Okładka

Strona tytułowa

Artur Daniel Grabowski

Testament Eleonory

Strona redakcyjna

Copyright © Oficynka & Artur Daniel Grabowski, Gdańsk 2013

Wszystkie prawa zastrzeżone. Książka ani jej część nie może być przedrukowywana ani w żaden inny sposób reprodukowana lub odczytywana w środkach masowego przekazu bez pisemnej zgody Oficynki.

Wydanie pierwsze, Gdańsk 2013

Opracowanie edytorskie książki: kaziki.pl

Projekt okładki: Magdalena Zawadzka | Aureusart

Zdjęcie na okładce © Creativehearts | Dreamstime.com

Skład: dialoog.pl; biuro@dialoog.pl

ISBN 978-83-64307-02-7

www.oficynka.pl
e-mail: oficynka@oficynka.pl

Konwersja do formatu EPUB:

Legimi Sp. z o.o. | Legimi.com

Dedykacja

Edeltraud Michel
z wdzięcznością

Jesteśmy stworzeni z dwóch kontrastujących idei:
miłości i strachu.
Wybierz jedną z nich i żyj.
Axl Rose

Bo jak śmierć potężna jest miłość...
Pieśń nad Pieśniami 8, 6

1

Letni skwar sierpniowego dnia dobiegał końca. Rześki powiew wiatru smagał już tu i ówdzie, przynosząc ukojenie i odpoczynek. Zachodzące słońce rozlewało ciepły, złocisto-szkarłatny blask, delikatnie otulając kilka niewielkich chmur na nieboskłonie i roztaczając niezwykłą, nostalgiczną aurę. Właściwie to były ostatnie podrygi lata, co dawało się już powoli odczuć. Thomas stał przy otwartym na oścież oknie swojego mieszkania, znajdującego się na peryferiach Görlitz, pięćdziesięciotysięcznego nadgranicznego wchodnioniemieckiego miasta, i obserwował to wieczorne zjawisko z wielkim zainteresowaniem. Atmosfera niezwykłości bardzo mu się udzieliła i chętnie wracał myślami do wydarzeń minionego dnia, który – jak na sobotę – był dość pracowity. Lubił przesiadywać wieczorami i oglądać ostatnie promienie słonecznego blasku. To dawało mu poczucie spokoju i wprowadzało w nastrój relaksu. Za nic w świecie nie oddałby tej chwili. I właśnie dlatego, kiedy szukał mieszkania, tak bardzo ucieszył się, że trafiło mu się właśnie to – przytulne, w spokojnej okolicy, z daleka od miejskiego zgiełku, prawie jak na wsi. Miał tu zaciszny taras, na którym często przesiadywał, czytając książki i przygotowując materiały do pracy. Lubił swoje lokum, choć mimo wszystko było w nim pusto. Brakowało mu obecności tego „kogoś”, kto ożywiłby tę życiową przestrzeń swoją niebanalną osobowością, życzliwością i dowcipem. Nie miał jednak na tyle odwagi, by to zmienić.

Thomas był niezbyt wysokim, wysportowanym trzydziestolatkiem o pociągłej, poważnej twarzy, z lekko przystrzyżonymi gęstymi włosami w ciemnym odcieniu blond. Miał doskonale ukształtowaną sylwetkę oraz ciepły, niski głos. Jego przeszywające spojrzenie przyciągało i sugerowało, że ma się do czynienia z kimś, kto zna swoją wartość. Lubił wyprawy rowerowe i górskie wędrówki. Ubierał się zawsze gustownie i elegancko. To wszystko razem niejednokrotnie robiło piorunujące wrażenie na płci przeciwnej. Jednak był trochę nieśmiały i nie wychylał się za bardzo. I choć cenił sobie towarzystwo ludzi, bardziej wolał samotność oraz obcowanie z książką i dobrą muzyką, która stanowiła jego osobiste antidotum na wszelkie smutki i niepowodzenia. Często odczuwał bowiem lęk przed jutrem i ludźmi, z którymi nieustannie musiał się zadawać.

W końcu można odetchnąć. Ta sobota była wyjątkowo męcząca – pomyślał, wpatrując się w ostatnie promienie słońca, i powoli zaczął zabierać się za przygotowanie kolacji. Przez cały dzień chodziła mu po głowie jajecznica na boczku, taka, jaką zawsze robiła mu w dzieciństwie babcia. Wyjął z szafki starą sprawdzoną w kuchennych bojach patelnię i miał już kroić boczek, by położyć go na rozgrzanym tłuszczu, gdy z wieczornych rozmyślań wyrwał go telefon.

– Kto może dzwonić o tej porze? – zastanawiał się na głos. Na wyświetlaczu komórki pojawiła się informacja, że numer jest zastrzeżony, co jeszcze bardziej go zaintrygowało. Odłożył na bok kuchenne przybory, wytarł dłonie w ścierkę i wziął aparat.

– Tak, słucham.

– Dobry wieczór – odezwał się kobiecy głos w słuchawce. – Czy mogę rozmawiać z panem Thomasem Michelem?

– Dobry wieczór. To ja, a o co chodzi?

– Hm... Jak to panu powiedzieć...

– Może zdecyduje się pani w końcu wydusić coś z siebie? – odburknął Thomas. – Trochę późno na zawracanie głowy. Miałem ciężki dzień i w końcu chciałbym odpocząć, więc proszę się streszczać.

– No cóż, bardzo przepraszam, że przeszkadzam – powiedziała nieznajoma. – Sprawa jednak jest dość pilna. Nazywam się Kathy Brück i dzwonię do pana z Frankfurtu nad Menem z kancelarii adwokackiej Brück & Kunick. Pańska znajoma, Eleonora hrabina von Albertstein, nie żyje – zakomunikowała w końcu.

– Co proszę? Jak to możliwe? Kim pani jest? Nie rozumiem... Jeszcze dziś z nią rozmawiałem przez telefon – odpowiedział, opadając na kuchenny stołek. – Przecież pani Eleonora nie była jeszcze taka stara i miała się całkiem dobrze.

– Bardzo mi przykro... – odparła Kathy Brück, a Thomasowi zrobiło się słabo. – Tak jak powiedziałam, jestem z kancelarii adwokackiej. Jakiś czas temu hrabina poleciła nam skontaktować się z panem na wypadek jej śmierci, stąd właśnie mój telefon. – Na chwilę Kathy Brück zamilkła, zastanawiając się, jak przedstawić sytuację zaskoczonemu Thomasowi. – Jest jeszcze jeden bardzo ważny szczegół, o którym muszę panu powiedzieć. Musi pan koniecznie przyjechać do Frankfurtu i to jak najszybciej. Hrabina pozostawiła list, który powinien pana zainteresować. Może zmienić pana życie.

– Zmienić moje życie? Może mi pani, droga Kathy, powiedzieć coś więcej i przestać być tak zagadkową?

– Niestety, tyle musi panu wystarczyć. Przynajmniej na razie. Proszę do nas niezwłocznie przyjechać. Ta sprawa nie może czekać.

Thomas miał w głowie mętlik. Ukrył twarz w dłoniach i zaczął słowo po słowie analizować treść rozmowy. Nie miał zielonego pojęcia, co mogło się stać. Odejście, właściwie nagła śmierć hrabiny, z którą przyjaźnił się od ponad dziesięciu lat, była dla niego szokiem. W jednej chwili nostalgiczny wieczór zmienił się w koszmar.

– Halo, panie Michel! Jest pan tam?

– Tak, tak. Jestem. Czy może mi pani jeszcze powiedzieć, jak zmarła? – zapytał, kiedy zebrał się w sobie.

– To dość skomplikowane... W tej chwili trudno cokolwiek powiedzieć. Sprawę bada policja – usłyszał w słuchawce. – Niech pan przyjedzie na Rhein-Strasse

45. Szczegółowe instrukcje otrzyma pan w mailu. – Dobrze, dziękuję. – W takim razie do zobaczenia – odpowiedziała Kathy Brück, kończąc rozmowę.

Thomas poczuł się zdruzgotany. Wiadomość o śmierci tak bliskiej przyjaciółki była dla niego ciosem, którego się nie spodziewał. I choć liczył się z tym, że kiedyś to nastąpi, to jednak fakt ten okazał się trudny do zaakceptowania. Bił się z myślami, od których roiło mu się w głowie. Nie wiedział, co robić. Jak teraz, w nawale różnych zajęć, wyrwać się, pojechać do Frankfurtu i, co wydawało mu się najważniejsze, zrozumieć, o co chodzi z tym tajemniczym listem? Nie miał pojęcia, czy szef da mu tych kilka dni wolnego, by mógł uporać się ze wszystkim.

