CZĘŚĆ I

1

Kobieta tak mechanicznie pchała wózek z dzieckiem po trudnym, piaszczystym terenie, iż sprawiała wrażenie, jak gdyby była zaprogramowanym do spacerowania robotem.

Wyglądała, jakby przed czymś uciekała, chociaż nie biegła.

Po jakimś czasie jej chód zrobił się strasznie ociężały, a napięte do granic możliwości mięśnie powodowały, że zdawało się, że kobieta nie pcha wózka, ale się go kurczowo trzyma, że jest przez niego wleczona.

Nie chciała być w tym stanie przez kogokolwiek obserwowana, więc zapuszczała się coraz głębiej w dzikie i nieuporządkowane chaszcze nieopodal lasu. Nie zwracała uwagi nawet na gąszcz wysokich pokrzyw okalających ścieżkę i tnących po twarzy każdego przechodzącego z nieuwagą śmiałka.

Wydawało jej się, że tu może być sama.

Sądziła, że zanim się ściemni, upłynie jeszcze co najmniej godzina.

Tymczasem wielka, ciężka i ciemna chmura zasłoniła całkowicie słońce, jakby miała ochotę chociaż na chwilę zmienić środek dusznego i upalnego lata w zimną i paskudną jesień.

Żądne krwi komary, widząc łatwy łup, korzystały z niego zawzięcie. Zawył nieprzyjemnie wiatr, dając siłę koronom drzew, by mogły pochylić się ku ziemi.

Poczuła gęsią skórkę, potem silny podmuch powietrza w jednej chwili zarzucił jej długie włosy na oczy, tak, że przez moment nic nie widziała, ale to już nie było w stanie wzmóc jej paniki.

Niespełna dwuletnie dziecko zaczęło się wiercić niespokojnie, protestując przeciw tej wcale niefajnej wycieczce. Matka pochyliła się nad nim, aby sprawdzić, czy wszystko w porządku, i wepchnęła do rączki, jakby na przekupienie, biszkopta.

Synek błyskawicznie pochwycił dobrze znaną, pyszną słodycz, ale widok rodzicielki go nie uspokoił.

Mama miała strasznie spiętą i zapłakaną twarz. Na czoło z wysiłku i zdenerwowania wyszły jej żyły przypominające wijące się wężyki.

- Boże! - łkała bezgłośnie, ale czasem spomiędzy zaciśniętych zębów wyrwał jej się bolesny jęk. - Jak do tego doszło?! Dlaczego czuję się, jakby goniło mnie stado wściekłych psów?! Dlaczego ciągle słyszę ich ujadanie?!

Tak. Matka z dzieckiem powoli zbliżała się do lasu. Czuła się zaszczuta.

2

Trzy lata wcześniej.

Znali się pół roku. Już po pierwszej rozmowie stali się parą, ale Oli nie zdarzyło się jeszcze widzieć Rafała w takim stanie! Na jej oczach kruszał. I to z takiego powodu! Nie mogła tego zrozumieć. Chciała mu jeszcze raz przedstawić swój punkt widzenia, otworzyła usta, żeby mu to wytłumaczyć, gdy nagle usłyszała druzgocący krzyk.

Swój krzyk.

- Uważaj!!! - ryknęła w kierunku ukochanego, gdy opasły kierowca tira znienacka zaczął zmieniać pas, nie bacząc, że na skutek tego nagłego manewru opel, którym jechali, znalazł się w potrzasku.

Nie było ucieczki!

Z lewej strony barierka. Z przodu już łeb tira, z boku jego brzuch, nieubłaganie szybko idący w ślady głowy, i ogon gotowy do natarcia. Z tyłu pisk hamulców kolejnego nieszczęśnika…

Olka ze zgrozą zacisnęła powieki, nie mogąc znieść widoku nacierającej na nią maszyny. Była na wysokości tylnego koła. Potwór wydawał straszliwe dźwięki. Parskania, zgrzyty, piski. Była to wielka mechaniczna paszcza, która zaraz zaciśnie na ich głowach stalowe zęby i zginą pod tą gównianą gilotyną!

Zdruzgotana, skuliła się w panice, żegnając swoje ciało. W ułamku sekundy zdążyła uzmysłowić sobie zdziwienie, kiedy poczuła, jaka zimna i obca jest jej skóra w dotyku.

Jakby już nie należała do niej. Czekając na potworny ból, piszczała nieludzko, zapominając w chwili śmierci o godności.

Ale koniec świata nie nadszedł. Rafał, nie tracąc zimnej krwi, zręcznie wyhamował, z gracją dając się do końca wyprzedzić tirowi i nie wpadając przy tym pod jadący za nimi samochód.

To był prawdziwy majstersztyk! Nawet nie pocałował się z barierką.

Odetchnęli oboje z ulgą, Ola niemalże zachłysnęła się powietrzem. Uświadomiła sobie, że przez cały ten czas wstrzymywała oddech.

- Nic ci nie jest? - zapytał z troską.

Potrząsnęła głową, ale nie wyglądało to chyba zbyt przekonująco, gdyż Rafał zwolnił i zatrzymał się tuż przed przydrożną karczmą. Gdy tylko przekręcił kluczyk w stacyjce, rzucili się sobie w objęcia. Dziewczyna drżała jak osika.

- Już dobrze. - Głaskał ją po włosach i uspokajał. Zaczęła powoli dochodzić do siebie i cieszyć się z darowanego życia.

- Widziałeś?! - oburzyła się. - Nawet nie włączył kierunkowskazu, po prostu wjechał na nas! To chore i nienormalne! Powinni go zapuszkować za coś takiego, mogliśmy zginąć!

- Nie zdążyłem zapamiętać numerów - zafrasował się Rafał.

- No co ty, byłeś wystarczająco zajęty… - odparła Ola z podziwem. - Ciebie nic nie złamie. Gdybym to ja prowadziła, już byłoby po nas. Jesteś wielki!

- Nie przesadzaj - roześmiał się - bardziej niż ten tir wystraszył mnie twój krzyk.

- No wiesz? - prychnęła, dając mu lekkiego kuksańca. - Lepiej wejdźmy do tej karczmy, zjedzmy coś dobrego i okrzepnijmy.

*

Postanowili posilić się na zewnątrz. Popołudniowy upał zaczynał powoli ustępować dającym ulgę rześkim powiewom wiatru. Trafiło im się przyjemne miejsce nad sztucznym stawikiem ozdobionym fontanną i kamieniami.

