Gdy niewypowiedziane słowa rozrywają duszę,

By ocalić życie,

Czas uleczyć przeszłość.

Z dedykacją dla małego, smutnego chłopca

z czarno-białej fotografii

Anna

Z mroku wyłonił się zarys mężczyzny. Jego sylwetka ginęła w ciemności, jednak oczy były doskonale widoczne. Duże źrenice przysłaniały sporą część ciemnoniebieskich tęczówek, których barwa została zabrudzona zieloną domieszką. Wokół źrenic rysowała się złotobrązowa poświata – niczym blask otaczający księżyc w pełni. Okalające oczy długie rzęsy sprawiały wrażenie pomalowanych czarnym tuszem. Pomimo ciemności dało się jeszcze dostrzec bardzo regularny kształt brwi. Spojrzenie hipnotyzowało. Skrywało zadziwiającą siłę, pewność siebie, dobroć, a jednocześnie przebiegłość.

Postać powoli zaczęła się zbliżać. Kontury twarzy wolno wyłaniały się z mroku, umożliwiając zauważenie zarysu uśmiechu.

Nagle z oddali zaczął dobiegać wrzask kruków. Coraz głośniejsze dźwięki świadczyły o nadciąganiu ptaków. Z każdą chwilą odgłosy stawały się bardziej przeraźliwe. Zdawało się, że kruki zaraz zaatakują…

W ciemności rozległ się zduszony krzyk młodej kobiety, a chwilę później blask lampki nocnej rozświetlił pokój. Na niewielkim łóżku siedziała przestraszona dziewczyna o długich blond włosach. Prawą dłonią trzymała włącznik lampki, a lewą przyciskała do szybko bijącego serca.

– Co za sen – wyszeptała, starając się uspokoić. – Chociaż, pomijając piekielne ptaki, ten przystojny mężczyzna mógłby mi się śnić co noc.

Młoda kobieta odwróciła się na bok, kładąc głowę z powrotem na puchowej poduszce. Lekko uniosła kąciki ust, przypominając sobie niezwykłe spojrzenie mężczyzny. Marząc o nim, powoli przymrużyła swe błękitne oczy. Światło żarówki oświetlało doskonałą cerę dziewczyny i nos o idealnym kształcie. Gdyby w pokoju pojawił się ktoś nieznajomy, ujrzawszy ją, mógłby pomyśleć, że widzi anioła. Tak właśnie piękna była Anna Hańska.

Nastolatka wyciągnęła dłoń do lampki nocnej. Przy cichym trzasku wyłącznika żarówka zgasła. Anna naciągnęła kołdrę aż po szyję, ułożyła się wygodnie i prawie natychmiast zasnęła.

Co jakiś czas w pokoju rozlegało się ciche chrapanie. Nie ustało, nawet gdy za oknem zaczęło świtać. Wdzierające się zza fioletowych firan pierwsze promienie słońca oświetliły okropny bałagan panujący w pomieszczeniu.

Mały, drewniany stolik stojący pod oknem przypominał chaotyczny śmietnik z tysiącem zbędnych przedmiotów. Nieład panujący pod nim był zasłonięty rozwieszonym na krześle ręcznikiem kąpielowym. Niestety nic nie mogło ukryć stojącej po prawej stronie komody. Jej drzwiczki wisiały otwarte na oścież, a ubrania z dolnych półek leżały porozrzucane na podłodze. Tego, co zalegało tam jeszcze oprócz nich, wprost nie dało się opisać.

Pomimo wszystko w pokoju było coś, co zdawało się rekompensować panujący naokoło chaos. Wiszące na ścianach rysunki martwej natury odzwierciedlały pozytywną stronę artystycznej duszy Anny. Akt siedzącego, młodego mężczyzny do złudzenia przypominał zdjęcie. Każda kreska została zaznaczona z niebywałą precyzją. Stojąc blisko, dało się nawet zauważyć mocniejsze, to znów lżejsze przyciśnięcia grafitu.