Śmierć Eleonory von Albertstein stanowiła dla niego zagadkę. A skoro zajmuje się nią policja, to z pewnością chodzi tu o coś więcej. Rozważał różne ewentualności, ale każda wydawała mu się niedorzeczna.

Zabójstwo? Nie, to niemożliwe – rozmyślał Thomas. Przecież hrabina była bardzo serdeczną i całkowicie nikomu niewadzącą, pogodną kobietą. Fakt, posiadała majątek, ale przecież większości Niemców nie brak niczego.

Mimo przytłaczającego smutku postanowił skontaktować się ze swoją bliską koleżanką z pracy, Martą Thein. Poznali się trzy lata temu, kiedy rozpoczęła staż w redakcji pisma „Stadt Nachrichten”, w którym Thomas odpowiedzialny był za kontakty z lokalnymi władzami i jeszcze kilka innych spraw. Od razu wpadli sobie w oko i całkiem dobrze układała im się współpraca. Thomas cierpliwie wprowadzał Martę w tajniki dziennikarskiej pracy, a ona odwzajemniała mu się ciepłem i ze zrozumieniem tolerowała jego samotniczy tryb życia. Ją cechowało nowoczesne podejście i otwartość na świat, on zaś, jako zdeklarowany konserwatysta, stronił od niepotrzebnego zamieszania. Razem przeszli już niejedno, ale Thomas nigdy nie zdecydował się na to, by się z nią związać, wypełniając tym samym ową pustkę w swojej przestrzeni życiowej. Liczył na to, że Marta poradzi mu, co ma robić, i pomoże w przygotowaniach do wyjazdu. On sam nie miał do tego głowy. Zresztą podróż stanowiła dla niego wielkie wyzwanie, głównie ze względu na odległość. Ostatnim razem był we Frankfurcie pięć lat temu w czerwcu. Panowały wtedy równie wysokie temperatury jak obecnego lata. Nowoczesna metropolia zrobiła na nim jak zawsze ogromne wrażenie, a wizyta w niej okazała się czymś więcej niż tylko wakacjami u dobrodusznej starszej pani. Zresztą hrabina od lat pełniła rolę jego powierniczki i wspierała we wszystkim. Jej stratę odczuł więc niezwykle boleśnie. Teraz pozostał sam, bez rodziny (matki nie znał, ojciec zapił się na śmierć, a ukochana babcia zmarła półtora roku temu) i bez przyjaciół... no, może poza Martą.

– Hej, mam do ciebie prośbę – powiedział nieśmiałym głosem Thomas, gdy po dłuższym czasie oczekiwania Marta w końcu odezwała się po drugiej stronie linii telefonicznej. – Czy mogłabyś do mnie przyjechać? Albo nie. To ja do ciebie przyjadę!

– Thomas, co się dzieje? Masz taki dziwny głos – przestraszyła się Marta.

– Czy mogę przyjechać na tę noc? Nie chcę być sam, wszystko wyjaśnię, jak przyjadę – nalegał mężczyzna. – Po prostu chcę... chcę pogadać.

– No wiesz... ale już jest późno, bardzo późno.

– Tak, wiem o tym, ale... ale nie chcę, nie mogę być tej nocy sam.

– Przerażasz mnie, ale dobrze, przyjedź za pół godziny. Będę czekała przed domem.

– Wielkie dzięki – odparł Thomas, powoli szykując się już do wyjścia.

Wymarzoną w ciągu dnia kolację musiał przełożyć na inną okazję. Teraz ważniejsze było dla Thomasa to, by jak najszybciej stąd wyjechać i dowiedzieć się, o co w tym wszystkim chodzi. Założył w pośpiechu buty i marynarkę, a do kieszeni wsunął swoją komórkę. Raz jeszcze spojrzał na zegarek, który wskazywał już godzinę

23.15. Przez chwilę jeszcze się wahał, zastanawiając się, czy czegoś nie zapomniał, po czym chwycił swoją ulubioną białą czapkę z daszkiem i zdecydowanym, szybkim krokiem wyszedł, zamykając za sobą drzwi. Noc zaskoczyła go chłodem, ale nie zwracał na to uwagi. Chciał jak najszybciej dotrzeć do domu Marty, by powiedzieć jej o wieczornym telefonie, tajemniczej śmierci Eleonory i liście, który miał zmienić wszystko. Szybko pobiegł do centrum, by złapać jakąś taksówkę.

Mam szczęście – pomyślał i poprosił kierowcę, by jechał do wsi oddalonej o siedem kilometrów na południowy zachód od jego miasta.

Podróż trwała zaledwie dziesięć minut. W drodze wracał myślami do tych chwil, które pięć lat temu spędził u Eleonory we Frankfurcie. Coś mu mówiło, że jej odejście nie było przypadkowe i to martwiło go najbardziej.

Thomas zapłacił taksówkarzowi za kurs i wysiadł z wozu. Marta już czekała. Od razu poczuł się lepiej, widząc przyjaciółkę, na którą zawsze mógł liczyć. Kiedy tylko go zobaczyła, podbiegła do niego, ujęła obie jego dłonie i troskliwie wpatrywała się w jego tonącą w mroku twarz. Czuła napięcie i ból, z jakim walczył. Jednak nie odważyła się zainicjować rozmowy. Nie znała sytuacji i nie wiedziała, jak Thomas zareaguje. Odezwała się dopiero po chwili, ostrożnie ważąc każde słowo. Bardzo lubiła Thomasa i wydawało się jej, że chyba nawet za bardzo. Pociągał ją nie tylko jako intelektualista czy kolega z pracy, ale tak po prostu, fizycznie.

– Przestraszyłeś mnie, Thomas. Nigdy się tak nie zachowywałeś. Co się dzieje? – spytała przyjaciela.

– Nigdy nie miałem takiego telefonu jak dziś i nie wiem, co mam robić – odparł zrezygnowany.

– Zaraz pójdziemy do mnie. Zrobię ci coś do picia i jedzenia, jeśli chcesz, a potem wszystko mi opowiesz – zakomenderowała Marta.

– Jestem ci wdzięczny, że przystałaś na moją prośbę... Wcale nie musiałaś.

– Dla mnie to żaden problem. Za to ty chyba rzeczywiście nie powinieneś być tej nocy sam.

Powolnym krokiem oboje zbliżali się do domu kobiety. Była to niewielka piętrowa kamienica, pomalowana na biało, z okiennicami w krwistoczerwonych barwach i skrzyniami kwiatów na okiennych parapetach. Dom w całości należał do Marty i jej rodziców, którzy kiedyś prowadzili tutaj niewielkie gospodarstwo. Ulicę rozświetlało zaledwie kilka lamp. Tu i ówdzie szczekały psy i czasem przez drogę przeleciał jakiś zabłąkany kot. Poza tym było bardzo spokojnie. Nieopodal, na wzgórzu wznosił się stary średniowieczny kościół wraz z cmentarzem otoczonym wysokim murem, którego widok teraz przyprawiał o dreszcze. Niebo iskrzyło się od gwiazd, a księżyc w pełni dodawał nocy tajemniczej magii. Jednak Thomasowi ta nadprzyrodzona atmosfera wcale się nie udzielała. Nie miał ochoty na flirty czy też dowcipne komentarze i Marta to wyczuwała. Bardzo lubił wyjazdy na wieś i chętnie tu przyjeżdżał, by odetchnąć od miejskiego zamieszania i pobyć z ulubioną koleżanką z pracy. Tym razem także chciał być tylko z nią. Pragnął poradzić się jej i uspokoić.

Kiedy weszli do domu, Thomas zwyczajem stałego bywalca rozgościł się na kanapie w salonie. Na kominku dopalało się kilka świec, które dodawały temu miejscu uroku. Marta tymczasem krzątała się przez chwilę w kuchni. Mężczyzna, półleżąc, starał się jakoś odprężyć. Nie było to łatwe. Zastanawiał się przez chwilę, dlaczego tak dotknęła go wiadomość o tej śmierci. Próbował wmówić sobie, że to przecież nic takiego. Ludzie rodzą się i umierają. To normalna kolej rzeczy. Normalna, ale nie tym razem, nie dla Thomasa. Rozłożył się wygodnie na kanapie, zamykając oczy. Wydawało mu się, że to wszystko jest jakąś dramatyczną pomyłką. Jutro obudzę się i wszystko będzie jak dawniej – pomyślał.