Kiedy Rafał składał wewnątrz zamówienie, Ola bezceremonialnie przyglądała się psotom gromadki dzieciaków oblegających wodę. Obserwowała także ich matki nieświadome, jak wielkiej zazdrości są przedmiotem.

Od dzieci biła przyjemna aura beztroski, za to ich rodzice pracowali na najwyższych obrotach, wiecznie czujni na każdy podejrzany dźwięk, który mógł dobiec z tej strony, gdzie bawiły się ich pociechy. Pochłaniali zamówione potrawy w rekordowym tempie.

Mimo że większość z nich niemal do ostatniej chwili udawała, że nie jest świadoma tych psot i że to nie ich dziecko próbuje właśnie wyłowić rybkę, to jednak przypominali nastroszone drapieżniki gotowe w każdej chwili rzucić się do skoku w obronie potomstwa.

- Omija mnie coś ważnego… - były to błąkające się natrętnie w takich sytuacjach myśli, które czasem starała się odganiać, mimo że wracały jak bumerang, a nieraz bezwiednie poddawała się im, by dryfować w marzeniach.

Zamierzała jednak zaufać intuicji i wciągnąć Rafała w swój plan wywrócenia życia do góry nogami. Oczywiście uczciwie. Namówi go na założenie rodziny, pragnęła mieć z nim dziecko. Legalnie! Żadnych wpadek!

Zawsze uważała, że nie ma nic piękniejszego niż oboje rodziców od początku wyczekujący przywitania swego maleństwa. Na taką rozmowę musi być jednak odpowiedni moment, poza tym chciała przedtem wyjaśnić jeszcze coś, co nie dawało jej spokoju.

Wierzyła, że tak się stanie. Jeśli Rafał traktuje ich związek poważnie, nie będzie bał się wyzwania. Jeśli naprawdę ją kocha, nie będzie widział przeszkód.

„Nie ma na co czekać - rozmawiała sama z sobą - życie jest zbyt krótkie”. Po tym, co przed chwilą stało się na trasie, słowa te nabrały wręcz namacalnego znaczenia.

- Co tak rozmyślasz?! - Aż podskoczyła, gdy zaskoczył ją ciepły głos ukochanego.

Pocałował ją czule w ucho.

- Ty potworze! - Pogroziła z uśmiechem palcem. - Na dzisiaj mam już dosyć emocji!

- Myślałem, że już ochłonęłaś, no ale na wszelki wypadek zamówiłem filiżankę melisy. Nie miałem jeszcze okazji obserwować cię w stanie takiej paniki - odparł, zajmując miejsce naprzeciwko Oli.

- Naprawdę? - zdziwiła się Ola. - Melisa. Nie wiedziałam, że mają w karcie napoje na takie specjalne okazje.

- Nic wielkiego, myślę, że dopadł ich z trasy twój desperacki wrzask i zdążyli się przygotować - ciągnął, skutecznie ją drażniąc.

- Nie żartuj, ja naprawdę myślałam, że to już koniec! - wykrzyknęła oburzona, ale po chwili spoważniała i z jej ust wyrwał się głos pełen podziwu. - Mój ty bohaterze! - Spontanicznie zaczęła go obcałowywać.

Rafał miał świadomość, że było w tych gestach sporo teatru, ale jednak pławił się w tych zachwytach z przyjemnością, nawet jeśli jego ukochana zachowywała się jak dzikuska.

- Dobrze, już dobrze, może porozmawiajmy o jakichś fajnych perspektywach, na przykład gdzie spędzimy urlop? - zapytał, śmiesznie unosząc brwi. Ten widok zawsze ją rozweselał, o czym Rafał dobrze wiedział i wykorzystywał to bezczelnie przy każdej okazji.

Olka parsknęła śmiechem, gdy po raz kolejny doznała wrażenia, że gęste, tańczące na twarzy ukochanego brwi żyją własnym życiem.

- Nie rozśmieszaj mnie. - Nagle spoważniała. - Wakacje to wspaniały temat, ale chcę dokończyć ten, który zaczęliśmy, zanim ten gbur o mało nas nie zabił.

- A, to… - Jego twarz sposępniała i wykrzywiła w grymasie. - Szczerze mówiąc, nie wiem, o co ci chodzi - rzucił wymijająco.

- Jak to nie wiesz, o co chodzi?! - Ola zdenerwowała się, bo nie cierpiała takich uników. - Bardzo wyraźnie ci to tłumaczyłam i nie widzę w tym niczego, czego nie można zrozumieć!

Rafał patrzył na nią bezradnie, widząc, że nie odpuści. Była taka piękna, nawet jak się wkurzała. Uwielbiał ją obserwować. Gdy była zdenerwowana, jej dziurki w nosie powiększały się jak u Byczka Fernando gotowego do natarcia. Nieopatrznie jej o tym kiedyś powiedział. Mimo że roześmiała się z żartu, złapała się za nos i napomknęła coś o kompleksach.

Zupełnie niepotrzebnie. Jak taka dziewczyna może mieć kompleksy?! Rafał nie potrafił tego zrozumieć.

Musiał jednak przyznać, że jej uroda zyskiwała, w miarę jak poznawał ją coraz dokładniej. Czuł, że zawładnęła nim całkowicie. Do mistrzostwa miała opanowaną skromność, nie rzucała się w oczy, a jednak zwrócił na nią uwagę.

Rozbroiła go na starcie. Od chwili gdy ją ujrzał, poczuł, że musi z nią być, a po pierwszym pocałunku wiedział już na pewno, że nie zdoła być z nikim innym. Tylko ona!

Była niesamowicie zgrabna, ale nie robiła zupełnie nic, by wyeksponować swoją sylwetkę. Przywiązywała się do swoich starych ubrań i nosiła je wprost do zdarcia.

Rafałowi niejeden raz zdarzyło się myśleć o swojej dziewczynie jak o krainie kontrastów. Zwykle zaplatała warkocz i niewielu osobom dany był widok jej rozpuszczonych włosów. A on je widział wieczorami.

Uwolniona burza przyprawiających o zawrót głowy loków nieoczekiwanie nadawała Oli kociej drapieżności. Na tle brązowozłotej kaskady kręconych włosów oczy tej kobiety robiły się intensywnie zielone. Leniwe spojrzenie spod przymrużonych powiek, pełne usta i aksamitne policzki! Ten widok natychmiast przemieniał go w niewolnika.

Była niesamowicie seksowna, nawet wtedy, kiedy zajmowała się tylko obieraniem ziemniaków. Gdy czasem zawadiacko puszczała mu oko, to efekt był taki, jakby co najmniej zrobiła striptiz.

