję, bracie, nie każdy na pierwszym obchodzie ma okazję przełożyć teorię na praktykę. – Kenril uśmiechnął się lekko do brata i poklepał go przyjaźnie po ramieniu.

– Czułem go, trudno to opisać, ale czułem go. Jakby ściskanie w gardle i jakiś wir, nie wiem, jakby wir cię wciągał i trudno się przed nim obronić. – Głos Marvina drżał z lekka. – Kenril, to wciąga… Może cię wessać?

– Nie, ale może wniknąć w twój umysł i serce, jeśli jesteś słaby, przesiąknięty wahaniem, jeśli swój umysł karmisz chciwością i gniewem, negatywnymi emocjami. Virion może zająć go i czasem trudno potem człowieka uwolnić, zła energia stapia się z aurą, przenika powłoki energetyczne ludzkiej istoty do głębi.

– Kiedy będę mógł nosić neutralizator? – Marvin odwrócił się w stronę brata. – Nie chcę być bezbronny.

– Przyjdzie czas. Kiedy będziesz mógł samodzielnie poruszać się poza osadą. Neutralizator to tylko pomoc, Marvin, najpierw musisz wzmocnić swój umysł i serce.

– Dlaczego Rudolf mówił, że virion o brzasku traci swoją moc? Przecież jest już świt, a on ujawnił się. To był virion, Kenril, prawda?

– Tak, nie ma wątpliwości. Nie wiem… – Kenril zamyślił się. – To niepokojące, panoszy się coraz bardziej – mruknął do siebie. – Chodźmy, Marvin. Wracamy do grodu. Zachowaj czujność.

Jakiś czas powoli poruszali się ścieżką wijącą się między krzewami. Za kolejnym zakrętem dróżka wniknęła w las i prowadziła chwilę pośród drzew. Ponownie otulił ich mrok, korony drzew schodziły tu nisko i ograniczały dostęp wstającego słońca. Pod stopami Marvina delikatnie szeleściły liście. Patrzył na stopy swego brata obute w miękkie, skórzane buty i ze zdziwieniem zauważył, że nie słychać jego kroków. Zatrzymał się na chwilę, pozwalając Kenrilowi oddalić się nieco. Nie mylił się, brat poruszał się bezszelestnie, gdyby był sam, mógłby przemykać się niepostrzeżenie.

– Marvin, nie zostawaj w tyle – powiedział Kenril, nie odwracając głowy.

Chłopiec przyspieszył kroku, zrównał się z bratem i zapytał:

– Kiedy nauczysz mnie tak cicho chodzić?

– Nauczę cię.

– Kiedy?

– Kiedy będziesz gotowy.

– Skąd będziesz wiedział, że jestem gotowy? – W głosie Marvina brzmiała irytacja.

– Rudolf będzie wiedział.

– Ile on ma lat? Czy on wie wszystko?

– Dotarł do naszej osady, jeszcze zanim się urodziłem. Mama twierdzi, że była wtedy młodą dziewczyną. Chyba nikt nie wie dokładnie, skąd przybył ani ile ma lat. Mama mówi, że gdy przyszedł, był już stary.

– I miał taką brodę jak teraz?

– Tego nie wiem. – Kenril zaśmiał się z cicha.

– On ciebie wszystkiego nauczył?

– Nauczył mnie wiele, przywiózł ze sobą księgi. Znał nauki zawarte w zwojach, które nasi przodkowie przechowywali w tajemnicy od wielu stuleci. On nam powiedział, czym jest virion, zanim jeszcze pierwsze poświaty zaczęły pojawiać się w okolicy naszej osady, i uczy nas, jak się przed nim bronić. Nie wiem, czy wie wszystko, na pewno wie dużo.

Kenril zamyślił się i chwilę wędrowali obaj w milczeniu. Las przerzedził się i światło dnia zaczęło docierać przez korony, tworząc lśniące świetlne promyki wirujące między gałązkami i padające na ścieżkę pod nogi wędrowców. Marvin w zachwycie podniósł głowę do góry i rozglądał się wokoło. Podskoczył nagle ze śmiechem i próbował chwycić promień światła przebijający się między gałęziami drzewa, pod którym przechodzili. Kenril spiął się i czujnym, szybkim wzrokiem zlustrował najbliższą okolicę, ale w okamgnieniu na jego twarzy pojawił się uśmiech, rysy złagodniały i zniknęło napięcie z jego postawy. Zaczął się dzień, ranek otoczył ich całą swą pełnią, tętniąc dźwiękami latających owadów, świergotem ptaków i dochodzącym z oddali brzmieniem dzwonu. Las skończył się i przed nimi pojawiła się rozległa równina, porośnięta fioletowymi kwiatami wrzosu, opadająca w dół łagodnym stokiem. W dole płynął strumyk, jego wody lśniły srebrem w porannych promieniach wschodzącego słońca i skrzyły się w oddali. Za strumieniem teren ponownie zaczął wznosić się, docierając do podnóża niewielkich wzgórz, na których rozłożone były niskie budynki z białego kamienia. Lśniły w blasku słońca i mieniły się srebrzyście. Za nimi wznosiły się kolejne, nieco wyższe zabudowania, pnąc się stopniowo coraz wyżej. Na szczycie wzgórza widniał wysoki budynek zakończony strzelistą wieżą, podobnie jak pozostałe zabudowania pokryty białym kamieniem, z ciemnoszarą fasadą odbijającą światło milionami drobnych gwiazdek. W ścianach wieży rysowały się liczne okienka, wysokie i wąskie, z daleka mieniące się fioletową barwą. Na szczycie wieży widniała śnieżnobiała kula, wokół której wirowało światło, sprawiając wrażenie, że nieustannie się obraca. W niedalekiej odległości od wieży rysował się wyższy od innych budynek, wielopiętrowy, zakończony na szczycie tarasem pokrytym szklanym dachem, który formował się w kształt piramidy. Wysokie, wejściowe drzwi okolone były błyszczącym z oddali złocistym rzeźbieniem. Przed drzwiami ciągnął się rząd masywnych kolumn fantazyjnego kształtu, ograniczając prowadzące do frontu budynku schody.

Między zabudowaniami ciągnęły się wąskie uliczki. Gdzieniegdzie krzątali się ludzie. W powietrzu przebrzmiał oddalający się coraz bardziej i niknący w oddali dźwięk dzwonu.

Wędrowcy schodzili coraz niżej zboczem, przeszli kładką na drugą stronę strumienia i zaczęli wspinać się między wrzosami w kierunku osady.

Na uliczce wychodzącej poza ostatnie domostwa pojawiła się kobieta ubrana w długą, niebieską suknię i zaczęła biec w ich kierunku, machając ręką.