Leżąc tak w zamyśleniu, przysnął. Było mu ciepło i przyjemnie. Przebudził się w chwili, kiedy poczuł, jak Marta starannie okrywa go kocem, ostrożnie dotyka jego włosów i całuje w czoło. Otworzył oczy i spojrzał na nią. W wyrazie jej twarzy dostrzegł zatroskanie... a może nie tylko to? Nic jednak nie powiedział, tylko ujął dłoń dziewczyny i czule przyłożył ją do ust, odwzajemniając jej serdeczny gest. Objął ją swoimi silnymi dłońmi, a ona bez słowa sprzeciwu przylgnęła do niego, tak jakby od dawna na tę chwilę czekała. Potem ujął rękoma jej twarz, zbliżył jej usta do swoich i delikatnie pocałował. Przyciągnął Martę bliżej siebie i powoli zaczął rozpinać guziki jej bluzki. Kiedy dotknął jej nagich, kształtnych piersi, poczuł, jak wzbiera w nim pożądanie. Wyglądało to tak, jakby oboje pozwolili, aby dotychczas tłumiona, wzajemna ekscytacja znalazła nagle ujście właśnie tej nocy. Thomas bardzo pragnął Marty, co starał się jej za wszelką cenę pokazać, a ona z rozkoszą poddawała się jego pieszczotom. W pewnym momencie, kiedy zsunął się niżej, pieszcząc półnagie ciało dziewczyny, ta spojrzała na niego swoim wyzywającym wzrokiem i nagle coś w niej pękło. Zrozumiała, że to wszystko dzieje się za szybko. Pomimo że całe zajście trwało zaledwie kilka minut, poczuła się winna, że wykorzystała słabość kolegi. Odsunęła się i zaczęła powoli zapinać bluzkę, podczas gdy mężczyzna wciąż jeszcze obdarowywał ją czułymi pocałunkami. Wstała z kanapy i odwróciła się na chwilę, opierając dłońmi o kominek.

– Ale dlaczego... – usłyszała zaskoczony głos Thomasa.

– To moja wina. To ja cię sprowokowałam, choć nie powinnam. Przepraszam.

– Byłaś wspaniała. Ja... koch...

– Przepraszam, nie mogę. Jeszcze nie teraz...

– Dawno chciałem ci powiedzieć, że... że no wiesz...

– Tak, domyślałam się tego...

Marta zaproponowała w końcu, aby się czegoś napili. Nalała do szklanki porządną porcję ginu i podała go Thomasowi, który przez moment wpatrywał się w bezbarwny, klarowny napój alkoholowy. Jednym haustem opróżnił szklankę do dna, prosząc o kolejną dawkę trunku. Tymczasem dziewczyna, siedząc tuż obok w milczeniu, patrzyła na niego i rozmyślała nad tym, co się przed chwilą zdarzyło. Czuła się winna, że pozwoliła chłopakowi na tę odrobinę rozkoszy, dzieląc się z nim swoją intymnością. Ale chyba od dawna tego pragnęła...

– Właściwie masz rację... Porozmawiajmy – odezwał się w końcu Thomas.

– Powiesz mi w końcu, co się dzieje? – zapytała przyjaciółka. – Kiedy do mnie dzwoniłeś, byłeś jakiś taki dziwny, obcy. Przestraszyłam się.

– Co się dzieje? Hm... Sam chyba dobrze nie wiem. Muszę na kilka dni wyjechać do Frankfurtu.

– Do Frankfurtu? Ale po co? – dopytywała się Marta. – A co z pracą, domem? Co z... nami?

– Muszę tam jechać. Zadzwoniła dziś do mnie jakaś Kathy Brück z kancelarii adwokackiej – tłumaczył Thomas. – Podobno w dziwnych okolicznościach zmarła hrabina Eleonora von Albertstein. No wiesz... ta starsza pani, którą ostatni raz odwiedziłem pięć lat temu, przyjaciółka mojej rodziny.

– Ach, hrabina Albertstein... – powtórzyła Marta. – No dobrze... Ona zmarła, ty byłeś z nią związany, ale co to wszystko znaczy?

– Ta adwokat powiedziała mi, że zmarła pozostawiła jakiś tajemniczy list, który może zmienić w moim życiu wszystko.

– Zmienić wszystko? O co tu chodzi?

– Nie wiem. Ja też chciałem się tego od niej dowiedzieć, ale stwierdziła, że muszę koniecznie przyjechać, że to pilne i takie tam – odparł Thomas. – Najbardziej jednak martwi mnie, że stało się to tak nagle i że nie była to bynajmniej śmierć naturalna. A przecież jeszcze dziś przed południem z nią rozmawiałem...

– Tak, pamiętam. Mówiłeś mi w redakcji, że umówiliście się na Boże Narodzenie. Ona tak się tym cieszyła, to było dla niej takie ważne. Zdaje się, że chciała ci coś dać lub powierzyć.

Thomas przytaknął i powoli spuścił głowę. Zakrył twarz rękoma, a kilka łez popłynęło mu po policzkach.

– Chyba nikogo w życiu nie było mi tak szkoda jak Eleonory... To była taka ciepła i serdeczna kobieta.

Marta przysiadła się bliżej, objęła przyjaciela i przytuliła go mocno do siebie. Nie wiedziała, co ma mu powiedzieć ani czego od niej oczekiwał, a tym bardziej jak mogła mu pomóc. Wiedziała tylko jedno – że bardzo jej teraz potrzebował.

– Muszę tam jechać, ale co będzie dalej? To jakaś dziwna sytuacja.

Spędzili całą noc na kanapie w salonie, długo rozmawiając. W końcu oboje przysnęli. Thomas śnił o namiętnym zbliżeniu z Martą, o Eleonorze, jej przyjaźni, niezwykłej dobroci oraz majętności. Hrabina pochodziła z bardzo starej niemieckiej rodziny szlacheckiej. Była bogata, ale nie skąpa. Zawsze przychodziła mu z pomocą, kiedy tego potrzebował. To dzięki niej Thomas skończył studia dziennikarskie we Frankfurcie, by potem wrócić do rodzinnego miasta, kupić mieszkanie i zacząć pracę w jednej z czołowych lokalnych gazet. Pomogła mu spojrzeć na życie z innej perspektywy i odnaleźć właściwą drogę. Wcale nie było to łatwe, ale się udało. Pieniądze i wpływy kobiety, w połączeniu z jej wrodzoną dobrocią, otwierały każde drzwi. Thomas wiedział o tym, ale nie wykorzystywał tego. Nie chciał, by Eleonora myślała, że oprócz przyjaźni zależy mu na majątku. Cenił sobie jej wsparcie, ale wolał być niezależny. W redakcji okazał się nieoceniony w relacjach z władzami, ale nie tylko. Znał różne możliwości dotarcia do informacji i często stosował tę wiedzę w praktyce. Potem poznał Martę, z którą się zaprzyjaźnił, co zaowocowało tym, że stała się dla niego kimś szczególnym. Eleonora popierała tę znajomość, widząc, jak chłopak rozkwita pod wpływem młodej, niezwykle pięknej dziennikarki. Starała się zachęcić trzydziestolatka do bardziej odważnych kroków, ale on uparcie twierdził, że nie jest jeszcze gotowy i że łączy go z Martą tylko przyjaźń. Aż do dzisiejszej nocy, która wyzwoliła skrywaną namiętność... Nie przyznawał się, że dręczą go demony przeszłości, z którymi nie potrafił sobie poradzić, że brakowało mu kobiecego pierwiastka w życiu. Teraz czuł, że otwierają się przed nim nowe drzwi, choć nie miał pojęcia, co czeka go za ich progiem. Śnił o Frankfurcie, tajemniczym liście Eleonory i nieznanej przyszłości...