Olka potrafiła uderzyć do jego głowy jak drink.

Co ciekawe, jej charakter był niemal równie zaskakujący jak wygląd.

Sprawiając na co dzień wrażenie nieśmiałej, skromnej dziewczyny, dysponowała pokładami ogromnej wyobraźni, którą eksponowała w nieprzewidywalnych momentach.

Na przykład potrafiła zbudzić go rano dzikim tańcem w ubraniu i fryzurze afro, z diabelnie ciemną skórą po to, by za chwilę mogli się kochać w rytmie egzotycznych dźwięków. Drzemiący w nim temperament nabierał życia pod wpływem takich niespodzianek.

Szybko odkryli też, że mają podobne, specyficzne poczucie humoru.

Dzisiaj podczas zakupów, gdy ekspedientka, zakładając im kartę stałego klienta, ku poirytowaniu Rafała wypytywała o kolejne dane osobiste, Olka potrafiła rozładować napięcie, z kamienną twarzą pytając, czy potrzebna jest też data ostatniej miesiączki.

Symfonia skrajności. Wstydziła się czasem zapytać ludzi o drogę, a nie krępowało jej wyskoczenie z takim niewybrednym żartem, z którego, niestety, uciechę mieli tylko oni.

Ola także nie miała najmniejszych wątpliwości, że pragnęła z tym człowiekiem przejść przez życie. Była szczęśliwa, że po wielu latach samotności poznała kogoś, z kim cudownie było dzielić każdą chwilę. Każdą! Bo tęsknota za nim strasznie bolała.

Daleka jednak była od idealizowania go, to zupełnie nie było w jej stylu. Ale musiała przyznać, że potrafił zaimponować. Był wewnętrznie taki silny, miała wrażenie, że nic go nie złamie. Z taką naturalnością stawiał czoła każdej ciężkiej sytuacji. Nie miało znaczenia, czy jest to wynegocjowanie kontraktu, zdobycie nowych rynków czy uniknięcie wypadku na drodze. Tak jak dziś.

Przy nim czuła się bezpieczna. A im bardziej tego doświadczała, tym mocniej ceniła wartość tego uczucia. To cudownie móc tak bezwarunkowo na nim polegać. Nie ukrywał przed nią niczego. Także swojej ciemnej strony.

Nie mogła więc pojąć, jak jej ukochany może tak traktować swoich rodziców.

Zagryzła wargi przed kolejną rozmową. Przecież to tacy dobrzy ludzie!

3

- To gdzie jedziemy? - spytał Rafał, ładując do bagażnika zakupowe łupy.

- Może być do ciebie - odsapnęła Ola.

Na początku nie mogła się nadziwić, że jej trzydziestodwuletni facet nadal mieszka z rodzicami. Tym bardziej że nieustannie darli ze sobą koty.

Sama wyrwała się z domu, gdy tylko dostała dowód osobisty.

Kiedy wchodząc w dorosłość, odczuwała przemożną chęć niezależności i wolności i gdy tę palącą potrzebę stawiała na równi z powietrzem, to doprawdy, trzymanie się maminej spódnicy było dla niej czymś egzotycznie niepojętym.

Jednak musiała przyznać, że czasem miewało to swoje zalety. Na przykład teraz.

Wykończyły ją te zakupy. Wygłodniała, marzyła o porządnym domowym obiedzie, ale przecież w jej kawalerce żaden takowy nie czekał, a u Rafała tak.

Poza tym nie chciała narażać się jego starym. Przecież, podobnie jak ona, mogli widywać się z synem tylko w weekendy. Gdyby spędzali ten czas tylko u niej, to rodzice nie mieliby z nim kontaktu.

- Chyba masz już wszystko na ten wyjazd? - spytał, słusznie oczekując na pochwały.

- Tak, kochanie - przytaknęła ochoczo. - Takiego faceta jak ty ze świecą szukać. Ciągle jestem pod wrażeniem. - Czule łechtała jego miłość własną.

- Naprawdę nie cierpisz zakupów? To trochę podejrzane - przyznał.

- Podejrzany, mój drogi, to ty jesteś. Który facet spędziłby cierpliwie tyle czasu pod przymierzalniami, biegając co chwila po kolejne ciuchy w odpowiednich rozmiarach dla swej kobiety? - ekscytowała się. - Który miałby chęć tak doradzać w tej kwestii, a twoje uczestnictwo przy wyborze tuszu do rzęs to już fenomen. „A jaki dokładnie efekt dają te szczoteczki?”, „A czy w tej cenie nie znajdę nic lepszego?”. Ekspedientka patrzyła na ciebie jak na kosmitę, zjawisko. Jestem pewna, że mi zazdrościła.

- Ja po prostu lubię wiedzieć, że dokonuję słusznego wyboru. Nieważne, czy coś kosztuje dziesięć złotych, czy sto, chcę być pewien, że jest warte swojej ceny. - Rafał bronił się niepotrzebnie, bo Ola była zachwycona, ucałowała go z impetem w policzek.

- Misiaczku, ja wcale cię nie krytykuję. Jestem po prostu szczęśliwa, że możemy razem uczestniczyć w tak prozaicznych sprawach. - Nagle spoważniała. - Wiesz, mój ojciec chronicznie nie znosi zakupów. Pamiętam, że kiedy byli jeszcze razem z mamą, ciągle utyskiwała, że musi chodzić do sklepu, brać kilka par i rozmiarów spodni naraz i potem, gdy już tata w domu poprzymierzał, te niepasujące odnosiła. Inaczej chodziłby całe życie w jednych spodniach i koszuli.

- No to już wiemy, dlaczego tak nie cierpisz sklepów. Odziedziczyłaś to w genach - skwitował Rafał.

- Aż tak źle nie jest. Cieszę się z tych kupionych rzeczy. Z twoją pomocą było nawet przyjemnie. To miło mieć na wakacjach coś nowego. Najważniejszy jest kostium kąpielowy, stary już się poprzecierał.

- Ja tam nie mam nic przeciwko temu, żeby ci coś prześwitywało. - Ożywił się.

- Jasne, jasne, ja już swoje wiem. Już się nie mogę doczekać wyjazdu. Jutro się pakujemy! - Zaklaskała w dłonie, piszcząc jak dziecko. - Wreszcie będziemy razem całe dwa tygodnie! Wiesz, jak mi trudno się z tobą rozstawać? - Ciężko westchnęła. - Każdy poniedziałkowy poranek to dla mnie horror. Weekend mija niesprawiedliwie szybko, za to pięć kolejnych dni wlecze się niemiłosiernie…

- Wiem - sposępniał. - Ale, jak powiedziałaś, przed nami dwa tygodnie na Majorce.