Marvin rzucił się pędem przed siebie i sadząc długimi susami, krzyczał:

– Mamo! Widziałem virion! Jest taki, jak Rudolf mówił!

Dopadł matki, która chwyciła go w ramiona, mocno uścisnęła i potarmosiła czuprynę, uciszając półgłosem i oglądając się nieznacznie przez ramię:

– Cicho, synku, nie można o tym tak głośno mówić, ciii. W domu mi opowiesz.

– Mamo, to wciąga, wsysa się w ciebie – mówił Marvin szeptem, obejmując matkę w pasie.

Nadszedł Kenril i spojrzał na matkę porozumiewawczo, z lekka skinąwszy głową. Marvin dostrzegł w oddali białego ptaka przechadzającego się poniżej zabudowań i pobiegł w tamtą stronę, krzycząc:

– Avron! Jestem!

Kobieta zwróciła głowę w stronę towarzyszącego jej mężczyzny i powiedziała przyciszonym głosem:

– Nie wiem, synu, czy to nie za wcześnie na Marvina. On jest jeszcze taki dziecinny. Martwiłam się o was. Naprawdę natknęliście się na poświatę?

– Tak, o świcie. Niepokoi mnie to. Coraz częściej nasi ludzie dostrzegają ją u schyłku nocy. Dotychczas tylko w ciemnościach ujawniała swoją obecność.

– Jak Marvin dał sobie radę?

– Dzielnie się spisał. Niepotrzebnie się martwiłaś. Zachowuje się bardzo dojrzale i jest opanowany. Zrobił wszystko, czego Rudolf nauczył go do tej pory.

– Ale to jeszcze małe dziecko. – W głosie kobiety brzmiał smutek.

– Mamo, im wcześniej zacznie uczyć się zwalczać zagrożenie, tym bezpieczniejszy będzie on i cały nasz lud.

– Wiem, synu, że masz rację. Dziwne czasy nastały, dzieci muszą podejmować taką odpowiedzialność.

– „Jeśli ktoś nie rozumie, jak powstaje ogień, spali się w nim, bo nie zna korzeni”, przecież wiesz, mamo. – Kenril z troską spojrzał w twarz matki i objął kobietę ramieniem.

– To jest dla matki takie trudne, synku. – Westchnęła cicho, próbując uśmiechnąć się do swego najstarszego dziecka, ale w jej oczach zalśniły łzy. Spojrzała w kierunku osady na młodszego syna biegnącego za uciekającym białym ptakiem. Ptak był nieco wyższy od chłopca i poruszał się lekko, jakby płynął w powietrzu, rozkładając przy tym swoje długie skrzydła. Kluczył i z lekka unosił się nad ziemią, przystając co chwilę, jakby celowo pozwalając chłopcu zbliżyć się do siebie, po czym startował ponownie, sprawiając wrażenie, że dobrze się bawi.

– Dosyć, Avron! – krzyknął Marvin i na ten dźwięk ptak stanął w miejscu, pozwalając chłopcu wspiąć się na swój grzbiet, po czym pobiegł długimi krokami w stronę osady, rozkładając skrzydła i co chwila unosząc się niewysoko nad ziemię.

– Dogadują się, nieźle wytresował swojego sokreya. – Zaśmiał się Kenril.

Matka i syn wolnym krokiem zbliżali się w stronę pierwszych zabudowań, gawędząc po drodze wesoło, pozdrawiając pojawiających się ludzi i wymieniając z każdym kilka słów. Weszli na drogę prowadzącą pod górę, najpierw długim odcinkiem prosto między równymi rzędami symetrycznie rozmieszczonych domostw, potem wijącą się przez osadę łagodnymi łukami uliczkę, dochodzącą do schodów z kolumnami przed wysokim budynkiem z piramidą na szczycie. Zniknęli za drzwiami dworu.

W grodzie zaczął się nowy dzień, pojawiało się coraz więcej postaci, niespiesznie wędrujących w różnych kierunkach, przystających na widok sąsiadów. Słychać było dźwięki wesołych głosów przeplatających się ze sobą i tworzących miły dla ucha gwar. Ludzie ubrani byli w proste stroje. Niemal każdy z nich posiadał jednak jakiś ozdobny detal powtarzający motyw spirali, a to pas ściągający bluzę, chustę wokół bioder, opaskę na czole, a to kaftanik zarzucony na koszulę. Ludzie w większości byli wysocy, smukli, o jasnych lub brązowych włosach. Poruszali się sprężyście i miękko. W powietrzu zabrzmiał czysty, dźwięczny śpiew spleciony z wielu głosów i na ścieżce wychodzącej z osady pojawiła się grupka ludzi z przełożonymi przez ramiona koszami i długimi drągami zakończonymi połyskującą stalą. Kierowali się w stronę widocznych w oddali pól mieniących się kolorami złota i zieleni. Za kolorowymi pasami upraw ciągnęła się szeroka otwarta przestrzeń, porośnięta równymi rzędami drzew owocowych, za nimi zaś widniały rozległe równiny docierające do granicy ciemnego, wysokiego lasu. Las porastał wznoszący się teren, prowadzący do podnóża wysokich gór, pokrytych na szczytach białymi czapami, ciągnących się na całej linii horyzontu na północ od osady. Na wschodzie teren był otwarty i płaski, na widnokręgu majaczyła jedynie niejasno zarysowana ciemniejsza plama, jakby zarys jakichś zabudowań. Nad nią niebo rozścielało się soczystym błękitem, usłane gdzieniegdzie białymi, pierzastymi obłokami. Na zachód od grodu, za szerokim pasem wrzosowisk ciągnął się niezbyt gęsty las, z którego o brzasku wyszli Marvin i Kenril. Las rozlewał się szeroką plamą aż do linii horyzontu, sprawiając wrażenie, że nie ma końca. Od południowej zaś strony widać było szmaragdowe jezioro, porośnięte szuwarami na brzegach. Woda falowała delikatnie i mieniła się kolorami tęczy. Kraina tchnęła radością i spokojem, jednak uważny obserwator dostrzegłby pewne poruszenie w najwyższych partiach osady, które zaburzało sielski nastrój.

