Mężczyźni słuchają, bo chcą wiedzieć, co kto mówi. Kobiety nie. One nie dbają o to, co kto mówi. One słuchają dlatego, że ten ktoś jest tym, kim jest.

Mówią, że miłość umiera między dwojgiem ludzi. To nieprawda, nie umiera. Opuszcza tylko człowieka. Odchodzi, gdy na nią nie zasługuje.

Faulkner

CZĘŚĆ PIERWSZA

1

Z okna pokoju Franciszka był widok na tory. Co jakiś czas powietrze napełniało się hukiem pędzących pociągów, a kamienica trzęsła się odrobinę. Dalej, zza soczyście zielonych już drzew, wyrastała wieża kościoła z wyraźną, białą tarczą zegara.

Franciszek wynajmował niewielkie mieszkanie na drugim piętrze. Wprowadził się do niego tydzień po śmierci poprzedniego lokatora, starego Jana, który nie miał nikogo prócz psa. Tego psa zabrano do schroniska. Piękny, smutny wyżeł.

W tym małym mieście nikt Franciszka nie znał, toteż szeptano czasem za nim, kiedy spacerował główną ulicą, choć niczym szczególnym nie wyróżniał się z tłumu. Był średniego wzrostu. Chodził w sportowych butach, jasnych dżinsach i wkładał szare koszulki. Już drugiego dnia w mieście zapisał się do jedynej biblioteki i wypożyczył wiersze Ezry Pounda oraz poematy Lermontowa.

Franciszek miał dziwne, zaspane oczy i niewiele mówił. To wystarczyło, żeby stwierdzono, iż jest nieszkodliwym dziwakiem. Kiedy witano się z nim na klatce schodowej, nie odpowiadał nic; kiwał tylko głową i uśmiechał się szerzej linią zamkniętych, dużych ust.

Mieszkanie Franciszka było niemal puste. Całe wyposażenie stanowiły marne sprzęty pozostawione przez starego Jana. Co rano Franciszek wstawał z materaca (łóżko zmarłego wyniósł na śmietnik), brał zimny prysznic i gotował wodę na kawę w elektrycznym czajniku koloru żółknącej bieli. Po wypiciu kawy wstawał i przecierał szmatką zdjęcie w drewnianej ramce ustawione na parapecie w kuchni – w miejscu, gdzie zawsze było najwięcej światła. Przyglądał się fotografii w skupieniu i wodził po niej palcem, jakby chciał wyczuć w niej wypukłości twarzy, fakturę skóry. Następnie otwierał notatnik i przeglądał go. Zapisywał coś, skreślał, w zamyśleniu rysował esy-floresy, a potem wkładał kurtkę i szedł gdzieś, nieważne, czy świeciło słońce, czy padał deszcz.

Niemal zawsze przy wyjściu z mieszkania natykał się na Leokadię. Zgarbiona, w staromodnej piżamie, otwierała drzwi sypialni i zmierzała do kuchni, szurając wytartymi kapciami. Do mieszkania Franciszka wchodziło się przez długi i wąski korytarzyk. Po prawej jego stronie były drzwi prowadzące do sypialni starej kobiety, a po lewej – do kuchni i łazienki. Środkowe drzwi na końcu korytarza, te wyglądające jak drzwiczki do schowka pod schodami, wiodły do mieszkania Franciszka.

Franciszek i Leokadia wymieniali nieme powitania, uśmiechając się wyuczonym gestem, jak nakazywałyby dobre maniery. On, zamyślony, młody i mocny, wychodził wydeptywać niemal zawsze tę samą trasę. Ona, zamyślona, stara i słaba, wydeptywała ścieżkę w dywanie.