Odbijemy sobie wszystko!

*

Dwadzieścia minut później Rafał wjechał głęboko w osiedle domków na peryferiach miasta. Nie były to żadne ekskluzywne nieruchomości, przeważały raczej stare dwudziesto-, trzydziestoletnie klocki wybudowane w przypadkowym szyku. Zupełnie jakby ktoś strzelał strzałkami w plan zabudowy i w ten sposób decydował, że w tych miejscach powstaną domy.

Niełatwo było tu trafić, ale Ola pomyślała, że taka kryjówka przed światem może mieć swój urok.

Gdy zatrzymali się, teściowa stała już przed drzwiami. Rafał, co prawda, nie oświadczył się jeszcze, ale lubiła tak myśleć o jego mamie.

Przypomniała sobie, jak się zestresowała, gdy zobaczyła ją po raz pierwszy. Wtedy też tak wyczekiwała na nich. Miała straszną minę, jakby była zła na coś lub cierpiała.

Wyglądała zupełnie jak wiedźma Hogata z bajki o smerfach.

Wielka głowa osadzona na krótkiej i tłustej szyi, po której prześlizgiwały się, niczym jaszczurzy ogon po piachu, przystrzyżone po męsku kosmyki włosów. Śmiesznie krótkie rączki i nóżki zdawały się być przypięte do korpulentnego korpusiku. Strzelające z twarzy oczy przypominały nieapetyczne jajka sadzone, ścięte pustką i bezmyślnością, pozbawione wdzięku.

Ach! No i ta gigantyczna, owłosiona brodawka, dumnie spozierająca z daleko wysuniętej do przodu brody, sprawiała niepokojące wrażenie, że stanowi oddzielny byt.

Musiało upłynąć trochę czasu, nim Ola zrozumiała, że ten wiecznie skwaszony wyraz twarzy nie jest specjalnie wymierzony w ewentualną synową, lecz stanowi zwyczajnie element fizjonomii tej kobiety.

- Co tak długo? - Głos teściowej był niezwykle gruby i donośny, jak na wiedźmę Hogatę przystało. Podobnie jak jej mąż, też nie była wysokiego wzrostu.

Stanowili w ogóle strasznie śmieszną, podobną do siebie i krzykliwą parę liliputów.

Gdy Ola dzwoniła do Rafała, a któreś z nich odbierało telefon, nigdy nie miała pewności, z kim rozmawia, bo teść dla odmiany brzmiał nieco po kobiecemu. No cóż, podobno małżeństwa z wiekiem upodabniają się do siebie.

- Czekam i czekam, ziemniaki już dawno się rozgotowały… - Matka w dalszym ciągu wyrzucała z siebie pretensje.

- Nie zrzędź! Przecież nikt cię o to nie prosił! Daj nam chwilę spokoju, dopiero przyjechaliśmy, zjemy, jak będziemy gotowi. - Rafał fuknął nieprzyjemnie, wprowadzając nerwową atmosferę.

- Nie prosił, ale jeść trzeba! A co tu być gotowy, siadajta do stołu i już! - Starsza kobieta przekomarzała się z synem, stojąc nadal w otwartych drzwiach i trzymając wojowniczo ręce na biodrach.

- Z drogi, karakanie! - Olce opadła szczęka, kiedy zobaczyła, jak jej ukochany o mało nie taranuje matki, wchodząc ze złością do domu.

Pobiegła za nim. Cudem udało jej się nie rozbić zębów na schodach, gdy pokonywała w ekspresowym tempie po dwa stopnie naraz.

- Rafał?! - zawołała, wszedłszy na pierwsze piętro. Stał przy stole i jak gdyby nigdy nic rozpakowywał zakupy.

- Zamknij drzwi, bo ten karakan przyjdzie tu zaraz za nami! - polecił ostrym tonem.

- Jak możesz tak się zachowywać wobec rodziców?! Krzyczysz, wyzywasz, to dla mnie niepojęte! Już tyle razy o tym rozmawialiśmy, nie mogę tego zaakceptować! - zawołała wzburzona.

Mężczyzna nie mógł wytrzymać tego pełnego rozpaczy spojrzenia. Zostawił pakunki i usiadł, głęboko wzdychając. Przez chwilę wyglądał jak bezradne dziecko mocno zdziwione faktem, że dorośli dają mu burę.

Po chwili przygarnął Olę do siebie i wtulił się w jej brzuch. Pogłaskała go po głowie, czekając cierpliwie na wyjaśnienie.

Nagle oboje drgnęli niczym porażeni prądem, gdy znienacka z całym impetem otworzyły się drzwi i teściowa znowu zaczęła nalegać na zejście na dół.

- Ziemniaki stygną!

Na taki widok dziewczyna nie była przygotowana. Zatkało ją, kiedy zobaczyła, jak jej chłopak bez ostrzeżenia podnosi matkę i niczym zbędny mebel wynosi z pokoju. Gdyby nie to, że była zła na to zachowanie, rozśmieszyłby ją ten widok, ale miała już serdecznie dość tych niezrozumiałych potyczek.

- Rodzina Adamsów - skomentowała.

Rafał, widząc dziwny, pełen wyrzutu wyraz na twarzy swej wybranki, zreflektował się nieco i ochłonął.

- No tak, to nie było miłe… - przyznał.

- Delikatnie powiedziawszy! Chociaż, jakkolwiek to brzmi, doceniam, że jesteś sobą i nie udajesz kogoś, kim nie jesteś - westchnęła zrezygnowana.

- Kochanie, uniosłem się, ale nie masz pojęcia, jak oni mnie denerwują.

- Ale to są już starsi, schorowani ludzie, rodziców ma się tylko jednych - przekonywała spokojnie i kolejny raz cierpliwie tłumaczyła. - Jak ich stracisz, będziesz żałować, że tak się zachowywałeś.

- Wiem, wiem, wiem! Już teraz, jak mi to mówisz, to odczuwam wyrzuty sumienia, ale zrozumiesz mnie, gdy lepiej ich poznasz. Z nimi się nie da wytrzymać!

I znowu ta bezradność w jego oczach. Dawał sobie radę z całym światem, a był bezsilny wobec dwojga nieszkodliwych, jak myślała, staruszków.

- Przecież rzadko się z nimi widujesz, możesz się trochę postarać…? - prosiła, bo jakkolwiek u niej w domu kiedyś było, miała głęboko zakorzeniony szacunek dla starszych i nie miało znaczenia, czy na niego zasługiwali, czy też nie. Pod tym względem ich światy się ścierały.