Wprawiona ręka autorki świadczyła o niewątpliwym talencie, jak również o wielu latach ćwiczeń. Zaskakujący zatem był widok medali zawieszonych na wbitych w ścianę gwoździach. Pomimo godzin poświęcanych na sztukę nastolatka znajdowała czas na sportowe treningi. Sport i malarstwo kwalifikowały się jednak jedynie jako dodatkowe pasje w życiu Anny. Prawdziwą jej miłością była nauka, to dla niej mogła oddać wszystko. Najwspanialsza pamiątka dumnie wisiała pośrodku ściany, oprawiona w złotą ramkę. Chronione przez szybę świadectwo z ostatniej klasy gimnazjum przedstawiało najwyższą średnią ocen nie tylko w jej szkole, ale również wśród wszystkich szkół w mieście.

Młoda panna Hańska wydawała się dzieckiem w czepku urodzonym. Nadzwyczaj piękna, mądra, wysportowana, a na dodatek utalentowana artystycznie. Wszyscy zazdrościli jej życia. Ona natomiast wiedziała, że nigdy nie dostaje się nic za darmo, a to, co dostajemy od losu, zawsze trzeba spłacić.

Dokładnie o godzinie siódmej w pomieszczeniu rozległ się dźwięk budzika, który został prawie natychmiast uciszony przez szczupłą dłoń. Chwilę później Anna usiadła, zarzucając rozczochrane włosy na tył głowy. Ziewnęła przy tym szeroko, ukazując równe, śnieżnobiałe zęby. Po kilku sekundach bez cienia entuzjazmu pochwyciła bieliznę, jeansy oraz czerwony T-shirt i, trzymając je w dłoni, wyszła z pokoju. Na kilkanaście minut zniknęła w łazience, gdzie – niczym róża z Małego Księcia – starannie przygotowywała się do wyjścia. Dopiero, gdy delikatny makijaż idealnie współgrał z luźno plecionym warkoczem, przeszła do kuchni, by zjeść śniadanie.

Tuż po przekroczeniu progu usłyszała głośne miauknięcie nadbiegającego białego kota z szarymi pasmami sierści na plecach. Zwierzę zaczęło mruczeć i ocierać się o nogi Anny, chcąc wyłudzić jedzenie.

– Chwila, kocie – szepnęła dziewczyna, otwierając lodówkę. Wyjęła z niej plastikową butelkę i po napełnieniu mlekiem kociej miseczki stanęła przy kuchennym blacie, by nalać do głębokiego talerza porcję dla siebie.

W porównaniu do pokoju Anny w kuchni panował sterylny porządek zniszczony w tej chwili rozsypującymi się po blacie płatkami śniadaniowymi, wylatującymi z przewróconego opakowania. Mogłoby się zdawać, że Ania tego nawet nie zauważyła. Spokojnie chwyciła za rączkę czajnika, by nalać do niego wodę. Odkręcając kurek przy zlewie, usłyszała odgłos bosych stóp.

– Cześć, mamo – rzuciła bez entuzjazmu, odwracając się w kierunku drzwi.

Przy wejściu stanęła niewysoka, puszysta kobieta w zielonej koszuli nocnej. Zgarnęła krótkie, czarne włosy za ucho, jednocześnie kładąc na kuchennym blacie monetę.

– Kup sobie w szkole coś do jedzenia – powiedziała, zerkając na córkę. – Adrian dziś do ciebie przyjedzie?

Po twarzy Anny było widać, że lekko się zasmuciła. Nie odrywając wzroku od włączanego właśnie czajnika, rzekła cicho:

– Nie. Ostatnio dziwnie się zachowuje. Prawie się nie odzywa. Mówił tylko, że wpadnie w sobotę. Właściwie może to i dobrze. Teraz, przed maturą, nie mam zbyt wiele czasu.

Mama Anny pokiwała głową. Podeszła do szafki, by wyjąć z niej dwa pomarańczowe kubki, po czym postawiła je obok talerza córki.