Franciszek prawie codziennie zaglądał do kawiarenki nieopodal kamienicy. Wypijał tam kawę i kartkował sczytane egzemplarze Piotrusia Pana i Alicji w Krainie Czarów, które to książki, włączając jeszcze Serce to samotny myśliwy, stanowiły znaczną część jego skromnego dobytku. Zawsze na spacer wybierał się z którąś z nich. Czasem, kiedy było szczególnie zimno lub gdy podły, siekący deszcz złościł się na świat, Franciszek wykreślał z planu dnia długi spacer sprawdzonymi ścieżkami wokół jeziora i po parku i od razu odwiedzał ulubioną kawiarenkę. Wypijał wtedy dwie lub trzy kawy i siedział nad książką dłużej niż zwykle. Co jakiś czas odrywał wzrok od kartki i patrzył przez załzawioną szybę na poniewierane wiatrem drzewa i lśniącą ulicę. Miejsce przy oknie było jego ulubionym. Bywało, że zastawał je zajęte. Siadał wtedy gdzie indziej, ale pił kawę niechętnie i rozglądał się nerwowo po wnętrzu. Nigdy nie otwierał książki, dopóki nie zajął swojego ulubionego stolika przy oknie.

Agnieszka nie pytała już nawet, co podać Franciszkowi. Niekiedy zaczynała parzyć kawę, jeszcze zanim ten pojawił się w lokalu. W pogodne dni odwiedzał kawiarnię o tej samej porze, mniej więcej o trzynastej.

– A pan znowu w tych bajkach zaczytany – mawiała, a on odpowiadał jej po swojemu – lekkim uśmiechem na ustach i zaspanymi oczami.

Agnieszka pracowała w Literce od trzech lat. Właścicielem kawiarenki był Stanisław Popiół, mężczyzna przedsiębiorczy i zaradny, ale cierpiący z powodu samotności. Mimo prawie pięćdziesięciu lat na karku nigdy nie związał się z nikim na dłużej. Agnieszka bardzo mu się podobała, toteż z całej sterty aplikacji bez wahania wybrał właśnie jej CV. Ona bez słowa skargi znosiła jego wzrok na biuście podczas rozmowy albo niby przypadkowe otarcie się gdzieś w przejściu. Dopóki płacił na czas, wszystko było w porządku. W miasteczku ciężko o stałą pracę.

Stanisław Popiół miał wielkie, piękne plany dotyczące ich wspólnej przyszłości. Niekiedy siadał na zapleczu i na ekranie komputera obserwował, jak Agnieszka uwija się między stolikami. Wyobrażał ją sobie nagą. Obraz z innej kamery pokazywał wchodzącego do Literki Franciszka, który siadał na swoim stałym miejscu i już po chwili Agnieszka przynosiła mu jego kawę. Dobra z niej dziewczyna. Klienci ją lubią – myślał Stanisław Popiół i przez moment czuł się tak, jakby była ona jego żoną. Potem zawsze przypominał sobie o jej chłopaku, Michale, i klął w duchu, i główkował, jak by obejść tę przeszkodę, która stała na drodze do jego szczęścia.

Tego dnia Franciszek nie poszedł z kawiarni prosto do mieszkania. Długo, długo, aż do zmroku włóczył się po miasteczku. Ulice były puste. W oknach domów poczęły zapalać się pierwsze światła. Na ciemniejącym, gładkim niebie rozbłysły pierwsze gwiazdy. Drzewa w parku zasnęły. Nie zadrżał żaden liść, nie poruszyła się żadna gałąź. Powietrze było ciepłe i zastygłe, gęste. Grały świerszcze i śpiewały ptaki.

Franciszek przeszedł przez park i znalazł się na osiedlu. Niewysokie bloki dawno straciły swoją świeżość. Obok każdego, niskim płotkiem ogrodzone, ciągnęły się namiastki ogródków, w których kwiaty i chwasty rosły pospołu zupełnie przypadkiem i zupełnie dowolnie. Brzydkie koty rozpierzchały się przed Franciszkiem. Pod jedną z klatek Agnieszka całowała się z mężczyzną w skórzanej, czarnej kurtce.

