Okładka

Karta tytułowa

Wstęp

Mordercy to mój drugi zbiór opowiadań. Pierwszym były ciepło przyjęte Demony z roku 2008. Dlaczego kolejny zbiór opowiadań, zapytacie. Czemu nie powieściowa kontynuacja Decathexis albo kolejna powieść obyczajowa? No cóż... Ja po prostu kocham opowiadania. Nie mogę bez nich żyć. Od lat staram się czytać przynajmniej jedno dziennie. Dziś było to opowiadanie Fredricka Forsytha o połowie merlinów, a wczoraj historia Luciusa Sheparda o doktorze Mengele z nowego numeru polskiej edycji „Fantasy & Science Fiction”. Czytam opowiadania, bo uważam, że jestem im coś winny. To one umożliwiły mi regularne publikowanie w prasie i dały szansę debiutu książkowego. Są ze mną cały czas. Pocieszają, gdy brak mi pomysłów na kolejny rozdział powieści. Chwilami przypominają natrętne dzieci, atakują umysł i odciągają uwagę od codziennych zajęć. Wystarczy, że jadę autobusem i usłyszę jakąś piosenkę, po czym mija chwila i w głowie następuje twórczy wybuch, z którego wykluwa się pomysł — niekompletna historia, a czasami zaledwie jej strzępek lub jedna scena. Łapię ją wtedy za ogon i zaczynam do siebie przyciągać, a ona z każdą chwilą coraz bardziej się przede mną odkrywa i nabiera kształtu. Czasami gdy już mam ją przed oczyma, historia okazuje się jedynie fatamorganą opowiadania — z twarzy śliczna i kusząca, ale w środku jest jak towar z drugiej ręki, mało odkrywczy i nieświeży. Dlatego właśnie w zbiorze, który trzymacie w rękach, znalazło się dokładnie dwanaście historii. Zaplanowałem ich o wiele więcej, ale kilka wyjątkowo obiecujących w ostatniej chwili okazało się mocno nietrafione. Nawet nie wiecie, jakie to frustrujące! Pielęgnować opowiadanie, mieć już ponad dwa tysiące słów i nagle przejrzeć na oczy... Nie lubię się poddawać, dlatego kiedy czuję, że historia mi się wymyka, zawsze staję do walki. Mijają kolejne tygodnie, a ja zmieniam bohaterów, styl narracji, gryzę temat z każdej możliwej strony, miewam problemy z zasypianiem i nieustannie gadam do siebie pod prysznicem, ale nadal wszystko wskazuje na to, że mam do czynienia z wybrakowanym towarem. Wreszcie, zrezygnowany, poddaję się, odpuszczam i porzucam taki niedoskonały kadłubek. Myślę, że większość pisarzy tworzących opowiadania pozostawia po sobie śmietnisko pełne wraków. I wiecie co? Uważam, że wszyscy jesteśmy frajerami. Nie powinniśmy zamiatać tych resztek pod dywan i na zawsze o nich zapominać. Powinniśmy dać szansę innym pisarzom. Stworzyć jakieś miejsce, najlepiej w sieci, do którego każdy będzie wrzucał takie właśnie ścinki, oddając je do dyspozycji autorom, którzy będą mieli do nich lepsze podejście. Przecież — jak mawia stare porzekadło — każda potwora znajdzie w końcu swojego amatora, a co dwie głowy to nie jedna... Widząc na moim dysku stale powiększający się katalog o nazwie „Niedokończone”, pełen opowiadań, którym nie dałem rady, zaczynam coraz poważniej myśleć o wprowadzeniu powyższego pomysłu w życie. Zaglądajcie więc na mój profil na Facebooku i na stronę dobrehistorie.com.pl, gdzie być może już niedługo otworzę nowy dział, zapraszając was do współpracy. Może razem damy im radę? Wróćmy jednak do meritum — po kiego diabła poświęcać tyle czasu i nerwów pisaniu opowiadań, które wydaje się dziś niechętnie i które sprzedają się zwykle dużo gorzej niż powieści? To kwestia honoru. Opowiadania od lat umierają. Coraz mniej ludzi trenuje sobie nimi umysł i wyobraźnię. Publikuje się ich coraz mniej w czasopismach i wydaje coraz mniej zbiorów czy antologii. Pewną nadzieję pokładam w nowych mediach. Powstają już bowiem pierwsze magazyny z opowiadaniami w wersji elektronicznej na e-czytniki, iPady i telefony nowej generacji i choć trudno w to uwierzyć, wiele wskazuje na to, że czytelnictwo (w tym także opowiadań) uratują właśnie nowe, cyfrowe technologie. To jednak wciąż słabe światełko w tunelu, które może okazać się zaledwie zbłąkanym zajączkiem. Świat opowiadań trzeba więc wspierać na własną rękę i starać się ocalić go przed zapomnieniem. Dlatego właśnie zdecydowałem się na wydanie kolejnego zbioru. W ten sposób spłacę mój dług, który zacząłem zaciągać (o zgrozo!) już przeszło dziesięć lat temu, i z czystym sumieniem wrócę później do pracy nad nowymi powieściami. W zbiorze, który zaczniecie za chwilę czytać, jak zwykle znalazły się bardzo różne teksty. Zabiorę was w wiele egzotycznych miejsc i poznam z kilkoma niezwykłymi postaciami. Jest tu sporo historii i pomysłów dla miłośników grozy i fantastyki, ale też więcej niż zwykle mrocznych opowieści z pogranicza kryminału i thrillera, a w każdej z nich pierwsze skrzypce grają naturalnie mordercy i ich zbrodnie. Morderstwo jest wdzięcznym tematem dla pisarza. Jest także stałym elementem naszego życia. Przecież na końcu drogi każdy z nas zostanie ostatecznie zamordowany przez własne ułomności lub ich konsekwencje — cholesterol, rak, zbyt wysokie ciśnienie krwi, środki nasenne, antydepresanty czy zwyczajny brak chęci do życia. Zaiste nasz stwórca, jeśli istnieje, także ma w sobie coś z mordercy. Zapraszam więc na kolejny sezon waszego ulubi onego serialu z gatunku pulp fiction. Bawcie się więc dobrze w krainie zbrodni, ale pamiętajcie — wszystko z umiarem. Jak mawiał bowiem Albert Camus, nie ma na tym świecie bardziej męczącego zajęcia od morderstwa.

Łukasz Śmigiel

Wrocław, luty 2011 r.

Kozioł ofiarny

Oh don’t talk to me of love

It’s obvious It’s not enough

Annihilation kill them all

Capitulation watch the mighty fall

The road to glory is lined in red

And trough the reason now It’s gone

The battle rages on

Deep Purple

Około godziny jedenastej kazałem Judy nie odbierać telefonów z gratulacjami. Od tygodnia do mojego biura dzwonili wszyscy ci, którym pomogłem przez ostatnie pięćdziesiąt lat życia. Niektórzy przychodzili nawet osobiście. Większość prezentów wyrzucałem, gdy tylko za gośćmi zamykały się drzwi. Zostawiałem sobie jedynie alkohol i czekoladki. Lekarz zalecił mi dietę oczyszczającą, która miała wydobyć ze mnie wszystkie toksyny i wzmocnić mój — nie bójmy się tego powiedzieć — mocno nadwerężony, siedemdziesięcioletni organizm, ale nie miałem zamiaru się tym specjalnie przejmować. Czułem się nieźle, głównie dzięki pracy. Jako prywatny detektyw, musiałem trzymać fason choćby dla przyzwoitości i dla podtrzymania mitu mojej skromnej osoby. Mitu budowanego przez długie lata. W pracy nie byłem sobą — mającym problemy z sikaniem, starym capem, który niedowidział na jedno oko. W pracy byłem tym samym Jimem Coltonem co zawsze. Mówiono, że wypijam więcej alkoholu niż wieloryb wody, że moja szczęka jest nie do przetrącenia, a mój nonszalancki stosunek wobec kobiet jest legendarny i nie do podrobienia. Rzeczywiście, jeśli idzie o kobiety, to nie pozostawało mi już nic poza byciem wobec nich nonszalanckim... Tak oto ludzie wyobrażali s obie starego Jima i tak powinni mnie zapamiętać. Miałem zamiar dać im ku temu dobry powód.

Wstałem zza stołu w moim zakurzonym i zawalonym gratami gabinecie. Wciągnąłem marynarkę, która jak zawsze nie chciała dopiąć się na brzuchu. Pusta szklaneczka po whisky wylądowała w koszu na śmieci. Otarłem usta, smakując trunek. Za kilka godzin wszystko miało się skończyć. Sprawdziłem, czy rewolwer przyjemnie ciąży mi w kieszeni wełnianej marynarki, i zamaszystym kr okiem wymaszerowałem na korytarz.