2

Frankfurt nad Menem – największe skupisko drapaczy chmur w Europie i siedziba światowej finansjery. Taki europejski Nowy Jork, w którym nowoczesna zabudowa nieodparcie kojarzy się z amerykańskim Manhattanem. Jego mieszkańcy ciągle za czymś biegną i czegoś szukają, niezależnie od pory dnia i nocy. Oddają się namiętnie pracy, rozkoszom kulturalnym, ale nie tylko. Świat rozrywki, o wielu barwach i odcieniach, krzyżuje się tu z krainą mamony, tworząc jedną, pasjonującą mozaikę. Mimo wszystko jest to miasto o wielkiej historii, znane jako dawna stolica koronacyjna niemieckich cesarzy, siedziba sejmów Rzeszy oraz kolebka prężnie rozwijającej się kultury, w której tworzył Goethe. Współczesność Frankfurtu stanowi więc sumę wszystkich poprzednich epok, doświadczeń wielu pokoleń i ich zmagań w kręgu polityki i gospodarki, pozostawiających swoje piętno na jego mieszkańcach. Całości dopełnia niepowtarzalny widok gór Taunus i wdzierającej się w sam środek miasta rzeki Men; jest to krajobraz, jakiego w innych miejscach na świecie po prostu nie sposób znaleźć.

Tego poranka Frankfurt wyglądał wyjątkowo bajecznie. Pomału gasły wielobarwne neony oraz kończyły się weekendowe imprezy... Wschód słońca z wolna przywracał właściwe proporcje życiu, które na nowo zaczęło rozbrzmiewać w określonym porządku. Gdzieś w oddali dało się jeszcze słyszeć syreny karetek pogotowia czy też policyjnych radiowozów. Była za kwadrans siódma. Kathy Brück zmierzała właśnie do swojej firmy, która znajdowała się kilka przecznic od jej domu. Skręciła na rogu Bettina i Rhein-Strasse, by otworzyć biuro i rozpocząć kolejny tydzień pracy kancelarii adwokackiej Brück & Kunick. Dzień zapowiadał się raczej standardowo, co wcale jej nie napawało szczególnym optymizmem. Klientów najczęściej wyłapywali inni. Dla Kathy i jej przyjaciela Willego Kunicka pozostawały stałe zlecenia. Głównie zajmowali się prowadzeniem spraw spadkowych i testamentami. Żadnych afer, żadnych spraw kryminalnych. Oczywiście poza sprawą Eleonory hrabiny von Albertstein. Jej nagła śmierć oznaczała odpływ znacznej sumy pieniędzy i stratę poważanego w towarzystwie klienta. Kathy jednak nie zamierzała roztkliwiać się nad tym deficytem, tylko zająć się realizacją swojego priorytetowego zadania, czyli – zgodnie z dewizą firmy – profesjonalnym, bezzwłocznym i w pełni uczciwym zadośćuczynieniem ostatniej woli zmarłej klientki.

Kathy była energiczną, czterdziestopięcioletnią kobietą, o długich, upiętych w kok kruczoczarnych włosach, zgrabnej figurze, radosnej, okrągłej twarzy z rozbieganymi bystrymi oczami i malutkim nosie, który ozdabiały okulary w masywnej, ciemnej rogowej oprawie. Prezentowała się zawsze jako osoba stanowcza, nielubiąca głupich żartów i ceniąca sobie porządek nie tylko wokół siebie, ale i w dokumentach. Z Frankfurtem związała się ponad dwadzieścia lat temu, kiedy zaczynała studia na wydziale prawa. Tutaj poznała doktora Willego Kunicka, swojego przyszłego wspólnika, którego wykładami z prawa spadkowego i skarbowego tak się zachwyciła, że po zakończeniu studiów postanowiła ubiegać się o etat w jego kancelarii. Prowadził ją wówczas przy Berliner-Strasse 76 i była to najbardziej znana kancelaria w całej Hesji. Głównie dlatego, że obsługiwała najbogatszych mieszkańców Frankfurtu, ale również z powodu pełnego profesjonalizmu oraz nieszablonowego podejścia do klienta, czym wzbudzała ogromne zaufanie. Kathy nie od razu została nagrodzona wspólnym szyldem i współwłaścicielskimi prawami. Stało się to dopiero wtedy, gdy udało jej się pogrążyć pewną bardzo wpływową korporację, której rada nadzorcza dopuściła się malwersacji finansowych i prania brudnych pieniędzy. To zrobiło tak ogromne wrażenie na jej szefie, że czyniąc z niej wspólnika, kazał, aby nazwisko Brück widniało na szyldzie jako pierwsze.

Tego ranka Kathy chciała jak najszybciej przygotować wszystkie dokumenty i omówić szczegółowo całą procedurę ze swoim wspólnikiem. A ponieważ po przeanalizowaniu akt stwierdziła, że wykonanie testamentu Eleonory von Albertstein może napotkać na nieoczekiwane trudności, których raczej wolałaby uniknąć, postanowiła się przygotować lepiej niż kiedykolwiek. Zamierzała także skontaktować się z komisarzem Andreasem Schultzem, który prowadził dochodzenie w sprawie dziwnej śmierci starszej pani, aby zebrać informacje dla rodziny i spadkobierców. Co prawda jeszcze za życia kobieta wspominała o swoich decyzjach, ale w ostatnich tygodniach zaktualizowała dokumenty, instruując zarazem, jak należy postąpić w wypadku jej odejścia. Dla prawników hrabiny nie było to jakieś wielkie zaskoczenie, gdyż takie sytuacje zdarzały się dość często. Nie przejmowali się tym aż do minionej soboty.

Kathy podeszła do frontowych drzwi przy Rhein- -Strasse 45. Wyciągnęła z torebki plik kluczy i próbowała odnaleźć ten właściwy. Przekręciła klucz w zamku i już miała wejść do biura, gdy nagle zauważyła wystającą spod progu niewielką białą kopertę. Schyliła się i podniosła ją, wkładając następnie do czarnej skórzanej teczki z dokumentami, którą trzymała w lewej ręce. Kiedy znalazła się przy swoim biurku, zajęła się przygotowaniem solidnej czarnej parzonej kawy w nadziei, że ta postawi ją na nogi, zapominając o znalezisku. Nie zdążyła się dobrze zakręcić, a we drzwiach stał już Willi Kunick.

– Cześć, Kathy. A ty co tak wcześnie dziś zaczynasz pracę? – zapytał wspólnik, zaskoczony widokiem rozkoszującej się kawą prawniczki. – Czyżbyś nie mogła spać? A może brak ci odpowiedniej „przytulanki”?

– Właściwie o to samo mogłabym zapytać ciebie – odparowała Kathy, która nie znosiła tych chwil, kiedy Willi pozwalał sobie z niej tak ostro żartować.

– Wiesz, że czeka nas dziś dużo pracy? Od soboty o tym myślę...

– Tak, ta sprawa z hrabiną von Albertstein... Przejrzałam w domu kilka jej dokumentów i coś mi mówi, że może być ciekawie.

– Sądzisz, że to jakaś śmierdząca sprawa? – zapytał z zaciekawieniem Willi.

– Nie nazwałabym tego w ten sposób, ale jestem niemal pewna, że życie napisało całkiem nietypowy scenariusz. Generalnie jest w porządku. Może więc po prostu się mylę – oznajmiła adwokat.

Willi stanął przy biurku Kathy i patrzył na nią z zaciekawieniem.

– W sobotę wieczorem dzwoniłam do niejakiego Thomasa Michela. No wiesz, tego, którego Eleonora kazała nam powiadomić po swojej śmierci – dodała. – I wiesz co? Zaskoczyła mnie jego reakcja. Zachowywał się jak ktoś, komu zmarła, no nie wiem... no jakby zmarła mu jakaś naprawdę bliska osoba.

Willi zaczął pobieżnie przeglądać dokumenty od hrabiny Eleonory von Albertstein. Jego uwagę zwróciła niewielka biała koperta. Na tle poszarzałych kartek, rękopisów i urzędowych adnotacji bardzo się wyróżniała.

– A to co? – zapytał Willi.

– Znalazłam to dzisiaj pod drzwiami. Nie zdążyłam jej otworzyć... Właściwie to nawet o niej zapomniałam. – Kathy wzruszyła ramionami i powróciła do delektowania się swoją poranną kawą. – Może chcesz filiżankę czarnej? Dobrze ci zrobi z samego rana.

– Nie, dziękuję. Może później – powiedział Willi, biorąc do ręki kopertę, na której odwrocie zauważył odciśnięty symbol. Przypominał coś w rodzaju monogramu lub logotypu – jakiś znak rozpoznawczy. Nie był to nadruk, więc Kathy mogła tego nie zauważyć. On jednak zaczął oglądać kopertę ze wszystkich stron, próbując rozszyfrować jego znaczenie.