Zmęczony mężczyzna pokonywał kolejne stopnie schodów. W szczelinę między drzwiami a futryną wetknięta była kartka. Wiadomość od Osińskiej, sąsiadki z naprzeciwka: „Kochanie, komputer zepsuty. Zajrzyj do mnie, kiedy wrócisz. Osińska”.

Osińska była jedyną osobą, która nie uważała Franciszka za dziwaka. Może dlatego, że sama miała opinię dziwaczki.

Rano zbudziło go pukanie do drzwi przeplatane natarczywym dzwonieniem.

– Kochany, nie chciałam przeszkadzać, ale słyszałam, że ktoś się krząta… Nie mogę uruchomić komputera, a chciałam wejść na stronę Rogera Federera. Czy mógłbyś mi pomóc? Oczywiście nie musisz teraz, możesz za pół godziny… Coś z nim jest nie tak, nie chce otwierać stron internetowych.

Osińska mówiła szybko i sztucznie jak neurotyczka, a Franciszek z niepokojem obserwował dwa olbrzymie koty, które ocierały się o jej nogi. Jeden był czarny, drugi w kolorze kawy z mlekiem. Oba miały przerażająco rozumne spojrzenia i były podejrzanie spokojne i pewne siebie.

– Gucio i Kubuś. One za mną lepiej niż psy przy nodze. Często tu chodzimy w odwiedziny do pani Leokadii. One same nie mogą zostawać w domu. Płaczą za mną jak dzieci. Mają już po dwanaście latek…

Wykład o kotach trwał dobre dziesięć minut. Wreszcie Osińska poszła sobie, dając Franciszkowi czas na włożenie spodni.

Po pół godzinie Franciszek niechętnie zadzwonił do drzwi naprzeciwko. Osińska otworzyła mu tak szybko, jakby czekała przy nich na niego. Niepewnie wszedł do środka i niemal fiknął kozła, kiedy potknął się o jednego z tych małych niedźwiedzi. Kot syknął na niego nieprzyjaźnie.

– Gucio, nie bądź zazdrosny! – powiedziała Osińska.

Zaprowadziła Franciszka do dużego, całkiem przytulnego pokoju. Olbrzymie okno było otwarte na oścież i wychodziło na główną ulicę miasteczka – było widać z niego niemal wszystko aż do pomnika Hłaski. Zazdrościł jej tego okna.

Franciszek usiadł przy stole w fotelu rodem z peerelu. W powietrzu unosił się gołębi puch. Oczyma wyobraźni widział ptaki wlatujące tu przez specjalnie otwarte okno i koty z lubością oddające się polowaniu.

– To ten laptop. Coś mi internet nie działa, spróbuj no.

Włączył komputer. System załadował się dość szybko. Kliknął na ikonę przeglądarki. Strona startowa otworzyła się płynnie. Wpisał w wyszukiwarkę kilka adresów – wszystko było w porządku.

– Działa.

– Naprawdę? – Osińska przesadnie zdumiała się.

– Tak, działa jak należy.

– No coś niewiarygodnego! Zrobić ci kawy?

Westchnął w duchu.

– Tak, poproszę.

Słuchał odgłosów z kuchni – brzęczenia szklanek, szumu wody z kranu, trzasku zapałki. Mieszały się one z dźwiękami ulicy: facet z reklamą na piersi krzyczał, zapraszając do pizzerii, która mieściła się na dole kamienicy, zaraz za drugą klatką; ze sklepu odzieżowego tuż pod mieszkaniem Osińskiej wybrzmiewała przytłumiona house’owa muzyka; piszczało dziecko; gdzieś nad oknem musiały siedzieć gołębie, gdyż słychać było ich nieprzerwane, nużące gruchanie.

Osińska weszła do pokoju z parującymi szklankami z kawą. Franciszek nie rozumiał ludzi, którym smakuje kawa ze szklanki.