Moja wierna asystentka Judy właśnie klepała w klawisze maszyny do pisania. Niedopalony joint tlił się w popielniczce obok jej stanowiska. Trawką uśmierzała reumatyczne bóle.

Jak na czterdziestosześciolatkę prezentowała się nadal bardzo przyzwoicie. Wyrwałem ją z transu głośnym chrząknięciem. Uśmiechnęła się do mnie nerwowo, podnosząc wzrok znad klawiatury.

— Już wychodzisz, Jim? — jej głos drżał.

— Chyba tak, dziecinko — odparłem, gładząc się po krzaczastych brwiach. — Zdaje się, że przyszedł czas na starego Coltona.

Spuściła głowę. Zawsze miała klapki na oczach. Wiecznie posłuszna — idealny typ pracownika. Jako szef musiałem ją chyba mocno irytować. Mnie zasady nie obchodziły. Weźcie tysiąc ludzi, którzy w coś uwierzą, i będziecie mieli nową normę społeczną. Weźcie milion i będziecie mieli nową religię. Ale stary Jim zawsze był za cwany, aby poddać się woli większości. Zawsze żyłem obok systemu, a nie w systemie, i zamierzałem umrzeć, nadal pozostając z boku, najpewniej w rowie przy drodze.

Kochałem ich zasady. Na przykład przez lata szkoły uczyłem się matematyki, wiedząc już od piętnastego roku życia, że będę prywatnym detektywem. Wiecie, do czego przydawała mi się cała ta nauka? Powiem wam — do zliczania kostek lodu w szklance z drinkiem. O tak, system zawsze mnie przerażał, a właściwie może nie system sam w sobie, lecz ludzie, którzy tak bardzo go potrzebują, aby żyć w pokoju.

— Czy czekają już na mnie pod drzwiami? — zapytałem łagodnie. Nie odpowiedziała, tylko niemrawo skinęła głową. — Kto przyszedł mnie żegnać? — pytałem dalej. — Nie, nie mów. Sam zgadnę. Na pewno Charlie Cyngiel i stary Tobby, oni przyszli pierwsi, ale przyjdą także kolejni, prawda?

Pajęczyna popękanych naczyniek krwionośnych na jej twarzy nabrała koloru. To wystarczyło mi za odpowiedź.

— Jim, nie rób niczego głupiego — powiedziała w końcu, a jej sarnie oczy zalały się łzami.

— Bez obaw kwiatuszku, sursum corda! — Roześmiałem się i sięgnąłem po płaszcz oraz pasujący do niego kapelusz marki Fedora. — Nie dopadną mnie tak szybko, jak im się wydaje. Nie mnie i nie dziś — dodałem już pod nosem i ruszyłem na tyły budynku, aby skorzystać ze schodów przeciwpożarowych.

Za trzy godziny miał się rozpocząć Kolektywny Mord. Jesteśmy istotami brutalnymi. Agresja nas rozpiera i cały ten żałosny system społeczny, który sobie stworzyliśmy, już dawno trafiłby szlag, gdyby nie nasze społeczne i religijne obrzędy. Aby oczyścić swój organizm z toksyn, musiałem dokonać ofiary — odstawić picie wódy i przestać palić. Aby oczyścić nasze dusze, Jezus musiał zostać przybity do krzyża. Schemat jest od wieków ten sam. Aby rozwiązywać społeczne kryzysy, trzeba znaleźć ofiarę. Trzeba zamienić walkę wszystkich przeciwko wszystkim na walkę wszystkich przeciwko jednemu. Na tym polegał właśnie Kolektywny Mord.

Przekroczysz siedemdziesiątkę, wyjdziesz na ulicę, a tłum, aby siebie ratować i pozbyć się przy okazji kolejnego starucha, radośnie rozerwie cię na kawałki. Jesteś nieuleczalnie chory? Tłum przyjdzie i pomoże ci odejść w zaświaty. W Księdze Kapłańskiej składano w ofierze kozły. Dziś ofiarą miałem być ja. Zostały mi niecałe trzy godziny do czasu, kiedy tłum rzuci się na mnie, a ja trzymając się społecznych zasad, powinienem radośnie oddać tym dzikusom swoje członki i jeszcze dziękować w myślach za to, co ze mną zrobią.

Kapłani powtarzają nam, że liczy się wiara. Tłum musi wierzyć w to, co robi. Inaczej się nie ocali i cała ta zabawa nie będzie miała sensu. Ludzie muszą wierzyć, że ślub to rozpoczęcie nowego życia, że posypanie głowy popiołem to symbol pokuty, że urwanie mojej głowy i p ostawienie jej w saloniku pozwoli im odreagować i dalej żyć spokojnie — płodzić dzieci i chodzić codziennie do pracy. Tak — wiara to wspaniała rzecz. W myślach gratulowałem sobie tego, że od dziecka byłem niewierzący.

Ostrożnie wyjrzałem z balkonu. W dole znajdowały się stalowe kontenery na śmieci i kilka zaparkowanych w alei samochodów. Miasto żyło własnym życiem, hałasowało i śmierdziało tak samo jak co dzień.

Opuściłem się po zardzewiałej drabince i dość nieporadnie opadłem na ziemię. Noga zabolała mnie w kostce, ale buty na solidnej podeszwie i tak nieźle zamortyzowały skok. Nie czułem ciążących na mym pomarszcz onym karku lat. Podobno starość przychodzi do człowieka po sześćdziesiątym piątym roku życia, kiedy część komórek przestaje się dzielić i odbudowywać. Brzmi strasznie. Zawsze ciekawiło mnie, że akurat komórki rakowe nigdy nie przestają się dzielić.

Zatrzymałem się na moment, aby wyjąć trochę pogniecioną paczkę pall malli, i wtedy drzwi jednego z samochodów otworzyły się na oścież. Rozpoznałem go natychmiast. Reggie Motola — pomniejszy gangster, handlarz narkotyków, przemytnik żywego towaru, a ostatnio właściciel sporego kasyna. Dziesięć lat temu z mojej ręki zginął jego syn Tony. Prowadziłem śledztwo w związku z zaginięciem pewnej damy i jej psa. Okazało się, że za porwaniem zwierzaka stał młody Motola, którego ścigano listem gończym za napady na banki. Zaginiona dziewczyna była jego narzeczoną. Paskudna sprawa. W aferę wmieszała się lokalna policja z pewnego miasteczka, a podczas dość przypadkowej wymiany ognia sam sprzątnąłem Toniego. Za ten jeden strzał wpłynęła na moje konto pokaźna sumka. Stary Reggie (młodszy ode mnie o trzy lata) poprzysiągł, że nie ruszy mnie aż do siedemdziesiątki i poczeka na Kolektywny Mord.

Dziś stał oparty o maskę wozu, mierząc mnie bacznie wzrokiem. Zupełnie jakby wybierał część mojego ciała, którą chciałby wyrwać, oprawić i powiesić w swoim gabinecie.

— Tak myślałem, że coś będziesz kombinował, Jim — powiedział ochrypłym głosem. Splunąłem na ziemię, a z jego czarnego forda wysiadło dwóch mięśniaków.

— Kurde — powiedziałem. — Skoro tak twierdzisz, to musisz mnie cholernie dobrze znać, Reggie. — Uśmiechnąłem się zadziornie i śmiało ruszyłem w jego stronę.

Nim zdążył się wyprostować, byłem już przy nim. Przyparłem go własnym brzuchem do maski samochodu, a następnie wsunąłem na rękę ukryty w kieszeni płaszcza kastet. Moja pięść zbliżyła się do jego twarzy i delikatnie pacnęła go w bulwiasty nos. Widać miał już słabe naczynka krwionośne, bo ciemna stróżka czerwieni pociekła mu na usta. Skrzywił się, ale nie powiedział ani słowa. Jego goryle błyskawicznie wyciągnęli po mnie łapy. Odsunąłem się o krok.