– Masz rację – odparła po krótkim namyśle. – Matura jest w tej chwili dla ciebie najważniejsza. Proszę, zrób mi też herbatę, a ja wracam do łóżka. Wieczorem idę do pracy, więc chcę pospać trochę dłużej.

Nastolatka mruknęła potwierdzająco. Prawie natychmiast spełniła prośbę mamy.

Tuż po skończeniu śniadania założyła czarne pantofle i płaszcz w tym samym kolorze, a następnie, stukając obcasami, zbiegła po kilku schodkach. Gdy tylko wyszła na zewnątrz, poczuła orzeźwiające, marcowe powietrze. O dziwo, zamiast skierować się w kierunku szkoły, skręciła w przeciwną stronę. Nie zamierzała marnować czasu na lekcję historii, lecz – zgodnie z ambitnymi planami zostania weterynarzem – znaleźć jakieś zaciszne miejsce sprzyjające nauce biologii.

Po przejściu kilku przecznic zboczyła w wąską uliczkę z przylegającym do prawego krawężnika kamiennym murkiem. Tuż za nim rozpościerał się plac porośnięty trawą, wykorzystywany przez mieszkańców rzędu wysokich budynków jako wielka toaleta dla ich czworonożnych przyjaciół. Wychodząca właśnie z ratlerkiem starsza pani zostawiła uchylone drzwi do jednego z wejść budynku. Ania od razu wykorzystała okazję i wbiegła do środka. Windą wjechała na ostatnie piętro, gdzie z lekko zabrudzonego okna rozpościerała się panorama Leśmianic.

Zniszczone, nieodremontowane bloki nadawały tej polskiej miejscowości pewną tajemniczość i lekką nutę grozy. Zewsząd rozpościerał się widok szarych, brudnych ścian, lekko ożywiony kolorowymi autami przemieszczającymi się pomiędzy budynkami.

Zdawałoby się, że w mieście nie da się dostrzec nic pięknego, jednak Anna spojrzała nieco wyżej. Nad spadzistymi dachami kamienic wyłożonymi czerwoną dachówką latały stada gołębi. Przypominały morskie fale. Wzbijały się wyżej, to znów obniżały lot, cały czas trzymając określony szyk. Promienie słońca oświetlały ich skrzydła, nadając piórkom lekki połysk.

Ania uniosła kąciki ust w delikatnym uśmiechu, kręcąc prędko głową, jakby chciała wybudzić się ze snu. Raptownie odwróciła się od okna, by usiąść na jednym ze schodków. Ze swej skórzanej torby wyciągnęła podręcznik do biologii, który otworzyła i położyła na kolanach. Jeden z rysunków na stronie przedstawiał dziwne połączenie żył i komór. Dziewczyna przez chwilę przyglądała się schematowi, po czym dla lepszego zapamiętania zaczęła szeptać: „prawy przedsionek, zatoka żylna, żyła wątrobowa, żyła główna…”.

Zamknęła oczy, powtarzając jeszcze raz wszystkie nazwy. Z głębokiego skupienia wyrwał ją dobiegający z torby dźwięk telefonu. Z początku nie chciała odbierać, jednak postanowiła sprawdzić z jakiego powodu ktoś zakłóca jej spokój. Nim nacisnęła zieloną słuchawkę, dostrzegła wyświetlające się imię „Justyna”.

– Tak, słucham – powiedziała do telefonu, machając jednocześnie końcówką swego warkocza.

– Hańska, co robisz? – spytał głos dobiegający z aparatu.

Ania lekko zmarszczyła czoło. Nie chciała kłamać, lecz wiedziała, że koleżanka na pewno planuje przeszkodzić jej w nauce.

– Uczę się – odparła krótko.

Zaledwie wypowiedziała te słowa, a od razu usłyszała głośny, kobiecy śmiech.

– No dobra, w takim razie zaraz po ciebie przyjadę – oznajmiła Justyna rozbawionym tonem. – Pojedziemy do mnie. Paweł z Eweliną i Martyną też wpadną. Powiedz mi tylko, gdzie jesteś.