– A zobacz no mi, kochany, czy strona Federera działa, bo coś nie chciała…

Osińska podała mu karteczkę z adresem strony.

– Działa.

– No to widzisz, niepotrzebnie cię fatygowałam.

Siedział i cierpliwie słuchał jej opowieści. Mówiła o tym, jak to Cerekwicka w kozaczkach w góry poszła, i że żadna z niej artystka; o wspaniałym Federerze, i że w ogóle Polacy lubią beznadziejne sporty, a ona jest jakaś inna, bo tenis, bo snooker, no ewentualnie z tych masówek to siatkówka, bo to jeszcze w miarę kulturalny sport jest. I opowiadała, jak to jej mąż był teoretyk, a ona praktyk (nie „praktyczka”, gdyż brzmi to jak „tyczka”, w dodatku ona nie jest żadna szurnięta feministka), i jak co do czego, to ona wszystko załatwiła, ona rury naprawiła, no bo praktyk zawsze lepszy od teoretyka, wiadomo. Następnie przeszła do krytyki współczesnych wózków do wożenia dzieci. Bo to nie do pomyślenia, żeby dziecko nie widziało matki, żeby tyłem do niej odwrócone było!

– Głupie te baby wszystkie! One mówią: „Przecież tak dziecko lepiej przyswaja, lepiej bada świat!”. A ja im na to: „Ale małe dzieci to muszą widzieć, że matka jest z nimi, bo one mają w dupci – za przeproszeniem – świat, kiedy matki nie widzą, i wolą się bezpiecznie czuć aniżeli świat przyswajać!” – mówiła żywo, ale dość spokojnie, pewna swego Osińska.

Następnie przeszła do omawiania sytuacji polskiego i światowego kleru, czy Kościoła w ogóle, i głównie była to jego ostra krytyka, po czym na wstęp do zakończenia rzuciła parę zdań o swoim synu, który gdzieś w stolicy albo jeszcze dalej urzęduje i niebawem przyjedzie, przyjedzie na pewno i kupi coś ładnego, mieszkanie nowe obiecał na obrzeżach miasta, bo „w centrum to można oszaleć, oszołomy same kręcą się tutaj i żuleria! A ci z góry? Ho, ho! Znowu drzwi zepsuli, wykopane są po prostu, klatka na dole zaszczana cała, butle się walają. Widziałeś, kochany, prawda?”.

Franciszek przyglądał się z uwagą wzorom na dywanie, kiedy Osińska mówiła o swojej znajomości z Mleczką i Materną i wyciągała spomiędzy książek tę jedną, własnoręcznie podpisaną przez rysownika. Później zupełnie stracił wątek – przytakiwał tylko nieznacznymi ruchami głowy.

– No bo spójrz na mnie! Ani grama tłuszczu! Ja się jak na swój wiek świetnie trzymam i kondycję mam lepszą niż niejedna młódka! Ale ja się nie objadam, bo te pieniądze skromne jednak dostaję. No i wszędzie pieszo chodzę, nie ma mowy o autobusach albo taksówkach, o nie, nie, mój drogi! Dlatego taka gibka jestem! Nie ogrzewam mocno mieszkania, chłodek lubię do spania, tak zdrowo jest, to i mnie żadna choroba nie złapie ani przeziębienie nawet. Tak! Trzeba mieć energię! Bo jak ja widzę te kobieciny wymęczone – i tu Osińska zręcznie przechodzi do następnego tematu – to mnie szlag jasny trafia! Ja to miałam dwójkę dzieci, jedno za rękę prowadziłam, drugie w wózku wiozłam i wszędzie z nimi iść musiałam, bo mój mąż teoretyk to wiadomo. I do tego siaty ciężkie z zakupami, a to wszystko jeszcze na piętro wtaszczyć. I nieraz mówiły kobieciny: „Biedna, męczy się!”, a ja im: „Jaka biedna? Ja przepraszam bardzo, ale chciałam, to mam, to świadomy był wybór. Jak się chce dzieci, to się trzeba liczyć z wyrzeczeniami!”. Dobrze mówię, kochanie?