Z dworu śpiesznym krokiem wyszedł siwowłosy, przygarbiony nieco mężczyzna w niezbyt długim, sięgającym za kolana brązowym habicie i skierował się w stronę usytuowanego obok świątyni niskiego budynku. Wszedł do środka. Za drzwiami panował półmrok, mężczyzna zbliżył się jednak pewnym krokiem do jednych z kilkorga znajdujących się w sieni drzwi. Otworzył je pewnym ruchem. Ukazało się jasne, przestronne pomieszczenie, przeszklone na jednej ze ścian rzędem wysokich okien, zakończone dosyć wysokim półkolistym sklepieniem, z rzędami krzeseł po obu stronach. Przed kolejnymi drzwiami stał młody chłopiec ubrany w krótką, srebrną tunikę przewiązaną szarym sznurem. Na widok wchodzącego chłopiec skłonił lekko głowę i odwrócił się do drzwi, mówiąc:

– Mistrz powinien już być u siebie.

Zniknął za drzwiami, lecz po krótkiej chwili pojawił się z powrotem, uchylił je szerzej i wskazując ręką do środka, rzekł:

– Mistrz prosi.

Mężczyzna w habicie przekroczył próg i znalazł się w wysokiej komnacie urządzonej skromnie, prostymi, drewnianymi sprzętami, przeszklonej na dwóch ścianach i suficie. Na wysokim krześle siedział starzec ubrany w ciemnofioletową szatę. Twarz odzwierciedlająca minione lata była pełna łagodnej surowości, uwagę zwracał orli nos i siwe pasma w ciemnych włosach i brodzie, ale obraz łagodziły pełne usta i oczy błyszczące pogodnie i życzliwie. Wskazał przybyszowi wolne krzesło naprzeciw siebie, po czym rozległ się jego głęboki, niski głos:

– Siadaj, Gotfrydzie. Jakie wieści przynosisz?

– Mistrzu Rudolfie, młodzi władcy wrócili z nocnego obchodu. Wieści są niepokojące. Archon prosi cię o zorganizowanie rady.

– Przekaż władcy, że w południe rada będzie gotowa.

– Tak, Mistrzu. Taome!

– Taome, Gotfrydzie.

Przybysz opuścił pomieszczenie spiesznym krokiem, kłaniając się nisko przy drzwiach, i starzec został na chwilę sam. Spojrzał w okno, w jego stalowoszarych oczach malowała się zaduma. Brwi ściągnęły się lekko i spojrzenie stało się na chwilę przeszywające, wręcz groźne, ale szybko pojawił się w nim poprzedni dobrotliwy wyraz i starzec lekko wstał z krzesła, podchodząc do stojącej pod ścianą wysokiej skrzyni. Na wieku spoczywała złocona klepsydra, która migotała właśnie i wydawała łagodny, dźwięczący odgłos, jak dźwięk dalekich, czystych dzwonków. Rudolf przełożył klepsydrę i ruszył w kierunku drzwi usytuowanych po drugiej stronie pomieszczenia. Prowadziły one do długiego korytarza z niskimi okienkami, w których szybki składały się z pojedynczych szkiełek, tworzących witraże ze spiralą rozchodzącą się po całym oknie. Z końca korytarza, zza uchylonych drzwi dochodziły dźwięki licznych dziecięcych głosów. Tworzyły wesoły harmider. Co chwilę jakiś głos wznosił się ponad pozostałe i rozlegało się głośne:

– Twoje! Zorbi, twoje! Łap!

Starzec wszedł do sali i w tym samym momencie zapadła głucha cisza. Na jednym ze stołów ustawionych w półkole stał chłopiec w krótkiej tunice i ciemnych spodniach, trzymając w uniesionych rękach świecącą kulę.

– Zorbeuszu, zejdź ze stołu, odłóż engę na miejsce, zaczynamy nauki – powiedział Rudolf surowym głosem, w którym jednakże pobrzmiewała nutka rozbawienia. – Kto przeczyta ostatnie zdanie z wczorajszych zapisków?

Podniosła się jasnowłosa dziewczynka o pyzatej buzi i przeczytała z trzymanej kartki:

– „Niewiedza jest źródłem wszelkiego zła. Niewiedza prowadzi do śmierci”.

– Tak, dlatego spotykamy się tu każdego ranka, żebyście poznawali wiedzę zgromadzoną przez waszych przodków. – Rudolf spojrzał uważnie na zebrane wokół dzieci. – Wy jesteście przyszłością tego grodu, od was zależy, jak potoczą się jego losy. Świat, na którym żyjecie, przeszedł już wiele cykli, zdominowanych przez dobro lub zło. Od istot zamieszkujących go w danym okresie zależało, czy cykl zamknął się zniszczeniem, czy przybliżył wszelkie stworzenia do Źródła. Zanotujcie: „Szukajcie, aż znajdziecie. Kiedy znajdziecie, czego szukacie, ugniecie się pod troskami. Zgięci troskami, będziecie zdziwieni, że rządzić możecie wszystkim”.

– Co mamy znaleźć, Mistrzu? – zapytał ciemnooki chłopiec, siedzący z brzegu.

– Mój Gorgio, znaleźć macie odpowiedź na najważniejsze pytanie: jaki jest wasz udział w Dziele Stworzenia? Kim jesteście i jaką rolę macie do spełnienia?

– Gdzie mamy znaleźć tę odpowiedź? – zapytała dziewczynka, która czytała jako pierwsza.

– W sobie, droga Suelo, w swoich sercach, w swoich duszach. I nigdy nie zagubcie znalezionej odpowiedzi. I pamiętajcie: „Poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli”. To jeszcze jedna sentencja do rozważenia na dzisiaj.

– Mistrzu, chodzi o to, żebyśmy odkryli w sobie talent i znaleźli odpowiedź, czym będziemy zajmować się w życiu? – dociekał Marvin i ziewnął potężnie.

– Nie tylko, Marvinie – odparł Rudolf. – Powinniście znaleźć w sobie iskrę świadomości, która łączy was ze Źródłem, i zrozumieć, że wy tym Źródłem jesteście. W każdym z was tkwi potęga wszelkiego stworzenia, każdy z was jest częścią Wszechświata, w każdym z was cały Wszechświat się mieści. Wszelkie przejawy życia są jedną całością. To, co ty zrobisz, Marvinie, wpływa na życie innych ludzi obok ciebie i w odległej krainie, której nazwy możesz nawet nie znać. Dlatego tak ważna jest praca nad sobą i opanowanie swoich słabości, senności również, drogi chłopcze – dokończył ciepło Rudolf.

Marvin, który w tym momencie próbował stłumić kolejne ziewnięcie, zasłonił speszony usta dłonią i rzekł przepraszająco:

– Całą noc byłem z bratem na warcie w zachodniej części.

– Byłeś nocą poza osadą? – wykrzyknął z entuzjazmem rudowłosy chłopiec z końca stołu. – Ale jazda! Jak było? Opowiadaj! Kiedy ja pójdę, Mistrzu?