- Dobrze, zrobię to dla ciebie, ale nie znasz ich. Może teraz, gdy są zależni ode mnie, odbijam sobie to, jak traktowali mnie w dzieciństwie. Pamiętam, jak strasznie pragnąłem robić po szkole to, co koledzy… włóczyć się, grać w piłkę. - Rafał dławił się własną goryczą. - Ale ojciec wiecznie gonił mnie do roboty, prał mnie i wyzywał od pasożytów. Teraz ja do niego mogę tak mówić. I odczuwam ulgę i satysfakcję.

- Jednak to nic nie zmieni. Zobacz, teraz jesteś całym ich światem, daliby się za ciebie pokrajać, są gotowi pomóc ci i poświęcić się w każdej sprawie.

- Wiem, kochanie, sam mam do siebie o to pretensje, ale nie mogę się nieraz powstrzymać, to silniejsze ode mnie. Uwierz mi, źle się z tym czuję.

Zwiesił smętnie głowę, ale po chwili zreflektował się i powiedział ze współczuciem:

- Głupi jestem, że się tak skarżę, przecież sama nie miałaś najlepiej w dzieciństwie.

- Nie było tak źle, spójrzmy na to z innej strony. Mieliśmy gdzie spać, nie głodowaliśmy. Wiesz, ile dzieci nie może nawet na to liczyć?

- Tak - zgodził się trochę zawstydzony. - Ale pomyśl jednak, że też nie ma czego wspominać, a dzieciństwo to powinien być przecież najwspanialszy okres w życiu.

- Masz rację - zgodziła się. - Ale będziemy mogli więcej powiedzieć na ten temat, gdy będziemy mieli własne dzieci! - Mówiąc to, odważnie spojrzała Rafałowi w oczy.

Rzuciła rękawicę.

Nie odwrócił wzroku. Uśmiechnął się.

Znowu te ciarki kąsające ją w plecy.

Przestali rozmawiać, kiedy zapachy unoszące się z ku-chni skutecznie podrażniły im nozdrza. Byli głodni.

- Możemy zejść, bo faktycznie obiad nam wystygnie - rzucił Rafał i ruszyli w kierunku schodów.

Gdy teściowa usłyszała ich kroki, natychmiast zawołała Olę do kuchni.

Dziewczyna nie mogła wyjść z podziwu, że po takiej scysji kobieta zachowywała się jak gdyby nigdy nic. Miała chyba skórę nosorożca.

Typowa włoska rodzina. Powydzierają się na siebie, a potem pytają, co nadają dzisiaj w telewizji.

Sama była miłośniczką harmonii i świętego spokoju, więc zastanawiała się, jak długo zdoła wytrzymać, będąc w centrum tych nerwowych potyczek.

- Ola, dziecko, możesz wsypać kopru do ziemniaków?! - Mama nadstawiła jej słoiczek z takim zaangażowaniem, jakby od tego zależało życie.

- Dziwna prośba - pomyślała, ale posłusznie wzięła w rękę naczynie i pod czujnym okiem ewentualnej teściowej zaczęła posypywać ziołami kartofle.

- Dobrze? - spytała, gdy matka jej lubego nadal nie spuszczała z niej oka.

- Doskonale! - Kobieta zatarła z uciechą ręce, jakby dziewczyna ugotowała co najmniej trzydaniowy posiłek, a nie ograniczyła się tylko do tego jednego gestu. - Pomóż mi, dziecko, zanieść to do pokoju. - Wcisnęła jej w ręce garnek. - Przyjdź jeszcze po kompot!

Ola ochoczo zaczęła się uwijać. W takich chwilach zaczynała czuć się już jak część tej rodziny, a bardzo pragnęła się nią stać. Żywiła nadzieję, że niedługo się pobiorą.

Nie miała wątpliwości, że Rafał jest tym jednym jedynym. Od chwili, kiedy go poznała, nic już nie było takie jak przedtem.

Gdyby z jakichś powodów nie mogli żyć razem, nie byłaby już w pełni sobą. Miałaby wykastrowaną duszę. Chyba tak to jest, jak spotyka się miłość. Zaczyna się wreszcie pojmować prawdziwy sens istnienia.

Jak dotąd nie narzucała się z deklaracjami, ale miała głęboką nadzieję, że jej ukochany czuje tak samo.

Popatrzyła z czułością na niego i… och nie… znowu to samo!

Skuliła się, czekając, aż przejdzie kolejna burza.

- Dlaczego wsypałaś mi koper do ziemniaków! Tyle razy prosiłem, żebyś nie sypała! Nie cierpię kopru! - Rafał ostentacyjnie odsunął od siebie talerz i ochrzaniał matkę.

Ola ze zdziwieniem stwierdziła, że chyba jednak zaczyna się powoli przyzwyczajać do tej gęstej atmosfery, bo kiedyś w takich chwilach wstrzymałaby oddech, a teraz nawet nie przerwała ładowania na swój talerz apetycznie pachnącego kurczaka. Co prawda, otworzyła usta, żeby załagodzić sytuację i wziąć w obronę teściową, ale zatkało ją, gdy usłyszała:

- To Ola posypała te ziemniaki koprem! - oznajmiła twardym tonem, zręcznie unikając spojrzenia mimowolnej winowajczyni, której dosłownie opadła szczęka.

- A, jak Ola, to zjem! - oświadczył Rafał i ponownie przysunął talerz do siebie.

Dopiero teraz Ola poczuła sens zamysłu teściowej.

Poniekąd rozumiała szczytny cel opchnięcia synowi zdrowego koperku. Ale żeby dla dobra sprawy posuwać się do takich szachrajstw i tak bez skrupułów wrabiać synową?

Nie czuła się z tym komfortowo. Ale też nie wsypała jego matki. Weszła w jej łaski. Chyba lepiej dobrze żyć z teściową?

4

- Nareszcie błogi spokój… - Dziewczyna czekała w łóżku, z niecierpliwością spijając z pościeli zapach ukochanego.

W tygodniu, gdy się nie widzieli, zasypiała z jego koszulą przy twarzy, wspominając wspólne chwile. Ale w tym momencie był jak najbardziej realny i za chwilę miał ją wziąć w ramiona.

Niech już tylko wyjdzie z tej łazienki!

Rozłąka mocno zaostrzała ich wzajemne pragnienie siebie i gdy tylko mieli okazję, łapczywie korzystali ze swojej bliskości.