– Może byś w końcu otworzył tę kopertę, a nie gapił się na nią jak w święty obrazek i przekładał z ręki do ręki – strofowała go wspólniczka, ciesząc się w duchu, że udało jej się odgryźć za uszczypliwe poranne powitanie. – Nie bój się, to pewnie nic strasznego. Może jakiś list miłosny lub czek z całkiem interesującą kwotą – dodała, śmiejąc się zaczepnie.

– Okej, w porządku. Już otwieram, skoro jesteś taka ciekawa – odpowiedział.

Willi wziął z biurka nóż do listów, zanurzył końcówkę wewnątrz koperty i powoli, delikatnie przejechał od jednego brzegu do drugiego, aby ją otworzyć. Wewnątrz znajdowała się niewielka biała kartka, na której widniało zaledwie pięć słów: „STRZEŻ SIĘ: ŚMIERĆ ZA ROGIEM”, złożonych z gazetowych wycinków. Willi pobladł i opadł na fotel obok swojego biurka. Nie uszło to oczywiście uwagi wspólniczki. Ona jednak znowu była przekonana, że to kolejny dowcip w jego wykonaniu, i zajęła się swoimi sprawami.

– Czy naprawdę znalazłaś to pod drzwiami naszej kancelarii? – dopytywał się niespokojnie Willi. – Może chcesz mnie nastraszyć, odgryźć się za coś? To jakiś kawał czy co?

– Ej, ale o co ci znowu chodzi? Co tam jest napisane? Chyba nie myślisz, że mam coś z tym wspólnego? – żachnęła się Kathy.

– Tu jest napisane „Strzeż się: śmierć za rogiem”, a na kopercie widnieje odcisk z monogramem „AASCHG” ozdobiony dziwacznymi owalami, kwiatkami czy czymś w tym stylu – odparł Willi, opisując wspólniczce zawartość zagadkowej korespondencji. – To mi wygląda na ostrzeżenie, ale przed czym czy raczej przed kim mam się strzec? A może mam z kimś na pieńku? – dodał po chwili.

– Nie wygłupiaj się. Najlepiej wrzuć to świństwo do niszczarki... Jakieś dzieciaki się zabawiają, a ty się przejmujesz. To po prostu śmieć, który wiatr przyniósł pod drzwi kancelarii – prawniczka lekceważąco machnęła ręką. – Albo nie! Dziś ma przecież przyjść do nas komisarz Schultz z policji kryminalnej. Skoro obawiasz się, że to coś do nas, to niech on to zobaczy i sam oceni – skwitowała całe zajście panna Brück.

Po tych dość obcesowych słowach Willi Kunick posłusznie włożył kartkę z tajemniczym tekstem do koperty i odłożył ją na bok. Zbliżała się powoli godzina dziewiąta. Oboje więc postanowili zabrać się ostro do roboty, by zdążyć przejrzeć dokumenty i przedyskutować najistotniejsze kwestie jeszcze przed przyjściem komisarza. Musieli także uporządkować pozostałe papiery należące do zmarłej, o co hrabina usilnie prosiła jeszcze za życia. Chciała być w porządku wobec wszystkich, także jeśli chodzi o wszelkie kwestie formalne, które mogłyby pozostać do rozwiązania. I w tym miała pomóc właśnie kancelaria Brück & Kunick. Zadanie okazało się trudne, gdyż do spotkania ze spadkobiercami pozostało zaledwie kilka dni, a spraw prowadzonych przez Eleonorę było wcale niemało. Dwa kartony z rachunkami, kilkadziesiąt listów, poręczenia, darowizny i czego dusza zapragnie. Jednak to, co najważniejsze, zgodnie z wolą starszej kobiety, miało rozstrzygnąć się w ciągu miesiąca od jej śmierci. Chodziło przede wszystkim o to, aby ściągnąć do Frankfurtu wszystkich, których wymieniła w instrukcji, ale też o to, aby mieć czas na przeprowadzenie niezbędnych procedur.

3

Z Zakładu Medycyny Sądowej na obrzeżach Frankfurtu do swojego biura przy Gutleutstrasse 112, nieopodal Dworca Głównego, komisarz Andreas Schultz wrócił późnym niedzielnym popołudniem. Spędził tam dobrych kilka godzin, próbując się czegoś dowiedzieć o nagłej śmierci Eleonory von Albertstein. To właśnie jemu przełożeni zlecili zadanie zbadania sprawy. Przede wszystkim dlatego, że był człowiekiem równie stanowczym, co spostrzegawczym. Chciano bowiem, aby tak delikatną sprawę jak tajemniczy zgon hrabiny wyjaśnić jak najprędzej, bez rozgłosu i wzbudzania niezdrowej sensacji. Z prosektorium przyjechał bez żadnego punktu zaczepienia, a teraz musiał przygotować raport, który powinien znaleźć się najpóźniej w poniedziałek rano na biurku szefa frankfurckiej policji kryminalnej Alexa Rittera.

Zaraz po informacji o śmierci hrabiny i przejęciu sprawy udał się swoim służbowym czarnym volkswagenem za miasto, do rezydencji, w której we wczesne sobotnie popołudnie znaleziono martwe ciało starszej kobiety. Widok, jaki zastał, nie należał do tych, które chciałoby się oglądać w środku weekendu, ale taka była specyfika jego pracy i w zasadzie nawet zdążył się już do tego przyzwyczaić.

Aby wjechać na teren kilkunastohektarowej posiadłości hrabiów von Albertstein, trzeba było minąć bramę, imitującą swego rodzaju łuk triumfalny, którą po obu stronach ozdabiały dwumetrowe posągi gryfów. Miały one nie tyle służyć za ozdobę tego miejsca, ile po prostu odstraszać nieproszonych gości, szczególnie nocą. Do zamku prowadziła długa, gęsta i bardzo cienista aleja dębów. Ich długowieczność rozpoznawało się po przysadzistych pniach i grubych gałęziach poskręcanych w wężowym uścisku. W gęstwinie tej panował niemiłosierny zaduch, nie dawało się odczuć nawet słabego powiewu świeżego powietrza. Wszystko tu jakby zamarło. Kiedy minął aleję, wyłonił się przed nim szeroki podjazd wyłożony granitowymi płytami, a tuż za nim wielkie kamienne schody z czerwonego piaskowca prowadzące wprost do zamku, który zaskakiwał swoją potężną bryłą, dwoma strzelistymi wieżyczkami, późnogotyckimi detalami w obramowaniach okiennych oraz rzygaczami w kształcie maszkaronów, przypominającymi demoniczne stwory rodem z horrorów o hrabim Drakuli.

Kiedy Andreas Schultz wchodził do zamku, w wielkich ciemnobrązowych, misternie rzeźbionych drzwiach przywitał go miejscowy funkcjonariusz, sierżant Heinz Müller, który przybył na miejsce pierwszy. Właśnie zabezpieczano ślady.

– Witam! Komisarz Schultz? Powiedziano mi, że to pana mają przysłać do tej sprawy – zagadnął nowo przybyłego Müller, a komisarz przytaknął, podając rękę na powitanie. – To dziwna sprawa, bardzo dziwna.

– Przekonamy się – odparł Schultz.

Hol zamku okazał się przeogromny. Po prostu powalał na kolana. Posadzka była wyłożona wielobarwnymi marmurowymi płytami, które na wprost szerokich, ciemnych dębowych schodów tworzyły wspaniały wzór. Pomieszczenie nie należało do najjaśniejszych. Powietrze przenikała woń woskowych świec, które nigdy nie wyszły tu z użycia mimo wprowadzonej do zamku przed laty nowoczesności. Wrażenie posępności potęgowała purpurowa, aksamitna tapeta zdobiąca ściany, kilka arrasów z mitycznymi scenami walk tytanów, wysoki na trzy metry portret założyciela rodu oraz wszechobecne bogato rzeźbione boazerie z wyobrażeniami lwów, smoków i innych stworów. W głębi po lewej stronie znajdował się wielki kominek, w którego otworze spokojnie mógłby zmieścić się dorosły, dobrze zbudowany mężczyzna. Nad nim poroże jelenia i odrobinę zakurzona kolekcja książęcej broni. Po przeciwnej stronie stała lśniąca rycerska zbroja – zapewne pamiątka po jednym z przodków. Pod ścianą, na której wisiał wielki obraz przedstawiający założyciela rodu, znajdował się kunsztownie zdobiony stolik, sofa i dwa fotele, na których teraz siedział jakiś starszy człowiek i paru rozmawiających z nim policjantów. Na prawo od wejścia znajdował się korytarz prowadzący do dawno nieużywanej sali balowej i kilku pomieszczeń reprezentacyjnych, w których kiedyś podejmowano zacnych gości.