– Cierpliwości, Morfeo, na każdego przyjdzie czas – uciszył go łagodnie Rudolf. – Obchód nie jest zabawą, przygotuję was do tego wszystkich po kolei.

Widząc poruszenie, jakie zapanowało w komnacie, Rudolf westchnął z lekka i powiedział wesoło:

– Zrobimy małą przerwę i popracujemy z engą, poćwiczycie rozpoznawanie zagrożenia. Zorbeusz, podaj proszę engę.

Tymczasem Kenril podszedł do niskiej chaty znajdującej się na południowych obrzeżach grodu, i zastukał w drewniane drzwi. Chata wyglądała inaczej niż pozostałe budynki. Zbudowana była z omszałych bali, poczerniałych miejscami, pokrycie zaś tworzyła plecionka z rdzawych badyli. Z komina unosiła się cienka smużka szarego dymu, wijącego się w niebo spiralnym torem. Z wnętrza chaty dało się słyszeć chrapliwy głos:

– Kto?

– Kenril.

– Wejdź.

Pchnął drzwi, które uchyliły się ze skrzypieniem, i wszedł do mrocznego wnętrza chaty. Po przekroczeniu progu w nozdrza uderzyła go odurzająca mieszanina zapachów, cierpkich i drażniących, ale ponad nią przebijała się słodka woń przywodząca na myśl soczyste owoce. W kącie chaty, w kominku palił się ogień, płomienie tańczyły po grubych polanach. Wzrok mężczyzny powoli przyzwyczajał się do mroku i zaczął rozróżniać pęki roślin zwisające na sznurach ze stropu, pełne zielska kosze zalegające podłogę i kuchnię z kilkoma parującymi garami, przy których krzątała się niska, chuda, zgarbiona kobieta. Odwróciła się do młodzieńca i wzięła jego prawą dłoń w swoje kościste, ciepłe ręce. Spojrzała mu w twarz. Miała czarne, głębokie, błyszczące oczy, uderzające swym młodzieńczym wyrazem w starej, pooranej zmarszczkami fizjonomii. Włosy koloru smoły związane miała na karku w węzeł i objęte srebrną opaską. Nosiła prostą, ciemną suknię.

– Złe wieści przynosisz, chłopcze – rzekła cicho.

– Tak, Betsedo. Zło przybliża się i objawia swą obecność coraz bardziej natarczywie. Już nawet blask słońca zdaje się nie mieć nad nim pełnej władzy. Czuję, że coś zmienia się w naszej krainie.

– Zmienia się – powiedziała cicho kobieta. – Rośliny też się zmieniają. Nie mają już tej mocy co dawniej, czuję w niektórych z nich nowe, słabe drgania.

– Zwołano radę na południe.

– Wiem, będę.

– Mam dla ciebie trójsił. – Kenril wyciągnął z sakiewki małą roślinkę i podał staruszce.

Obejrzała ją starannie, po czym odwróciła się do półki ze słojami i do jednego z nich włożyła roślinę, mówiąc:

– Ta nie traci swej mocy. Jest w niej siła, która przeciwstawi się zmianom. Gdzie ją znalazłeś?

– W zachodnim lesie, dwie mile od grodu, pod baobem przy żmijowej ścieżce.

– Marvin zmierzył się z poświatą – powiedziała w zadumie Betseda, raczej stwierdzając, niż pytając.

– Wiesz?

– Wiem, czuję, że zaczęła się jego droga. Idź już, mam robotę.

Kenril otworzył usta, zamierzając zapytać o zagadkowe słowa związane z bratem, ale zrezygnował i odwrócił się w stronę drzwi. Wiedział, że rozmowa została przez staruszkę zakończona i na żadne pytanie nie otrzyma teraz odpowiedzi. Wyszedł, schylając nieco głowę pod sklepieniem niskich drzwi. W oczy uderzył go słoneczny blask. Odetchnął pełną piersią i ruszył w kierunku świątyni. Po drodze mijał domostwa i krzątających się ludzi.

Kowal Druin podkuwał właśnie silnego, karego rumaka i pokrzykiwał tubalnie na niepokorne zwierzę kręcące się na krótkich lejcach. Kenril podszedł do Druina i poklepał konia po szyi, szepcząc coś zwierzęciu do ucha. Rumak zastrzygł uszami i stanął spokojnie, pozwalając kowalowi przybić podkowę. Druin wyprostował się i otarł pot z czoła. Spojrzał ciekawie na Kenrila:

– Co panicz mu powiedział? Niespokojne to stworzenie jest. Powiadają, że przybył z Vingrandii.

– Z Vingrandii? – powtórzył Kenril zaskoczony, po czym spojrzał na kowala. – Druin, nie uda się niepokornej istoty stłamsić siłą, pamiętaj o tym. Trzeba nawiązać kontakt z jego duchem. Przemawiaj do zwierząt, one rozumieją intencje.

Kowal schylił lekko głowę i w zadumie poklepał rumaka po grzbiecie. Kenril odpowiedział na pozdrowienie przechodzącej obok grupki młodych ludzi i przyłączył się do nich. Skręcili w drogę prowadzącą do świątyni. Minęli wieżę i obeszli naokoło zabudowania, kierując się w stronę stalowych drzwi umieszczonych z tyłu budynku. Weszli do środka. W przestronnej sali zastali grupkę ludzi, a wśród nich niską kobietę, ubraną w luźną bluzę i spodnie jasnego koloru. Kobieta skłoniła głowę i gestem dłoni zaprosiła wchodzących do niewielkiego pomieszczenia, gdzie czekały rozwieszone stroje. Po chwili kilkadziesiąt osób wykonywało te same płynne, skupione ruchy, zdając się tańczyć do dźwięków niesłyszalnej melodii.

– Pamiętajcie, że sztuka tai chi przetrwała do naszych czasów od zamierzchłej przeszłości. – Dało się słyszeć dźwięczny głos prowadzącej. – Pierwotnie wykorzystywano jej zastosowania bojowe. My też zajmiemy się tym dzisiaj. Potraficie już harmonizować swoje wnętrza, teraz skupimy się na przekierowaniu energii i wykorzystaniu jej w samoobronie. Vezir, podejdź proszę i spróbuj mnie uderzyć.

Młody mężczyzna wysunął się do przodu i niezdecydowanie zamarkował cios. Kobieta zręcznie uchyliła się i przejęła wyprowadzoną rękę przeciwnika, wykonując płynny półobrót i zmuszając go do zgięcia się i podparcia na kolanie.

– Widzicie – powiedziała – nie wykorzystuję siły, Vezir jest ode mnie znacznie silniejszy, a jednak energia przejęta od niego pozwala mi nad nim zapanować. Przećwiczymy Dwadzieścia Cztery Postawy w parach, skupiając się na ich zastosowaniu w walce.