Ola zadrżała na całym ciele. Już nie mogła się doczekać. Zanim poznała Rafała, spędziła kilka lat w samotności, nie miała zwyczaju wdawać się w przypadkowe kontakty seksualne. Wolała już celibat. Bo seks musiał być zaprawiony czystą miłością, inaczej nie mogłaby sobie w oczy spojrzeć.

Za to teraz zachłannie nadrabiała stracony czas i bez niepotrzebnej skromności i zbędnej kokieterii czerpała radość z kochania pełnymi garściami.

Już w przymierzalni, podczas dzisiejszych zakupów, o mało nie stracili panowania nad sobą, gdy Rafał sprawdzał sam, czy przyniósł jej trafny rozmiar. Wystarczyła iskra.

Odetchnęła z ulgą, gdy drzwi wreszcie się otworzyły i stanął w nich Rafał. Miał na biodrach tylko ręcznik. Nawet się nie wytarł. Widocznie też już nie mógł się doczekać.

Z jego krótkich, ciemnych włosów strużkami ściekała woda. Zroszona kropelkami klata wyglądała w świetle świec niezwykle zachęcająco. Ola tak bardzo go pragnęła, że pulsujące ciepło między zaciśniętymi nogami zaczęło się przemieniać w nieznośny ból.

Chciała natychmiast poczuć go w sobie, by ugasić tę bolesną tęsknotę i odczuć ulgę. Jego intensywnie niebieskie oczy były zamroczone.

- Rodzice na dole? - upewniła się.

- Tak, oglądają telewizję. Widzę, że zrobiłaś nastrój? - pochwalił ją, ciesząc się przyjemnym blaskiem świec.

- Chodź już! - Wyprężyła się nieprzytomnie, ściągając z siebie jednym ruchem kołdrę.

- Poczekaj, tylko zamknę drzwi! - Zerwał z siebie ręcznik, ukazując gotową nagość.

Doskoczyli do swoich ciał niczym dzicy, drapieżnie się w siebie wpijając. Tak bardzo umęczeni tęsknotą pożądali siebie nawzajem, że gra wstępna była czystą abstrakcją. Musieli się kochać natychmiast.

Rafał jęknął głośno, w całkowitym zamroczeniu zanurzając się w jej ciele. Czuł kobiece dłonie ślizgające się nieskładnie po swoich pośladkach.

- Ciii! - szepnęła Ola, tak seksownie wydymając wargi, że dopadł je natychmiast niczym wygłodniały zwierzak i tak długo delikatnie przygryzał, dociskając jednocześnie swoją męskość, dopóki nie usłyszał jęku. Zajął się wówczas błyskawicznie piersiami, pragnąc jak najszybciej ujrzeć znajome konwulsje niemocy, które doprowadzały go do obłędu.

- Ciii! - powtórzyła z niepokojem, bo mimo iż odfruwała w nieznane rejony, odczuwając nieskończoną rozkosz, pamiętała, że w pobliżu są jego rodzice.

Była naprawdę zaskoczona, gdy odkryła, że w wielkim, trzykondygnacyjnym domu o powierzchni czterystu metrów jej ukochany miał pokój sąsiadujący z sypialnią rodziców.

W takich momentach jak ten wolałaby jednak być w swojej kawalerce. Nieustanna czujność była podniecająca, ale tylko przez chwilę.

- Spokojnie, zamknąłem na klucz - szepnął, zostawiając gorący oddech na jej uchu, następnie wpił się w jej szyję. Uwielbiała ten szaleńczy rytm. Spełnienie było blisko.

Nagle powietrze przeciął przeraźliwy zgrzyt, który sprawił, że przez ich kręgosłupy przeszły nieprzyjemne ciarki. Odskoczyli od siebie jak oparzeni, nie rozumiejąc, co się dzieje. Kubeł zimnej wody nie ostudziłby ich bardziej.

Ola w jednej chwili dała nura pod kołdrę. Strąki włosów przykleiły jej się do twarzy. Dyszała dziko, starając się zlokalizować źródło tego ostrego dźwięku.

Zmrużyła oczy, gdy Rafał zapalił światło i wybiegł na balkon.

- Co tu robisz?! - wrzasnął z wściekłością.

- Ja tylko podlewałam kwiatki i przewróciłam to wiaderko… - jąkała się teściowa.

Olę natychmiast oblało gorąco, przy którym doświadczony przed minutą pożar był niczym. No tak! Wspólny balkon.

Palił ją nieznośny wstyd. Ale czyż mogła winić kobiecinę za to, że chciała podlać kwiatki w swoim domu?! Z dwojga złego mogła się cieszyć, że w takiej chwili widziała ich teściowa, a nie na przykład teść, bo tego chyba by już nie przeżyła.

Gdy pomyślała, ile mama Rafała mogła zobaczyć, stojąc na tym balkonie, i w ogóle jak długo tam się czaiła, jej twarz pokrył kolejny rumieniec zawstydzenia.

Zakryła kołdrą głowę, by nie słyszeć awantury.

5

Nazajutrz było lepiej. Oboje byli tak podekscytowani pakowaniem się i czekającym ich urlopem, że udało im się odsunąć na dalszy plan przeżycia wczorajszej namiętnej nocy.

Ale tylko trochę, bo Oli nadal doskwierał wstyd. Po paru godzinach zorientowała się, że może niepotrzebnie, bo teściowa zachowywała się zwyczajnie, jak gdyby nigdy nic się nie stało.

Należało po prostu przełknąć tę wpadkę. Ponadto odkryła, że chyba ma w niej sojuszniczkę w strategicznym dla niej temacie.

- Marcin ma synaaa!!! - Matka od rana co rusz wykrzykiwała te słowa prosto do uszu Rafała, który, trzeba przyznać, zachowywał się niewzruszenie wobec gruboskórnej aluzji.

Chociaż te pokrzykiwania były ordynarne, mogłaby pokochać za nie tę kobietę.

Można by powiedzieć, że odwalała za nią brudną robotę. Fajnie byłoby, gdyby ów temat zakiełkował w tym już trzydziestodwuletnim mężczyźnie…

- Marcin to twój kuzyn? - spytała.

- Tak - potwierdził krótko. - Poznałaś go na weselu.

- Ile ma lat? - rzuciła od niechcenia.

- Dwadzieścia pięć.

- Młody… - skomentowała.

- Niektórzy wcześnie zaczynają - skwitował bez entuzjazmu, ale potem dodał: - nie przejmuj się, mama strasznie się boi, że zostanę starym kawalerem, a ona nigdy nie będzie babcią.

- Ale chyba ci nie grozi taka katastrofa, co? - Spojrzała mu zaczepnie w oczy.