2

Kiedy tylko Agnieszka otworzyła oczy, wiedziała, że znowu zaspała. Wystrzeliła z łóżka, w biegu do łazienki zdjęła biały T-shirt i wzięła błyskawiczny prysznic. Sprawnie wysuszyła i ułożyła swoje jasne, krótkie włosy i włożyła wczorajsze rzeczy, które całą noc czekały na nią na krześle przy łóżku. Skrzywiła się na widok stojących pod drzwiami przybrudzonych tenisówek. Znowu zapomniała je wyczyścić. Wsunęła w nie stopy i wybiegła w rześki i jasny poranek. Jeszcze na klatce zapaliła papierosa, który był głównym, często jedynym składnikiem jej porannych posiłków, nie licząc pośpiesznej kawy w Literce.

Marzyła o tym, żeby Popiół nie przyszedł dzisiaj sprawdzić, jak idzie interes. Miała nadzieję, że jak zwykle w piątki leczy teraz kaca i będzie wstydził się jej pokazać. Stary świntuch – myślała. Choć w gruncie rzeczy to dobry człowiek. Nieszczęśliwy, samotny i niezbyt pewny siebie. Uśmiechnęła się na swoją względną bezkarność. Dziś otworzy Literkę dziesięć minut później, ale bywało, że spóźniała się nawet godzinę. Złość Popioła zawsze gasła, kiedy używała swojego uśmiechu numer pięć, obniżonego głosu i kilku filmowych gestów z podtekstem.

Zapytam dziś Piotrusia Pana, jak ma na imię – postanowiła. Wydawał jej się równie dziwny co interesujący. Wreszcie nowa twarz w tej nudnej jak kościelne kazanie mieścinie. Wieczorem z pracy zabierze ją Michał. Jak co tydzień pójdą do kina, potem do pubu, a potem do niej i będą się kochać przed zaśnięciem. Michał ostatnio jest całkiem znośny – stwierdziła. Może wreszcie dorósł? Tylko niech nie dorasta za bardzo. Ze skrajności w skrajność to jednak nie za dobrze.

Po drodze zdążyła wypalić jeszcze dwa papierosy. Kiedy otwierała drzwi Literki, aż zakręciło się jej w głowie, ale po rutyniarsku kilkakrotnie wciągnęła głęboko powietrze i doszła do siebie.

Osińska z okna swojego pokoju obserwowała gęstniejący ruch na drodze. Patrzyła na Agnieszkę, zamyśloną i automatycznym ruchem unoszącą papierosa do ust. Miała ochotę splunąć. Nie cierpiała tej dziewczyny. Durny Stach dał się omotać, a ta siksa tylko zaciera ręce i oczy jej się świecą z radości. Czy on nie widzi, że ona czyha na jego pieniądze?

Pogładziła po głowie kota siedzącego na parapecie.

– Widzisz, Gucio, jaki ten twój Stach ślepy? On jeszcze do nas z płaczem przyleci. Zobaczysz, Guciu…

Osińska wstała i poszła do kuchni zrobić kawę w szklance. Jej myśli obrały teraz inny kierunek. Ten Franciszek, ten Franciszek – powtarzała niemo. Ten Franciszek… Już sama nie wiedziała, o co jej właściwie chodzi.

Franciszek swoim zwyczajem wychodził z domu na spacer i kolejny raz natknął się na tę dziewczynę. Siedziała na schodach obok drzwi swojego mieszkania i kurzyła papierosa. Była przesadnie dobrze ubrana i przesadnie długo czuł na sobie jej wzrok – odprowadzała go aż do wyjścia.