— Stójcie — zacharczał Reggie. — Nie ważcie się nawet tknąć tego pajaca. Jestem cierpliwy. Poczekam te kilka godzin, a później, Colton... Później zobaczysz mnie w pierwszym szeregu tych, którzy po ciebie przyjdą. Będę stał tuż obok policjantów i sędziów, których także przez te wszystkie lata porządnie wkurwiłeś. Sprawiedliwość cię dosięgnie, Jim, a tłum, który przyjdzie po twoje ciało, będzie wielki i nieprzebrany. Kto wie? Może kiedy zacznę wyrywać twoją zepsutą wątrobę, moja ręka napotka rękę Sammy’ego Byka i pogodzimy się nad twoim truchłem? Słyszałem, że Sammy ma ochotę na twoje płuca, ma je wywiesić w przychodni żony jako dowód na to, że palenie szkodzi nawet takim dupkom jak ty...

Skończył bełkotać, po czym wytarł nos i usta w białą chusteczkę.

— Będę na ciebie czekał, Reginaldzie — powiedziałem, chowając na powrót kastet. — Szkoda, że nie wysłali za tobą listu gończego, tak jak za twoim synem fajtłapą. Wtedy postarałbym się, abyś do niego szybko dołączył. Tony był takim mięczakiem, że pewnie nawet w piekle musi schylać się po mydło z ludzkiego tłuszczu i nadstawiać szatanowi.

Reggie zacisnął pięści i zrobił krok w moją stronę, odwróciłem się jednak do niego plecami i spokojnie ruszyłem aleją w stronę głównej ulicy. Przeszedłem przez kuchnię w restauracji Billy’ego Wanga, który pomagał mi od czasu, gdy wyciągnąłem jego syna z awantury z jakuzą, i niezauważony wsiadłem do przygotowanego wcześniej samochodu na nowych numerach. Czekała mnie krótka przejażdżka, prawdopodobnie ostatnia w życiu.

Zatrzymałem się tylko raz — w irlandzkiej dzielnicy. Czekałem spokojnie na rogu jednej z bocznych uliczek, tuż obok niewielkiego, drewnianego kościółka, w którym wiele lat temu poznałem swoją pierwszą żonę Emily. Nasz związek rozpadł się dość szybko. Wedle moich wyliczeń dziś Emily powinna dobijać do sześćdziesiątki, czyli jak na kobietę była jeszcze w sile wieku. Zazdrościłem jej tych kilku lat życia, które nadal miała przed sobą, chociaż niedawno słyszałem, jak pewien doktor-mądrala twierdził, że kobiety zaczynają się starzeć dużo wcześniej niż mężczyźni.

Drzwi od mojego auta otworzyły się z jękiem i na tylne siedzenie władowało się dwóch starszych panów. J eden schludnie ubrany w ciemne, sportowe dresy, a drugi umorusany i w potarganych ubraniach niepasujących do siebie. Znaliśmy się od czasu, kiedy dostałem pozwolenie na broń. Ten ładnie ubrany nazywał się Hoover i był szefem policji w tym mieście, obecnie w stanie spoczynku. Hoover powoli dobijał do siedemdziesiątki. Razem ro zwikłaliśmy wiele spraw, zamknęliśmy wiele brudnych interesów i równie wiele razy oberwaliśmy po głowach od społecznych mętów. Umorusany osobnik siedzący obok Hoovera był jego młodszym bratem. Nazywał się Olivier i miał lekko niepoukładane w głowie. Hoover latami ukrywał fakt, że Olie jest trochę niedorozwinięty. Gdyby nie to, istniała spora szansa, że po odpowiednich badaniach i wyroku sądu tłum przyszedłby także po niego. Skinąłem im głową, patrząc w tylne lusterko.

— Cześć chłopaki — powiedziałem, odpalając silnik.

— Witaj, Jim. Śliczny mamy dzień — powiedział Hoover, ocierając ślinę, która nazbierała się na ustach jego brata.

— Ptaszki są nieźle popieprzone! — skwitował to śmiało Olie i wyszczerzył się do mnie w uśmiechu.

Samochód ruszył, a ja pozwoliłem sobie włączyć radio. Grali coś Marvina Gaya. Zaraz po piosence spiker miłym głosem oświadczył, że do rozpoczęcia dzisiejszych Mordów Kolektywnych pozostała niecała godzina, i wyczytał pierwsze nazwiska z długiej listy mieszkańców naszego cudownego miasta. Wszyscy oni mieli dziś zostać oczyszczeni z trawiącej ich ciała starości lub też z nieuleczalnych chorób. Usłyszałem swoje nazwisko i poczułem się trochę jak uczeń wywołany do odpowiedzi. Na szczęście zaraz potem Beach Boys zaśpiewali Kokomo i zrobiło się jakoś tak wakacyjnie i radośnie.

— Czytałem, że kiedyś mord nie był tak popularny, jak obecnie — Hoover wyrwał mnie z zamyślenia. Zawsze czytał i wiedział więcej ode mnie. Może dlatego to on był szefem policji, a ja tylko prywatnym detektywem. — Jeszcze kilka lat temu nie było aż tylu ludzi dożywających siedemdziesiątki — kontynuował. — Wszystko, co się teraz dzieje, to moim zdaniem wina pieprzonej medycyny — burknął. — Gdyby nie kanalizacja i antybiotyki, moglibyśmy sobie spokojnie umrzeć zaraz po pięćdziesiątce i nie byłoby kłopotu.

— Ludzie są złamasami i tyle — odparłem, zaciskając palce na kierownicy. — Cieszę się, że jesteście ze mną... chłopaki.

Olie wybuchnął śmiechem, starając się nucić wraz z Billym Oceanem, który właśnie zaśpiewał o tym, że niedługo zrobi się ostro...

Skręciłem w kolejną ulicę i zaczęliśmy powoli wyjeżdżać z miasta. Minęliśmy dzielnicę slumsów, w której kiedyś uratowałem życie Hooverowi. W związku z wykryciem afery zatruwania miejskich wodociągów wzięto go jako zakładnika. Zanim udało mi się go odbić, bandziory zdążyły mu odciąć mały palec.

Auto podskoczyło na wybojach, a ja wiedziałem już, że zbliżamy się do celu naszej wyprawy. Był to najwyższy punkt w całym mieście — publiczny cmentarz, otoczony białym murem.

Cmentarna brama nie stanowiła przeszkody dla mojego samochodu. Zmiotłem ją razem z fragmentem ogrodzenia, ani na chwilę nie zdejmując nogi z pedału gazu. Olie klaskał z radości. Zatrzymaliśmy wóz na podjeździe niedaleko krematorium, które ostatnimi laty zrobiło się bardzo popularne. Strażnik wybiegł z krzykiem ze swojej budki. Poznał nas niemal natychmiast. Nic nie mówił, kiedy otworzyliśmy z Hooverem bagażnik i zaczęliśmy wyciągać z niego strzelby, rewolwery i posegregowane paczki z nabojami. W naszykowanym zawczasu plecaku miałem jeszcze kanapki, sporą ilość alkoholu, cygara i shaker do drinków.

— Panie Colton — zaczął strażnik. — Wie pan, że będę musiał zawiadomić władze? Nic się nie da zrobić, znajdą tu pana. — Żyły wyszły mu na skronie.

Hoover roześmiał się nieładnie.

— Synu — powiedział. — Po pierwsze, władze już tu są... — Wskazał na przypiętą do dresu odznakę. — A po drugie, czy twoim zdaniem wyglądamy na takich, którzy chcą się ukrywać? — mówiąc to, wymownie potrząsnął torbą z bronią.

Strażnik, widząc to, tylko przełknął ślinę i już nic nie mówiąc, odszedł w stronę budynków pracowniczych. Olie rzucił za nim jabłkiem. Jego stan ducha dowodził, że nawet na starość można w sobie odnaleźć dziecko.

Przerzuciłem przez ramię dwa plecaki i przenośne radyjko, w którym The Contours śpiewali właśnie Do You Love Me? Sapiąc i stękając, ruszyliśmy niespiesznie pomiędzy płaskie nagrobki. Zielona, soczysta trwa pachniała tak mocno, że aż kręciło mnie w nosie. Dzisiejszego ranka specjalnie wycinałem sobie z niego włosy, jakbym szykował się na randkę. Spojrzałem w niebieskie niebo, na którym nie było nawet jednej chmurki. Słońce stało już wysoko. Lada chwila miało zacząć się show.

Kilka minut później dotarliśmy na miejsce. Znaleźliśmy groby moich rodziców — dwie granitowe płyty obrośnięte zielenią. Oboje mieli szczęście — zginęli w wypadku samochodowym. Właściwie niespecjalnie ich pamiętałem, bo osierocili mnie, kiedy byłem jeszcze małym brzdącem, ale geny pozostają genami. To oni, chcąc nie chcąc, musieli zaszczepić we mnie sprzeciw wobec ludzkiej głupoty i ograniczeń. Jeśli dziś miałem umrzeć, to tylko tutaj i tylko po mojemu.