- No nie wiem, może grozi… - droczył się, oddając tak intensywne spojrzenie, że zrobiło się jej słabo.

- Może nie, może ja cię uwiodę – szepnęła mu do ucha.

- Już mnie uwiodłaś!

Miał straszną ochotę chwycić ją wpół i zanieść do łóżka, ale zwalczył to. Jeszcze nawet w połowie nie zdążył się spakować, poza tym rodzice…

- Jutro już będziemy na miejscu i nikt nam nie będzie przeszkadzał! - obiecał, potem odwrócił się i krzyknął na cały dom.

- Mamooo, znalazłaś mi wreszcie płetwy i maskę?!!!

Ola usłyszała znajome szuranie po schodach i zdyszany głos.

- Nie wydzieraj się tak, szukam. Byłam żech w piwnicy, alem nie znalazła, muszę sprawdzić na strychu.

Urocza atmosfera prysła jak bańka mydlana. Dziewczynie zrobiło się żal starszej kobiety. Postanowiła wziąć ją w obronę.

- Rafał, ile ty masz lat?! Przeganiasz matkę po całym domu i traktujesz jak chłopca na posyłki - wygarnęła oburzona. - Nie potrafisz się sam spakować?! „Potrzebowałbym to, potrzebowałbym tamto” - przedrzeźniała. - Nie wiesz, gdzie masz swoje rzeczy?! Przecież ta kobieta ma już swoje lata?! Nie możesz się obyć bez asysty?

- Nie przejmuj się - odpowiedział ze stoickim spokojem, sprawdzając sprzęt fotograficzny, który oczywiście przed chwilą podała mu matka. - Ona lubi to robić.

- Co ty bredzisz? Lubi ci tak usługiwać? - uniosła się.

- No tak - potwierdził. - A co innego ma do roboty? - spytał zdziwiony.

Miała już tego dosyć.

Westchnęła zrezygnowana, wzruszyła ramionami i wyszła do drugiego pokoju. Nie będzie się wtrącać, ale niech Rafał nie myśli, że ona też będzie na każde jego skinienie. Już coraz mniejsze wrażenie robiło na niej zachowanie rodziców i Rafała. Zamieszanie za zamieszaniem.

„W końcu moja rodzina też nie jest idealna” - pomyślała, wspominając w szczególności matkę.

Popatrzyła na swoją torbę i zastanowiła się, czy czegoś nie pominęła.

W przeciwieństwie do Rafała, który pakował się już od kilku godzin, bez oporów korzystając z pomocy nadskakującej matki, jej samej ta czynność zajęła piętnaście minut. Nie robiła wokół tego zbyt wiele szumu i nie widziała powodu, by praca miała jej zająć cały dzień.

Skorzystała z przygotowanej wcześniej skrupulatnie sporządzonej listy rzeczy, które chciałaby zabrać, i koniec! Po sprawie!

Pomyślała, że czekając, aż skończą tę gehennę, poczyta książkę. Był ciepły dzień. Wystawiła leżak na balkon i założyła słoneczne okulary. Mogła odpocząć, sycąc co jakiś czas oczy widokiem zieleni.

Spokój nie potrwał zbyt długo, znowu zakłóciło go ujadanie, bo tylko tak kojarzyły się jej te krzyki o nic. Już chciała wstać, ale zobaczyła mamę hałaśliwie taszczącą drugi leżak. Z czytania chyba nici.

- Nie podnoś się, dziecko - wysapała. - Ja tu z tobą poleżę, no, chyba że nie chcesz.

Ola odruchowo zaprotestowała. Przecież nie śmiałaby nie chcieć. Odłożyła książkę, z szacunkiem okazując zainteresowanie starszej pani.

- Wydziera się i wydziera, a sam kazał mi pochować te rzeczy. Ja już jestem stara i nie pamiętam, gdzie teraz co leży. - Otarła pot z czoła. - Nie, nie protestuj, przecież wiem, ile mam lat. Sześćdziesiątka na karku. To już choroby zaczynają dokuczać, czas szykować się do grobu. Nie, nie protestuj, przecież wiem, ile mam lat. Spociłam się jak mysz. Już miałam tyle operacji. O! Zobacz! - Podniosła bezceremonialnie bluzkę, ukazując gołą pierś.

Ola wcisnęła się głębiej w leżak, otwierając usta z zażenowania. Usiłowała nie patrzeć, ale wszystko działo się za szybko. Nie była na to przygotowana, a za chwilę działo się jeszcze gorzej.

- Zobacz! - Poczuła, jak kobieta chwyta błyskawicznie jej rękę i przykłada sobie do piersi. - Tu mam bliznę! Pomacaj!

Wyrwała dłoń jak oparzona, tuszując miną ten gest. Za nic nie chciała być nieuprzejma. Rozumiała, że brakowało tej pani towarzystwa do rozmów. Może czuła się samotna, należało jej poświęcić czas, choćby to miało być krępujące.

No cóż, była to jednak mama Rafała, postanowiła więc okazać jej trochę zainteresowania. Przyszła teściowa miała najwyraźniej potrzebę podzielenia się swoimi wszystkimi doświadczeniami.

- Nie dotknęłaś? - Usłyszała zdziwienie, ale jednak bez wyrzutu. Raczej zaskoczenie, że Ola nie skorzystała z tak śmiało okazanego zaufania.

- Dotknęłam - skłamała bezczelnie.

Mimo dobrych chęci Ola czuła się skrępowana. Ścisnęło ją w dołku, gdy pani Hela, bo tak jej przyszła teściowa miała na imię, wyjęła z kieszeni papierosy.

- Zapalisz? - usłyszała.

- Nie palę, nie cierpię papierosów! - Miała nadzieję, że ta dezaprobata odwiedzie kobietę od trucia siebie i jej dymem, ale przeliczyła się, gdyż po chwili poczuła nieznośny smród palący ją w gardło.

Zaczęła ostentacyjnie kaszleć, ale ten zabieg też nic nie dał. Usłyszała za to pochwałę.

- To bardzo dobrze, drogie dziecko! Papierosy szkodzą, ale ja lubię się pozaciągać. Stara już jestem, nie mam za wiele przyjemności, dobre i to, prawda?!

- Prawda… - Ola potwierdziła zrezygnowana, nie wypadało jej przecież pouczać tej kobiety we własnym domu.

Naprawdę nienawidziła papierosów, w życiu nie dotknęła tego świństwa.