Po zajęciach Kenril podszedł do prowadzącej i odezwał się:

– Myślę, że to bardzo wartościowa lekcja, Leo. Od kiedy to ćwiczymy samoobronę w szerszym gronie? – Mrugnął do niej porozumiewawczo.

– Twój ojciec prosił mnie, żebym wprowadziła walkę do zajęć. Szczerze mówiąc, zaskoczył mnie trochę.

– Myślę, że czasy się zmieniają, Leo – powiedział cicho Kenril. – Virion ujawnia się coraz częściej.

– Słyszałam pogłoski. Tego dotyczyć ma dzisiejsza rada?

– Między innymi, tak myślę. Do zobaczenia!

– Taome, Kenril.

2

W kryształowej sali świątynnej zebrało się przy masywnym, owalnym stole dziesięć osób. Na wysokim, misternie rzeźbionym krześle siedział dobrze zbudowany mężczyzna w średnim wieku, ubrany w szkarłatną koszulę przepasaną złotym sznurem, na ramiona narzuconą miał skórzaną, beżową pelerynę. Jasnobrązowe, kręcone włosy opasywała złota opaska, w której nad czołem połyskiwał błękitny diadem. Spoglądał na przybyłych uważnie, co chwila zatrzymując dłużej wzrok na poszczególnych osobach.

Po prawej stronie siedziała kobieta, która rano na wrzosowisku witała swych powracających z lasu synów. Teraz ubrana była w białą, prostą suknię inkrustowaną przy dekolcie karminowymi kamieniami. Kasztanowe włosy upięte białą klamrą spływały jej łagodnymi falami na kark. Jej uśmiechnięte szare oczy spoglądały na Kenrila siedzącego naprzeciwko. Po jej prawej ręce siedziała Betseda, Lea i starzec z rzadką, krótką brodą i widoczną nad czołem łysiną. Na drugim końcu stołu siedział Rudolf, przeglądając trzymane w dłoniach papiery, między nim i Kenrilem znajdowało się jeszcze dwóch mężczyzn. Jeden z nich ubrany w prostą tunikę dzierżył w dłoni zwinięty zwój, przeczesywał palcami przerzedzone, rudawe włosy i szeptał coś z przejęciem do swego jasnowłosego towarzysza w długim habicie, który raz po raz potakiwał lekko głową. Obok Kenrila pozostawało wolne miejsce.

Po chwili do sali weszła młoda, ciemnowłosa kobieta w jasnofioletowej szacie. Skinąwszy zebranym, usiadła na wolnym krześle. Mężczyzna z diademem z wolna podniósł się z miejsca i przemówił czystym, pewnym głosem:

– Zebraliśmy się, żeby omówić ostatnie wydarzenia i podjąć decyzje dotyczące przyszłości naszego grodu. Minione dni przyniosły zmiany, które wymagają od nas zdecydowanych działań. Moi synowie robili dzisiaj obchód zachodniej części i przynieśli niepokojące wieści. Z sąsiedniej krainy dotarła prośba o pomoc. W naszym grodzie w ciągu ostatnich dni doszło do zadziwiających przypadków, które dotychczas nie miały miejsca. Kenril, prosimy o relację z nocnej warty.

Kenril podniósł się z miejsca i opowiedział pokrótce o virionie pojawiającym się w blasku wstającego dnia.

– To zadziwiające, zaiste – odezwał się łysiejący starzec. – Nie zdarzało się to do tej pory. Za dnia czuliśmy się bezpieczni.

– Archonie. – Rudawy człowiek zwrócił się do mężczyzny z diademem. – Jako Prefekt Obrony postuluję o budowę ogrodzenia wokół grodu.

– Dobronie. – Dało się słyszeć niski głos Rudolfa. – Zagrożenia, przed którym stoimy, nie powstrzyma ogrodzenie.

– Za pozwoleniem, Mistrzu, Wielki Archonie. – Dobron schylił głowę w lewą i prawą stronę. – Nie wiemy, jaką formę zagrożenie może przybrać.

– Racja, przesłanki, jakie pozostały nam po zaginionych cywilizacjach, sugerują, że energia, opętując serca żywych istot, sprowadza wzajemną agresję i grozi fizycznym konfliktem – odezwała się młoda kobieta w fioletowej sukni.

– Monilio, cenimy twoją wiedzę dotyczącą przeszłości i nie kwestionujemy płynących z niej nauk – odezwał się Archon. – Ale nie wiemy, czy poprzednie cywilizacje stawiły czoła tej samej mocy, która przekroczyła granice naszej krainy.

– Materiały po ostatniej cywilizacji, której członkowie potrafili unosić się w powietrzu w stalowych maszynach i dotrzeć nawet do przestworzy kosmicznych… – Monilia gestykulowała z entuzjazmem, widać było, że jest w swoim żywiole. – Sugerują, że ich upadek poprzedzony został wieloma konfliktami zbrojnymi i zniszczeniem planety przez nieznaną siłę.

– Może sami zniszczyli planetę, z zapisów w Wielkiej Księdze wynika, że nie mieli oni kontaktu z innymi istotami zamieszkującymi Ziemię, nie wyczuwali wyższych wibracji ani subtelnych energii – wtrącił Kenril.

Monilia zastygła na chwilę bez ruchu i utkwiła przenikliwe, zielone spojrzenie w twarzy Kenrila, była wyraźnie zaintrygowana, jej oczy wyrażały uznanie.

– Tak, możesz mieć rację – powiedziała po chwili. – Zasadnicza teoria jest taka, że nie wyczuwali również energii virionu, i ja myślę, że ta teoria jest prawdziwa. Dali się zatruć jego złej mocy i otworzyli swoje serca na agresję i pragnienie władzy. Częściowo zniszczyli się wzajemnie, lecz w Kryształowej Księdze Apokalipsy jest wzmianka o trujących zielonych wyziewach, które zalały ziemię u progu jej zagłady.

– Tak, lecz zagładę większości populacji poprzedziły szerzące się konflikty i zbrojne walki – odezwał się Dobron. – Uwzględniając nauki historii, powinniśmy być do tego przygotowani. Postawmy wały obronne. Przygotujmy się do obrony grodu.

– Dotychczas w historii naszego rodu nie stosowaliśmy rozwiązań siłowych i jest to dla nas zagadnienie zupełnie nowe – rzekł Archon.

– Viggo – odezwała się łagodnie matka Kenrila. – Musimy brać pod uwagę taką ewentualność.