Komisarz Schultz rozejrzał się nieco, a potem razem z Heinzem Müllerem wszedł po szerokich schodach na piętro tego wielkiego starego domu, który zapewne pamiętał jeszcze czasy wojen napoleońskich, a kto wie, czy nie znacznie wcześniejsze.

– Czy może mi pan powiedzieć, co się właściwie stało?

– Tak jak powiedziałem, to dziwna sprawa. Wezwał nas lokaj, Johann Baum. Był do tego stopnia przerażony, że kiedy przyjechaliśmy, najpierw trudno było go znaleźć, a potem cokolwiek z niego wydusić – opowiadał powoli Müller. – W końcu zaprowadził nas na pierwsze piętro, do biblioteki. Tam znaleźliśmy martwe ciało hrabiny. Wyglądało to makabrycznie...

– Hm... makabrycznie? Mówi pan, że to było straszne. Dlaczego? – dopytywał się Schultz, chcąc uzyskać szczegółowy obraz zdarzenia.

– Właściwie byliśmy zaskoczeni wezwaniem tutaj. Pani Eleonora nigdy na swoje zdrowie nie narzekała. Nie dalej jak wczoraj odwiedził ją lekarz, tak jak zwykł to już robić od lat, i on twierdzi, że nie miała żadnych problemów zdrowotnych, a to dzięki odpowiedniej diecie, regularnej gimnastyce oraz różnym zajęciom oraz sportowym pasjom.

– No dobra, to w takim razie jak zmarła?

– Tego właśnie nie wiemy – odparł Müller, rozkładając ręce.

Wchodząc na pierwsze piętro, skręcili w prawo, minęli kolejne schody prowadzące wyżej oraz kilkoro drzwi do zamkowych komnat. Przechodząc przez korytarz, pozostawili za sobą ściany wyłożone purpurową tapetą z ciężkiego aksamitnego materiału, a na nich zawieszone wielkie portrety w grubych złoconych ramach przedstawiające rycerzy, hrabiów i hrabiny, ale także sceny rodzajowe pędzla wielu mniej lub bardziej znanych malarzy, jak Hans Holbein Młodszy czy Diego Velázquez. Atmosfera domu była raczej posępna – najpierw te ciemne dębowe schody z dziwacznymi balustradami, a nad nimi złowieszczy witraż z aniołem dzierżącym w ręce miecz i lewą nogą przytrzymującym bestię, czarna boazeria i purpurowe obicia. To wszystko razem wzięte przyprawiało o poważny zawrót głowy.

Strasznie ponuro tutaj – pomyślał komisarz Schultz, a po jego plecach nagle przebiegł nieprzyjemny dreszcz. Czuł na sobie wzrok zerkających nań z witraży i drewnianych rzeźbień szkaradnych postaci, od których aż nadto się w tym miejscu roiło.

Obaj policjanci weszli do biblioteki. Było tu jeszcze bardziej posępnie i przytłaczająco. W ogromnym piętrowym pomieszczeniu mieścił się zbiór kilku tysięcy ksiąg, którymi nie pogardziłaby nawet Biblioteka Watykańska. Z lewej strony od wejścia ku wyższej partii komnaty, która tonęła w mroku, prowadziły zwijające się w spiralę schody. Rzędy wysokich na pięć metrów regałów z książkami oprawionymi w skórę ze złotymi tłoczeniami wynurzały się niemal zewsząd. Na środku stał potężny globus z niebieskiego kryształu oraz dwa gigantyczne kandelabry, za którymi przy wielkim witrażowym oknie stało długie, trzymetrowe, wyłożone zielonym suknem biurko z ledwie palącą się na nim stylową lampą. Stanowiła ona, oprócz kilku niewielkich kinkietów, niemal jedyne źródło światła. W pomieszczeniu dało się również dostrzec zaaranżowany, całkiem klimatyczny kącik z inkrustowanym, okrągłym osiemnastowiecznym stolikiem, trzema dopasowanymi fotelami z zielonym, nieco już wytartym, aksamitnym obiciem oraz dobrze zaopatrzonym barkiem, który skrywał najlepsze trunki w regionie. Ogólnie w bibliotece panował chaos, w którym trudno było cokolwiek więcej zobaczyć. Porozrzucane kartki papieru, jakieś stare dokumenty, ryciny, książki, notatniki i wiele innych rzeczy. W najciemniejszym kącie kręcili się policyjni technicy. Błyskały flesze aparatów i światła latarek. Ktoś notował spostrzeżenia, które zaraz przekazywał sierżantowi.

– Widzi pan, jaki tu bajzel? – zagadnął tenże komisarza Schultza. – Ogarnięcie tego wszystkiego zajmie nam dobrych kilka godzin.

Tymczasem Andreas Schultz z uwagą rozglądał się po pomieszczeniu, podnosił niektóre przedmioty, badając je z każdej strony i zastanawiając się przy tym, co właściwie się tutaj wydarzyło. Jedno było pewne. Ktoś bardzo narozrabiał i on zamierzał odnaleźć tego kogoś.

– A ciało hrabiny? Gdzie ją znaleźliście? – zapytał.

– Tam gdzie krzątają się nasi ludzie – wskazał miejsce po prawej stronie od drzwi wejściowych do biblioteki, przy wielkim starym regale. – Ciało Eleonory znaleźliśmy tutaj, przy tej ścianie, wśród kilkunastu rozrzuconych, starych, ręcznie zapisanych woluminów. Wyglądało tak, jakby ktoś ją pchnął z nadludzką siłą w tę ścianę i przytrzymał. O, tutaj jest widoczny ślad na tapecie – kontynuował policjant, wskazując na naddartą część ściennej dekoracji. – Potem musiała chyba opaść bezwładnie. Miała struchlały wyraz twarzy. No i jeszcze ten makabryczny wytrzeszcz oczu.

– Czyli że miała mocno rozszerzone źrenice? – dopytywał się komisarz.

– Mocno rozszerzone to mało powiedziane. Ona jakby zmarła z przerażenia. Przynajmniej tak to na pierwszy rzut oka wygląda.

– Czy nic nie zginęło z książek, dokumentów i tym podobnych?

– Lokaj twierdzi, że nie. Najważniejsze i tak zostały zdeponowane w kancelarii adwokackiej Brück & Kunick. Chociaż po tym wszystkim, co tu widzę, śmiem przypuszczać, że chodzi tutaj o coś całkiem innego.

– No tak, a ten lokaj? Nie wie, jak to się stało? Może ktoś był u hrabiny, wywiązała się ostra kłótnia, która skończyła się atakiem agresji? Napastnik rzucił ją o ścianę i zwiał, zanim ten się zorientował i wezwał policję? – dedukował na głos Schultz.

– Baum może i coś widział, ale jest w ogromnym szoku – odpowiedział Heinz Müller. – Twierdzi jednak, że w zamku nie było nikogo. Od tygodni przebywali w nim tylko on i Eleonora. Dopiero na Boże Narodzenie miał się zjawić przyjaciel ze wschodnich Niemiec. Lokaj twierdzi, że usłyszał potężny odgłos jakiegoś upadającego przedmiotu, szybko pobiegł na piętro i zastał swoją chlebodawczynię martwą – doprecyzował Müller.

– Coś mi tu nie pasuje – zastanawiał się głośno Schultz. – Albo Baum kłamie, albo to jakaś grubsza sprawa. Może mi pan powiedzieć, gdzie on mieszka?

– Z tego, co ustaliliśmy, hrabina mieszkała tutaj sama. Nie miała męża ani dzieci. Z krewnych żyje tylko córka jej brata Alfreda, niejaka Angela von Schweinburg und Gotha, ale ona była tutaj jakieś piętnaście lat temu, na jego pogrzebie, i więcej jej nie widziano.

– A co z lokajem? – niecierpliwił się komisarz Schultz.

– Lokaj tutaj nie mieszka – odparł w końcu sierżant. – Zajmuje niewielkie mieszkanie w domku dla gości, który znajduje się po drugiej stronie ogrodu od strony południowej.