Patrycja to uczennica pierwszej klasy w miejscowym liceum ogólnokształcącym. Bystra dziewucha. Może nawet nazbyt bystra jak na swój wiek, przez co od zawsze była outsiderką, samotniczką. Nikt z niej nie szydził, nie miała problemów z rówieśnikami – potrafiła zgasić każdego jednym zdaniem – ale też nie otaczał jej wianuszek znajomych. Starano się nie wchodzić jej w drogę, tak jak i ona starała się tego nie czynić. Z czasem stała się przezroczysta jak powietrze. W szkole uważano ją za zdolną, ale leniwą. Nauczyciele już dawno przestali się starać o to, żeby wreszcie wzięła się do nauki. Szczególnie pani Kowalska, nauczycielka języka polskiego i jej wychowawczyni, dokładała swego czasu wszelkich starań, aby zmotywować dziewczynę do pracy. Bardzo lubiła Patrycję i marzyła, by ta dostała się na dobrą uczelnię i wyniosła się z tej dziury.

Dzisiaj znowu nie udało jej się otworzyć do niego ust. Niech to cholera weźmie! Patrycja odkaszlnęła, przydeptała niedopałek i już miała wracać do mieszkania, kiedy z góry usłyszała wołanie.

– Pat! Dawaj na bajerę!

– Ty nawet swojej dłoni nie potrafisz dobrze zbajerować!

Młodszy brat Sławka zaniósł się śmiechem.

– Idziemy do parku na parę piw. Będzie sporo ludzi. Przyłączysz się? – Sławek nie rezygnował.

Dziewczyna prychnęła i zatrzasnęła za sobą drzwi. Opierając się o nie, poczuła niezrozumiały smutek rozlewający się po jej brzuchu i piersi.

– Weź się w garść, Pat – mruknęła do siebie. – Nie „Pat”! Nie „Pat”! Jestem Scarlett!

Położyła się na kanapie w dużym pokoju i do przyjścia matki mogła bezkarnie oglądać telewizję.

Matka pracowała w sklepie na obrzeżach miasteczka, pod którym od rana tłoczyła się zgraja drobnych pijaczków i całkiem poważnych pijaczyn. Patrycja nie znosiła, kiedy któryś z nich rozpoznawał ją na ulicy i zaczepiał, żeby porozmawiać o niej lub o jej matce. Cały rok śmierdziało od nich przetrawionym alkoholem, a mimo to ubzdurali sobie, że mają prawo myśleć o jej matce jak o kobiecie do wzięcia tylko dlatego, że kupują u niej alkohol i że nie ma męża.

Patrycja była wściekła. Chwilę bezmyślnie przełączała kanały. Zatrzymała się na serwisie informacyjnym i wypuściła pilota z dłoni, kiedy przyszedł po nią sen o Franciszku.

W Literce cały dzień było pusto, co specjalnie nie dziwiło Agnieszki. Spędzała czas, przeglądając strony internetowe i czytając stare kobiece czasopisma. Zadźwięczał dzwonek i do środka wszedł Piotruś Pan. Agnieszka spojrzała na zegarek. Trzynasta pięć. Odłożyła gazetę, chwyciła spodek z filiżanką i postawiła kawę przed mężczyzną. Dzisiaj nie był Piotrusiem Panem. Dzisiaj był Kotem Dziwakiem. Zawisnęła nad nim i trwało to niezręcznie długo. Wreszcie powiedziała tylko:

– A pan ciągle te bajki i bajki.

Dziś nawet na nią nie spojrzał. Uśmiechnął się jedynie do książki tak, jak uśmiechał się na dzień dobry, na do widzenia, na widok jej całującej się z Michałem, na widok zdjęcia na parapecie w kuchni, na widok swojego odbicia w lustrze.

Usiadła naprzeciwko niego. Nie powinna tego robić. Popiół nagrywa wszystko, co dzieje się w Literce. Agnieszka już nie pierwszy raz będzie musiała spowodować przypadkową awarię sprzętu.