Przeczyściliśmy broń, zalewając gardła rozkosznymi trunkami. Od słońca i alkoholu zaczynało mi się kręcić w głowie. Hoover dość długo tłumaczył Olivierowi, w jaki sposób używa się broni. W końcu wręczył mu strzelbę i pozwolił wystrzelić na próbę. Huk i towarzyszący mu wybuch radości Osiego poniosły się daleko, a w odpowiedzi od strony miasta rozległo się wycie syren. Zaczęły się obrzędy. Starając się uspokoić nerwy, przyciąłem cygaro i usiadłem, by rozkoszować się jego zapachem. Wycie syren nasilało się z każdą chwilą.

Tłum nadszedł jakiś kwadrans później. Widziałem, jak ludzie wlewają się cmentarną bramą i przechodzą przez biały murek. Sunęli powoli w stronę naszego pagórka. Po chwili zacząłem rozpoznawać część sylwetek. Na czele pochodu znaleźli się moi ulubieńcy, prawie cały komplet zbirów i szumowin, którym w ciągu życia obiłem pyski i skopałem tyłki. Wyszczerzeni, śpiewali oczyszczającą pieśń i nakręcali się wzajemnie do akcji. Tłum zawsze działa tak samo. Ludzka agresja, złość i zawiść kumulują się, aż w końcu ktoś zrobi coś głupiego — rzuci kamieniem albo krzyknie o jedno słowo za dużo. Później emocje znajdują upust i zaczyna się piekło.

W pierwszym szeregu niestety nie widziałem Reginalda, ale byłem pewien, że gnojek chowa się gdzieś pomiędzy lasem rąk i nóg, czekając tylko na sprzyjającą okazję do działania. Naprzód wysunął się bliżej mi nieznany kapłan.

— Jimie Colton! — zawył potężnym głosem, który nawet na mnie zrobił wrażenie. — Oddajemy cię Bogu Ojcu i przynosimy ci oczyszczenie! Ciesz się, bowiem spełnił się twój czas i wkrótce wrócisz na łono swego Zbawiciela, oddając nam to, co w tobie najlepsze!

Olivier starał się go przedrzeźniać i Hoover nie po wstrzymał się od wybuchu śmiechu. Nasze spojrzenia się spotkały. Jego stara, pomarszczona twarz mopsa kontrastowała z żywym spojrzeniem niebieskich, bystrych oczu.

— Daj tylko znak, kiedy chcesz zaczynać swoje przedstawienie, staruszku — powiedział, wypuszczając z ust smugę dymu.

— Jimie Colton! Wystąp ku swoim braciom i siostrom! Chodź do nas, a przyniesiemy ci ukojenie — zawył ponownie klecha, a tłum zawtórował mu mrukliwie. Moi wielbiciele byli już wyraźnie rozgrzani.

Nie chciałem być niegrzeczny. Wypadało coś odpowiedzieć na te zawołania.

— Jimie...! — usłyszałem ponownie i nie wytrzymałem.

— Pieprz się z tym Jimem! Ja ci nie mówię po imieniu, cholerny durniu! — odkrzyknąłem w ich stronę i kapłan, nieco zbity z tropu, ucichł na moment, sprawdzając na kartce, czy aby nie przekręcił mojego imienia.

Zaraz potem wyjąłem ukrywaną dotąd strzelbę. Wymierzyłem i pociągnąłem za spust. Huknął pierwszy wystrzał. Ręce trochę mi się trzęsły i kula nieco zmieniła trajektorię. Celowałem w korpus, ale kapłan dostał prosto w szyję. Jego podbródek niemal rozerwało na kawałki. Trysnęła krew i ciało złożyło mu się w pół, jak dmuchana lala, z której nagle wypuszczono powietrze.

Tłum z początku obserwował to, co się dzieje, falując w ciszy, ale kiedy tylko zakrwawione truchło przestało konwulsyjnie podrygiwać, pierwsi chętni poderwali się do biegu w naszą stronę. Kawałek ciała człowieka oczyszczonego w czasie Mordu Kolektywnego miał przynosić szczęście na cały rok. Mieli więc o co rywalizować.

Byłem pewien, że to, co zaraz zrobię, będzie pasowało do legendy Jima Coltona. Tuż obok odezwała się strzelba Hoovera, który przykląkł na jedno kolano. Zawtórowałem mu. Oliver wytrzeszczał oczy, bawiąc się swoją strzelbą i starając się przypomnieć sobie, co mówił mu o broni starszy brat. Kolejne dwa strzały oddałem na oślep, po czym wycofałem się do grobu ojca, aby wydobyć ukryte zawczasu laski dynamitu. Nie przewidziałem, że wszystko potoczy się tak szybko. Pierwsi chętni na zrobienie ze mnie siekanych kotletów byli już na szczycie wzgórza. Przykucnąłem, siłując się z lontem, i wtedy zalał nas tłum.

Dookoła mnie zawirowały znajome twarze. Prowizoryczna bomba wypadła mi z ręki. Zakląłem, sięgając po rewolwer, i wypaliłem prosto w twarz prawnika, którego przyłapałem kiedyś na pieprzeniu małych dziewczynek. W pierdlu nie obeszli się z nim zbyt delikatnie i teraz ledwo go poznałem. Tuż obok ktoś przewrócił na ziemię Hoova, który wrzeszczał jak opętany. Czyjaś ręka uderzyła mnie w bark. Zabolało potwornie i wtedy zobaczyłem uśmiechniętą mordę Reginalda. Szedł niespiesznie w moim kierunku w otoczeniu grupy goryli. Odrzuciłem broń z pustym magazynkiem i poczułem, że ktoś łapie mnie za nogi. Niebo zawirowało nad moją głową. Uszy wypełniały mi krzyki. Upadłem na miękką trawę dokładnie pomiędzy nagrobkami rodziców. Mojego brzucha dosięgnął pierwszy celny ko pniak i poczułem falę bólu. Nieporadnie zwinąłem się w kłębek. Tuż nade mną, wśród pochylających się głów pojawiła się radosna twarz Reggiego. Spróbowałem odwzajemnić uśmiech, ale chyba go nie zauważył, bo nagle wpadł na ni ego Olivier. Na ustach miał pianę i piszczał coś swym cienkim głosem staruszka. Resztka włosów na jego jajowatej głowie nieznacznie falowała. W rękach nadal ściskał strzelbę, która wypaliła cztery razy. Nie pamiętam którym strzałem trafił w Reggiego. Ostatnie, co zobaczyłem, to potężnych rozmiarów dziura w klatce piersiowej tego dupka. W chwilę później na moment straciłem przytomność.

Nie miałem ochoty otwierać oczu. Kiedy to uczyniłem, zobaczyłem otaczający mnie ciasnym kordonem tłum ludzi o dzikich, wygłodniałych twarzach. Drugi kapłan, któremu nie zdążyłem odstrzelić tyłka, jakimś cudem zaprowadził porządek i odprawiał właśnie mszę pożegnalną. Za chwilę miał dać znak do rozerwania mnie na strzępy. Znałem ten schemat, widziałem go już zbyt wiele razy.

Z trudem podniosłem się na kolana. Łapczywie łapałem powietrze. Ból wypełniał całe moje ciało, a czaszkę dosłownie rozsadzało mi od środka. Nigdzie w pobliżu nie zauważyłem ani Hoovera, ani Oliego. Chciałem coś powiedzieć, kiedy nagle ręka krzyczącego klechy spoczęła na resztkach moich krótko ściętych włosów. Dokładnie wtedy poczułem, że fala duszności łapie mnie w stalowy uścisk. W klatce piersiowej pojawiło się przejmujące doznanie kłucia, które z każdą chwilą narastało. Odruchowo złapałem się za piersi i charkocząc, runąłem znowu na ziemię. Kolejny raz tego dnia zacząłem opadać w ciemność. Widziałem leżącą metr ode mnie laskę dynamitu z wyjętym lontem. Myślałem o tym, że Jezus umierał za ludzkość, ja chciałem umrzeć dla swojego świętego spokoju. Ostatnie, co pamiętam, to stłumiony śpiew Jamesa Browna, który twierdził, że czuje się dobrze i miło.

Śniłem o programie na którymś z kanałów National Geographic. Grałem w nim główną rolę. Pamiętałem, że urywki jednego odcinka zrobiły na mnie spore wrażenie. Jakiś profesor opowiadał o tym, że koczownicze szczepy Indian co jakiś czas robiły staruszkom ze swojego plemienia test sprawności. Rada wojowników zbierała się dookoła drzewa i kazała dziadkom włazić na górę. Ci, którym się to nie udało, byli zostawiani na śmierć, a plemię odchodziło dalej. Nikt nie spierał się z tradycją.