Schultz podejrzewał, że w śmierć hrabiny może być zamieszany nawet sam lokaj. Jednak po chwili odrzucił tę ewentualność. Dotarło do niego, że ów służący to starszy pan o dość mizernej posturze i niskim wzroście, co na pierwszy rzut oka wykluczało go z grona podejrzanych. W rzeczywistości jednak nie przesądzało to jeszcze o niczym. Wiedział aż za dobrze, że pod wpływem emocji ludzie zdolni są do takich wyczynów, na jakie w normalnym życiu nigdy by się nie zdecydowali. Poza tym w grę wchodzi tutaj też motyw, który w wypadku lokaja Bauma wydawał się raczej niejasny. Trudno było przypuszczać, że zabił swoją chlebodawczynię...

Tymczasem w ciągu paru godzin udało im się wykonać dokumentację kryminalistyczną i zabezpieczyć dowody. Na koniec uporządkowano bibliotekę, niektóre dokumenty przekazano do analizy, by móc wykluczyć wszelkie ewentualności. Przeszukano także każdy zakątek tej ponurej komnaty, lecz nie znaleziono żadnych śladów obecności osób trzecich. Andreas Schultz raz jeszcze rozejrzał się, zwłaszcza w miejscu, gdzie wciąż znajdowało się martwe ciało hrabiny. Odczuwał tutaj mroczną aurę i w jego umyśle zrodził się nieokreślony niepokój. Włączył małą latarkę, którą zawsze nosił przy sobie, i podświetlił kilka miejsc w nadziei, że uda mu się wyłapać coś, co przeoczyli technicy i medycy. Zauważył, że w miejscu, gdzie leżała denatka, zalegała lepka wydzielina. Nie była to jednak krew, pot ani jakikolwiek fizjologiczny wyciek. Nie miała ani zapachu, ani koloru.

– Co to jest, do cholery? Pachnie jak lawenda... – mruknął do siebie komisarz i natychmiast kazał lekarzowi sądowemu pobrać próbkę do analizy toksykologicznej.

Następnie przejechał strumieniem światła po regale i zauważył, że był to jedyny tego typu mebel, na którym stare książki piętrzyły się w kompletnym nieładzie. Nie zostały ułożone alfabetycznie czy tematycznie. Po prostu leżały porozrzucane, co od razu zastanowiło detektywa. Dziwne. Na innych panuje idealny porządek, rzucający się aż w oczy od samych drzwi, a tutaj nie – pomyślał. O co tu chodzi? Tak. Tu musiało być coś wartościowego, co kosztowało Eleonorę życie.

Komisarz podszedł do grupy policjantów zdających Müllerowi sprawę z oględzin. Przysłuchiwał im się przez chwilę z uwagą, po czym przerwał i poprosił sierżanta na stronę.

– Czy może się pan dowiedzieć, co konkretnie znajdowało się na tym regale? – zapytał Schultz. – Chyba brakuje na nim kilku rzeczy, a poza tym książki znajdujące się tutaj są w kompletnym nieładzie. Wydaje mi się, że to może mieć coś wspólnego ze śmiercią hrabiny.

– Nie ma sprawy. Zaraz zapytam lokaja, chyba powinien wiedzieć – przytaknął i pobiegł na dół do holu, aby spróbować coś jeszcze wyciągnąć z Johanna Bauma.

Lokaj w końcu doszedł do siebie. Siedział wygodnie na sofie i popijał gorącą herbatę z melisy w obecności dwóch policjantów. Wyglądał na przybitego, ale nie na tyle, by nie mógł udzielić kilku odpowiedzi. Heinz Müller postanowił wykorzystać ten przebłysk świadomości i zadać mu kilka pytań.

– Widzę, panie Baum, że już doszedł pan do siebie.

– No, chyba tak. Ale bardzo chciałbym, aby to się już skończyło... Hm... Jestem dość zmęczony i wolałbym już iść do siebie. Nie chcę tu być ani chwili dłużej. Nie po tym, co widziałem tam, na górze – odparł lokaj.

– Twierdzi pan, że coś mogłoby się jeszcze wydarzyć? Dobrze mi się zdaje? Jednak coś pan widział? – dopytywał się policjant.

– No cóż... Diabeł nie śpi. Ale to nie tak, jak pan myśli – bronił się staruszek, gdy spojrzał na stanowczą minę Müllera. – Ja... ja tylko widziałem, jak ona spadła i... miała taki nieludzki, taki straszliwy wyraz twarzy... jakby chciała krzyczeć, ale nie mogła... To było straszne... a potem... a potem... yyyy, potem nic. Boże, ona nie żyje... Co ja teraz zrobię? Dokąd pójdę? – wyjąkał lokaj i spuścił głowę, chowając ją w dłoniach. Wyglądało na to, że Baum nie do końca mówił prawdę. Policjant jednak udał, że nie zauważył tego, i zmienił temat.

– Może mi pan powiedzieć, jaki dział znajdował się na tym jedynym nieuporządkowanym regale, w miejscu, gdzie znaleźliśmy hrabinę?

– Ach... – westchnął Johann Baum, zastanawiając się przez chwilę. – Tam były zbiory... zbiory rodzinne.

– Zbiory rodzinne? – zdziwił się Müller, przekonany, że wszystko, co znajdowało się w zamku, można było tak najogólniej nazwać. W końcu była to rodowa rezydencja bardzo starej niemieckiej szlachty, a nie jakiś tam ekskluzywny hotel.

– Tak, tak. Zbiory rodzinne. Po prostu książki, tak jak na pozostałych regałach – odparł speszony nieco służący. – Tylko nieco bardziej szczególne... No wie pan, najbardziej ulubione.

– Bardzo panu dziękuję – odparł Heinz Müller i szybko wyszedł z kuchni, by poinformować o efektach dochodzenia komisarza Schultza, który jeszcze tego wieczoru zamierzał udać się do Zakładu Medycyny Sądowej we Frankfurcie, dokąd miano przewieźć ciało Eleonory.

Tymczasem Andreas Schultz zdążył już poinformować o sytuacji kancelarię adwokacją Brück & Kunick, polecił rozpoczęcie procedur spadkowych zgodnie z życzeniem hrabiny i umówił się na poniedziałkowe popołudnie, by o tym porozmawiać i dowiedzieć się więcej o ewentualnych spadkobiercach.

Do Zakładu Medycyny Sądowej dojechał w ciągu pół godziny. Zaparkował swojego czarnego volkswagena przed budynkiem i szybkim krokiem udał się do prosektorium. Tam spotkał się z patologiem sądowym, doktor Jenny Renner, która poinformowała go, że wyniki badań będą znane dopiero w niedzielę po południu. Po dłuższym namyśle przedstawił jej swoje spostrzeżenia.

– Przyzna pani, że to raczej dziwny przypadek. Jak pani myśli, co mogło być powodem śmierci hrabiny von Albertstein? – zapytał komisarz. – Atak serca, jakieś nagłe poważne schorzenie mięśniowe? A może to było jednak otrucie?

– Nie wiem, trudno mi w tej chwili cokolwiek powiedzieć, bo nie mamy jeszcze badań toksykologicznych, a sekcję zwłok zaplanowaliśmy na jutro rano i dopiero po tych badaniach będę mogła udzielić panu jednoznacznej odpowiedzi – stwierdziła doktor Renner. – Właściwie to ma pan trochę racji. Takiego przypadku jeszcze nie miałam. Jednak nie można w tej chwili niczego wykluczyć. Poza tym, nawet jeśli byłoby to otrucie, to istnieje przecież cały szereg trucizn, których nie jesteśmy w stanie wykryć: glikozydy, niektóre kwasy i zasady – powiedziała ze śmiertelnie poważną miną.

Wymienili jeszcze kilka zdań, po czym komisarz pożegnał się z doktor Renner. Umówił się z nią, że przyjedzie w niedzielę około piętnastej. Sądził, że to będzie najlepsza pora, bo choć zależało mu na czasie, to jednak postanowił działać bez zbytniego pośpiechu. Chciał mieć kompletne dane, które następnie będzie musiał przedstawić w swoim raporcie. Przez chwilę zastanawiał się, dlaczego właściwie musi się zajmować tą sprawą. To przecież mógł być zwyczajny atak serca. Przypomniał sobie jednak, że lekarz odwiedzający zmarłą regularnie od ponad dwunastu lat utrzymywał, iż hrabina stanowiła wyjątkowy okaz zdrowia, co potwierdził również lokaj Johann Baum.