– Wiem, droga Tesso. – Archon dotknął dłoni małżonki. – Ale nie zapominajmy, że oprócz ludu zamieszkującego gród pod naszą opieką jest wiele istnień ludzkich mieszkających w rozsianych wokół osadach. Ich nie ogrodzimy murem, bez względu na to, czy taka forma obrony będzie choć trochę racjonalna czy nie.

– Pierwsze przesłanki narastającego niepokoju napłynęły z Vingrandii. Dotarł dzisiaj rano do nas posłaniec od księżniczki Jewiry – odezwał się Dobron. – Sytuacja w księstwie jest bardzo napięta, rozpętują się wewnętrzne konflikty, zza południowej granicy docierają zbrojni, którzy zagrażają bezpieczeństwu mieszkańców.

– Prosić posłańca – rozkazał Viggo.

Łysiejący starzec zadzwonił srebrnym dzwonkiem i na ten dźwięk drzwi sali otworzyły się i w progu pojawił się krępy, ciemnowłosy, młody mężczyzna. Ubrany był w skórzane spodnie i podróżny kaftan, przewiązany szerokim pasem. Ukłonił się i przemówił donośnie z przykuwającym uwagę, obcym akcentem:

– Wielki Archonie, Mistrzu Rudolfie, szanowni zebrani, przysyła mnie księżniczka Jewira, rządząca obecnie Vingrandią, z prośbą o wsparcie. Zagrażają nam obce siły zza południowej granicy, w księstwie powstają zamieszki.

– Czy wyjaśniono okoliczności śmierci księcia Klemensa? – zapytał Rudolf.

– Dotychczas nie udało się ich wyjaśnić, Mistrzu. Księżniczka sprowadziła maga z Diamentowej Pustelni, ale kiedy opuszczałem czternaście dni temu granice naszego księstwa, okoliczności te nie były znane.

– Czy znaleziono ciało waszego władcy? – zapytał nagle Viggo.

– Nie, Wielki Archonie, nie zostało znalezione. – Z zakłopotaniem odpowiedział posłannik.

– Uroczystości pogrzebowe odbyły się? – wtrąciła się Monilia.

– Nie, Szanowna Prefekt, księżniczka Jewira nie ogłosiła jeszcze żałoby po swoim ojcu.

– Dziękujemy – powiedział Viggo. – Czekaj na odpowiedź.

Na te słowa przybyły skłonił się nisko i opuścił komnatę.

– Dziwna sprawa – odezwała się po chwili Lea. – Ginie książę Vingrandii, dochodzą słuchy o konfliktach, które nie zajmowały nas od pokoleń. W naszym grodzie też zdarzyło się kilka dziwnych sytuacji.

– Właśnie, Dobronie – odezwał się Kenril. – Co to za dziwne zdarzenia?

– Zgłoszono przypadek kradzieży. Szewc Zygfryd natknął się u swego sąsiada, stolarza Molsena, na komplet noży, który zaginął mu tydzień temu. Dotarły do mnie skargi na nocne awantury w zewnętrznej, północnej części grodu. Na ulicy znaleziono głodującą staruszkę wyrzuconą z domu przez rodzinę.

– Ostatnie ławy w świątyni w czasie nabożeństw zaczynają świecić pustkami – odezwał się milczący dotąd jasnowłosy mężczyzna w habicie.

– Pastorze, wydamy dekret przypominający o potrzebie modlitwy. – Uspokajająco rzekł Dobron.

– Dekret nie powstrzyma zmian. – Dał się naraz słyszeć chrapliwy, smutny głos Betsedy. – Ludzie robią się coraz bardziej zawzięci, kłótliwi, chciwi. Gromadzą dla siebie niepotrzebne im dobra, odwracają się od sąsiadów w potrzebie, zaczynają konkurować ze sobą. To subtelne zmiany, ale wyczuwam je od pewnego czasu.

– Myślisz, Betsedo, że ma to związek z nasileniem manifestacji virionu? – spytała cicho Tessa.

– Tak – odrzekła staruszka i spojrzała wyczekująco na Rudolfa.

– Czas powiedzieć jasno. – Rudolf podniósł się z miejsca. – Virion zwiększa swoją moc. Neutralizatory nie wystarczą. Musimy wzmocnić swoją wewnętrzną, energetyczną obronę. Zwołajmy ogólne zebranie grodu, ściągnijmy przedstawicieli mieszkańców okolicznych osad. Czas zacząć działać. Uświadomić ludziom zagrożenie i uczyć ich, jak się przed nim bronić.

– Czy potrafimy się obronić? Mamy wystarczającą wiedzę? – wtrąciła się Monilia.

– Myślę – powiedział po chwili Rudolf – że nie znamy skali zagrożenia, nie jesteśmy w stanie przewidzieć potęgi zbliżającej się mocy.

– Co proponujesz, Rudolfie? – W głosie Vigga brzmiało ponaglenie.

– Czas wybrać się z posłannictwem do Archenów.

– Do Archenów? – powtórzyła Lea, nie kryjąc zdziwienia. – Nie utrzymywaliśmy z nimi kontaktów od stuleci.

– To jedyna rasa, która ma na tyle czyste wibracje, aby oprzeć się złu – odparł Rudolf, uważnie lustrując wzrokiem zebranych.

– Skąd ta pewność? – zapytał Kenril.

– Musimy ufać księgom i starym przesłaniom, to może być nasza najważniejsza linia obrony. – Rudolf stanowczym gestem położył dłoń na trzymanych przed sobą pergaminach.

– Kogo proponujecie do wykonania tej misji? – Pytanie padło z ust Vigga.

– Ja pójdę, ojcze. – Kenril poderwał się z miejsca.

– Synu, jeszcze wiele… – W głosie Vigga czuć było wahanie. – Dobrze – rzekł po chwili. – To twoje posłannictwo.

– Archonie, myślę, że powinienem wziąć udział w tej wyprawie – odezwał się Rudolf. – Archeni to rasa starożytna, posługują się wczesnoeryjską mową. Podania głoszą wprawdzie, że lud ten zna i używa wiele języków, ale moja wiedza może być niezbędna.

– Rudolfie, tutaj też możesz być bardzo potrzebny – odparł Viggo w zamyśleniu.

– Pastor i Monilia przejmą moje obowiązki. Wyprawa nie zajmie więcej niż dziesięć dni.

– Kraina Archenów leży w zachodnim lesie. Tamtędy też prowadzi droga do Vingrandii. – Głos Dobrona zawisł w powietrzu.

Po chwili ciszy Kenril zapytał pewnym głosem:

– Zatem połączymy obydwie wyprawy?

– Synu, to daleka droga. – Zawahał się Archon.