Wcisnęła pięści w policzki i oparła łokcie o stół. Przyglądała się mężczyźnie, a ten spokojnie wodził wzrokiem po linijkach tekstu i gładził dłonią tanią białą filiżankę. Zachowywał się tak, jakby dziewczyny nie było. Wreszcie podniósł na nią wzrok, a ona aż wzdrygnęła się. Jego pozornie zaspane spojrzenie było hipnotyczne i przenikliwe. W jednej sekundzie poczuła się tak, jakby swoim wzrokiem przeczytał ją całą – myśli, duszę, uczucia, przeszłość, wszystko, wszystko co się z człowieka da wyczytać, i zrobił to z takim spokojem, z jakim dotykał stron podniszczonych książek. Przestraszyła się.

– Pan jest tu nowy? – zapytała spanikowana, mając świadomość idiotyczności tego pytania.

– Tak. Nowy.

Mężczyzna poruszył kącikami ust.

– Mam na imię Agnieszka – powiedziała i podała mu dłoń.

– Franciszek – odpowiedział i zawahał się. – Wybacz, ale nie lubię tak się witać z kobietami.

Agnieszka zmieszała się i na jej twarzy pojawił się rumieniec.

– Chodzi o podawanie sobie rąk – dodał. – Miło cię poznać, Agnieszko. Bardzo lubię to imię.

Rozluźniła się nieco i jej uśmiech był teraz bardziej naturalny.

Zadźwięczał dzwonek. Michał błyskawicznie znalazł się przy stoliku i bez skrępowania obrzucał wzrokiem to Agnieszkę, to Franciszka.

– I jak? Pusto, widzę. Nikogo nie ma?

Sztucznie kamuflował zdenerwowanie. Drżały mu mięśnie okrąglejącej twarzy. Przejechał dłonią po swoich krótkich włosach. Franciszek utopił wzrok w lekturze.

– Z czego on się tak cieszy?

– Franciszek zawsze tak… – tłumaczyła Agnieszka.

– Chodź na zaplecze – zaproponował Michał.

Agnieszka wstała. Chłopak złapał ją za pośladek i oboje po chwili zniknęli na zapleczu. Franciszek przewracał kartki swojej książki i odruchowo gładził filiżankę. Przez moment zza zamkniętych drzwi dało się słyszeć głos Agnieszki i pojedyncze słowa Michała. Potem ciszę wypełniało już tylko skrzeczące radio ustawione na stację grającą stare polskie kawałki. Od czasu do czasu do wnętrza przedostawało się irytujące bzyczenie skutera.

Osińska wyrzuciła niedopałek przez okno. Miała nadzieję, że Michał weźmie się za tę cholerną smarkulę. W gruncie rzeczy żałowała trochę dziewczyny, ale w tym przypadku nie mogło być mowy o litości. Sama sobie winna. Po cóż pcha łapska tam, gdzie nie powinna?

Nagle Osińska ocknęła się i zdenerwowała na siebie bardzo. Spojrzała na naścienny zegar i zrozumiała, że przegapiła godzinę powrotu Franciszka. Wyszła z mieszkania na klatkę i zawahała się, ale wreszcie użyła kluczy, których użyczyła jej dawno temu pani Leokadia. Podeszła do drzwi Franciszka i zapukała. Raz, drugi, trzeci.

Franciszek, trzymając się za włosy i łokcie opierając o blat chwiejącego się stolika, patrzył na dwa rozłożone notesy. Nie uśmiechał się.

Wściekłość traw

Wydanie pierwsze, ISBN: 978-83-8083-791-1

© Felix Clint i Wydawnictwo Novae Res 2017

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

REDAKCJA: Barbara Kaszubowska

KOREKTA: Paulina Szymkowiak, Małgorzata Szymańska

OKŁADKA: Artur Rostocki

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: InkPad.pl

WYDAWNICTWO NOVAE RES

al. Zwycięstwa 96 / 98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.