Anna westchnęła cicho, zła, że zostanie oderwana od książki.

– Na Daszyńskiego – bąknęła, wiedząc, że koleżanka nie da za wygraną i znajdzie ją nawet na końcu świata. – Będę czekać przy drodze.

– Daj mi pięć minut, piękna. – Zakończyła rozmowę Justyna.

Ania spojrzała na podręcznik bezsilnym wzrokiem. Zamknęła go, schowała do torby, po czym zaczęła schodzić po schodach. Po dotarciu na parter wyszła z bloku. Wolno spacerowała przy ulicy, wypatrując czarnego passata. Gdy upłynęło dokładnie pięć minut, ciemne auto wyjechało zza zakrętu i zatrzymało się przy Annie z piskiem opon.

Licealistka bez zastanowienia weszła do środka, siadając w skórzanym fotelu. Dziewczyna kierująca pojazdem wyciągnęła dłoń, w którą Ania uderzyła na przywitanie.

Justyna sprawiała wrażenie wolnej, zwariowanej małolaty. Krótkie, czarne włosy stały zmierzwione, podtrzymywane przez żel. Z prawego łuku brwiowego wystawał srebrny kolczyk, a rozpięta, czarna, skórzana kurtka odsłaniała żółty top z dużym dekoltem.

Dziewczyna mocno docisnęła pedał gazu, w tym samym czasie podgłaśniając grającą muzykę.

– Patrz, jaki piękny dzień, Hańska! A Ty chciałaś go zmarnować na naukę! – stwierdziła, przekrzykując radio.

Ania nic nie odpowiedziała. Jej koleżanka i tak z pewnością by nie usłyszała. Uśmiechnęła się jedynie, opierając łokieć o drzwi. Tępym wzrokiem zaczęła wpatrywać się w puste ulice. Po chodnikach błąkały się tylko starsze panie idące do sklepów na poranne zakupy.

Nastolatki szybko wyjechały z centrum miasta. Z każdą chwilą pojawiało się coraz więcej zielonej przestrzeni. Tuż za mrocznym parkiem skręciły w pnącą się pod górę ulicę wyłożoną kostką brukową. Przekraczający dozwoloną prędkość passat minął stary mur otaczający poniemiecki cmentarz, a następnie pomknął wśród terenu porośniętego krzewami i trawą. Auto zatrzymało się dopiero przy rzędzie kolorowych budynków będących pierwszymi zabudowaniami nowego osiedla.

– Wyskakujemy, Hańska – rozkazała Justyna, wyłączając silnik.

Obie dziewczyny wyszły z samochodu. Bez pośpiechu skierowały się pod drzwi oznaczone przez metalową tablicę jako numer jeden. Przyjaciółka Ani wpisała kod umożliwiający ich otwarcie i ustąpiła jej pierwszeństwa w przejściu.

– Mój brat pewnie śpi – stwierdziła, zerkając na męskie buty stojące przy wejściu do mieszkania. – Chcesz coś do picia?

Ania od razu pokiwała głową.

– Tak, jakiś sok proszę – odparła, ściągając z siebie płaszcz i wieszając go na drewnianym wieszaku, przy innych kurtkach.

– Dobra, idź do mojego pokoju. Zaraz Ci przyniosę – powiedziała Justyna, zmierzając do kuchni.

Ania odstawiła swoje czarne pantofle pod ścianę, po czym otworzyła drzwi do pokoju przyjaciółki przypominającego komnatę w Wersalu. Na złotej narzucie przykrywającej królewskie łoże leżały równo ułożone poduszki. Tuż obok stało drewniane biurko z wielkim lustrem oprawionym w złotą, ozdobną ramę. Anna odwróciła od niego wzrok. Usiadła na grubym materacu, oparła plecy o miękki zagłówek i z zaciekawieniem zaczęła spoglądać na ustawione w sosnowej biblioteczce powieści młodzieżowe.