Otworzyłem oczy i na chwilę oślepiło mnie światło. Chciałem zakląć, ale język tylko uderzył o podniebienie i opadł na zęby. Po chwili rozpoznałem zapach i znajomą biel otoczenia. Byłem w szpitalu. Uniosłem nieco głowę, chociaż kosztowało mnie to sporo wysiłku. Tuż obok mojego łóżka siedział młody, może trzydziestoletni mężczyzna. Jego twarz wydała mi się dziwnie znajoma. Poprawiał właśnie mankiety niebieskiej koszuli. Wyczuł, że się obudziłem, i nasze oczy się spotkały. Nie uśmiechał się, wyglądał na zamyślonego.

— Starość to obrzydliwy deser podany po doskonałym posiłku, tato — powiedział, a ja poczułem się słabszy niż kiedykolwiek w życiu. Chłopak wstał z krzesła i podszedł do łóżka. Jego krok był pewny i sprężysty. Na oko miał przynajmniej metr osiemdziesiąt. Chciałem coś powiedzieć, ale przytknął palec do ust, dając znak, abym milczał. — Jestem synem Emily Grant — powiedział. — Byłem na cmentarzu, w tłumie i widziałem, w co się wpakowałeś. Niedawno jakoś udało mi się wyciągnąć z mamy prawdę o tobie. Nic nie mów, szkoda tracić siły. Nie znam cię, ale sporo dumałem nad pewnymi sprawami. Miałeś zawał, tam na górze, pomiędzy grobami. Lekarze składają cię do kupy tylko po to, aby dokończyć całą tę szopkę — jego głos był przyjemnie matowy. Chyba nigdy wcześniej nie czułem się równie bezbronny.

— Ja... — zacząłem, ale mój głos zamienił się w charkot.

— Jak mówiłem, nie znam cię, Jim — kontynuował chłopak. — Nie znam cię, tak samo jak ty nie znałeś swoich rodziców, ale wiem, że mam w sobie dużo z ciebie. Więcej niż ci się wydaje... — Uśmiechnął się zadziornie i sięgnął do kieszeni. W jego ręce pojawił się lśniący rewolwer. Jak gdyby nigdy nic, położył go na kołdrze tuż obok mojej prawej ręki. — Powodzenia, staruszku — powiedział i odwrócił się na pięcie. Kiedy dotarł do drzwi, wyczułem pod palcami zimną stal. — Zaraz tu przybiegną, więc rób swoje — powiedział, chwytając za klamkę. — A jeśli jakimś cudem zdążą cię zapytać, dlaczego dalej walczysz, powiedz im, że pomógł ci Jack... Jack Colton...

Drzwi zamknęły się z trzaskiem, a ja zebrałem resztki sił, które jeszcze we mnie pozostały, i uniosłem broń. Rewolwer zadziwiająco dobrze leżał w mojej dłoni...

Śledztwo

It’s a mystery to me

The game commences

For the usual fee

Plus expenses

Confidential information

It’s in a diary

This is my investigation

It’s not a public inquiry

I go checking out the reports

Digging up the dirt

You get to meet all sorts

In this line of work

Treachery and treason

There’s always an excuse for it

And when I find the reason

I still can’t get used to it

Dire Straits, Private investigation

Raz

Kroki było słychać coraz wyraźniej. Stanowczy stukot obcasów na betonowych schodkach. Po chwili szczęknął zamek i do zaciemnionego pomieszczenia wpadło światło neonówek. W drzwiach ukazała się wysoka sylwetka. Przez kilka sekund stała nieruchomo w wejściu — spięta, nasłuchująca, ale prócz echa jej własnych kroków oraz szumu ulicy do wnętrza pokoju nie docierał żaden dźwięk. Wreszcie przekroczyła próg. Trzask zamykanych drzwi zagłuszył przejeżdżający niedaleko autobus.

Postać grzebała przez chwilę w kieszeni gumowego fartucha i wyjęła z niej zapalniczkę i jednego papierosa. Wyglądało na to, że mogła spokojnie zabrać się do pracy. Zaciągnęła się mocno i wtedy w pokoju rozległ się suchy kaszel. Wydmuchując smugę dymu, ruszyła w stronę piwnicznych okien, by sprawdzić, czy wszystkie zostały należycie zasłonięte. Wreszcie przystanęła obok niedużego stolika i zapaliła stojącą na nim lampkę. Jej słabe światło ukazało wątłą postać kaszlącego. Był to niewysoki, chudy mężczyzna po trzydziestce. Całkiem nagi, siedział na stalowym krześle. Nogi i ręce przywiązano mu do niego skórzanymi paskami. Twarz miał wygłodzoną, policzki zapadnięte, a spojrzenie brązowych oczu wbijał w brudną ścianę pokoju.

Guma fartucha bezgłośnie się napięła, kiedy paląca papierosa osoba pochyliła się nad lampą i wzięła coś ze stołu. Po chwili dało się słyszeć ciche bzyczenie i maszynka do golenia włosów zbliżyła się do głowy mężczyzny. J ego skóra była blada, mocno naciągnięta na twarzy. Lekko zadrżał, kiedy stalowa końcówka maszynki przesunęła się po jego skroni. Czarne włosy opadały na podłogę. Po kilku minutach mężczyzna był już całkiem łysy — bez brwi, bez zarostu, niemal bez wyrazu. Gdyby nie grymas na twarzy, mogłoby się wydawać, że jest tylko gotową do wykorzystania sex lalką lub nieudanym modelem manekina.

— Popełniasz błąd — wyszeptał z trudem. Odpowiedział mu dźwięk towarzyszący deptaniu niedopałka. — To, że mnie zabijesz, nic nie zmieni — kontynuował. — Kiedy ja odejdę, dobry Bóg powierzy moją misję innemu. Dobro i tak zwycięży, przecież wiesz o tym tak samo jak ja. Popatrz mi w oczy — jego głos przyjął wyraźniejszy, rozkazujący ton. — Nie oddawaj dobrowolnie duszy diabłu, walcz z tym! Wiem, że możesz! Jeśli się jednak poddasz... Pamiętaj, mówię raz jeszcze, moja śmierć niczego nie zmieni!

Słuchająca go dotąd w milczeniu postać nagle się roześmiała.

— Mój drogi — powiedziała po chwili. — Nie zdajesz sobie sprawy z tego, ile może zmienić twoja śmierć! Gdyby nie to, że mam z wami do czynienia od dawna, może dane byłoby ci usłyszeć, w jak wielkim kłamstwie żyjesz i jak podły jest twój... pan, władca, nazywaj go, jak chcesz, ale nie bluźnij, nadając mu moc równą Bogu... Teraz oczyszczę cię z brudu i grzechu. Jeśli rzeczywiście wierzysz w to, kim jesteś, zachowuj się przynajmniej na tyle godnie, na ile pozwala ci twoja wiara.

Mężczyzna splunął w jej stronę, a ona ponownie sięgnęła do kieszeni gumowego fartucha. Przedmiot, który z niej wyjęła, kształtem przypominał gruszkę. Wygrawerowane na jego stalowej powierzchni ornamenty zalśniły w świetle lampki. Wolno zbliżyła się do mężczyzny i złapała go za szczękę. Kiedy sapiący i przewracający oczyma mężczyzna otwarł usta, szybkim ruchem wcisnęła w nie przygotowaną gruszkę. Szczęknęła sprężyna i mechanizm rozłożył urządzenie na całą szerokość. Policzki napięły się pod naporem stali, zęby zatrzeszczały, a z brązowych oczu mężczyzny popłynęły łzy. Następnie postać uderzyła w oparcie krzesła i spod jego siedziska wyjechała ze szczękiem płaska szuflada. Już po chwili zaskwierczały w niej, dorzucone ze stojącego nieopodal pieca, rozżarzone węgle. Szufladę zasunięto i szarpiący się mężczyzna po kilku minutach zaczął wyć. W pomieszczeniu dało się wyczuć woń palonego ciała. Rozgrzana stal parzyła nagą skórę. Delikatne dłonie na przemian zaciskały się i otwierały na oparciach krzesła, ścierając z nich pasy rdzy...

