Mirosław Łukomski

Diabelska rozgrywka

Korekta i redakcja: Justyna Czerwieniec

Projekt okładki: Volumina.pl

Skład: Wydawnictwo Papierowy Motyl

Druk i oprawa: Print Group

© Copyright Mirosław Łukomski 2013

© Copyright Wydawnictwo „Papierowy Motyl” 2013

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-63818-16-6

www.papierowymotyl.pl

Konwersja:

Wstęp

Tematem tej pracy są najważniejsze wydarzenia związane z polityką zagraniczną Polski w latach 1938-1945. Monografia ta stara się odpowiedzieć, dlaczego Polska stanęła do wojny osamotniona, a także dlaczego nie wykorzystaliśmy jedynej możliwości obrony kraju przed Niemcami, jaką mógł być sojusz obronny i polityczny z Czechosłowacją w 1938 roku. Katastrofa polityczna z 1939 roku miała swoje przyczyny, których próbowaliśmy wcześniej nie dostrzegać. Zdradzeni przez Francję i Wielką Brytanię nie mieliśmy żadnych szans w starciu z Niemcami i ZSRR.

Polscy politycy z Władysławem Sikorskim na czele próbowali realizować tę samą politykę zagraniczną w oparciu o tych samych sojuszników. Pierwszy raz zostaliśmy zdradzeni w 1939 roku, kilka lat później zostaniemy ponownie zdradzeni przez te same kraje. O wszystkim przesądzał rok 1943 i sprawa Katynia. Nie mając poparcia aliantów w sporze z Moskwą, mogliśmy liczyć tylko na własne ograniczone siły.

Praca ta stara się odpowiedzieć również na pytanie o możliwą polityczną alternatywę, jaka istniała w 1943 roku i później. Jest również odpowiedzią na pytanie o granice polityczne go szaleństwa, jakim było Powstanie Warszawskie oraz o sens tego wydarzenia historycznego. Ostatni rozdział pracy poświęcony jest konferencji jałtańskiej i konsekwencjom politycznym, jakie przyniosła dla Polski.

Rozdział 1. Polityka zagraniczna Polski w latach 1938-1939.

Na początku 1938 roku sytuacja polityczna Polski wydawała się ustabilizowana. Zawarte w 1932 i 1934 roku układy polityczne o nieagresji z Niemcami i ZSRR miały znormalizować nasze stosunki z dwoma największymi sąsiadami II Rzeczypospolitej. Niestety przyniosły jedynie kilkuletnie wytchnienie polityczne i złagodziły napięcie we wzajemnych stosunkach politycznych i gospodarczych. Dawały młodej polskiej państwowości poczucie stabilizacji. Nie stały się jednak fundamentem nowej polityki zagranicznej Polski. Agresywna polityka zarówno Hitlera, jak i Stalina wobec Polski i Europy nie dawała żadnej pozytywnej przesłanki. Nic nie wskazywało, by podpisane układy przetrwały dłużej niż kilka lat. Jak miało się okazać przetrwały z trudem zaledwie cztery lata do 1939 roku. Z drugiej strony mogliśmy liczyć jedynie na dwa sojusznicze mocarstwa: Wielką Brytanię i Francję, a i to poparcie było w połowie lat trzydziestych coraz bardziej wątpliwe. Dojście do władzy w 1933 roku Adolfa Hitlera z programem rewizji traktatu wersalskiego nie obudziło obaw polityków francuskich i brytyjskich. W Londynie, jak i w Paryżu sądzono, że uda się zachować pokój polityką ustępstw wobec Niemiec. Państwa nie zareagowały zdecydowanie na przywrócenie w Niemczech obowiązkowej służby wojskowej w roku 1935 ani też na wkroczenie wojsk niemieckich do zdemilitaryzowanej Nadrenii w 1936 roku. Nie odpowiedziały również na realizowany plan ogromnych zbrojeń, który w oczywisty sposób łamał podstawowe założenia traktatu wersalskiego wobec Niemiec. Krótkowzroczna polityka mocarstw zachodnich prowadziła jednoznacznie Europę i świat do zguby. Adolfa Hitlera i jego politykę agresji mogła zatrzymać tylko zdecydowana postawa mocarstw zachodnich. Polityka ustępstw Francji i Wielkiej Brytanii wobec III Rzeszy pchała Europę ku wojnie.