– Co, podobają ci się moje książeczki? – spytała wchodząca do pokoju Justyna.

Nie zdążyła uzyskać odpowiedzi, bo w mieszkaniu rozległ się dźwięk dzwonka. Dziewczyna prędko postawiła na biurku dwie szklanki z sokiem, po czym pobiegła do drzwi, by wpuścić gości do środka.

– No witam, witam! – zawołała radośnie na widok przyjaciół. – Chodźcie!

Chwilę później cała czwórka dołączyła do Anny. Wszyscy młodzi, radośni, pełni energii. Paweł, jako jedyny przedstawiciel płci męskiej, czuł się wśród dziewczyn znakomicie. Był wysokim, przystojnym szatynem o ciemnej cerze. Bez żadnego skrępowania rzucił się na łóżko, wygodnie się rozciągając. Dłonie założył za kark, a swymi brązowymi oczyma spoglądał na dziewczyny.

– Siadaj, Ewka! – zwrócił się do rudej nastolatki. – A ty możesz sobie postać – dodał do brunetki, wyciągając język.

Ciemnowłosa dziewczyna zaśmiała się kpiąco, wymownie unosząc brwi.

– Chyba jesteś śmieszny – warknęła z udawaną złością, mrużąc oczy. – Posuń tyłek, bo usiądę na tobie.

Paweł radośnie wyszczerzył zęby. Podniósł lekko głowę, przypatrując się z uwagą dziewczynie.

– Martynko, możesz na mnie siadać, kiedy tylko zechcesz – zamruczał ponętnie.

Martyna spojrzała na przyjaciela rozbawionym wzrokiem.

– Zboczeniec – prychnęła, starając się, by jej głos zabrzmiał poważnie.

Podeszła do łóżka i zajęła miejsce między nim a Anią. Oparła się na jednej ręce, a drugą zaczęła się bawić swym długim, srebrnym kolczykiem zwisającym z ucha. Jednocześnie spoglądała z ciekawością na wnętrze pokoju. Jej wzrok zatrzymał się na Ewelinie, której długie, kręcone, rude włosy opadały luźno na ramiona. Młoda kobieta drobne piegi próbowała ukryć pod grubą warstwą podkładu dodatkowo pokrytego pudrem. Nie należała do szczupłych dziewczyn, choć nie była również gruba. Gdy jej zielone oczy napotkały wzrok Martyny, obie nastolatki się zaśmiały.

– Wiem, że cię jaram, kochana – wyszeptała Ewelina, podchodząc do łóżka. Opadła na nie, kładąc głowę na kolanach Martyny, a nogi na udach Pawła.

– Nie za wygodnie ci? – spytała Justyna siedząca w tej chwili przy biurku w niskim fotelu o drewnianych nóżkach.

Ewelina pokręciła głową.

– Nie – odparła z uśmiechem na ustach. – Jest w sam raz. Brakuje tylko piwa, mogłabyś nas czymś poczęstować.

– Tak, tak, tak – zawtórował energicznie Paweł, podnosząc głowę. – Takim prosto z lodóweczki.

Justyna zacmokała. Flegmatycznie wyciągnęła nogi, kładąc się prawie w fotelu.

– Ja swojego ciężkiego tyłka nie ruszę – odrzekła, krzyżując dłonie na piersiach. – Jak chcecie, to weźcie sobie z kuchni. Właściwie dla mnie też możecie przynieść.

Paweł westchnął głośno, spoglądając na nią z teatralną obrazą.

– Ale z ciebie leń. – Zauważył pogardliwie. – Dobra, sam sobie wezmę.

Usiadł, wzdychając po raz drugi. W momencie, gdy podnosił ze swych ud nogi Eweliny, by móc wstać, dziewczyna zachichotała, przygryzając ponętnie usta.

– Masz delikatne dłonie, skarbie – szepnęła kokieteryjnie.

Paweł leciutko pogłaskał koleżankę po kolanie, spoglądając jej głęboko w oczy.