– Ojcze, jestem gotowy – powiedział Kenril cicho, lecz stanowczo.

Przez chwilę mężczyźni patrzyli sobie w oczy, napięcie z niebieskiego spojrzenia Vigga po chwili znikło i rysy złagodniały, zdawało się, że zakończył wewnętrzne rozterki i podjął decyzję. Odezwał się głosem silnym i pewnym, nie dając poznać, że stoczył przed chwilą walkę z własnymi obawami:

– Dobrze, zatem dobierz trzech ludzi. Wyruszycie z Rudolfem za cztery dni. Odpiszmy księżniczce Jewirze, niech posłaniec wraca do kraju. Kronikarzu, zanotuj: Pierwszy dzień miesiąca Juvi, roku 3821 po Chrystusie. Od Vigga Versona, Archona Krainy Thymen do księżniczki Jewiry, władczyni Vingrandii. Niniejszym zawiadamiam w imieniu Rady Thymenu, że, wziąwszy pod uwagę niezwykłe okoliczności ostatnich wydarzeń, wysyłamy przedstawicielstwo z naszego ludu, aby z bliska ocenić fakty i obradować nad formą wsparcia. Drużyna wyruszy piątego dnia miesiąca Juvi. Taome.

Kronikarz podał pergamin władcy do podpisu i zapieczętował. Wyniósł czekającemu na zewnątrz posłańcowi i wrócił na miejsce. Przez dłuższy czas w komnacie panowała cisza, obecni w niej ludzie siedzieli w zamyśleniu. Pierwszy odezwał się Rudolf:

– Przygotuję formę nauk dla ludu. Od jutra zaczniemy zebrania. Pastorze, będziecie z Monilią kontynuować nauczanie w szkole i zebrania dla ludności aż do czasu mojego powrotu.

– Tak, Mistrzu – odpowiedziała Monilia.

– Dobrze, postaram się sprostać zadaniu. – Pastor uniósł głowę i uśmiechnął się do Rudolfa.

– Ponawiam wniosek o budowę murów wokół grodu. – Przypomniał Dobron.

– Dobrze, zezwalam. Zacznijcie robić plany – odrzekł Archon. – Leo, chcę, żeby wszyscy mieszkańcy naszego grodu będący w sile wieku uczyli się sztuki walki. Zajmij się tym. Radę uważam za zamkniętą.

Poszczególne osoby zaczęły z wolna podnosić się z miejsc i opuszczać pomieszczenie. W końcu przy stole zostało tylko czworo ludzi – Viggo z małżonką, Kenril i Rudolf.

– Viggo, wiem, że martwisz się o gród… i o syna – zaczął łagodnie Rudolf.

– Przyjacielu, wiesz, że ufam twojej opinii. – Viggo uśmiechnął się do starca. – Pewnych rzeczy nie da się opóźnić, z pewnymi nie da się walczyć. Niezbadane są wyroki Źródła. – Mówiąc to, w zadumie popatrzył na syna.

– Myślę, że wyprawa przyniesie nam odpowiedzi na wiele pytań – powiedziała Tessa. – Sama chętnie wyruszyłabym z wami, gdybym nie musiała pilnować tego urwisa. – Wskazała przez okno na Marvina i uśmiechnęła się do Kenrila, starając się ukryć smutek związany z czekającą ich rozłąką.

Na zewnątrz słońce rozlewało się blaskiem na zielonej murawie znajdującej się obok świątynnych zabudowań. Po trawie biegała gromadka dzieci, trzymając za uzdy wielkie, białe ptaki. Wśród nich znajdował się Marvin z Avronem. Na polecenie stojącego obok mężczyzny dzieci zatrzymywały ptaki w miejscu, łagodnymi ruchami rąk i komendami nakłaniały je do siadu, a następnie do położenia się na murawie. Mężczyzna zbliżył się do dzieci.

– Suelo, bardziej stanowczo – zwrócił się do jednej z dziewczynek. – Twój sokrey musi czuć w tobie zdecydowanie. Tylko wtedy spełni twoje polecenie, jeśli komunikat będzie jasny. Gorgio, nie szarp tak za uzdę, sokreye to rozumne stworzenia. Jeśli raz, ale pewnym ruchem pociągniesz za uzdę i podasz prawidłową komendę, zwierzę będzie współpracować. Komenda jest nawet ważniejsza od fizycznego kontaktu, przekonacie się o tym, gdy zżyjecie się bardziej ze swoimi ptakami.

– Ja czytałem, że sokreye potrafią nawet odczytywać myśli swoich właścicieli – wykrzyknął entuzjastycznie Marvin.

– Rzeczywiście zdarzały się takie przypadki – potwierdził nauczyciel. – Wymaga to jednak subtelnego kontaktu na poziomie duchowym, głębokiej więzi. No, ale praktyka czyni mistrza, ćwiczymy! Teraz wsiadanie na grzbiet ptaka. Przytrzymajcie je za uzdę, prawa noga w strzemiono i lewą przerzucamy przez grzbiet. Zorbeuszu, wyżej nogę!

Od strony zabudowań szedł Kenril. Zbliżał się ścieżką w ich stronę, uniósł dłoń w geście pozdrowienia. Podszedł do mężczyzny prowadzącego zajęcia i zagadnął:

– Witaj, Argonie. Jak dzieciaki się spisują?

– Nieźle się bawią, jak zawsze – odpowiedział z uśmiechem nauczyciel. Miał dźwięczny, sympatyczny głos, ciemne włosy i wesołe, zielone oczy. – Jak rada?

– Właśnie zakończona. W tej sprawie do ciebie przychodzę. Wyruszam do Vingrandii i…

– Proponujesz mi udział w wyprawie? – wpadł mu w słowo Argon, mrugając porozumiewawczo. – Wiesz, że zawsze możesz na mnie liczyć.

– Wiem, druhu. – Kenril poklepał przyjaciela po ramieniu.

– Kiedy wyruszamy?

– Za cztery dni. Spotkajmy się u mnie po zajęciach, pogadamy.

– Kto jeszcze dołączy?

– Rudolf, Drogo i Saul.

– Skład drużyny zapowiada ciekawą przygodę! – zawołał Argon radośnie.

– Pohamuj swój entuzjazm, przyjacielu, to będzie trudna wędrówka, może być niebezpieczna. Nie wiem, co spotka nas w Vingrandii, posłaniec mówił o zamieszkach. Nie znam Archenów, nawet Rudolf nie wie, co o nich sądzić. Wiedzę czerpie tylko ze starych zapisków, już od wielu stuleci nie mieliśmy z nimi kontaktu.