Kilka godzin później ten sam ciasny, piwniczny pokoik wyglądał zupełnie inaczej. Deski zakrywające wcześniej okna zostały zerwane i całe pomieszczenie zalało światło stojącego wysoko słońca. W pobliżu krzesła, na którym wcześniej siedział nagi mężczyzna, oraz stojącego nieopodal stołu kręcili się ubrani w policyjne mundury funkcjonariusze. Gwar rozmów nasilał się, aż do chwili gdy do pokoju wszedł ubrany w czarny płaszcz, wysoki, krótko obcięty mężczyzna w średnim wieku. Machnął mundur owym przed nosem odznaką i skoncentrował swą uwagę na pomieszczeniu. Zanim dostał informację o piwnicy, siedział spokojnie we włoskim pubie znajdującym się dwie przecznice dalej. Był tak blisko tego adresu, że mógłby do niego dobiec w ciągu niecałych dziesięciu minut. Niestety, nie wiedział, co tu się działo. Nikt nie mógł wiedzieć.

Idąc w letni dzień zalaną słońcem ulicą, możemy nie zdawać sobie sprawy z wielu rzeczy. Na przykład z tego, iż za pomalowanymi na niebiesko drzwiami drewnianego domku z podjazdem starsza pani w skórzanym kostiumie okłada biczem ślepego męża. Stary wyje i tarza się po podłodze, prosząc o więcej. Nie wiemy, że dwunastoletni chłopiec topi właśnie w stalowej balii w ogrodzie ptasie pisklę i spokojnie obserwuje, jak na powierzchnię wody wypływa coraz mniej bąbelków.

Mężczyzna w czarnym płaszczu rozumiał, że o wielu takich rzeczach się nie wie. Czuł, że o istnieniu większości wcale nie chciałby się dowiedzieć — wystarczyły mu te, które już znał. Te, o których od dawna próbował zapomnieć. Zapominanie było jednak trudne.

Kiedy przyjrzał się stojącemu pod ścianą krzesłu, twarz wykrzywił mu grymas. Chciał dopaść sukę, która to robiła. Nie obchodziło go to, że w dziesięciu piwnicach w obrębie tej i sąsiedniej przecznicy mogły dziać się w tej chwili jeszcze gorsze rzeczy. Chodziło mu dokładnie o tę piwnicę, o tę właśnie sprawę. Powoli wzbierała w nim fala wściekłości. Miał zamiar odreagować na którymś z posterunkowych, lecz nagle dało się słyszeć ciche brzęczenie jego pagera. Za pół godziny czekało go umówione spotkanie. Do pubu, z którego właśnie przyjechał, przybył jego nowy informator. Podobno wiedział coś na temat „piwnicy”.

Trent bez słowa schował pager i ruszył do wyjścia. Wiedział, że dzisiejsza ofiara Kacicy raczej przeżyje, wiedział, że to mężczyzna z dobrze sytuowanej rodziny — człowiek spokojny i rozważny, teraz prawie zakatowany na śmierć. Najprawdopodobniej będzie do końca życia jechał na morfinie, próbując zapomnieć o tym, co się tu stało. I nic już nie powie, nigdy i nikomu — ani słowa. A wszystko dlatego, że Trent siedział w pubie dwie przecznice dalej i nie miał pojęcia o tym, co działo się w piwnicy.

Ścigał Kacicę od ponad dwóch lat. Dostał tę sprawę zaraz po mianowaniu. Był przyjezdnym, nowym. Dali mu więc do rozwikłania największe gówno w całym wydziale. Sprawa ciągnęła się od bardzo dawna, ale dotychczas psychopatka uderzała rzadko. Dopiero niedawno naprawdę wzięła się do roboty, jakby wcześniej tylko się rozkręcała i nabierała wprawy. Teraz mieli przynajmniej dwa zgłoszenia w miesiącu, a o Kacicy zrobiło się głośno w mediach. Dzięki temu Trent przestał być nikim, a góra zdecydowała, że ma dalej prowadzić sprawę. W końcu, jeśli coś spartaczy, zawsze będą mogli powiedzieć, że był przyjezdnym, obcym, któremu zaufali, a on tego zaufania nadużył. Godzinami ślęczał nad śledztwem. Przez dwa długie lata cała ta sprawa naprawdę stała się jego życiem — lekarstwem, pozwalającym zapomnieć o innych rzeczach.

Kacica nie pasowała do profilu — białych mężczyzn zazwyczaj usiłowali zamordować lub mordowali inni biali mężczyźni. Tymczasem ona była ponad wszelką wątpliwość kobietą i z całą pewnością nie krzywdziła ofiar w związku z zaburzeniami na tle seksualnym. Poszkodowani nawet jej nie znali. Pojawiała się nagle, porywała ich i bezwzględnie maltretowała, stosując niekiedy najbardziej wymyślne metody. Powód ataków był zupełnie inny. Wyjaśnił to jeden z poszkodowanych — niejaki Wynton Kirch, pastor nauczający w którymś z ohydnych, małych miasteczek, zagubionych gdzieś na południu Arizony. Jako jedyny ze wszystkich, których dotąd uratowano, opowiedział coś niecoś o tym, co właściwie mu się przytrafiło. Oznajmił, że Kacica dopada ich, bo wierzy, że są aniołami. Tak jest, aniołami! Wspominając to, Trent uśmiechnął się do siebie. Później Kirch wielokrotnie zapewniał jednak, że wie doskonale, iż wcale nimi nie są, i że nie wolno tak myśleć, ponieważ to ciężkie bluźnierstwo. Wszystkie te krótkie rozmowy kończyły się zazwyczaj wybuchem niekontrolowanego strachu — Wynton darł się, wyrywał, płakał, a kilka razy nawet zsikał przy wszystkich w spodnie. Bał się, że „ona” może znowu po niego wrócić, ale „ona” oczywiście nigdy tego nie zrobiła. Kirch od roku siedział w psychiatryku i nie zanosiło się na to, że prędko stamtąd wyjdzie.

Trent nie był szczególnie zdziwiony tematem ani ołów. To oznaczało, że Kacica jest typem psychopaty wizjonera. Miała misję i nieważne, czy jej wykonanie nakazał tajemniczy głos, czy pies sąsiadów, musiała robić swoje. Znali dziesiątki takich przypadków. I gdyby tylko mogli przewidzieć jej kolejny ruch, byłoby po wszystkim. W tym właśnie tkwił problem — ofiar nic nie łączyło. Nic poza tym, że byli to mężczyźni po trzydziestce, zajmujący dość ważne stanowiska, ale nie aż tak ważne, aby zainteresował się tym bezpośrednio na przykład ktoś z Waszyngtonu. Ot, dziwna zbieranina niedoszłych aktorów, małomiasteczkowych pisarzy, lekarzy, polityków. Trafił się nawet były wojskowy — wszyscy byli ważni, ale tylko w swojej małej społeczności, a takich ludzi są tysiące. Dlatego Trent wciąż uganiał się za Kacicą, błądząc jak we mgle — bez końca.

Kiedy szybkim krokiem szedł ulicą, pager ponownie zapiszczał. Sytuacja wyglądała podejrzanie. Informator chciał się z nim spotkać właśnie teraz, dosłownie w chwilę po odnalezieniu następnej ofiary. A jeśli tajemniczy pan „nie wiadomo kto” miał za zadanie odciągnąć jego uwagę od miejsca przestępstwa? Może Kacica nadal tu jest? Bez rysopisu byli zupełnie bezradni. Równie dobrze mogła właśnie siedzieć na ławce naprzeciwko, przy zjeździe do parku, i śmiać się z nich w myślach. Naśmiewać się z Trenta, podczas gdy on nawet nie miałby o tym pojęcia.

Odruchowo przystanął i odwrócił się w stronę park owej ławki. Siedziała na niej młoda, ładna mama z córeczką. Trenta ścisnęło w żołądku, zaklął i ruszył dalej. Miał wrażenie, że zaczyna mu się od tego wszystkiego kręcić w głowie. Różne myśli wirowały i pokrzykiwały w jego umyśle, aby o sobie przypomnieć, ale on zdecydowanie je od siebie odsunął. Był pieprzonym specjalistą w odsuwaniu od siebie myśli. Przez lata wypracował w związku z tym wspaniały system, który nie pozwolił mu dotąd zwariować. Gdyby nie to, praca już dawno by go zabiła. W końcu, czy to możliwe, aby kroić indyka na Święto Dziękczynienia długim nożem do drobiu i nie pamiętać, że kilka dni wcześniej takim właśnie nożem ojciec pewnej rodziny wydłubał swojemu nastoletniemu synowi oczy, obciął kawałek nosa i członek? Zrobił to tylko dlatego, że tamten opowiedział mu wcześniej z ulgą, że kocha się w swoim koledze i lubi, jak na siebie patrzą i dotykają się nosami przed pocałunkiem. A jednak. Trent potrafił skończyć kroić tego cholernego indyka i w ogóle o tym nie myśleć. Większość ludzi pracujących w wydziale zabójstw zapominała dzięki alkoholowi, on zapominał, bo tego chciał.