– Gdybyś była bez spodni, dopiero poczułabyś aksamitność moich sprytnych paluszków – zamruczał.

Wszystkie dziewczyny zaśmiały się głośno. Traktowały Pawła właściwie jak brata, więc żadna z nich nie podchodziła do jego żartów poważnie.

Mężczyzna wyszedł z pokoju. Po chwili powrócił z pięcioma butelkami piwa. Postawił je na biurku, a następnie otworzył wszystkie srebrnym otwieraczem. Cztery butelki rozdał dziewczynom, a ostatnią zostawił dla siebie. Po wypiciu dużego łyku usiadł na skraju łóżka przy Ani.

– Co tam w ogóle u Adriana słychać? – zapytał z zainteresowaniem. – Od pewnego czasu coś go nie widzę.

Anna wymownie uniosła brwi. Wypiła trochę piwa, po czym, wpatrując się w butelkę, odparła:

– Właściwie sama nie wiem. Ostatnio ciągle się kłócimy. O wszystko się obraża. Nie rozumiem o co mu chodzi.

Chłopak prychnął, obejmując koleżankę ramieniem.

– Zostaw go, Hańska – poradził tonem znawcy. – Na jednym facecie świat się nie kończy. Znajdziesz innego.

Justyna pokiwała potakująco głową.

– Pewnie – stwierdziła bez namysłu. – Sama mówiłaś, że masz z nim pełno problemów. Po co ci on?

Ania nic nie odpowiedziała. Zaczęła skrobać etykietkę, starając się odkleić ją od butelki. Zerwała kawałek i rzuciła go na łóżko.

– Hańska, nie śmieć mi tutaj – skarciła ją Justyna, prostując się. – Zmieńmy temat. Mam takiego newsa, że nie uwierzycie.

Wszyscy w pokoju od razu spojrzeli na koleżankę z wielkim zainteresowaniem.

– No wal! – krzyknęła Martyna, szczerząc zęby.

Justyna nabrała powietrza w płuca, przebiegle się uśmiechając.

– Zośka z Markiem wpadli – wyrzuciła z siebie, czerwieniąc się z emocji.

W pokoju najpierw zaległa głucha cisza, a po chwili rozległ się śmiech.

– Gadasz? – rzuciła z niedowierzaniem Ewelina, przekrzywiając lekko głowę, jakby bardzo mocno zastanawiała się, czy informacja jest prawdziwa.

– Serio mówię – odparła Justyna, pochylając się do przodu, jednocześnie kołysząc trzymaną w dłoni butelką. – Janek mi wczoraj mówił, a przecież to najlepszy przyjaciel Marka, więc informacja z rzetelnego źródła. Dobrze, że kończymy szkołę, bo trzeba by było robić klasową zrzutę na pampersy.

Paweł nie mógł przestać się śmiać.

– Musiało być niezłe bzykanko po studniówce – wykrztusił z siebie, wciąż chichocząc. – Ogier Mareczek pewnie spierdzieli na studia, a Zocha zostanie tutaj z pieluchami. Powinniśmy się trochę od nich oddalić, by na chrzestnego kogoś z nas nie poprosili. Chyba że któraś z was ma ochotę kupować śliniaczki jakiemuś rozwrzeszczanemu bachorowi?

Zamiast odpowiedzi rozległ się głośny śmiech przerwany dopiero pukaniem do drzwi. Wszyscy nagle zamilkli, patrząc na wchodzącego do pokoju przystojnego szatyna o włosach sięgających prawie do ramion. Młody mężczyzna ubrany jedynie w czerwone bokserki przetarł oczy, ziewając głośno.

– Umarłego byście obudzili – powiedział bez entuzjazmu. Podszedł do Pawła, ściskając jego dłoń na przywitanie. – Cześć laseczki – dodał, machając płci pięknej.

Justyna przymrużyła lekko oczy.

– Studenta żeśmy wyrwali ze snu – prychnęła, patrząc z pogardą na bieliznę brata. – Ogarnij się, Janek. Kiedy wreszcie jedziesz na uczelnię?