Schultz wyszedł z prosektorium, którego metaliczny kolor ścian mroził krew w żyłach, wsiadł do auta i odjechał do domu, by nabrać sił na kolejny dzień śledztwa. W drodze zastanawiał się nad tym, co powiedział Müllerowi lokaj. Był przekonany, że ten człowiek nie mówi wszystkiego i że zna przyczynę śmierci pracodawczyni. Wyczuwał w nim coś nienormalnego. Pamiętał jego spojrzenie, w którym dostrzegł tylko czerń, złość i coś z przebiegłości starego lisa. Niepokoiło go to tak samo jak nieład książek na regale kontrastujący z resztą zbiorów i ta dziwna maź przy zwłokach. Myślał też o domku dla gości, w którym mieszkał Johann Baum, i postanowił zlecić jego rewizję. Zresztą cały ten zamek wraz z jego otoczeniem przypominał twierdzę rodem ze średniowiecza. Dziwne, że ktoś w ogóle mieszka w tak ponurym miejscu – pomyślał, dojeżdżając do domu. Dawno już powinno się cały ten moloch sprzedać i wyburzyć.

Noc minęła spokojnie. Jedyną rzeczą, jaka mu dokuczała, był silny wiatr i ulewny deszcz, który z impetem uderzał w szyby, co po tak upalnym dniu należało uznać za rzecz zbawienną.

Andreas Schultz obudził się dopiero około południa. Kiedy zorientował się, która jest godzina, zerwał się na równe nogi. Doprowadzenie się do porządku zajęło mu pół godziny, po czym wsiadł do swego czarnego volkswagena i pojechał na umówione spotkanie z Jenny Renner w prosektorium. Po drodze zajechał jeszcze w kilka miejsc, nie zatrzymując się nigdzie dłużej, niż to było konieczne. W końcu dotarł przed gmach Zakładu Medycyny Sądowej, parkując swoje auto dokładnie w tym samym miejscu, gdzie poprzedniego wieczoru.

– Dzień dobry, doktor Renner – powiedział, witając się z patolożką, którą spotkał na korytarzu. – Czy noc przyniosła nam coś nowego?

– Dzień dobry, panie komisarzu – odparła kobieta. – Muszę przyznać, że jesteśmy w kropce. Może przejdziemy do sali sekcyjnej. Chciałabym, aby mógł pan sam obejrzeć zwłoki i wyrobić sobie opinię.

Wiadomość o tym, że wciąż nic nie wiadomo, zaskoczyła policjanta. Był niemal pewien, że znajdzie się jakieś naturalne wytłumaczenie, ale w życiu widział już niejedno i starał się mieć umysł otwarty na każdą hipotezę. Jenny Renner otworzyła szufladę ze zwłokami hrabiny, która wydawała się teraz całkiem spokojna, pozbawiona tego wyrazu przerażenia, jaki widzieli oboje minionego wieczoru. Eleonora von Albertstein w chwili śmierci miała sześćdziesiąt dwa lata. Pojawiające się już z wolna pierwsze oznaki starości nie zniszczyły jeszcze całkowicie jej jędrnych, kobiecych kształtów. Pociągła twarz sprawiała wrażenie może nieco surowej, ale na pewno zadbanej. Długie ciemnoblond włosy – za życia upięte w warkocze i kok – teraz bezładnie leżały wzdłuż jej martwego ciała. Nawet po śmierci emanowała z niej szlachetność i prostota.

– Mieliśmy ogromny problem z wykonaniem niektórych badań, ale w końcu udało się – zaczęła doktor Renner. – Właściwie niewiele znaleźliśmy. Jedno jest pewne. Przy takim stanie ciała, w jakim zostało do nas przywiezione, nie ma mowy o naturalnej przyczynie zgonu. To jest po prostu niemożliwe.

– Zatem wykluczacie atak serca i inne tym podobne sprawy? – zapytał komisarz.

– Tak, zdecydowanie. Przeprowadzone tej nocy badania toksykologiczne nie wykryły jednak obecności związków wskazujących na otrucie, o którym pan wspomniał. Hipoteza ta zatem wciąż nie znajduje potwierdzenia w faktach. Chociaż...

Doktor pokazała policjantowi dokumentację sporządzoną tej nocy – fotografie z sekcji zwłok i kadry, w których uchwycone zostały niektóre ciekawsze miejsca na ciele denatki.

– Naturalnie, jak to powiedziałam panu wczoraj wieczorem, wykrycie niektórych trucizn jest niemożliwe lub po prostu graniczy z cudem. Oczywiście skurcze mięśniowe mogły być wywołane takimi środkami, bo to nie był na pewno ani atak serca, ani uduszenie.

– Czy na pewno badaliście wszystkie możliwości? – upewniał się funkcjonariusz policji.

– Sprawdziliśmy wszystko. Dla pewności wysłaliśmy jednak kilka próbek do Wiednia i Miami, żeby mieć absolutną pewność. Nam także zależy na tym, by tę sprawę wyjaśnić – tłumaczyła patolog. – Na ciele nie ma żadnych śladów przemocy ani duszenia. Są jeden czy dwa ślady na szyi po ukąszeniu komara lub pszczoły, choć równie dobrze może to być ślad po iniekcji, ale nic poza tym. Śmierć musiała przyjść nagle i ostatni jej epizod rozegrał się w wielkich męczarniach. To nie był naturalny zgon.

– Do wyjaśnienia pozostaje więc jeszcze kwestia, jak doszło do zdarzenia, bo nie wyobrażam sobie, by stary służący rzucił młodszą o jakieś dwadzieścia lat kobietą o ścianę i wprawił ją w śmiertelne przerażenie – powiedział Andreas Schultz, rozkładając ręce.

– To już pańska głowa w tym, aby ustalić fakty. Nie potrafię panu w tej sprawie pomóc – odparła lekarka.

Przez chwilę oboje w milczeniu wpatrywali się w ciało zmarłej kobiety. Słychać było tylko cichy szmer urządzeń chłodniczych oraz ich własne oddechy.

– Ale jest coś jeszcze – przerwała doktor Renner.

– Tak, a co takiego?

– W żołądku denatki znalazłam bardzo mały stary kluczyk z owalną głowiczką. Zdaje się, że przypomina ona nieco kulę ziemską.

– Bardzo interesujące – stwierdził policjant. – Ciekawe, jakie drzwi ten klucz mógł otwierać... Hm... Miejsce, w którym znaleźliśmy hrabinę, było dokładnie przetrząśnięte. Może więc ktoś szukał właśnie tego kluczyka, kobieta wiedziała o tym i połknęła go, zanim napastnik się zorientował – podsumował zamyślony komisarz.

Kluczyk był rzeczywiście bardzo niewielki, zaledwie dwucentymetrowy. Andreas Schultz miał świadomość, że nie należy lekceważyć tego tropu. Postanowił więc wrócić do zamku następnego dnia po południu i wraz z ekipą przeszukać ponownie wszystkie pomieszczenia, a zwłaszcza bibliotekę i domek w ogrodzie. Trzeba będzie przesłuchać jeszcze raz lokaja. On z pewnością coś ukrywa, tylko co? – zastanawiał się policjant, wychodząc z Zakładu Medycyny Sądowej. Do jakich drzwi może służyć taki malutki kluczyk?

Wsiadł do samochodu i odjechał w kierunku komisariatu, by poczynić pierwsze notatki do raportu dla zwierzchnika. Na razie szło mu jak po grudzie. Wiedział już, że rozwikłanie sprawy nie będzie tak łatwe, jak sądził na początku. To przeczucie potęgowało wspomnienie ponurej atmosfery zamku, od której włosy stawały dęba, a dreszcze na moment paraliżowały wszystkie członki. Zastanawiał się nad tym, jaką mroczną tajemnicę skrywa w sobie ta stara, historyczna siedziba rodowa. Sądził jednak, że mimo wszystko nic nadzwyczajnego nie może się wydarzyć i całą sprawę będzie można w sposób racjonalny wytłumaczyć.

Tymczasem na niebie znowu pojawiły się ciężkie burzowe chmury, a z oddali co jakiś czas dochodził odgłos grzmotów przerywany złowieszczo błyskawicami. Pod naporem wiatru drzewa groźnie pojękiwały, wzbudzając instynktowny strach. Noc zapowiadała się tym razem wyjątkowo niespokojnie.