Marika Krajniewska

Okno

Korekta: Izabella Król

Projekt okładki: Volumina.pl

Skład: Wydawnictwo Papierowy Motyl

Zdjęcie autorki: Ann Podsiedlik

© Copyright by Marika Krajniewska, 2013 © Copyright by Wydawnictwo Papierowy Motyl, 2013

Wydanie pierwsze Warszawa 2013

ISBN 9788362222421

www.papierowymotyl.pl

Konwersja:

Przyjaciółka

Odkąd pamiętam, była przy mnie. Z początku trzy mała się trochę z rezerwą, kilka kroków za mną, ni gdy przed. Była małomówna, skryta, cicha. Nie pamiętam nawet, aby się kiedykolwiek uśmiechała. Ostrożna. Przejawiało się to nie tylko w zachowaniu, ale i w wyglądzie zewnętrznym. Skromna. Nie tylko z wyglądu, ale i z zachowania.

Ponoć każde dziecko ma taki okres w życiu, gdy wymyśla sobie niewidzialnego przyjaciela. Byłam marzycielką – przynajmniej za taką miał mnie mój dziadek. Może. Nie zastanawiałam się nigdy nad tym określeniem, brałam je za pewnik. Skoro dziadek tak mówił, tak było.

Pojawiała się i znikała. Bez pytania, nawet bez powitania, stawała tuż za mną, najczęściej z nosem w książce, znad której podnosiła wzrok, wpatrując się w moją twarz z nieobecnym spojrzeniem. Bez pożegnania również się ulotniała. W jakich okolicznościach? Nie wiem.

Na początku cieszyłam się z jej obecności. Czeka łam na nią. Była małą dziewczynką, podobną do mnie. Miała ciasno zaplecione dwa warkoczyki, które pamiętam do dziś. Wspominam je zawsze wtedy, kiedy moja złość i bezsilność wobec niej wzrasta do granic możliwości.

Nie, nie bawiła się ze mną lalkami ani samochodzikami, nie skakała w gumę. Tylko się przyglądała albo czytała, wciąż czytała. Skąd brała książki, jakie to były opowieści? Dopiero teraz zadaję sobie to pytanie. Jako dziecko byłam straszną ignorantką. Czy wszystkie dzieci takie są? Chłopczyk z sąsiedniej klatki, dziewczynka ze szkolnej ławki, córka sklepikarza i syn nauczycielki z sąsiedztwa – nie pamiętam ich imion, mimo że zabawom nie było końca, zwłaszcza w letnie wieczory albo zimowe weekendowe poranki. Za to jej imię pamiętam doskonale. Mimo że poznałam je wiele lat później, kiedy z pojawiającej się dziewczynki przeistoczyła się w stale nachodzącą mnie kobietę.

Niewidzialna. Dzień, w którym przekonałam się, że widzę ją tylko ja nie należał do szczególnych. Za chmurzenie, dudniący wiatr. Niebo niziutko opuszczone zachowywało się jak pokrywka na wielkim kociołku, w którym kotłowała się cała ludzkość. Nie znosiłam takich dni. Ona też ich nie lubiła. Miała wówczas bardziej skupioną twarz, na delikatnym czole pojawiały się dwie ledwie zauważalne bruzdy, a kąciki ust lekko drżały. Kiedy nadchodziły burze, zastanawiałam się, która z nas boi się bardziej. Nigdy o tym nie rozmawiałyśmy. Dlaczego? Fakt niewidzialności przedostał się do mojej świadomości nader spokojnie, bez odciskania piętn i innych równie wielkich i patetycznych oznak psychologicznej degradacji. Jednak po tym fakcie coś się w naszych relacjach zmieniło. Moja towarzyszka zaczęła się pojawiać coraz częściej i z dnia na dzień nabierała pewności siebie. Szara myszka, jaką dotąd była, zniknęła. Zamiast niej wyłoniła się piękna kobieta, emanująca niezwykłą siłą.

Nie miała w zwyczaju zapowiadać swoich wizyt. Tak jak teraz – przyszła i rozsiadła się wygodnie, ale wciąż trzymając klasę. Noga na nogę. Głowa uniesiona. Prawa brew lekko skierowana ku górze. Pełne emocji spojrzenie. Biały kołnierzyk przy małej czarnej i sznur pereł dookoła wąskiej długiej szyi. To cała ona. Wciąż małomówna. Jest przy mnie. Je dynie ona, niezmiennie od kilkudziesięciu już lat. Moja Tęsknota.