— Raz, dwa, trzy, wypadam z głupiej gry — powiedział pod nosem. Było to jego magiczne powiedzenie, zapamiętane jeszcze z dzieciństwa. Działało zawsze w chwili, gdy trzeba było pozbyć się złych myśli. Wystarczyło tylko kilkakrotnie je powtórzyć. — Raz, dwa, trzy... — powiedział znowu.

Chodnikowy tłum zagęścił się, bo ludzie zaczęli korzystać z przerwy na lunch. Włoska dzielnica, którą szedł, była wyjątkowo zatłoczona. Kacica mogłaby go właśnie mijać, a jemu nawet nie przyszłoby do głowy, że to ona. Któryś z przechodniów potrącił go lekko w ramię i Trent przystanął, sprawdzając, czy w kieszeni jego znoszonego płaszcza nadal spoczywa portfel. Wszystko było na miejscu, więc po chwili ruszył dalej. Spróbował na moment zapomnieć o Kacicy i skupił się na myśleniu o informatorze. Facet wyznaczył dziwną godzinę na rozmowę. Być może po prostu miał pecha i nie wiedział, że właśnie przed chwilą znaleźli kolejną ofiarę. Na dodatek miejsce zbrodni było tak blisko lokalu, w którym mieli się spotkać... Ale przecież wskazał je on sam — Trent...

Wzdrygnął się. Czy to możliwe, że ta pokręcona psychopatka wybrała dzisiejszą piwnicę nieprzypadkowo? W końcu, gdyby dokładniej się nad tym zastanowić, nietrudno było się dowiedzieć, w której knajpie najchętniej jadał. Przesiadywał w niej godzinami od ponad dwóch lat. Wiedział o tym każdy pismak. Z drugiej strony, nawet jeśli było to zaplanowane działanie, o czym myślała, wykonując taki a nie inny ruch? Chciała dać mu do zrozumienia, że wie o informatorze? W co ona gra? A może to tylko kolejny zbieg okoliczności?

Rozmyślając, sięgnął do kieszeni płaszcza i wydobył z niej dwa waciki do uszu. Przecieranie nimi małżowiny bardzo go uspokajało. Wolał to od alkoholu i papierosów. Skręcił w boczną ulicę i po chwili ukazał się przed nim pasaż, wypełniony pubami i rodzinnymi restauracjami. Minął kilka sunących powoli taksówek i przeszedł przez jezdnię. Na środku chodnika, przy pryskającym wodą hydrancie, przekomarzała się grupka dzieci. Tłusta, wybrudzona czekoladą dziewczynka trzymała w strumieniu wody piszczącego szczeniaka.

Dwa

Dzwonek nad drzwiami do lokalu Vincenta odezwał się melodyjnie, oznajmiając jego przybycie. Przez godzinę, odkąd go nie było, zajęto prawie wszystkie miejsca. W powietrzu unosił się zapach przygotowywanych na zapleczu obiadów. Siedzący dookoła ludzie jedli, rozmawiali i śmiali się. Wysoka, przygarbiona sylwetka Trenta, którą skrywał wytarty płaszcz, zupełnie do nich nie pasowała. Krążący między stolikami Vincent natychmiast go zauważył i przyjaźnie skinął ręką.

— Stało się coś poważnego? — zapytał, podchodząc. — Wybiegłeś stąd tak nagle, że aż musiałem uspokajać chłopaków. Marco myślał, że masz kłopoty, stary draniu!

Uśmiechnął się, a Trent niezręcznie odwzajemnił uśmiech. Amerykańscy Włosi byli prawie tak samo lojalni jak Irlandczycy — jeśli raz zdobyło się ich zaufanie, zyskiwało się przyjaciół do końca życia. Byli to ludzie doskonale zdający sobie sprawę z tego, że świat jest cholernie niebezpiecznym miejscem i skoro już przyszło w nim żyć, trzeba sobie pomagać. Zawsze wydawało mu się, że narody niemające w przeszłości struktur klanowych podchodziły do tej kwestii bardziej egoistycznie.

— Mój klient już jest? — zapytał wreszcie.

Włoch przytaknął.

— Jest... Dałem ci przecież sygnał.

— Jak wygląda?

— No cóż — zaczął Vincent. — Trudno powiedzieć — chrząknął znacząco.

Trent popatrzył na niego ze zdziwieniem. Pierwszy raz w życiu widział Vincenta bez przygotowanej odpowiedzi.

— Do cholery, jesteś szefem tej knajpy, znasz prawie wszystkich klientów. Byłeś przez lata barmanem i nie potrafisz mi powiedzieć o tym typie nic więcej?

Vincent wyglądał na zmieszanego.

— Co ja poradzę? — odparł. — Ten gość jest nijaki. Zresztą, kiedy go zobaczysz, sam zrozumiesz, o co mi chodzi. Siedzi w małej sali, trzeci stolik po lewej.

Trent poklepał Włocha po ramieniu i ruszył we wskazane miejsce. Po drodze podszedł do kubła na śmieci i wyrzucił waciki. Jeden z nich był czerwony.

Rozglądając się, minął bar i pozdrowił uśmiechającego się szeroko Marca, po czym wszedł do sali jadalnej. Facet, którego szukał, siedział plecami do wejścia. Nie jadł ani nie pił, po prostu siedział i patrzył obojętnie na ścianę przed sobą. Trent chrząknął, aby wyrwać go z tego, jak mu się wydawało, głębokiego zamyślenia. Mężczyzna odwrócił się w jego stronę i niezobowiązująco skinął głową. Spojrzenie miał nadal obojętne. Równie dobrze mógłby patrzeć na rybki w akwarium, a nie na Trenta. Agent zaczynał rozumieć, co miał na myśli Vincent, mówiąc, że gość wygląda nijako. W twarzy nieznajomego nie było nic, co mogłoby przyciągnąć czyjąś uwagę. Nie był typowo ciemnym brunetem. Miał zwyczajną karnację, symetryczne rysy twarzy i ciemne oczy. Ich kolor trudno było określić z tej odległości. Nie wyróżniał go ani wzrost, ani budowa ciała. Nie miał też żadnych widocznych na pierwszy rzut oka znaków szczególnych. Gdyby tylko chciał, mógłby wejść i wyjść z każdego budynku, nie będąc przez nikogo zapamiętanym.

Trent nie mógł się zdecydować, czy takiemu człowiekowi należy współczuć, czy raczej powinno się go bać. Spodziewał się kogoś zupełnie innego — wynajmując ego Kacicy mieszkanie starszego pana, który po obejrzeniu wieczornych wiadomości nabrał podejrzeń co do hałasów w apartamencie jednej z lokatorek. Albo chociaż najlepszej przyjaciółki z college’u, która w rewanżu za lata upokorzeń i bycia „tą drugą” postanowiła opowiedzieć policji, z czego zwierza się jej pewna znajoma...

— Witam — powiedział Trent. — Chciał się pan ze mną spotkać w sprawie śledztwa. Podobno ma pan dla mnie użyteczne informacje.

— Tak — odparł niespiesznie tamten. — Miło mi pana poznać, agencie.

Trent kazał kelnerowi przynieść sobie szklankę wody.

— Jeśli jest pan z prasy i chce ze mnie wyciągnąć nowe informacje na temat Kacicy, osobiście zamknę pana w celi — powiedział, kiedy jego woda stała już na stole.

— Nie jestem z prasy. Jestem przyjacielem.

Mówiąc to, mężczyzna patrzył się na Trenta tak ba rdzo bez skupienia, że agent zaczął się zastanawiać, czy jego rozmówca nie jest przypadkiem ślepcem.

— Mam tylko kilkoro przyjaciół i nie jesteś żadnym z nich, więc nie chrzań — odparł Trent. — Jeśli chcesz coś powiedzieć, to mów. Nie mam dwóch godzin na pogawędki.

Ostra wypowiedź nie zrobiła na mężczyźnie żadnego wrażenia.

— To, co zaraz pan usłyszy, z oczywistych względów musi pozostać tylko między nami, agencie — powiedział wreszcie obcy. — Niech pan traktuje moje informacje jak przyjacielskie podanie ręki. Mnie także zależy na złapaniu tej kobiety. Wiem, dokąd właśnie jedzie, i podam panu jej dokładne miejsce pobytu, ale w zamian oczekuję drobnej przysługi.