Młody mężczyzna leniwie się przeciągnął. Wzruszył ramionami, unosząc kąciki ust w lekkim uśmiechu.

– Nie wiem, może jutro– odparł z beztroską w głosie. – Dzisiaj muszę zrobić z chłopakami próbę przed naszym sobotnim koncertem.

Ania z zazdrością spojrzała na chłopaka. Żył bez stresu, niczym się nie przejmując. Ona sama zawsze zamartwiała się tysiącem spraw. Janek wydawał się całkowitą przeciwnością. Poczuła do niego dziwną sympatię, a on, gdy tylko napotkał spojrzenie Anny, lekko się zmieszał.

– Idę się ubrać– stwierdził, czerwieniąc się. – Później może wpadnę zagrać wam coś na gitarze – dodał i pośpiesznie wyszedł. Justyna przygryzła usta, patrząc na zamykające się drzwi. Następnie przeniosła swój wzrok na Anię, przebiegle się uśmiechając.

– Sądzę, Hańska, że jak zostawisz tego Adrianka, mój braciszek z chęcią pocieszy cię po tym rozstaniu – powiedziała bardzo pewnym tonem. – Wreszcie byłybyśmy rodziną.

– To ja proponuję, żebyś była ze mną, Justyno – wtrącił się Paweł, unosząc w górę butelkę, tak jakby chciał wznieść toast. – Stworzymy wielką, zgraną familię.

Martyna od razu podniosła rękę niczym grzeczna uczennica zgłaszająca chęć wypowiedzenia się w czasie lekcji.

– W takim razie ja zajmę się twoim młodszym bratem– zaproponowała z uśmiechem na ustach.

Justyna pokręciła przecząco głową. Z głośnym stukiem postawiła swoją butelkę na biurko.

– On już ma laskę – odrzekła krótko.

Martyna wcale nie przejęła się szorstką odpowiedzią przyjaciółki.

– Nie ma takiego wagonu, którego nie da się odczepić – stwierdziła z diabelskim błyskiem w oczach.

– Ooo, czasem zdarza ci się powiedzieć coś mądrego – przyznał Paweł, spoglądając na Martynę z lekkim niedowierzaniem. – Wypijmy za odczepianie i naszą przyszłą wspaniałą rodzinę. Ewelinie pozostaje zostać czyjąś kochanką. To bardzo odpowiedzialna rola – dodał prędko.

Dziewczyna, słysząc jakie zadanie jej przypadło, zaśmiała się, a następnie westchnęła głośno.

– Dziękuję, że nie wykluczyłeś mnie z familii – odparła z udawaną wdzięcznością, unosząc lekko brwi. – Obiecuję dać z siebie wszystko.

Paweł rozpromienił się jeszcze bardziej.

– Na to właśnie liczę – skomentował rozradowany – A teraz pijemy!

Nastolatkowie podnieśli w górę butelki, zderzając szkło.

– Za rodzinę, młodość i dobry seks – szepnęła teatralnie Justyna.

– ZA RODZINĘ, MŁODOŚĆ I DOBRY SEKS – zawtórowali wszyscy.

Przyłożyli butelki do ust. Z czasem ubywało z nich coraz więcej piwa. Młodzi ludzie popijali je, żartując, wygłupiając się i śmiejąc. Zdawałoby się, że ta chwila nigdy nie minie, a beztroska młodość trwać będzie wiecznie.

Wariatka

Wydanie pierwsze, ISBN: 978-83-8083-789-8

© Agnieszka Chrzan i Wydawnictwo Novae Res 2017

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

REDAKCJA: Grzegorz Fortuna

KOREKTA: Paulina Szymkowiak, Małgorzata Szymańska

OKŁADKA: Izabela Surdykowska-Jurek

ILUSTRACJE: Agnieszka Chrzan

WYDAWNICTWO NOVAE RES

al. Zwycięstwa 96 / 98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.