Wystarczy, że rodzice truli ją przez kilkanaście lat, wypalając kilka paczek dziennie. Wtedy, mieszkając z nimi, nie miała żadnego wyboru i była zmuszona oddychać tą trucizną, ale teraz sama kierowała swym losem i, zrażona śmiertelnie, starannie unikała palącego towarzystwa.

Postanowiła ratować się ucieczką. Ale naprawdę trudno było się stąd ewakuować, nie robiąc tej pani przykrości. Pani Hela wpadła w okrutny słowotok i strasznie była spragniona słuchacza. Niemożliwym było wbicie się między jej słowa. Ola poczuła się jak rekwizyt i już tylko biernie potakiwała.

- Rafał to już stary koń, dawno powinien był się ożenić. Kto to widział?! Wszyscy kuzyni go już wyprzedzili. Nawet Marcinkowi urodził się syn, a przecież w pewnym wieku trzeba zacząć myśleć o założeniu rodziny, prawda, Marto?

- Prawda! - Dziewczyna pokiwała głową, ale uniosła brwi w głębokiej konsternacji.

Niestety, rodzicom Rafała jeszcze często zdarzało się mylić imiona. Pomimo całej wyrozumiałości dla ich wieku sprawiało jej przykrość, gdy była nazywana imieniem byłej dziewczyny Rafała.

Starała się być dojrzała i znosić to po męsku, przecież to starzy ludzie, trudno jest im się przestawić. W końcu jej ukochany spędził z Martą sześć lat. To zrozumiałe, że im się myli.

- A, przepraszam cię, dziecko, tak się pomyliłam, jestem stara i głupia! - zreflektowała się jednak.

„Jakoś to przełknę” - pomyślała Ola, bo na wtrącenie jakiegokolwiek słowa niestety nie miała szans. Teściowa nadal ciągnęła, niezrażona…

Po godzinie nużącego wysłuchiwania monologu starszej pani, podczas której poznała szczegółowo dzieciństwo Rafała, udało jej się w końcu wskoczyć w pół zdania.

Wykorzystała chwilę, gdy pani Hela zapalała już chyba czwartego papierosa.

- W spokojnym miejscu macie dom, podo…

- Tak, gdyby nie sąsiedzi, to byłoby bardzo spokojne… - Ola z pokorą przyjęła kolejny przechwycony przez teściową wątek, ale myśl o ulotnieniu się już zakiełkowała i zaczęła gorączkowo przybierać na sile.

- Bo widzisz, dziecko, jakbyście się ożenili… - Drgnęła jak porażona prądem na dźwięk tego słowa. Przecież było to jej największe marzenie, wyjść za Rafała, a tu była mowa o tym jak o jakimś fakcie już prawie zdecydowanym!

Teraz naprawdę zamieniła się cała w słuch i gdzieś w głąb zepchnęła wstyd, że nie potrafi zapanować nad swymi pragnieniami i przypomina bardziej nastolatkę niż dojrzałą kobietę.

Głupio jej było, że krótkie wspomnienie o ślubie mogło wywołać taką reakcję.

Spojrzała kontrolnie na mamę, jakby naprawdę było możliwe, by ta usłyszała jej tłukące się serce.

- …bo gdybyście się ożenili, to powinniście tu zamieszkać. Dom jest duży, a twoja kawalerka mała, prawda, drogie dziecko? - Olę zmroziło. Myślała gorączkowo, co tu odpowiedzieć, by jej do siebie nie zrazić.

Z jednej strony pragnęła ją uściskać, bo ta rozmowa urealniała jej marzenie, ale przecież mimo że marzenia miały podobne, to tak ważną decyzję muszą podjąć sami. Nie chciała być pionkiem, tylko prawdziwą miłością, tak samo jak pragnąc dziecka, wykluczała wpadkę. To musi mieć wartość samą w sobie, chociaż trudno było zaprzeczyć, że rozmowa o tym mile ją połechtała.

Na wszelki wypadek pokręciła niezdecydowanie głową. Wymamrotała coś o dzieleniu skóry na niedźwiedziu, ale niczym niezrażona rozmówczyni ciągnęła dalej.

- A jak przyjdzie dziecko, to ja się nim zajmę, bo przecież masz dobrą pracę, szkoda byłoby ją stracić!

„To chyba o mnie mowa!” - Ola pomyślała ze zdumieniem. Ta rozmowa przybierała coraz bardziej irracjonalny charakter. To jakiś kosmiczny grunt!

Przecież tak naprawdę w żadnym scenariuszu nie wyobrażała sobie zamieszkiwania z teściami. To byłby horror! Za bardzo ceniła niezależność. Ponadto z całym szacunkiem, ale nie powierzyłaby wychowania dziecka tej pani. Chciała w pełni wykorzystać szansę bycia matką. Żadna praca nie jest tak cenna, by z tego rezygnować, zwłaszcza że Rafał robi zawrotną karierę i naprawdę nieźle zarabia.

Zaczęły jej płonąć uszy, gdy zastanowiła się, co by było, gdyby to on usłyszał tę dziwną rozmowę. Nie byłby zachwycony z takiego potraktowania, z tego, że matka mówiła o nim tak, jakby już nic od niego nie zależało.

Rozejrzała się dyskretnie, czy nie czai się za zasłonką i nie podsłuchuje. „Boże! Co się ze mną dzieje?”- pytałasiebie, czuła się coraz bardziej przygnębiona swoją hipokryzją.

Cóż, nie da się ukryć, że cieszył ją jednocześnie ten temat i zniesmaczał.

„W kółko potakuję i nie mam odwagi powiedzieć tej osobie, że mam własne zdanie. Tak łatwo mnie ustawić?” - dziwiła się sobie w myślach, ale nadal nie sprzeciwiała się, potwierdzając ruchem głowy każdą, nawet najbardziej niedorzeczną koncepcję.

Aż podskoczyła, gdy Rafał znienacka podszedł do niej od tyłu. Nie zwracając uwagi na mamę, przytulił się i zanurzył dłonie w jej długich włosach.

- Już się spakowałem, może pójdziemy do kina?

Jak nigdy przyjęła tę propozycję z wdzięcznością.

Niezwłocznie pochwyciła torebkę i pobiegła do samochodu. Jeszcze chwila i chyba by się udusiła.

Z teściową za pan wróg

Wydanie pierwsze, ISBN: 978-83-7942-904-2

© Izabela Milik i Novae Res s.c. 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

REDAKCJA: Aleksandra Maludy

KOREKTA: Katarzyna Kusojć

OKŁADKA: Paulina Radomska-Skierkowska

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: InkPad.pl

NOVAE RES – WYDAWNICTWO INNOWACYJNE

al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.