Trent słuchał go i głośno przełykał kolejne porcje wody. Ton głosu mężczyzny nie zmienił się ani na chwilę. Chcąc zebrać myśli, rozejrzał się dookoła. Przy sąsiednich stolikach dwie młode pary z dziećmi z godną podziwu determinacją jadły spaghetti bez użycia łyżek. Kawałek dalej gruby Włoch popijał kawę i przeglądał gazetę, od czasu do czasu mamrocząc coś pod nosem. Trent ponownie przeniósł wzrok na nieznajomego i odstawił wodę.

— Czemu miałbym ci wierzyć, co? — warknął, szukając wzrokiem krzątającego się z tyłu Vincenta. — Może zanim opowiesz mi o interesującej nas obu kobiecie, najpierw sam się przedstawisz! Położysz na stole dokumenty i rzeczowo odpowiesz na parę pytań, ponieważ, jak rozumiem, chcesz oddać tę dziwkę w moje ręce zupełnie bezinteresownie, czy tak? Przekonaj mnie, kolego. Wytłumacz, dlaczego miałbym wierzyć takiemu facetowi jak ty?

Zwykle na tym etapie rozmowy większość rzekomych informatorów dawała za wygraną. Podkulali ogon pod siebie i tłumaczyli, że zaszło nieporozumienie, że nie chcą marnować jego czasu. Później wychodzili, a Trent spokojnie zamawiał kawę. Nieznajomy jednak nawet się nie poruszył. Ręce trzymał na blacie stołu, tak aby było je wyraźnie widać. Jego całkowita obojętność zaczynała działać agentowi na nerwy. Z nieruchomej twarzy niczego nie dało się wyczytać, żadnej reakcji, a mimo to niecałą minutę później ten sam zupełnie nijaki i obojętny na wszystko facet sprawił, że Trent zbladł i zadławił się k olejnym łykiem wody.

— Uwierzysz mi, bo znam twój sekret, agencie — powiedział wreszcie mężczyzna. — Wiem dokładnie, co wydarzyło się prawie pięć lat temu w małym pokoiku, na szczycie schodów. Było to w starym domu w Montanie, przy Alba Street 35. Wiem, dlaczego opuściłeś swoją rodzinę, i być może wiem także, jak ci pomóc...

Słysząc to, Trent patrzył na nieznajomego, szeroko otwierając ze zdziwienia oczy. Po chwili, kiedy wycierał mokrą od wody brodę, uczucie niedowierzania zastąpił strach.

Służbowy samochód pędził, znacznie przekraczając dozwoloną na autostradzie prędkość. Spod kół pryskała na boki brudna woda, a resztki jesiennego deszczu wciąż spływały po przedniej szybie. Znajdujący się za nią świat wydawał się jedynie dziwnym i rozmytym mirażem prawdziwej rzeczywistości. Przypięty na dachu policyjny kogut migał niemrawo, informując mijane pojazdy, że jego właściciel może sobie wyprzedzać kogo chce i kiedy chce, bez względu na wszystko. Przez ostatnie kilkadziesiąt minut Trent powstrzymywał narastający w nim niepokój i strach, koncentrując się na wykrzykiwaniu do telefonu nieskończonej liczby rozkazów. Każdy sprzeciw dowództwa kwitował obelgą i sięgał po kolejne czyścidełko do uszu. Grupa specjalna była już na odprawie. W ciągu sześciu godzin wszystkie niezbędne jednostki miały stawić się we wskazanym miejscu, do jego dyspozycji. I właśnie owo „miejsce” napawało go lękiem...

Po rozmowie z panem „obojętnym” jego twarz zmieniła się nie do poznania. W lusterku widział swoje zaczerwienione oczy. Rysy mu stężały, zęby były cały czas zaciśnięte. Zbladł. Ten cały informator, pan „nie wiadomo kto”… W normalnej sytuacji Trent uznałby go za podłego szantażystę i kazał wydać chłopakom Vincenta, ale tym razem nic nie było normalne. Mimo że niemożliwe wydawało się, aby ktokolwiek miał pojęcie o tym, co stało się cztery lata temu, on jednak wiedział. Znał powód, dla którego Trent wyszedł wtedy bez słowa z domu i już nigdy nie wrócił do swojej żony i córki. Agent przełknął resztki śliny. Wszystkie wspomnienia zaczęły ponownie kłębić się w jego głowie. W oczach stanęły mu łzy. Zabiłby tego małego skurwiela, strzeliłby mu prosto w twarz, ale powstrzymało go jedno — miejsce, do którego jechała teraz Kacica. ClueMount we wschodniej Nevadzie, małe, otoczone lasami miasteczko, oddalone o kilka kilometrów od Carson City. Dalej były już tylko góry. Tam właśnie cztery lata temu przeprowadziła się jego żona z córką. Sprawdził to kiedyś, natykając się na jej panieńskie nazwisko w służbowych papierach. Przyjęli ją do miejscowej policji, w co nietrudno było uwierzyć, bo razem kończyli akademię. Tam się poznali — w damskiej szatni. A później szukał na kolanach jej wisiorka. Jakimś cudem zsunął się on wtedy z szyi Ruth. Szyi, którą tak bardzo lubił całować...

Za dużo zbiegów okoliczności i zbyt wiele przywołanych wspomnień. Skoro jednak wiedział o tym wszystkim ten mały gnojek, być może w jakiś niewyjaśniony sposób dowiedziała się tego także Kacica... Dlatego właśnie Trent poszedł na układ, zamierzał zrobić to, czego chciał od ni ego obojętny gość. Oczywiście, miał również własny plan. Skończy z tym raz na zawsze! Rozmyślając, coraz mocniej zaciskał zęby. Wściekłość przez chwilę nie pozwalała mu się bać. Wszystko się uda, oby tylko nie musiał patrzeć w oczy Ruth... Jak to możliwe, że w ciągu paru godzin jego dotychczasowe życie zaczęło się nagle wywracać do góry nogami? Zupełnie jakby po pięciu długich latach spokoju świat niespodziewanie postanowił sobie o nim przypomnieć i szeptał mu teraz wprost do ucha, że nawet jeśli on, Trent, nie pamięta, to pamiętają inni i wkrótce przypomną mu o wszystkim, co tak wytrwale starał się usunąć z pamięci. Obrazy z przeszłości powracały do niego z coraz większą dokładnością. Oczyma wyobraźni widział, jak tamtego feralnego dnia, idąc po schodach, wyjrzał przez okno i zobaczył ich sąsiadkę, panią Fischer. Staruszka kłóciła się ze śmieciarzem. Pamiętał, że w pokoju ich córki Lilly nadepnął na zabawkę, która wypuszczając powietrze, głośno pisnęła.

Zebrało go na wymioty. Wcisnął hamulec i samochód, sunąc po śliskiej jezdni, wpadł w kontrolowany poślizg, po czym zjechał na pobocze. Trent, dławiąc się, wyskoczył z niego i pochylony nad kałużą zakaszlał. Z ust kapnęła mu ślina, ale nic więcej nie poleciało. Stał tak jeszcze przez chwilę, coraz bardziej mokry od deszczu, lecz uczucie ulgi nie nadchodziło. Chciał się czegoś pozbyć, ale nie mógł. Niektórych rzeczy nie można pozbyć się tak łatwo. Wreszcie wciągnął haust powietrza. Kilka razy wyszeptał swoją wyliczankę i wziął się w garść. Sprawa wciąż jeszcze była do wygrania...

Trzy

Schodząc ze wzniesienia, poślizgnął się na zalegającej dokoła grubej warstwie suchych liści. Poleciał w dół.

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Karta Redakcyjna

Copyright © Oficynka & Łukasz Śmigiel, Gdańsk 2010

Wszystkie prawa zastrzeżone. Książka ani jej część nie może być przedrukowywana ani w żaden inny sposób reprodukowana lub odczytywana w środkach masowego przekazu bez pisemnej zgody Oficynki.

Wydanie pierwsze, Gdańsk 2011

Projekt okładki: Anna M. Damasiewicz

http://www.damasiewicz.idesigner.pl

Fotografia na okładce © Clint Spencer | iStockphoto.com

ISBN: 978-83-62465-33-0

www.oficynka.pl

email: oficynka@oficynka.pl

Plik opracowany na podstawie Mordercy, wydanie I, Gdańsk 2011

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com