– Bracie, znasz moją dewizę, trzeba żyć tak, jakby miało się jutro umrzeć. Żadne niebezpieczeństwa nie odwiodłyby mnie od uczestnictwa w ciekawej przygodzie. – Argon nachylił się w stronę Kenrila. – A poza tym może wreszcie spożytkujemy nauki, które Lea od trzech lat wpaja nam do głowy.

– Masz na myśli sztukę walki? – Kenril spojrzał na przyjaciela poważnie. – Oby nigdy ta wiedza nie była nam potrzebna. Mam nadzieję, że uda się nam zażegnać zagrożenie, używając tego, co mamy tutaj. – Kenril znacząco popukał się w głowę i mrugnął do przyjaciela, po czym zaśmiał się pogodnie. – Szczerze mówiąc, też się cieszę na tę przygodę! Nie mogę się już doczekać, kiedy wyruszymy w drogę.

– Myślisz, że oderwiemy Drogo od jego konstrukcji? Rozmawiałeś już z nim? – zapytał Argon.

– Jeszcze nie. Myślę, że nie odpuściłby takiej okazji, o ile go znam, zabierze kilka swoich wynalazków ze sobą.

– To szykujmy wóz drabiniasty, do worka raczej mu się to nie zmieści. – Argon nie krył rozbawienia.

– Przekonamy go, że najwyżej skonstruuje coś naprędce po drodze. Widziałeś jego ostatnie zabawki?

– Nie, coś równie udanego jak jego kusze i świstaki?

– Zupełnie z innej beczki. Maszyna do liczenia i wózek z napędem parowym.

– Uuuu! Brzmi nieźle, koniecznie muszę to zobaczyć. Czekaj, zwolnię dzieciaki, to odwiedzimy go wspólnie. Dzieci! Koniec zajęć, każdy bierze swojego sokreya na popołudnie i ćwiczy z nim na własną rękę.

– Juhuuu! – Dało się słyszeć i w powietrze wzbił się Avron z Marvinem na grzbiecie.

– Ćwiczyć to, co przerabialiśmy na dzisiejszej lekcji – mruknął Argon do siebie, bo chłopiec i tak nie mógł go już usłyszeć. – Niepokoi mnie trochę ten twój braciszek, niepokorny jest i zawzięty, poza tym wszystko stanowczo za łatwo mu przychodzi.

– Uważasz, że to wady? Ja powiedziałbym raczej, że jest sprytny, uparty i zdolny. – Kenril starał się zrobić poważną minę, ale parsknął śmiechem. – Też mnie to trochę martwi, wszędzie wścibia ten swój ciekawski nochalek. No, ale trzeba przyznać, z Avronem łączy go jakaś szczególna więź, zaryzykowałbym stwierdzenie, że jest to związek dusz.

– Okręca go sobie wokół palca. Czasem sam zaskoczony jestem, patrząc na to, co on potrafi zrobić z tym ptakiem i do czego potrafi go nakłonić.

– Szkoda, że jesteśmy już za ciężcy dla sokreyi, sam chętnie jeszcze bym pośmigał. – Rozmarzył się Kenril. – I podróż znacznie moglibyśmy skrócić.

– Zejdź na ziemię, chłopie. Konno też podróżuje się ciekawie, więcej zobaczysz po drodze. Nasze zwierzaki aż rwą się do dalszej wędrówki, dbam o nie lepiej niż o siebie. Chodź, zajdziemy do Saula.

Skręcili obydwaj w boczną uliczkę i po krótkim spacerze stanęli przed drzwiami niewielkiego domku, na którego drzwiach wisiała mosiężna tabliczka, a na niej widniał napis: Drukarnia. Bez pukania weszli do środka. Na wielkim stole, który znajdował się pośrodku pomieszczenia, leżała sterta rozrzuconych papierów, obok turkotała metalowa maszyna niewielkich rozmiarów, ze szczeliny wysuwał się zadrukowany fantazyjnym, pozawijanym pismem pergamin. Przy stole stał wysoki, dobrze zbudowany mężczyzna, w podobnym wieku do wchodzących, na ubranie zarzucony miał pastelowy fartuch poplamiony tuszem, długie, jasne jak len włosy tworzyły na karku węzeł. Saul korbą nakręcał mechanizm maszyny, a ręką przytrzymywał wysuwający się papier.

– Kogo oczy moje widzą? – zwrócił się do przybyłych. – Nudzicie się, panowie, czy szukacie wrażeń?

– Raczej to drugie, szukamy wrażeń też dla ciebie, drogi druhu. – Argon przyjaźnie popatrzył na mężczyznę w fartuchu.

– Kompan do wędrówki nam potrzebny – powiedział Kenril.

– Do której z okolicznych osad panowie się wybierają?

– Nieco dalej tym razem zapuszczamy się, Saulu, do Archenii i Vingrandii.

Saul znieruchomiał na chwilę i zlustrował przybyłych uważnym spojrzeniem.

– Widzę, że nie żartujecie. Wieści z rady jeszcze do mnie nie dotarły, liczyłem na ciebie, Kenril, i, jak widzę, nie zawiodłem się. Kontynuuj, bracie.

– Rudolf uważa, że od Archenów możemy dowiedzieć się czegoś więcej na temat obrony przed virionem. – Ton Kenrila był już teraz poważny i z oczu zniknęły obecne wcześniej wesołe ogniki. Dla przyjaciół było jasne, że sprawa jest poważna i żarty dotyczące wyprawy skończyły się wraz z przejściem do omawiania bieżących wydarzeń. – W Vingrandii, jak wiesz, zaginął książę Klemens, księżniczka Jewira prosi o wsparcie, obawia się zagrożenia z południa i szerzących się w kraju konfliktów. Rudolf podejrzewa, że virion dotarł nie tylko do naszej krainy.

Kenril urwał na chwilę i uważnie popatrzył w twarze przyjaciół.

– Myślę, że stoimy w obliczu trudnych wydarzeń i niepewnej przyszłości… – zawiesił na chwilę głos, zamierzał kontynuować, ale Saul wpadł mu w słowo:

– Kiedy wyruszamy? – zapytał.

– Za cztery dni. Spotkajmy się u mnie wieczorem, po zajęciach u Lei. Omówimy plan wyprawy. Ściągnę Rudolfa i Drogo.

REDAKCJA: Agnieszka Kołwzan

KOREKTA: Monika Pruska

OKŁADKA: Wytwórnia Przecinków

ILUSTRACJE: Małgorzata Kopeć

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: InkPad.pl

© Joanna Patrzylas i Novae Res s.c. 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-7942-599-0

NOVAE RES – WYDAWNICTWO INNOWACYJNE

al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.